Branette's Dagboek

In a Kingdom far far away…. welk sprookjesboek begint niet zo. 
Far far away…. De lijst namen die Max en Warrun opnoemen na deze woorden wordt steeds langer. Al een maand weten ze dat John & Helen (en als Branko thuis is maken ze de conectie met papa’s en wordt Martin ook genoemd) in een vliegtuig zijn gestapt en ver ver weg zijn.  Een week of 2 hebben ze gedacht dat ze in dat vliegtuig bleven, maar inmiddels is er dus ver ver weg na die vlucht.
Warrun en Max dreunen nu een hele rij namen op, of als ze een vliegtuig zien, of als ze aan 1 van de mensen in de rij moeten denken. Maar de hele rij van mensen die ‘ver ver weg zijn’ gegaan wordt in 1 adem genoemd; John, Helen, Martin, Oom Hans, Opa, Gerke, Oma, djanteDoesha, Jululla, Katie, Abby.

Ik moet maar snel op zoek naar meer mensen hier waarmee ze kunnen spelen. Het klinkt zo triest als al hun vriendjes ver weg zijn gevlogen. Het doet mij ook weer beseffen dat wij ver weg zijn gevlogen. En weer is me duidelijk dat als je weggaat je bij dit alles niet zo stil staat, je bent bezig met wat volgt, wat eraan komt. Alleen nu er van ons weggegaan wordt besef ik dit en hoe ik me voel meer overeen zal komen met wat mensen 2 jaar geleden voelden toen wij verhuisden.  

Dit artikel werd aangemaakt op Saturday 1 September 2007 om 22:23 en werd geplaatst in Max & Warrun, Overdenkingen. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.