Branko had deze zaterdag voor hem zelf, hij mocht doen wat hij wilde. Dit omdat ik in Juli een hele zaterdag met Helen op stap geweest en mijn tijd had besteeds hoe ik wilde.
Ik was vrij verbaasd toen Branko zei ‘ik kom zo naar beneden’ toen ik met de jongens opstond. Zou hij het vergeten zijn? Nee hoor hij weet dat het handig is als je even samen aan het ontbijt begint. Toen we allemaal zaten met sapje, boterhammetje, melk en cornflakes ging hij weer naar bed. Wij hebben nog even gespeeld (we waren vroeg op deze ochtend). Om half 9 kwam Max vertellen dat de dierentuin open was en dat we weg konden.
Toen we bij de dierentuin aankwamen was hij nog niet open, maar da’s niet erg er rijden treinen en trams langs dus er is genoeg te zien terwijl ik de kinderwagen inpak en we rustig richting hek gaan.
In de dierentuin hebben we eens een andere route genomen, niet gelijk naar de tijger en olifanten. We hebben een leuke ochtend gehad met mooie ontmoetingen, het fototoestel lag nog thuis dus jullie moeten me gewoon geloven dat we een possum zagen (zo’n 30 cm hoog) die ‘zijn’ vuilnisbak verdedigde. Er was een kangoeroe die aan de tenen van Max en Warrun snufflede, de vogels, een rondscharrelende wombat. En toen was het tijd voor ‘mischie-melk’ (chocomelk). Langs de giraffen en de zebra’s (die zien we meestal niet) naar het cafe. Hier koos ik om buiten te gaan zitten. Al snel zat er een waterkip onder onze tafel. Warrun kon niet eten of drinken, eerst moest die vogel weg. Ik heb het geprobeerd, maar we bleven rondjes rennen om de tafel. Uiteindelijk kroop Warrun bij mij op schoot.
Grappig was dat hij niet piepte of huilde alleen, ‘vogel, vogel… vogel weg’ zei om duidelijk te maken dat hij er niet blij mee was.
Om een uur of 12 was het tijd om naar huis te gaan vonden de jongens. Ik was net het pad naar de olifanten ingelopen en wilde dit rondje even afmaken. Bij de olifanten hebben we wat gegeten (en de mussen gevoerd) dit gaf weer wat energie aan de jongens maar uiteindelijk was het enige dat ze wilden naar huis.
Er zat niet veel puf meer in de jongens deze middag.
Zondag 23 september,
Eindelijk, eindelijk zijn we weer gaan zwemmen. Warrun was zo leuk aan het rond spatten en op Branko aan het klimmen en van de glijbaan aan het glijden, dat ik besloot dat hij op zwemles mag. Ik weet dat er zwemlessen zijn waarbij kinderen van 3 met de juf het water in gaan, als ik niet mee hoef in het water, hoef ik ook niet te proberen 2 kinderen te begeleiden en/of Branko hoeft niet mee, dus we kunnen het op een doordeweekse dag doen. Ik heb wel bedacht dat we het pas doen als Warrun zindelijk is. Dit nadat ik 4 zwemluiers had vervangen (voornamelijk bij Max).
Branko en de jongens hebben heel veel plezier gehad in het bad. Ik had het ook naar mijn zin, niet in het water en dus niet totaal afgekoeld met luier dienst en het kijken naar mijn mannen die zo’n plezier hebben.
Ook na het zwemmen, en het speelhoekje in de Bunnings (doe het zelf winkel) en een late lunch bij Burgers edge (een hamburger-keten die erg lekkere frieten bij zijn lekkere kipburgers doet) was er weer weinig energie bij de jongens over. Ze lagen lekker vroeg in bed nadat Max al zijn Tortellini’s en een bakje yoghurt met vla op had. En Warrun at na zijn Tortellini’s en visticks en een kipstick liever aardappelpuree met erwten en mais dan een bakje vla. Dat mag van ons, wij klagen niet over zoiets.
Artikelen (RSS)