Branette's Dagboek

Het is een emotionele achtbaan geweest deze week wat betreft mijn werk.
Sinds ik in Australië werk probeer ik her en der een beetje kontakten te leggen om er achter te komen waar leuk werk op het gebied van regeltechniek te doen is. Deze behoefte is ontstaan uit het gevoel dat ik op den duur mijn klus wel geklaard zal hebben bij Air International, en ik dan weer op zoek moet naar iets anders.

Enige maanden geleden heb ik geprobeerd kontakt te leggen met een bedrijf wat zonne-energie centrales bouwt (SolarSystems), en kort geleden hebben ze kontakt met mij gezocht omdat ze op zoek zijn naar een Control Systems Engineer (en dat ben ik). Ik wilde graag eens met ze praten en na een paar gesprekken hebben ze mij een baan aangeboden. Ik voel me erg aangetrokken tot het idee om te werken in een industrie die, naar mijn idee, de komende decennia een enorme groei zal gaan doormaken, en nog goed voor onze planeet is ook.

Gedurende dit hele proces heb ik mijn baas op de hoogte gehouden van wat er gaande was dus toen ik hem vertelde dat SolarSystems mij in dienst wilde nemen kwam dit voor hem niet geheel als een verrassing. Hij legde zich er echter niet zomaar bij neer en samen met de general manager (direkteur van de Australische afdeling van Air International) heeft hij zijn uiterste best gedaan om mij ervan te overtuigen het bedrijf niet te verlaten. (Een van de meest overtuigende akties was dat ze me een opslag van 12% aanboden!) Kortom, ik blijf voorlopig nog eventjes bij Air Inter, met een warm gevoel van waardering. Ik heb deze week gemerkt dat ik toch het nodige respect heb opgebouwd bij mijn collegae en dat is me toch wel wat waard.

Vrijdag 7 september werd ik 35! Omdat Branko de zaterdag ervoor had gewerkt had hij deze vrijdag vrij. Heel fijn. Allereerst hoefde ik niet op te staan toen de kinderen wakker werden. Branko kleedde ze aan, maakte ontbijt en bereidde een ontbijtje op bed voor mij. Toen ze mij hoorden kwam iedereen naar boven. Allereerst kwam Max met een vierkant cadeautje onder zijn arm de kamer binnen strompel/schuiven. Max verliest alle functie en buigzaamheid in zijn knieen als hij wat moet dragen. ‘Hier, open maken’ zei hij terwijl hij het op bed deponeerde. Tegelijk kwamen Warrun en Branko binnen. Nog meer cadeautjes. De kookspatels en kwastjes werden als kam uitgeprobeerd en de parmezaanse kaasschaaf/rasp bleek erg leuk en interessant om rond en rond en rond te draaien. Een deegrol en pottenopenmaker maakten de pakjes compleet. Van Branko kreeg ik een kaart met erin het programma voor vandaag. Een uitgebreidde ochtend in de plaatselijke beautysalon  gevolgd door een lunch. We kozen hier het speciale lunchmenu 2 gerechten van de 3 gangenkaart met wijn of koffie/thee erbij. De bediening adviseerde ons dit zo konden we een voorafje kiezen om te delen, ieder een hoofdgerecht en een toetje om te delen. Een gehele lunch voor een voordelige prijs.
De middag wandelden we door de lokale winkelstraat op zoek naar een cadeautje van mijn ouders. Ik wilde graag een groenkleurige hanger voor om mijn nek. Uiteindelijk iets gezien dat ik leuk vond. Helaas het waren oorbellen. Een zeer meewerkende juwelier volgde onze aanwijzingen op en maakte er 2 ovalen rondjes aan, vond een kettinkje dat heel kort of een beetje kort gedragen kan worden en ik was tevreden. De juwelier had een half uurtje nodig om de oogjes netjes te maken. Branko heeft alles opgehaald toen hij de kinderen ging halen en wat bleek. Ook aan de tweede oorbel hadden ze een oogje gemaakt en er ook nog een simpel kettinkje bij gegeven.
De kinderen hadden in opvang een grote kaart voor mij gekleurd en kwamen hiermee ZO trots binnenstappen om aan mij te laten zien. Op de foto laat Warrun zien waar zijn hand is.

Was dit het? Nee hoor. Ik ben nog veel meer verwend. Helen stuurde een mail dat Martin (voor de 3e keer) toch weer niet naar Melbourne komt om een dringend probleem op te lossen dus zij sturen hun Jamie Oliver kookboek MET handtekening op. (ze wonen in het dorp waar zijn ouders hun pub hebben). Zus Louise had een kookboek op de post gedaan, erg leuk, deel 1 hiervan heb ik ook al en dit boek heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels kookboeken lees als een boek, en niet omdat ik iets wil gaan koken. Schoonzus Doesjka had een boek voor mij gekocht hier in Melbourne, een kookboek, ik houd jullie op de hoogte met lekkere vondsten. En van Michele kreeg ik een zeer luxe map om je eigen uitgeknipte, favoriete recepten overzichtelijk in op te slaan.
Tenslotte kan op ieder moment de locale kookspeciaal zaak bellen dat ‘mijn’ pan is binnengekomen verjaardagscadeau van de ouders van Branko. Het is een hapjespan die ook in de oven kan, ook anti-aanbak maar niet Tefal, iets veel gezonders (?) dat er voor zorgt dat alles wat je kookt lekker wordt.
Er zit diep verboren ergens een thema, iets dat de cadeautjes verbind en iets waarvan de mensen vinden dat het bij mij past.

Afgelopen weekend zijn we naar Foster geweest. Vrijdag de 14e heb ik de kinderen naar opvang gebracht, heb ik bij Michele haar moeder geholpen met de kinderen en hebben we samen Michele naar bed gestuurd. Vervolgens ben ik de koffer gaan pakken en alles dat mee moest in de auto gezet, dit was verbazend weinig en het zal nog minder worden. Om 3 uur heb ik de kinderen opgehaald, om 4 uur waren we in Port Melbourne en stapte Branko in de auto. Vervolgens sloten we aan in de vrijdagmiddag spits en reden we naar de rand van Melbourne. Hierna konden we gewoon doorrijden naar het huis van Bert en Tineke.
Hier bleven wij dit weekend. Zij niet, maar dat was nog een verrassing. Zaterdagmidag zijn we naar Bayview gereden om mijn verjaardag te vieren met thee en taart. Vervolgens hebben wij Bert zijn 70ste verjaardag gevierd met meer thee. Het was een totale verrassing voor Bert dat opeens 2 bevriende stellen de keuken binnen stapten. Wij wisten het allemaal, alleen hij niet. En hij had niets in de gaten gehad, ook al had hij een opmerking gemaakt over alle aanwijzingen. Het B&B dat opeens volledig vol zat volgens het uithangbord. De 2 taarten en berg koekjes die hem wat veel leken voor alleen ons.
Van Bert en Tineke kreeg ik precies de Bodybutter van de Bodyshop die ik wilde hebben. Dat was een complete verrassing, maar niet zo raar omdat ik net 2 weken eerder deze creme met Ellen had gekocht, onder het mom ‘Tineke heeft een nieuwe doos nodig en vind altijd dat jij een goede keus hebt in geurtjes, dus wat jij lekker vind vind zij lekker’. Van Ellen kreeg ik ook iets speciaals, ik had gevraagd waar zij het superhandige kleine handtasje vandaan had. Dat bleek uit Schotland te komen. Ik had nog even overwogen Derek te vragen er 1 voor mij mee te nemen voordat hij naar hier op vakantie kwam, maar ik heb het niet gedaan. Ik spreek hem zelden tot nooit dan is het een beetje te veel om hem 2 dagen voor vertrek voor een symposium en vakantie in een ander werelddeel te vragen om nog even voor mij te gaan winkelen. Ellen daarentegen had dit wel aan hem gevraagd (waarschijnlijk niet 2 dagen van te voren) en hij heeft een prima exemplaar uitgekozen (zie foto met kookboeken) dus eigenlijk is dit cadeau ook van hem.

Het weekend was verder erg rustig en we hebben veel geslapen. Bert en Tineke blijven in Bayview voor een avond met vrienden, en ontbijt. Wij gingen terug naar hun huis waar de kinderen nog een nacht tevreden op hun luchtbed gingen liggen dat daar voor hen was opgemaakt. We hoeven voortaan dus ook geen campeerbedjes meer mee te nemen. En als we de kinderen moe genoeg maken en laat genoeg in bed stopppen, dan kunnen ze prima samen op 1 matras liggen en vallen ze in slaap voordat ze kunnen bedenken dat ze kunnen, schoppen, porren, prikken, dekbedden aftrekken, kussen gooien enz. 
Zaterdagavond en zondagochtend heb ik helemaal zelf de kachel aangemaakt en een prachtig vuurtje gestookt (ook al zeg ik het zelf, Warrun was het trouwens wel met mee eens). Zondagochtend hebben we de auto weer ingepakt (zo klaar, en misschien dit keer niets vergeten) en zijn we naar Bayview gereden. Hier kregen we nog een pancake en  wat lichte live muziek voor de jongens (‘there’s a redback on the toilet seat’  en ‘the pub is out of beer’). We bleven zo lang hangen dat het lunchtijd werd. Na een heerlijke chickenquich zijn we echt op huis aan gegaan.

kleine voetnoot van Branko: Nanette is op vrijdagavond erg ziek geworden (het hele spijsverteringskanaal langs diverse uitgangen geleegd zullen we maar zeggen) en Branko had de helft hiervan te pakken vanaf zaterdagmiddag.

Zo af en toe durven (vooral oud collega’s) deze vraag nog aan mij te stellen. En ja, ik ben op zoek, niet hard, niet full-time. Na een dag vol kindergedoe omgevallen bekers melk en pindakaas afgeveegd aan lamellen komt Branko thuis met leuke verhalen over collega’s die over de kop slaan op de fiets of kantoortuinen die verbouwt worden en dan geen ingang meer hebben zodat mensen over muurtjes moeten springen,  dan mis ik zo’n omgeving en zulke contacten en ga ik weer wat gemotiveerder op zoek.

2 weken geleden liep ik tegen een advertentie aan die mij wel aansprak. Er werd niet veel gevraagd, maar ik heb wel veel te bieden, en ik heb ruime ervaring met projecten en vind dat ook heel leuk om te doen. Altijd wat anders altijd nieuw:

This position is to provide administration support to the installation team on the new ticketing system for the Victorian bus system.
The position is three days a week with Monday and Thusday being mandatory for approximately three months. Requirements for this position are exellent verbal and written skills, posess a thorough understanding of Microsoft applications including powerpoint. Recent involvement within a project team enviroment is also advantagious.
Duties will include maintaining the issues register for installation, documentation of installation related procedures and processes, invoicing enquiries and staff meeting minutes.
(in Port Melbourne da’s dezelfde week waarin Branko werkt)

Ik heb vrijdag mijn cv gestuurd en maandag werd ik teruggebeld. De advertentie had toen 3 dagen op het net gestaan en de man was al 4 mensen aan het uitnodigen voor een gesprek. Gelijk de volgende dag sprak ik hem, om 12 uur. Of eigenlijk, hij sprak tegen mij;  hij had voor mij 3 mensen gesproken maar toen ik binneliep zei hij: “ jouw cv is gewoon beter en jij bent geschikter” vul deze papier in. Hij vertelde nog wat het werk was (dat was precies wat in de advertentie stond, meerr wist hij ook niet echt. Toen ik vroeg waar het in Port Melbourne was bleek na 2 keer heropstarten van zijn computer dat het in het centrum van Melbourne is en niet in Port Melbourne (dit was alleen maar nog beter nieuws, dit is ook met OV goed te bereiken en ALS ik zou willen fietsen is het dichterbij dan Port Melbourne). Zoals je kan lezen was ondersteunend werk voor een project dat loopt over de introductie van een nieuw systeeem voor bus kaartjes (ja,,, en ik hoor mijn moeder in Rotterdam praten  over een project waarin  65 plussers een nieuw systeem voor metrokaartjes uitproberen. Soms lijkt iets Zo ver weg en blijkt toch Zo dicht bij…)
De 3 maanden zouden net goed zijn om uit te proberen of het hier thuis allemaal zou lukken en passen.
De man die ik sprak zou ‘mij’ die dinsdagmiddag voorleggen aan zijn opdrachtgever. Woensdag hoorde ik niets, donderdagochtend kreeg ik een mailtje… de opdrachtgever had intern iemand gevonden en er werd helemaal niemand meer gezocht. MAAR, hij had iets anders, precies voor mij (?!)…. Een familie dat een eigen bedrijf runt heeft hulp nodig.

De woensdag erna had ik een ontmoeting. Het was maar een half uurtje rijden naar de saaiste buitenwijk van Melbourne met bijna geen infrastuctuur of voorzieningen. Hier ontmoette ik de vrouw des huizes. Zij vertelde wat het werk inhield: hun business ondersteunen, vooral het deel van haar man (waarom praat ik dan met haar en niet met hem, denk ik dan?) en als ik ingewerkt was zou ik daar in huis werken tewijl zij op klussen waren.
Waarschijnlijk had ik al mijn glazen al ingegooid in de eerste 5 minuten, toen ik begon vertelde dat ik wilde werken om mensen te ontmoeten, dingen mee te maken en gesprekken te voeren die niet met 3 jarigen zijn. 
Inmiddels hadden B. en ik ook al besloten dat ik alleen ga werken op de dagen dat we opvang hebben voor de kinderen en niet de dagen dat hij niet werkt want het is helemaal niet zo zeker of hij altijd maar op kan passen, je weet nooit wat de toekomst brengt, of zijn werk.  Dus ik kan maandagen en vrijdagen werken en zij wilde heel graag iemand voor de woensdag. Dus dat matchte ook al niet helemaal.
Na het gesprek had ik een beetje raar gevoel. Eigenlijk wilde ik dit werk niet doen, niet daar, niet zonder collega’s niet dit werk dat zeer gespecialiseerd is en niets toevoegt aan mijn ervaring en cv. 
Ik hoop heel sterk dat ze voor de andere persoon heeft gekozen die ze nog zou spreken, dan hoef ik geen nee te zeggen want ik heb niet het idee dat ik iets win bij het hebben van deze baan.

Het rare is dat de hele gang van zaken, een baan krijgen en toch weer niet, zonder gesprek maar met wat gezellige ontmoetingen, dagen niets horen.. tot nu toe, etc. Mij helemaal niet meer verbaasd.
This is Australia… (da’s uit een liedje).
op de foto Warrun en Max die hun tijd doden in de ‘superspeeltuin’ in Caroline Springs. In de advertentie ziet het er echt aantrekkelijk uit. In de realiteit is het een klimrek van niets op een grasveldje van niets in een parkje van niets.

Wat heb ik geleerd?
- Als je een leuke job ziet moet je gelijk reageren want binnen 2 dagen worden al gesprekken gevoerd.

- Ik weet nu zeker dat ik alleen werk wil dat voldoet aan de volgende eisen: interessant, contact met mensen (niet door de telefoon voor zaken), en met een ontwikkeling, voorzetting van mijn ervaring. Arrogant he?

- Denk nooit dat je iemand kent, of dat je iets goed gespeeld hebt. Ik kreeg net de baan aangeboden, ondanks het feit dat ik niet heel enthousiast ervan werd nog eens had doorgemaild dat ik niet op woensdagen kon werken en ik haar tak van het bedrijf erg interessant vond (was waar) maar helaas het meeste werk voor hem moest doen (dat heb ik echt zo gemaild). Ik kan komen werken als ik de kinderopvang van maandag naar woensdag kan verzetten. Kon dat niet, dan zou hij verder kijken voor een baan voor mij. (die beloftes lopen nu al bij 3 bureau’s dus houd niet je adem in…)
Ik heb net teruggemaild dat er een wachtlijst is en dat het dan nog moeilijk is om de kinderen tegelijk naar een andere dag te schuiven, dit zou namelijk inhouden dat er 2 kinderen tegelijk op moeten zeggen en plek maken voor Warrun en Max. Ze zitten namelijk al in een groepje/klasje met kinderen van allemaal dezelfde leeftijd. Dus 2 broertjes of zusjes die zouden verhuizen oid zodat er plek vrij komt bij de opvang zal nooit in dezelfde groep gebeuren. Behalve in 1 klas lager, waar ook een schattige tweeling zit, ook 2 jongentjes. Maar daar hebben wij weer niets aan want Warrun en Max hoeven niet naar een klas lager. 

Spinnen houden ongedierte buiten je huis zegt men. En ik geloof het en ik weet zeker dat wij zolang we deze gast in de garage hebben geen last van ratten zullen hebben.

In het toilet boven hebben we dan weer liever kans op wel een ongewenste bezoeker, vandaar dat we dit iets kleinere, maar veel dikkere exemplaar buiten hebben gezet.

(Zouden jullie me geloven als ik zeg dat er een bierpul overheen staat, en niet een sapglaasje van IKEA?)

‘s Morgens klimmen de jongens nog wel eens bij ons in bed, en ze mogen daar dan ook even liggen (als het niet voor 6-en is). Meestal doen ze dat wel maar beginnen ze al snel te vertellen dat ze naar beden willen, en gaan ze opnoemen wat ze allemaal willen eten, of wat ze allemaal zouden kunnen eten, dat verschil is niet helemaal duidelijk.
Vanmorgen lag ik nog wat te doezelen toen ik merkte dat Max maar zijn vingers was gaan tellen. Een, Twee, Zeven, Acht, Vijf. … HIj heeft het al goed door.
1 en 2 weten ze. Drie eigenlijk ook maar wordt structureel genegeerd. ‘Drie’ is nl het dreigende getal dat gebruikt wordt als ze iets moeten doen en niet opschieten.  En vijf is veel, een hele hand vol. De laatste tel-reeks die Max volhoudt is “Een, Twee, Vier, Vijf, Chicken, Nine”…

Ik heb vanochtend mijn baas verteld dat ik heb besloten om te blijven ondanks het aanbod van SolarSystems. Ik had dit besluit vrijdag al genomen, en toen ik het hele verhaal vertelde aan Ellen en Paul besefte ik dat mijn keuze eigenlijk heel duidelijk was: gewoon bij Air International blijven werken.

Mijn baas ontving dit nieuws met een juich! Hierna zei hij dat hij even ongerust was dat zijn favoriete vergaderzaal (waar we zaten) misschien niet meer zijn favoriet zou kunnen zijn. Het is leuk als iemand zo blij doet als je zegt dat je voor hem blijft werken.