Het is een emotionele achtbaan geweest deze week wat betreft mijn werk.
Sinds ik in Australië werk probeer ik her en der een beetje kontakten te leggen om er achter te komen waar leuk werk op het gebied van regeltechniek te doen is. Deze behoefte is ontstaan uit het gevoel dat ik op den duur mijn klus wel geklaard zal hebben bij Air International, en ik dan weer op zoek moet naar iets anders.
Enige maanden geleden heb ik geprobeerd kontakt te leggen met een bedrijf wat zonne-energie centrales bouwt (SolarSystems), en kort geleden hebben ze kontakt met mij gezocht omdat ze op zoek zijn naar een Control Systems Engineer (en dat ben ik). Ik wilde graag eens met ze praten en na een paar gesprekken hebben ze mij een baan aangeboden. Ik voel me erg aangetrokken tot het idee om te werken in een industrie die, naar mijn idee, de komende decennia een enorme groei zal gaan doormaken, en nog goed voor onze planeet is ook.
Gedurende dit hele proces heb ik mijn baas op de hoogte gehouden van wat er gaande was dus toen ik hem vertelde dat SolarSystems mij in dienst wilde nemen kwam dit voor hem niet geheel als een verrassing. 
Hij legde zich er echter niet zomaar bij neer en samen met de general manager (direkteur van de Australische afdeling van Air International) heeft hij zijn uiterste best gedaan om mij ervan te overtuigen het bedrijf niet te verlaten. (Een van de meest overtuigende akties was dat ze me een opslag van 12% aanboden!) Kortom, ik blijf voorlopig nog eventjes bij Air Inter, met een warm gevoel van waardering. Ik heb deze week gemerkt dat ik toch het nodige respect heb opgebouwd bij mijn collegae en dat is me toch wel wat waard.
Artikelen (RSS)