Branette's Dagboek

Veel moois dus aan het begin van deze maand. Ja, het is hier nog steeds zo droog dat zelfs regen ons blij maakt. We kunnen ook blij zijn want 80% van de regen valt ‘s nachts; we hebben er weinig last van.

Het eerste weekend van de maand heeft Branko op zaterdag gewerkt waardoor ik geen cadeautje voor hem had op vaderdagzondag. De jongens gelukkig wel en hij is daarvan de vader, niet van mij. Ze hadden de cadeautjes zelf gemaakt en zelf geschonken, jullie hebben Branko’s verhaal kunnen lezen.

Op maandag hebben we Max thuis gehouden en heeft Warrun een prima dag bij opvang gehad. Ik had halverwege nog even gebeld om het na te gaan, maar er waren geen problemen en hij zat lekker te eten toen ik belde. Dinsdag hebben we lekker rustig aan gedaan.
Woensdagochtend zijn we met Michele, Jake en Amber op stap geweest, niet ver; gewoon naar een speeltuintje. Jake en Amber hadden hun driewielers mee. Max en Warrun hun nieuwe fietsen. Ze zijn het er nog steeds niet zo mee eens dat ze hun helmen op moeten. Maar vinden het toch ook niet goed als anderen kinderen hun fietsen bewonderen en gaan er dan snel op zitten. Zo hebben ze toch nog wat tijd met hun rijwielen doorgebracht.
Ook al vind ik dat er genoeg plekken zijn waarop mensen vertellen hoe grappig en geestig de uitspraken van hun grut zijn, het volgende wil ik jullie niet onthouden. Terwijl we om een uur of 10 op het gras wat stukjes fruit deelden met de kinderen kroop er een rups over Jake’s knie. In optocht vonden we een boom en probeerden we deze hier te huizen. De rups keek wel beter uit en wilde niet op de dikke bast die Amber had uitgezocht. Optie 2 een kleiner exemplaar met groene blaadjes werd wel goedgekeurd en de rups verdween. Na wat spelen kwam Jake nog even een keer vertellen dat er een rups over hem had gekropen en Michele vroeg hem wat een rups later wordt (we hebben tenslotte al tientalle keren de vlindertuin in de dierentuin bezocht). ‘A Sausage’ antwoordde hij zeer stellig.
Volgens Michele kwam het door de overeenkomst in vorm van rups en worst, maar ik kon mij voorstellen dat hij een gekweld kinderzieltje had na een kinderboerderijbezoekje met bijvoorbeeld zijn vader en dat ze bij de biggetjes stonden en zijn vader vroeg, ‘weet je wat die later worden’ (precies de vraag die Michele in het park vroeg).

Op donderdag 6 september ging alles al weer wat beter en zijn we naar Mainly Music geweest. Hier werd vol overgave van de cakejes gesnoept die er waren omdat iemand voor het laatst was; de jongens zijn zeker aan de beterende hand. Thuis was dat nog niet duidelijk omdat daar nog flink gejammerd en voedsel geweigerd werd, maar als er cakejes worden gegeten en zelfs opgestaan en meegedanst met de muziek, dan zit het wel goed en is het heel jammer voor de jongens maar is het weer gewoon eten wat de pot schaft en niet hangen of jammeren om aandacht.
En vrijdag, toen werd ik 35!  Judith wist heel vrolijk te vertellen dat je dan bij haar werk een extra vrije dag krijgt , dus het is officieel dat je met 35 oud bent en wel een extra dagje rust kan gebruiken.

Zaterdag was er weer een Farmers market op de Collingwood Childrens Farm. Ik ben hier 2 keer eerder geweest en vind het er erg prettig op zo’n dag. Het lukt me niet iedere tweede zaterdag van de maand er heen te gaan, misschien maar goed ook het is dan waarschijnlijk ook helemaal niet leuk meer. Dit keer ging Branko ook mee, die had het nog nooit gezien. We hebben hele mooie rozen gekocht die een week later nog zo mooi waren dat ik aan de buren heb gevraagd of zij ze wilden hebben omdat wij 3 dagen weggingen, en verder gezonde rozijnen een drankje, meer dan overheerlijke trostomaten en een pannenkoek voor het lekkere. De jongens hebben nog wat dieren gekeken en Warrun vond nog een mooie stok, gelukkig stond hij er niet op om hem mee naar huis te nemen.

Zondag 9 september  was er een dagje van de tweelingengroep waar ik (slapend) lid van ben. Ze gingen dit keer naar de treintjes waar wij wel vaker zijn geweest en omdat Warrun en Max het daar altijd leuk vinden zijn we ook gegaan. Voor de tweelingen groep was een uur lang een treintje gereserveerd, dat zijn 4 ritten. Er waren zo veel ouders met tweelingen (of meer) dat er 2 ritten nodig waren om iedereen mee te laten rijden. Michele was er ook met iets wat hangerige kinderen. Na de ritjes en een pick-nick in het park zijn zij weer naar huis gereden, maar wij moesten toch echt nog een laatste rondje rijden. We hadden een mooie dag. Op de foto is te zien dat Max weer helemaal is opgeknapt en Warrun nog wat rustiger is en zijn reserves weer opbouwt.

Maandag 10 september had Branko de auto mee om hem naar de garage te brengen. Bij de laatste beurt hadden we een lijst mee gekregen van zaken die vervangen moesten worden; twee dagen werk en bijbehorende kosten. We vinden een goede=veilige auto belangrijk en vonden deze twee dagen geschikt voor het onderhoud. Ik heb de kinderen lopend weggebracht en opgehaald, ze hadden een leuke dag gehad en 100 dingen te vertellen, niet alles is nog te begrijpen voor ons.
Dinsdagochtend ging ik even bij Michele langs. Maandag was ik (zoals gewoonlijk) na het wegbrengen van de kinderen even langsgegaan voor een kopje koffie. Helaas is Amber nu ook ziek en zit Michele ‘vast’ onder dit zieke hangerige kindje. Ik denk dat Jake niet ver weg is van ook ziek worden. Deze dinsdagochtend had ik Michele gebeld hoe het ging en het was helemaal niets daar. Beide kinderen ziek, zeer slechte nacht gehad,  geen melk in huis en sommige medicijnen moesten ook aangevuld.
Geen nood, ik had toch geen auto dus parentgroup zat er niet in, en dit gaf een goed doel aan de dag. Met de kinderen in de fietskar ben ik naar de winkel ‘op de  hoek’ gelopen. Hier melk gekocht. Naast deze winkel zit een bakkertje daar wat broodjes gekocht voor de lunch. Naast het bakkertje zit een snoepwinkel met een koffiehoek, hier een koffie gedronken en de kinderen een chocomelk. Wat drop voor het weekend gekocht en de jonges zochten allebei een zakje sojaknabbels uit. Ik vind dat niet zo erg want ze eten het zelden en als ze het eten zijn ze het zo weer zat.
Met de kinderen weer in de kar knagend aan de knabbels, de verbijsterde blikken van voorbijgangers getrotseerd (ik had geen bakje ofzo dus ze aten zo uit de zak, het zag er ook een beetje ….tja hoe zou je het noemen… uit. ) gingen we via de apotheek naar Jake, Amber en Michele.
En toen werd het een dag waarop het NIET alleen ‘s nachts regende. Iedere keer als ik weg wilde gaan begon het weer zo te stortregenen dat ik besloot nog even te blijven. UIteindelijk zijn we de hele dag gebleven en heb ik Michele kunnen helpen bij de lunch en het diner en heel veel met de kinderen gespeeld. Michele is volgens mij het meest ziek en kon deze rust en afleiding wel gebruiken en riep iedere keer als het even droog was dat ik nog niet weg moest gaan.
Branko heeft vanuit zijn werk de auto opgehaald en is toen ons op komen halen. We hadden dit niet goed doorgedacht want zijn fiets lag achterin en de autostoeltjes van de kinderen stonden in onze garage. Hij is dus na het voeren van de kinderen doorgereden naar huis en Michele heeft mij en de kinderen  met haar auto met autostoeltjes en plek voor de kinderwagen in de achterbak thuis afgezet.

Woensdag 12 september werd een dag waarop we veel tijd met ons gezinnetje hebben doorgebracht en wat goede ontdekkingen hebben gedaan over ons leven en besluiten hebben genomen. Lees de stukjes over werk maar (hier en hier).

Donderdag was er geen Mainly Music, met een groepje hadden we afgesproken om naar het park te gaan. Om 10 uur zouden we verzamelen. Vanaf 9 uur belde iedereen 1 voor 1 af. Ziek, ziek, ziek.  Na gisteren het grootste deel van de dag niet thuis te zijn geweest vinden Max en Warrun het ook wel eens leuk om uitgebreid met hun trein, puzzels en auto’s te spelen. Zo heeft Max zeker een uur de grotere lego blokken opelkaar gestapeld, zeer geconsentreerd. In de middag zijn we naar Branko’s kantoor gereden. Hier heeft Branko een uurtje of iets meer met de jongens in de tuin gespeeld en met de loopauto’s de wijk doorkruisd. Ik moest naar een endotondist (ofzo). Mijn tandarts hier heeft mij doorgestuurd omdat ik nu al 2 jaar en waarschijnlijk al veel langer (dit kan 11 jaar zijn) een geinfecteerde holte boven mijn stifttand heb, mijn ene voortand. De voorgeschreven behandeling van deze specialist: het hele ding weghalen, dit is niet zo erg want de kleur past niet meer, hij is te lang en de afwerking tegen tand en tandvlees is niet heel goed passend, de pin die alles in mijn tand houdt weghalen, de stop uit de lege wortel halen, alles schoonmaken, medicijn erin stoppen,  een stop in de wortel stoppen die wel helemaal tot het topje van de wortel gaat (dit is nu niet het geval en dat heeft ervoor gezorgd dat achtergebleven bacterien in de wortelschacht een abses erboven hebben veroorzaakt.) Dan krijg ik een tijdelijke tand. Na 3 weken wordt er gekeken of alles goed gaat en als dat zo is mag ik terug naar mijn tandarts voor een nieuwe kroon/stiftand. 
Zo, het is niet eens zo snel gezegd, dat staat mij dus te wachten 15 oktober en de weken erna. Branko heeft al vrij genomen om mijn hand vast te houden en het is op een maandag dus de kinderen zijn ook goed en veilig ondergebracht.
Na dit hele verhaal teruggereden naar Branko, de kinderen opgehaald deze hadden het erg leuk gehad en vertelden weer vanalles terwijl we naar huis reden (zonder Branko). Thuis gegeten en de kinderen in bed gelegd Branko was wat later want die wilde wat extra uren maken zodat hij morgen wat eerder van kantoor weg kan.