Branette's Dagboek

In a Kingdom far far away…. welk sprookjesboek begint niet zo. 
Far far away…. De lijst namen die Max en Warrun opnoemen na deze woorden wordt steeds langer. Al een maand weten ze dat John & Helen (en als Branko thuis is maken ze de conectie met papa’s en wordt Martin ook genoemd) in een vliegtuig zijn gestapt en ver ver weg zijn.  Een week of 2 hebben ze gedacht dat ze in dat vliegtuig bleven, maar inmiddels is er dus ver ver weg na die vlucht.
Warrun en Max dreunen nu een hele rij namen op, of als ze een vliegtuig zien, of als ze aan 1 van de mensen in de rij moeten denken. Maar de hele rij van mensen die ‘ver ver weg zijn’ gegaan wordt in 1 adem genoemd; John, Helen, Martin, Oom Hans, Opa, Gerke, Oma, djanteDoesha, Jululla, Katie, Abby.

Ik moet maar snel op zoek naar meer mensen hier waarmee ze kunnen spelen. Het klinkt zo triest als al hun vriendjes ver weg zijn gevlogen. Het doet mij ook weer beseffen dat wij ver weg zijn gevlogen. En weer is me duidelijk dat als je weggaat je bij dit alles niet zo stil staat, je bent bezig met wat volgt, wat eraan komt. Alleen nu er van ons weggegaan wordt besef ik dit en hoe ik me voel meer overeen zal komen met wat mensen 2 jaar geleden voelden toen wij verhuisden.  

Nanette heeft gelukkig onze achterstand met de blog redelijk weggewerkt en vandaag heb ik de foto’s ook weer eens om de website gezet; ze zijn hier weer te vinden (Juni, Juli en Augustus).

Zoals Nanette hieronder al schreef, zijn de jongens al aardig te spreken over Lego. Ik had een doos met wat Lego bij elkaar gezocht zodat Gerke daarmee kon spelen tijdens zijn verblijf hier, en toen ik dat had gedaan stond Max gelijk in de doos te graven en koos een grote doos die hij graag open wilde hebben. Sindsdien spelen ze veel met de voertuigen die ik voor ze maak met Lego en komen ze af en toe met handjes lego terug met het verzoek of ik het weer wil maken. Ik pret (Lego spelen) en zij pret. Een makkelijkere manier om iedereen blij te krijgen is er haast niet

Afgelopen zaterdag moest ik helaas werken omdat onze collegae in China niet weten wat ze willen maar wel wisten dat wat wij voor ze gemaakt hadden niet was wat ze wilden. Afijn, een fijn dagje op kantoor bezig geweest en gelijk afgedwongen dat ik deze week dan wel vrij heb op de verjaardag van Nanette. (waarschijnlijk moet ik wel even blijven doorduwen om echt vrij te hebben maar dat komt wel goed).

Ons hele gezinnetje is nogal ziekelijk geweest de afgelopen maanden. We lopen allemaal nog steeds te hoesten van een nare verkoudheid en Max en Warrun zijn daarboven ook nog eens echt ziek geweest met een flike koorts. Ikzelf heb op een of andere manier mijn ribben bezeerd door het hoesten dus als ik nu moet hoesten doet het echt pijn. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar het bezeren van ribben door hoesten kan ik van harte afraden. Toen Warrun nog niet zo ziek was en Max nog vrij slap ben ik met de jongens gaan wandelen, wat er op neer kwam dat Warrun een wandelwagen wilde duwen en Max rustig achterover in de kinderwagen zat. Warrun heeft de hele wijk de buggy geduwd, ik was zeer onder de indruk.

Maar ik dwaal een beetje af. Afgelopen zondag werd hier in Australie vaderdag gevierd. Nanette had geloof ik grootse plannen, maar aangezien Warrun zaterdagavond ook met flinke koorts neerstorrte (net al Max eerder al had gedaan) was het plan omgegooid tot een rustige dag. Ik heb me flink vermaakt door samen met mijn zoontjes de film ‘Over the Hedge’ te kijken (erg leuk) en verder heb ik de Lego die Gerke had geleend op bevel van Max en Warrun weer in elkaar moeten zetten. Kortom: lego-en en TV kijken, samen met je kids, veel mooier kan het toch niet worden? Jawel, het kan WEL mooier. Namelijk: toen Max een van zijn slaapjes wilde doen en ik even bij hem moest blijven ging hij even zijn luier vullen. Toen hij al aardig succes had geboekt bood ik aan om zijn luier te verschonen zodat hij wat ruimte zou hebben en dat vond hij wel prima want er zou nog wel wat komen. Terwijl hij met de billen bloot lag op het aankleedkussen kwam de rest van de lading er aan. Ik stond klaar met zijn luier om het op te vangen en moedigde hem aan om zich vooral niet in de houden. En dat deed hij dan ook niet. Hij wist een enorm projektiel over mijn hand heen de schieten en een halve meter verder tegen de muur te krijgen. Ik geef toe; een onfris verhaal, en het opruimen ervan was ook geen feest, maar ik ben nog steeds diep onder de indruk van Max zijn prestatie en heb hem dan ook ruimschoods geprezen. Later heb ik van de jongens ook nog een zelfgemaakte gipsen handafdruk gekregen, en ook nog eens wat leuke films om te kijken! It’s good to be a dad.

Het regent baby’s om mij heen. Mijn vriendin Edith in Nederland heeft een prachtige zoon gekregen (ik heb de foto’s gezien, ik gebruik prachtig niet zonder reden). Venessa die ik hier ooit in het park heb ontmoet en die mij kennis heeft laten maken met Michele en Melissa heeft in Japan op 4 september een dochtertje gekregen. Nog voor de kerst zullen ze weer hier in Melbourne wonen en kan ik het kleintje zien.

Tenslotte heeft Lauren, moeder van Oscar, die ik ken van Parentgroup ook 4 september een dochterje gekregen. Vader Andrew heeft gemaild dat ze precies op Oscar lijkt toen hij net geboren was. Ik ben benieuwd, Oscar was ECHT 1 van de mooiste babies die ik ooit gezien heb, hij leek ook erg veel op 1 van de babies in een luier reclame op tv. Ik ben erg benieuwd naar dit meisje.
Begin Augustus ben ik nog op het feestje ter gelegenheid van dit meisje geweest. Een vriendin van Lauren had mensen uitgenodigd voor een baby-shower. Eerst wilde ik niet gaan, het was weer een sociale bezigheid van mij, niet met de familie, net terwijl Gerda, Sjoerd en Doesjka met familie op bezoek waren. Maar toen ik er achter kwam dat het niet de hele parentgroup was de uitgenodigd was, maar een mengeling van vriendinnen van Lauren, ben ik natuurlijk wel gegaan. Met de allerliefste washand met eendekopjes op de vingers als cadeautje.

Er worden hier helemaal geen geboortekaartjes rondgestuurd. Via via, moet je zorgen dat je op de hoogte blijft. Soms wordt er een mailtje of sms-je gestuurd, maar dat kan ook even duren voordat die echt verstuurd worden, da’s Logisch nieuwe ouders hebben wel wat anders te doen dan lettertjes in zinnentjes te veranderen en aan anderen te sturen.

Nanette heeft weer eens een flink werkstuk op onze blog gezet. Het is het laatste overzicht van augustus en het is hieronder te vinden (scroll maar naar beneden of klik hier).

Veel moois dus aan het begin van deze maand. Ja, het is hier nog steeds zo droog dat zelfs regen ons blij maakt. We kunnen ook blij zijn want 80% van de regen valt ‘s nachts; we hebben er weinig last van.

Het eerste weekend van de maand heeft Branko op zaterdag gewerkt waardoor ik geen cadeautje voor hem had op vaderdagzondag. De jongens gelukkig wel en hij is daarvan de vader, niet van mij. Ze hadden de cadeautjes zelf gemaakt en zelf geschonken, jullie hebben Branko’s verhaal kunnen lezen.

Op maandag hebben we Max thuis gehouden en heeft Warrun een prima dag bij opvang gehad. Ik had halverwege nog even gebeld om het na te gaan, maar er waren geen problemen en hij zat lekker te eten toen ik belde. Dinsdag hebben we lekker rustig aan gedaan.
Woensdagochtend zijn we met Michele, Jake en Amber op stap geweest, niet ver; gewoon naar een speeltuintje. Jake en Amber hadden hun driewielers mee. Max en Warrun hun nieuwe fietsen. Ze zijn het er nog steeds niet zo mee eens dat ze hun helmen op moeten. Maar vinden het toch ook niet goed als anderen kinderen hun fietsen bewonderen en gaan er dan snel op zitten. Zo hebben ze toch nog wat tijd met hun rijwielen doorgebracht.
Ook al vind ik dat er genoeg plekken zijn waarop mensen vertellen hoe grappig en geestig de uitspraken van hun grut zijn, het volgende wil ik jullie niet onthouden. Terwijl we om een uur of 10 op het gras wat stukjes fruit deelden met de kinderen kroop er een rups over Jake’s knie. In optocht vonden we een boom en probeerden we deze hier te huizen. De rups keek wel beter uit en wilde niet op de dikke bast die Amber had uitgezocht. Optie 2 een kleiner exemplaar met groene blaadjes werd wel goedgekeurd en de rups verdween. Na wat spelen kwam Jake nog even een keer vertellen dat er een rups over hem had gekropen en Michele vroeg hem wat een rups later wordt (we hebben tenslotte al tientalle keren de vlindertuin in de dierentuin bezocht). ‘A Sausage’ antwoordde hij zeer stellig.
Volgens Michele kwam het door de overeenkomst in vorm van rups en worst, maar ik kon mij voorstellen dat hij een gekweld kinderzieltje had na een kinderboerderijbezoekje met bijvoorbeeld zijn vader en dat ze bij de biggetjes stonden en zijn vader vroeg, ‘weet je wat die later worden’ (precies de vraag die Michele in het park vroeg).

Op donderdag 6 september ging alles al weer wat beter en zijn we naar Mainly Music geweest. Hier werd vol overgave van de cakejes gesnoept die er waren omdat iemand voor het laatst was; de jongens zijn zeker aan de beterende hand. Thuis was dat nog niet duidelijk omdat daar nog flink gejammerd en voedsel geweigerd werd, maar als er cakejes worden gegeten en zelfs opgestaan en meegedanst met de muziek, dan zit het wel goed en is het heel jammer voor de jongens maar is het weer gewoon eten wat de pot schaft en niet hangen of jammeren om aandacht.
En vrijdag, toen werd ik 35!  Judith wist heel vrolijk te vertellen dat je dan bij haar werk een extra vrije dag krijgt , dus het is officieel dat je met 35 oud bent en wel een extra dagje rust kan gebruiken.

Zaterdag was er weer een Farmers market op de Collingwood Childrens Farm. Ik ben hier 2 keer eerder geweest en vind het er erg prettig op zo’n dag. Het lukt me niet iedere tweede zaterdag van de maand er heen te gaan, misschien maar goed ook het is dan waarschijnlijk ook helemaal niet leuk meer. Dit keer ging Branko ook mee, die had het nog nooit gezien. We hebben hele mooie rozen gekocht die een week later nog zo mooi waren dat ik aan de buren heb gevraagd of zij ze wilden hebben omdat wij 3 dagen weggingen, en verder gezonde rozijnen een drankje, meer dan overheerlijke trostomaten en een pannenkoek voor het lekkere. De jongens hebben nog wat dieren gekeken en Warrun vond nog een mooie stok, gelukkig stond hij er niet op om hem mee naar huis te nemen.

Zondag 9 september  was er een dagje van de tweelingengroep waar ik (slapend) lid van ben. Ze gingen dit keer naar de treintjes waar wij wel vaker zijn geweest en omdat Warrun en Max het daar altijd leuk vinden zijn we ook gegaan. Voor de tweelingen groep was een uur lang een treintje gereserveerd, dat zijn 4 ritten. Er waren zo veel ouders met tweelingen (of meer) dat er 2 ritten nodig waren om iedereen mee te laten rijden. Michele was er ook met iets wat hangerige kinderen. Na de ritjes en een pick-nick in het park zijn zij weer naar huis gereden, maar wij moesten toch echt nog een laatste rondje rijden. We hadden een mooie dag. Op de foto is te zien dat Max weer helemaal is opgeknapt en Warrun nog wat rustiger is en zijn reserves weer opbouwt.

Maandag 10 september had Branko de auto mee om hem naar de garage te brengen. Bij de laatste beurt hadden we een lijst mee gekregen van zaken die vervangen moesten worden; twee dagen werk en bijbehorende kosten. We vinden een goede=veilige auto belangrijk en vonden deze twee dagen geschikt voor het onderhoud. Ik heb de kinderen lopend weggebracht en opgehaald, ze hadden een leuke dag gehad en 100 dingen te vertellen, niet alles is nog te begrijpen voor ons.
Dinsdagochtend ging ik even bij Michele langs. Maandag was ik (zoals gewoonlijk) na het wegbrengen van de kinderen even langsgegaan voor een kopje koffie. Helaas is Amber nu ook ziek en zit Michele ‘vast’ onder dit zieke hangerige kindje. Ik denk dat Jake niet ver weg is van ook ziek worden. Deze dinsdagochtend had ik Michele gebeld hoe het ging en het was helemaal niets daar. Beide kinderen ziek, zeer slechte nacht gehad,  geen melk in huis en sommige medicijnen moesten ook aangevuld.
Geen nood, ik had toch geen auto dus parentgroup zat er niet in, en dit gaf een goed doel aan de dag. Met de kinderen in de fietskar ben ik naar de winkel ‘op de  hoek’ gelopen. Hier melk gekocht. Naast deze winkel zit een bakkertje daar wat broodjes gekocht voor de lunch. Naast het bakkertje zit een snoepwinkel met een koffiehoek, hier een koffie gedronken en de kinderen een chocomelk. Wat drop voor het weekend gekocht en de jonges zochten allebei een zakje sojaknabbels uit. Ik vind dat niet zo erg want ze eten het zelden en als ze het eten zijn ze het zo weer zat.
Met de kinderen weer in de kar knagend aan de knabbels, de verbijsterde blikken van voorbijgangers getrotseerd (ik had geen bakje ofzo dus ze aten zo uit de zak, het zag er ook een beetje ….tja hoe zou je het noemen… uit. ) gingen we via de apotheek naar Jake, Amber en Michele.
En toen werd het een dag waarop het NIET alleen ‘s nachts regende. Iedere keer als ik weg wilde gaan begon het weer zo te stortregenen dat ik besloot nog even te blijven. UIteindelijk zijn we de hele dag gebleven en heb ik Michele kunnen helpen bij de lunch en het diner en heel veel met de kinderen gespeeld. Michele is volgens mij het meest ziek en kon deze rust en afleiding wel gebruiken en riep iedere keer als het even droog was dat ik nog niet weg moest gaan.
Branko heeft vanuit zijn werk de auto opgehaald en is toen ons op komen halen. We hadden dit niet goed doorgedacht want zijn fiets lag achterin en de autostoeltjes van de kinderen stonden in onze garage. Hij is dus na het voeren van de kinderen doorgereden naar huis en Michele heeft mij en de kinderen  met haar auto met autostoeltjes en plek voor de kinderwagen in de achterbak thuis afgezet.

Woensdag 12 september werd een dag waarop we veel tijd met ons gezinnetje hebben doorgebracht en wat goede ontdekkingen hebben gedaan over ons leven en besluiten hebben genomen. Lees de stukjes over werk maar (hier en hier).

Donderdag was er geen Mainly Music, met een groepje hadden we afgesproken om naar het park te gaan. Om 10 uur zouden we verzamelen. Vanaf 9 uur belde iedereen 1 voor 1 af. Ziek, ziek, ziek.  Na gisteren het grootste deel van de dag niet thuis te zijn geweest vinden Max en Warrun het ook wel eens leuk om uitgebreid met hun trein, puzzels en auto’s te spelen. Zo heeft Max zeker een uur de grotere lego blokken opelkaar gestapeld, zeer geconsentreerd. In de middag zijn we naar Branko’s kantoor gereden. Hier heeft Branko een uurtje of iets meer met de jongens in de tuin gespeeld en met de loopauto’s de wijk doorkruisd. Ik moest naar een endotondist (ofzo). Mijn tandarts hier heeft mij doorgestuurd omdat ik nu al 2 jaar en waarschijnlijk al veel langer (dit kan 11 jaar zijn) een geinfecteerde holte boven mijn stifttand heb, mijn ene voortand. De voorgeschreven behandeling van deze specialist: het hele ding weghalen, dit is niet zo erg want de kleur past niet meer, hij is te lang en de afwerking tegen tand en tandvlees is niet heel goed passend, de pin die alles in mijn tand houdt weghalen, de stop uit de lege wortel halen, alles schoonmaken, medicijn erin stoppen,  een stop in de wortel stoppen die wel helemaal tot het topje van de wortel gaat (dit is nu niet het geval en dat heeft ervoor gezorgd dat achtergebleven bacterien in de wortelschacht een abses erboven hebben veroorzaakt.) Dan krijg ik een tijdelijke tand. Na 3 weken wordt er gekeken of alles goed gaat en als dat zo is mag ik terug naar mijn tandarts voor een nieuwe kroon/stiftand. 
Zo, het is niet eens zo snel gezegd, dat staat mij dus te wachten 15 oktober en de weken erna. Branko heeft al vrij genomen om mijn hand vast te houden en het is op een maandag dus de kinderen zijn ook goed en veilig ondergebracht.
Na dit hele verhaal teruggereden naar Branko, de kinderen opgehaald deze hadden het erg leuk gehad en vertelden weer vanalles terwijl we naar huis reden (zonder Branko). Thuis gegeten en de kinderen in bed gelegd Branko was wat later want die wilde wat extra uren maken zodat hij morgen wat eerder van kantoor weg kan.

Het is een emotionele achtbaan geweest deze week wat betreft mijn werk.
Sinds ik in Australië werk probeer ik her en der een beetje kontakten te leggen om er achter te komen waar leuk werk op het gebied van regeltechniek te doen is. Deze behoefte is ontstaan uit het gevoel dat ik op den duur mijn klus wel geklaard zal hebben bij Air International, en ik dan weer op zoek moet naar iets anders.

Enige maanden geleden heb ik geprobeerd kontakt te leggen met een bedrijf wat zonne-energie centrales bouwt (SolarSystems), en kort geleden hebben ze kontakt met mij gezocht omdat ze op zoek zijn naar een Control Systems Engineer (en dat ben ik). Ik wilde graag eens met ze praten en na een paar gesprekken hebben ze mij een baan aangeboden. Ik voel me erg aangetrokken tot het idee om te werken in een industrie die, naar mijn idee, de komende decennia een enorme groei zal gaan doormaken, en nog goed voor onze planeet is ook.

Gedurende dit hele proces heb ik mijn baas op de hoogte gehouden van wat er gaande was dus toen ik hem vertelde dat SolarSystems mij in dienst wilde nemen kwam dit voor hem niet geheel als een verrassing. Hij legde zich er echter niet zomaar bij neer en samen met de general manager (direkteur van de Australische afdeling van Air International) heeft hij zijn uiterste best gedaan om mij ervan te overtuigen het bedrijf niet te verlaten. (Een van de meest overtuigende akties was dat ze me een opslag van 12% aanboden!) Kortom, ik blijf voorlopig nog eventjes bij Air Inter, met een warm gevoel van waardering. Ik heb deze week gemerkt dat ik toch het nodige respect heb opgebouwd bij mijn collegae en dat is me toch wel wat waard.

Vrijdag 7 september werd ik 35! Omdat Branko de zaterdag ervoor had gewerkt had hij deze vrijdag vrij. Heel fijn. Allereerst hoefde ik niet op te staan toen de kinderen wakker werden. Branko kleedde ze aan, maakte ontbijt en bereidde een ontbijtje op bed voor mij. Toen ze mij hoorden kwam iedereen naar boven. Allereerst kwam Max met een vierkant cadeautje onder zijn arm de kamer binnen strompel/schuiven. Max verliest alle functie en buigzaamheid in zijn knieen als hij wat moet dragen. ‘Hier, open maken’ zei hij terwijl hij het op bed deponeerde. Tegelijk kwamen Warrun en Branko binnen. Nog meer cadeautjes. De kookspatels en kwastjes werden als kam uitgeprobeerd en de parmezaanse kaasschaaf/rasp bleek erg leuk en interessant om rond en rond en rond te draaien. Een deegrol en pottenopenmaker maakten de pakjes compleet. Van Branko kreeg ik een kaart met erin het programma voor vandaag. Een uitgebreidde ochtend in de plaatselijke beautysalon  gevolgd door een lunch. We kozen hier het speciale lunchmenu 2 gerechten van de 3 gangenkaart met wijn of koffie/thee erbij. De bediening adviseerde ons dit zo konden we een voorafje kiezen om te delen, ieder een hoofdgerecht en een toetje om te delen. Een gehele lunch voor een voordelige prijs.
De middag wandelden we door de lokale winkelstraat op zoek naar een cadeautje van mijn ouders. Ik wilde graag een groenkleurige hanger voor om mijn nek. Uiteindelijk iets gezien dat ik leuk vond. Helaas het waren oorbellen. Een zeer meewerkende juwelier volgde onze aanwijzingen op en maakte er 2 ovalen rondjes aan, vond een kettinkje dat heel kort of een beetje kort gedragen kan worden en ik was tevreden. De juwelier had een half uurtje nodig om de oogjes netjes te maken. Branko heeft alles opgehaald toen hij de kinderen ging halen en wat bleek. Ook aan de tweede oorbel hadden ze een oogje gemaakt en er ook nog een simpel kettinkje bij gegeven.
De kinderen hadden in opvang een grote kaart voor mij gekleurd en kwamen hiermee ZO trots binnenstappen om aan mij te laten zien. Op de foto laat Warrun zien waar zijn hand is.

Was dit het? Nee hoor. Ik ben nog veel meer verwend. Helen stuurde een mail dat Martin (voor de 3e keer) toch weer niet naar Melbourne komt om een dringend probleem op te lossen dus zij sturen hun Jamie Oliver kookboek MET handtekening op. (ze wonen in het dorp waar zijn ouders hun pub hebben). Zus Louise had een kookboek op de post gedaan, erg leuk, deel 1 hiervan heb ik ook al en dit boek heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels kookboeken lees als een boek, en niet omdat ik iets wil gaan koken. Schoonzus Doesjka had een boek voor mij gekocht hier in Melbourne, een kookboek, ik houd jullie op de hoogte met lekkere vondsten. En van Michele kreeg ik een zeer luxe map om je eigen uitgeknipte, favoriete recepten overzichtelijk in op te slaan.
Tenslotte kan op ieder moment de locale kookspeciaal zaak bellen dat ‘mijn’ pan is binnengekomen verjaardagscadeau van de ouders van Branko. Het is een hapjespan die ook in de oven kan, ook anti-aanbak maar niet Tefal, iets veel gezonders (?) dat er voor zorgt dat alles wat je kookt lekker wordt.
Er zit diep verboren ergens een thema, iets dat de cadeautjes verbind en iets waarvan de mensen vinden dat het bij mij past.

Afgelopen weekend zijn we naar Foster geweest. Vrijdag de 14e heb ik de kinderen naar opvang gebracht, heb ik bij Michele haar moeder geholpen met de kinderen en hebben we samen Michele naar bed gestuurd. Vervolgens ben ik de koffer gaan pakken en alles dat mee moest in de auto gezet, dit was verbazend weinig en het zal nog minder worden. Om 3 uur heb ik de kinderen opgehaald, om 4 uur waren we in Port Melbourne en stapte Branko in de auto. Vervolgens sloten we aan in de vrijdagmiddag spits en reden we naar de rand van Melbourne. Hierna konden we gewoon doorrijden naar het huis van Bert en Tineke.
Hier bleven wij dit weekend. Zij niet, maar dat was nog een verrassing. Zaterdagmidag zijn we naar Bayview gereden om mijn verjaardag te vieren met thee en taart. Vervolgens hebben wij Bert zijn 70ste verjaardag gevierd met meer thee. Het was een totale verrassing voor Bert dat opeens 2 bevriende stellen de keuken binnen stapten. Wij wisten het allemaal, alleen hij niet. En hij had niets in de gaten gehad, ook al had hij een opmerking gemaakt over alle aanwijzingen. Het B&B dat opeens volledig vol zat volgens het uithangbord. De 2 taarten en berg koekjes die hem wat veel leken voor alleen ons.
Van Bert en Tineke kreeg ik precies de Bodybutter van de Bodyshop die ik wilde hebben. Dat was een complete verrassing, maar niet zo raar omdat ik net 2 weken eerder deze creme met Ellen had gekocht, onder het mom ‘Tineke heeft een nieuwe doos nodig en vind altijd dat jij een goede keus hebt in geurtjes, dus wat jij lekker vind vind zij lekker’. Van Ellen kreeg ik ook iets speciaals, ik had gevraagd waar zij het superhandige kleine handtasje vandaan had. Dat bleek uit Schotland te komen. Ik had nog even overwogen Derek te vragen er 1 voor mij mee te nemen voordat hij naar hier op vakantie kwam, maar ik heb het niet gedaan. Ik spreek hem zelden tot nooit dan is het een beetje te veel om hem 2 dagen voor vertrek voor een symposium en vakantie in een ander werelddeel te vragen om nog even voor mij te gaan winkelen. Ellen daarentegen had dit wel aan hem gevraagd (waarschijnlijk niet 2 dagen van te voren) en hij heeft een prima exemplaar uitgekozen (zie foto met kookboeken) dus eigenlijk is dit cadeau ook van hem.

Het weekend was verder erg rustig en we hebben veel geslapen. Bert en Tineke blijven in Bayview voor een avond met vrienden, en ontbijt. Wij gingen terug naar hun huis waar de kinderen nog een nacht tevreden op hun luchtbed gingen liggen dat daar voor hen was opgemaakt. We hoeven voortaan dus ook geen campeerbedjes meer mee te nemen. En als we de kinderen moe genoeg maken en laat genoeg in bed stopppen, dan kunnen ze prima samen op 1 matras liggen en vallen ze in slaap voordat ze kunnen bedenken dat ze kunnen, schoppen, porren, prikken, dekbedden aftrekken, kussen gooien enz. 
Zaterdagavond en zondagochtend heb ik helemaal zelf de kachel aangemaakt en een prachtig vuurtje gestookt (ook al zeg ik het zelf, Warrun was het trouwens wel met mee eens). Zondagochtend hebben we de auto weer ingepakt (zo klaar, en misschien dit keer niets vergeten) en zijn we naar Bayview gereden. Hier kregen we nog een pancake en  wat lichte live muziek voor de jongens (‘there’s a redback on the toilet seat’  en ‘the pub is out of beer’). We bleven zo lang hangen dat het lunchtijd werd. Na een heerlijke chickenquich zijn we echt op huis aan gegaan.

kleine voetnoot van Branko: Nanette is op vrijdagavond erg ziek geworden (het hele spijsverteringskanaal langs diverse uitgangen geleegd zullen we maar zeggen) en Branko had de helft hiervan te pakken vanaf zaterdagmiddag.

Zo af en toe durven (vooral oud collega’s) deze vraag nog aan mij te stellen. En ja, ik ben op zoek, niet hard, niet full-time. Na een dag vol kindergedoe omgevallen bekers melk en pindakaas afgeveegd aan lamellen komt Branko thuis met leuke verhalen over collega’s die over de kop slaan op de fiets of kantoortuinen die verbouwt worden en dan geen ingang meer hebben zodat mensen over muurtjes moeten springen,  dan mis ik zo’n omgeving en zulke contacten en ga ik weer wat gemotiveerder op zoek.

2 weken geleden liep ik tegen een advertentie aan die mij wel aansprak. Er werd niet veel gevraagd, maar ik heb wel veel te bieden, en ik heb ruime ervaring met projecten en vind dat ook heel leuk om te doen. Altijd wat anders altijd nieuw:

This position is to provide administration support to the installation team on the new ticketing system for the Victorian bus system.
The position is three days a week with Monday and Thusday being mandatory for approximately three months. Requirements for this position are exellent verbal and written skills, posess a thorough understanding of Microsoft applications including powerpoint. Recent involvement within a project team enviroment is also advantagious.
Duties will include maintaining the issues register for installation, documentation of installation related procedures and processes, invoicing enquiries and staff meeting minutes.
(in Port Melbourne da’s dezelfde week waarin Branko werkt)

Ik heb vrijdag mijn cv gestuurd en maandag werd ik teruggebeld. De advertentie had toen 3 dagen op het net gestaan en de man was al 4 mensen aan het uitnodigen voor een gesprek. Gelijk de volgende dag sprak ik hem, om 12 uur. Of eigenlijk, hij sprak tegen mij;  hij had voor mij 3 mensen gesproken maar toen ik binneliep zei hij: “ jouw cv is gewoon beter en jij bent geschikter” vul deze papier in. Hij vertelde nog wat het werk was (dat was precies wat in de advertentie stond, meerr wist hij ook niet echt. Toen ik vroeg waar het in Port Melbourne was bleek na 2 keer heropstarten van zijn computer dat het in het centrum van Melbourne is en niet in Port Melbourne (dit was alleen maar nog beter nieuws, dit is ook met OV goed te bereiken en ALS ik zou willen fietsen is het dichterbij dan Port Melbourne). Zoals je kan lezen was ondersteunend werk voor een project dat loopt over de introductie van een nieuw systeeem voor bus kaartjes (ja,,, en ik hoor mijn moeder in Rotterdam praten  over een project waarin  65 plussers een nieuw systeem voor metrokaartjes uitproberen. Soms lijkt iets Zo ver weg en blijkt toch Zo dicht bij…)
De 3 maanden zouden net goed zijn om uit te proberen of het hier thuis allemaal zou lukken en passen.
De man die ik sprak zou ‘mij’ die dinsdagmiddag voorleggen aan zijn opdrachtgever. Woensdag hoorde ik niets, donderdagochtend kreeg ik een mailtje… de opdrachtgever had intern iemand gevonden en er werd helemaal niemand meer gezocht. MAAR, hij had iets anders, precies voor mij (?!)…. Een familie dat een eigen bedrijf runt heeft hulp nodig.

De woensdag erna had ik een ontmoeting. Het was maar een half uurtje rijden naar de saaiste buitenwijk van Melbourne met bijna geen infrastuctuur of voorzieningen. Hier ontmoette ik de vrouw des huizes. Zij vertelde wat het werk inhield: hun business ondersteunen, vooral het deel van haar man (waarom praat ik dan met haar en niet met hem, denk ik dan?) en als ik ingewerkt was zou ik daar in huis werken tewijl zij op klussen waren.
Waarschijnlijk had ik al mijn glazen al ingegooid in de eerste 5 minuten, toen ik begon vertelde dat ik wilde werken om mensen te ontmoeten, dingen mee te maken en gesprekken te voeren die niet met 3 jarigen zijn. 
Inmiddels hadden B. en ik ook al besloten dat ik alleen ga werken op de dagen dat we opvang hebben voor de kinderen en niet de dagen dat hij niet werkt want het is helemaal niet zo zeker of hij altijd maar op kan passen, je weet nooit wat de toekomst brengt, of zijn werk.  Dus ik kan maandagen en vrijdagen werken en zij wilde heel graag iemand voor de woensdag. Dus dat matchte ook al niet helemaal.
Na het gesprek had ik een beetje raar gevoel. Eigenlijk wilde ik dit werk niet doen, niet daar, niet zonder collega’s niet dit werk dat zeer gespecialiseerd is en niets toevoegt aan mijn ervaring en cv. 
Ik hoop heel sterk dat ze voor de andere persoon heeft gekozen die ze nog zou spreken, dan hoef ik geen nee te zeggen want ik heb niet het idee dat ik iets win bij het hebben van deze baan.

Het rare is dat de hele gang van zaken, een baan krijgen en toch weer niet, zonder gesprek maar met wat gezellige ontmoetingen, dagen niets horen.. tot nu toe, etc. Mij helemaal niet meer verbaasd.
This is Australia… (da’s uit een liedje).
op de foto Warrun en Max die hun tijd doden in de ‘superspeeltuin’ in Caroline Springs. In de advertentie ziet het er echt aantrekkelijk uit. In de realiteit is het een klimrek van niets op een grasveldje van niets in een parkje van niets.

Wat heb ik geleerd?
- Als je een leuke job ziet moet je gelijk reageren want binnen 2 dagen worden al gesprekken gevoerd.

- Ik weet nu zeker dat ik alleen werk wil dat voldoet aan de volgende eisen: interessant, contact met mensen (niet door de telefoon voor zaken), en met een ontwikkeling, voorzetting van mijn ervaring. Arrogant he?

- Denk nooit dat je iemand kent, of dat je iets goed gespeeld hebt. Ik kreeg net de baan aangeboden, ondanks het feit dat ik niet heel enthousiast ervan werd nog eens had doorgemaild dat ik niet op woensdagen kon werken en ik haar tak van het bedrijf erg interessant vond (was waar) maar helaas het meeste werk voor hem moest doen (dat heb ik echt zo gemaild). Ik kan komen werken als ik de kinderopvang van maandag naar woensdag kan verzetten. Kon dat niet, dan zou hij verder kijken voor een baan voor mij. (die beloftes lopen nu al bij 3 bureau’s dus houd niet je adem in…)
Ik heb net teruggemaild dat er een wachtlijst is en dat het dan nog moeilijk is om de kinderen tegelijk naar een andere dag te schuiven, dit zou namelijk inhouden dat er 2 kinderen tegelijk op moeten zeggen en plek maken voor Warrun en Max. Ze zitten namelijk al in een groepje/klasje met kinderen van allemaal dezelfde leeftijd. Dus 2 broertjes of zusjes die zouden verhuizen oid zodat er plek vrij komt bij de opvang zal nooit in dezelfde groep gebeuren. Behalve in 1 klas lager, waar ook een schattige tweeling zit, ook 2 jongentjes. Maar daar hebben wij weer niets aan want Warrun en Max hoeven niet naar een klas lager. 

Spinnen houden ongedierte buiten je huis zegt men. En ik geloof het en ik weet zeker dat wij zolang we deze gast in de garage hebben geen last van ratten zullen hebben.

In het toilet boven hebben we dan weer liever kans op wel een ongewenste bezoeker, vandaar dat we dit iets kleinere, maar veel dikkere exemplaar buiten hebben gezet.

(Zouden jullie me geloven als ik zeg dat er een bierpul overheen staat, en niet een sapglaasje van IKEA?)

‘s Morgens klimmen de jongens nog wel eens bij ons in bed, en ze mogen daar dan ook even liggen (als het niet voor 6-en is). Meestal doen ze dat wel maar beginnen ze al snel te vertellen dat ze naar beden willen, en gaan ze opnoemen wat ze allemaal willen eten, of wat ze allemaal zouden kunnen eten, dat verschil is niet helemaal duidelijk.
Vanmorgen lag ik nog wat te doezelen toen ik merkte dat Max maar zijn vingers was gaan tellen. Een, Twee, Zeven, Acht, Vijf. … HIj heeft het al goed door.
1 en 2 weten ze. Drie eigenlijk ook maar wordt structureel genegeerd. ‘Drie’ is nl het dreigende getal dat gebruikt wordt als ze iets moeten doen en niet opschieten.  En vijf is veel, een hele hand vol. De laatste tel-reeks die Max volhoudt is “Een, Twee, Vier, Vijf, Chicken, Nine”…

Ik heb vanochtend mijn baas verteld dat ik heb besloten om te blijven ondanks het aanbod van SolarSystems. Ik had dit besluit vrijdag al genomen, en toen ik het hele verhaal vertelde aan Ellen en Paul besefte ik dat mijn keuze eigenlijk heel duidelijk was: gewoon bij Air International blijven werken.

Mijn baas ontving dit nieuws met een juich! Hierna zei hij dat hij even ongerust was dat zijn favoriete vergaderzaal (waar we zaten) misschien niet meer zijn favoriet zou kunnen zijn. Het is leuk als iemand zo blij doet als je zegt dat je voor hem blijft werken.

Maandag 17 september
Branko brengt en haalt de kinderen, niet alleen handig voor mij, hij heeft er ook wat aan aangezien zijn fiets nog op kantoor staat. 

Dinsdag18 september
Na de drukke dagen  van gisteren en het  weekend hebben we het rustig aan gedaan. Ik heb nog geprobeerd de keuken te dweilen, maar zodra Warrun iets ziet wat op een bezem lijkt wil hij helpen. Nu ook. Het ging goed TOT hij uitgleed (niet raar op de natte vloer). Na een korte stop keerde hij terug naar de keuken en bleef op het tapijt staan terwijl hij verder ging met dweilen.  Uiteindelijk moest Max (in oranje) het ook proberen en wilde niet op het kleed blijven, natuurlijk gleed hij ook uit. De rest van de dag hebben we nog een wandelingetje gemaakt, gespeeld en rustig aan gedaan. Met wat fruit, crackers en nootjes in de tuin in de middag. De laatste keer dat ze dit deden was 2 weken geleden met Michele, Jake en Amber, ze wisten dit  nog en vertelden er uitgebreid over.

Woensdag 19 september
Vanochtend zijn we naar de kapper geweest, aan het ontbijt hadden we het al over. Hallo Len, Knip knip, Psssst Psst (de waterfles), nat, spiegel, knip knip, woel woel door je haren. De jongens hadden er zin in. De hele weg naar de kapper hadden ze het erover. Tot in de passage, ik liep iets achter met Max omdat die zijn brooddoos en een aapje moest dragen en ook nog mij een hand wilde geven. Ik zag nog net hoe Warrun zijn hielen de grond in duwde terwijl Branko hem de kapperszaak binnen schoof. Er werd net een kindje geknipt. Daarna was het “Warrun’s turn” wist Max te melden. Warrun vond het niets, hij bleef wel op de kappersstoel zitten maar draaide helemaal naar Branko, uiteindelijk heeft hij de hele knipbeurt bijna achterstevoren gezeten, maar het is gelukt en hij ziet er weer uit als een klein mannetje en niet meer als een ‘stampertje’ van Puk van de Petteflat.
Hierna was het Max. Hij vond het eng om op de stoel te zitten, maar toen hij de cape omkreeg wist hij het weer, een tevreden glimlach gleed om zijn gezicht, hij ging rechtop zitten en genoot van het gepluk en gefrut aan zijn hoofd. Zijn kapsel is NET even iets beter gelukt, maar als je het niet weet zie je het niet.
Hierna ging Warrun voorop, 2x rechts, af en toe wat leuks in een etalage aanwijzend. We waren benieuwd. Hij had enthousiast gereageeerd toen Branko vroeg of hij thuis met de treintjes wilde spelen. Maar eerst moest er chocomelk gedronken bij Gloria Jean’s. En toen we dat hadden vroeg Max nog verongelijkt waar het banenenbrood bleef. De jongens hebben heerlijk gesnoept en gespeeld en Branko en ik konden gezellig zitten en kletsen.
Hierna was het allemaal een beetje onduidelijk wat wie waarom nou precies ging doen. Uiteindelijk kocht ik bij de Safeway tissues en bij de groenteboer bananen en sinaasappels en pikte ik Branko en de jongens op op de hoek bij de treinen. We hadden nu niet de boodschappen die we wilden halen, niet het geld dat we nodig hadden en ook geen kaas. Ach dat kan later ook. We gingen lekker naar huis. De jongens konden nu spelen en Branko wat klussen aan het tuinmeubel.

Ik ben heel tevreden met de jongens zonder morren werd er rijst met mais, doperwten, kikkererwten en tomatenblokjes gegeten. Vervolgens namen Max en Warrun allebei een hap van Branko’s stokje met stukjes varkenshaas. Max vond dit genoeg ervaring met vlees voor dit moment en liet het erbij. Warrun heeft nog 3 andere stukjes op.
(de foto’s zijn genomen bij opvang terwijl de jongens aan het ontbijt zaten met hun nieuwe korte haar)

Donderdag 20 september
We begonnen met Mainly Music, toen we erheen gingen wisten Warrun en Max te vertellen dat ze op de hoek, bij de pizzeria, onder de luifel voor de regen hadden geschuild toen ze op weg waren naar de ‘koekjes-winkel’.
In de middag moesten we weer een wandeling maken. Warrun wil dan met de buggy die we van Michele hebben en Max gaat op zijn auto. Voor Warrun nemen we ook de auto mee want op de terugweg als we weer naar beneden gaan is hij moe van het lopen en duwen en wil hij ook rijden.

Ik weet niet was er was deze week, maar ik liep in onze 2 plaatstelijke supermarkten rond alsof ik er in geen maanden was geweest. De 1 wordt opeens half verbouwd. De ander heeft bij de afdeling ‘buitenlandse producten’ de 2 vakjes waar soms hagelslag maar meestal vieze zouten dropjes in zaten veranderd naar een schap ‘Dutch Products’,  van een meter breed en het hele schap hoog.
Het hangt van de manager van de supermarkt af hoeveel er van “buitenlandse producten te koop is” zo ben ik weleen in een minisupermarkt in een dorpje grote pakken dikke speculaas tegen gekomen. Iets dat hier (nog?) niet lag.

Ik kwam dus thuis met veel meer boodschappen dan de melk en ham die op mijn lijstje stonden: 
2 zakjes Hagelslag, Ik vertrouw erop dat ik dit nu gewoon keer op keer kan kopen.
2 potten Appelstroop, ik vertrouw er niet op dat ik dit vaker kan kopen.
1 ontbijtkoek (ze verkochten 2 types, honing en gewoon),
en koekjes: bokkenpootjes, taai-taai en kano’s (dat zijn de langwerpige gevulde koeken, ze hadden ook gevulde koeken, appelkoeken en nog meer soms niet herkenbaar voor mij als typisch Nederlands, zo leer je nog eens wat.)
Ik heb nu een rolletje KING pepermunt in mijn tas en mergpijpjes bij de thee (cakeje met creme en soort marsepijn eromheen met uiteinden in chocolade gedoopt). Warrun zag het, zei ‘koekje”, nam hem hap en zei ‘is voor mama’. Inclusief de hap die hij had afgehapt kreeg ik alles weer netjes terug.

Dingen die ik niet gekocht heb: appelmoes,  Cacao, speculaasjes, met en zonder amandelschilfers onderop, en nog wat dingen die ik mij niet herinner, waarschijnlijk vind ik die dus niet de moeite om te kopen. Dropjes heb ik niet naar gekeken, want die koop ik in de plaatselijke snoepwinkel, waar ik ook nootjes koop. Als ik deze winkel in mijn route opneem kan je je klok erop gelijk zetten dat ik daar binnen 5 minuten iets sta te beschrijven waar ik trek in heb wat zij vervolgens gaat zoeken bij de groothandel. De volgende keer dat ik er kom heeft ze het of gevonden, of is ze overtuigd dat ze het heeft gevonden maar is het iets anders of is het er niet. Helaas (?) verlaat ik deze winkel nooit met lege handen.
Het rare is is dat de beschuit in de supermarkt gewoon bij de crackers te vinden is, maar de melba toastjes weer in de speciale ‘Dutch’ afdeling liggen.

Branko had deze zaterdag voor hem zelf, hij mocht doen wat hij wilde. Dit omdat ik in Juli een hele zaterdag met Helen op stap geweest en mijn tijd had besteeds hoe ik wilde.
Ik was vrij verbaasd toen Branko zei ‘ik kom zo naar beneden’ toen ik met de jongens opstond. Zou hij het vergeten zijn? Nee hoor hij weet dat het handig is als je even samen aan het ontbijt begint. Toen we allemaal zaten met sapje, boterhammetje, melk en cornflakes ging hij weer naar bed. Wij hebben nog even gespeeld (we waren vroeg op deze ochtend). Om half 9 kwam Max vertellen dat de dierentuin open was en dat we weg konden.

Toen we bij de dierentuin aankwamen was hij nog niet open, maar da’s niet erg er rijden treinen en trams langs dus er is genoeg te zien terwijl ik de kinderwagen inpak en we rustig richting hek gaan.
In de dierentuin hebben we eens een andere route genomen, niet gelijk naar de tijger en olifanten. We hebben een leuke ochtend gehad met mooie ontmoetingen, het fototoestel lag nog thuis dus jullie moeten me gewoon geloven dat we een possum zagen (zo’n 30 cm hoog) die ‘zijn’ vuilnisbak verdedigde. Er was een kangoeroe die aan de tenen van Max en Warrun snufflede, de vogels, een rondscharrelende wombat. En toen was het tijd voor ‘mischie-melk’ (chocomelk). Langs de giraffen en de zebra’s (die zien we meestal niet) naar het cafe. Hier koos ik om buiten te gaan zitten. Al snel zat er een waterkip onder onze tafel. Warrun kon niet eten of drinken, eerst moest die vogel weg. Ik heb het geprobeerd, maar we bleven rondjes rennen om de tafel. Uiteindelijk kroop Warrun bij mij op schoot.
Grappig was dat hij niet piepte of huilde alleen, ‘vogel, vogel… vogel weg’ zei om duidelijk te maken dat hij er niet blij mee was.
Om een uur of 12 was het tijd om naar huis te gaan vonden de jongens. Ik was net het pad naar de olifanten ingelopen en wilde dit rondje even afmaken. Bij de olifanten hebben we wat gegeten (en de mussen gevoerd) dit gaf weer wat energie aan de jongens maar uiteindelijk was het enige dat ze wilden naar huis.
Er zat niet veel puf meer in de jongens deze middag.

Zondag 23 september,
Eindelijk, eindelijk zijn we weer gaan zwemmen. Warrun was zo leuk aan het rond spatten en op Branko aan het klimmen en van de glijbaan aan het glijden, dat ik besloot dat hij op zwemles mag. Ik weet dat er zwemlessen zijn waarbij kinderen van 3 met de juf het water in gaan, als ik niet mee hoef in het water, hoef ik ook niet te proberen 2 kinderen te begeleiden en/of Branko hoeft niet mee, dus we kunnen het op een doordeweekse dag doen. Ik heb wel bedacht dat we het pas doen als Warrun zindelijk is. Dit nadat ik 4 zwemluiers had vervangen (voornamelijk bij Max).
Branko en de jongens hebben heel veel plezier gehad in het bad. Ik had het ook naar mijn zin, niet in het water en dus niet totaal afgekoeld met luier dienst en het kijken naar mijn mannen die zo’n plezier hebben.
Ook na het zwemmen, en het speelhoekje in de Bunnings (doe het zelf winkel) en een late lunch bij Burgers edge (een hamburger-keten die erg lekkere frieten bij zijn lekkere kipburgers doet)  was er weer weinig energie bij de jongens over. Ze lagen lekker vroeg in bed nadat Max al zijn Tortellini’s en een bakje yoghurt met vla op had. En Warrun at na zijn Tortellini’s en visticks en een kipstick liever aardappelpuree met erwten en mais dan een bakje vla. Dat mag van ons, wij klagen niet over zoiets.

maandag 24 september : verrassing voor het raam.
Vandaag heb ik geprobeerd nog meer te doen op een dag. Met de kinderen in opvang vond ik tijd om te maaien, brieven en kaarten te schrijven, boodschappen te doen en naar een winkel waar ze gordijnstoffen zouden verkopen. 
En dat klopte. Ik heb mijn ogen uitgekeken, naast gordijnen, vitrage, lamellen, rolgordijnen en alle garens, kussentjes  en noem maar op hadden ze ook wol, naaimachines, garen, boorduurdingen, kralen, dingetjes, dangetjes, applicaties, stofjes voor lappendekens, verkleed spullen, feest dingen en nog wat spul dat ik niet gezien heb.
Ik heb ook gordijnen gekocht voor de kinderkamer; ze moeten al het licht tegenhouden en ook wat warmte en kou, dit laatste kunnen we pas over een paar maanden testen maar het eerste hopelijk deze week al. Thuis gekomen heb ik gelijk 1 raam afgedekt met dit materiaal en het ‘oude’ gordijn eroverheen gehangen. Als het 2e raam ook gedaan is kunnen we eens kijken of Warrun niet weer 5 minuten vroeger op is dan de afgelopen ochtend. Dit doet hij nl. de laatste dagen, steeds 5 min. eerder wakker worden. Gisteren was het 10 voor 6, Vanmorgen kwart voor 6.  
Nadat we de kinderen in bad hebben gestopt waren ze nog niet moe genoeg om zonder springen en dansen naar bed te gaan. Aangezien ze bij opvang nog wel een middagdutje doen, hebben ze ‘s avonds nog veel energie over.

dinsdag 25 september : verrassing voor de deur.
Vandaag met de jongens geverfd, papier, de tafel en wasknijpers. Warrun is nog even doorgegaan op raamkozijn en deurpost. Het ging er gelukkig snel af.
De knijpers gaan we gebruiken bij hun kamerdeur, daarom heb ik 2 linten gespannen en al hun kaarten die ze van familie krijgen ga ik hier op hangen.

Woensdag 26 september: Meer verrassingen in de slaapkamer van de jongens.
Vanmorgen zijn we eerst pasta gaan kopen bij de fabriek en daarna hebben we wat tijd gedood in Brimbank park.  In de winkel werd ik gebeld door een uitzendbureau of ik wilde werken. Ik wilde wel,maar was ver van het centrum en niet in werkkleding dus het zou even duren voordat ik daar zou zijn. Ik zou teruggebeld worden of dat kon. Om 1 uur waren we thuis en heb ik het bureau nog maar even gebeld. Met veel excuses werd uitgelegd dat de vraag was ingetrokken, geen werk dus voor mij vandaag.
Vanmiddag heb ik het 2e gordijn voor de jongenskamer genaaid. Deze is heel mooi gelukt. Het eeste gordijn moet nu netjes gemaakt worden.
Aan het gordijn heb ik 2 touwtjes gemaakt om de stof op te kunnen rollen en vast te kunnen zetten. Het uiteinde heb ik opgeleukt met kraaltjes. Toen ik hiermee bezig was kwamen de jongens helpen. Ieder met een eigen rijgdraad. Eerst vond ik dat ik ze moest helpen omdat alle kralen er weer net zo snel aan de achterkant af gingen. Max vond het later maar lastig zo’n knoop aan het eind nu moest hij zelf steeds alles er weer af schuiven. Warrun liet ze zitten, sommige dan. Toen ze stopten had hij precies 3 knal roze kralen aan zijn lijntje.

Deze avond had ik voor de laatste keer Pilates. De juf heeft een andere baan genomen en  huurt de ruimte niet meer voor de gehele week. Ze heeft de afgelopen maanden geprobeerd alleen ons groepje nog les te geven op woensdagavond, maar de kosten van huur zijn hoger dan de opbrengsten van ons,2 a 3 deelnemers.

Ik weet niet of het aan het gordijn lag en de stik donkere kamer, maar om een uur of 10 hoorden we een flinke bons en gehuil. Ik trof Warrun naast zijn bed aan, zoekend naar zijn bed. Hij was er helemaal uit gevallen.

Donderdag 27 september: Veel verrassingen vandaag
Vanmorgen werden we wakker van een roepende Warrun. De gordijnen werken een beetje; HIj wordt nog wel vroeg wakker, maar komt niet (meer) zijn bed uit.
Het is in de kamer te donker om ook maar te durven bewegen.
Ik ga de verblinding een klein beetje oprollen zodat er toch een schemering is in de kamer de volgende ochtenden, dit is zielig zo donker.

Verder hadden we een erg drukke dag. Eerst zijn we met met de bus  en de trein naar het centrum gereden, naar Federation Square. Ik dacht dat er een kinderprogramma was op het plein, maar er was een groote iets met footy gaande. Het is dit weekend de finale van het Australische footbal seizoen. Iedereen leeft mee, behalve ik, ik heb geen idee waar het over gaat. Een meneer die boekjes uitdeelde om handtekeningen te verzamelen van alle spelers die rondzwierven op het klein keek heel raar toen ik hem vriendelijk bedankte, ik ken al die mensen niet, ik zou nog wild vreemde, stevig gebouwde mensen met boksersneuzen aanspreken. 
Gelukkig is er achter het plein, aan de oever van de Yarra een speeltuin. Hier krioelde het van de kids, maar M&W gingen er gewoon tussen en sloegen leuk aan het spelen. We kwamen nog een moeder met zoontje van parentgroup tegen. Na het spelen ben ik terug gelopen naar het plein voor een kopje koffie. Ik heb dit genomen in het cafe van het complex van ‘the institute of moving image’  hier is nu een tentoonstelling van ’20 jaar PIXAR’ en op de tv schermen in het cafe werden aankondigings filmpjes gedraaid. Goed voor de kinderen om naar te kijken terwijl we er zaten. In de lobby stonden Sully en Mike van de film ‘Monsters Inc’. Warrun en  Max waren het met me eens dat we dit eens snel aan Branko moeten laten zien. Na het drankje wilden we allemaal wel naar huis. Op weg naar de tram, nog op het plein wilde Max  nog even trappen klimmen en Warrun de buggy duwen. Ik stond op ze te wachten toen er  opeens een vrouw over Max heen boog, hij zat even zijn luier te vullen in een ‘discreet hoekje’ naast de ingang van het VVV. 
  Ik weet niet wanneer Tineke zich realiseerde dat het geen verloren mannetjes was maar haar eigen MAX. Ze was met een vriendin uit Hobart, die voor een paar dagen in Melbourne was op weg naar het arts-centre. 
Toch grappig dat ik net 5 min. daar ben, waar zij in 1 minuut langsloopt.

Om 3 uur waren we versleten, moe en met korte beentjes thuis. Gelukkig stond er in de oven nog een restant van gisteren en hoefden we NIETS meer te doen.

score van vandaag:
3 bifiworstjes / 2 sleutelkoorden en 1 opblaasbaar zitje voor in het station, en als je opstaat en het meeneemt dan kan je op je terugweg er je 4 biertjes in zetten. Ik neem aan dat hij niet zal ontploffen als we hem voor andere drankjes gebruiken.

Vrijdag 28 september: Verrassende gedachtengang.
Ik had Warrun en Max opgehaald bij opvang en we liepen net de garage binnen toen Warrun de maan ontdenkte. Bijna iedere avond als het wat donkerder wordt en we zijn nog buiten moet hij even naar de maan zoeken. Hij is altijd weer blij als hij hem ziet.
Vandaag zei hij: Maan is buiten. Maan niet binnen. Thomas binnen. Maan niet met Thomas spelen.
Ik vind het erg grappig om zo te ondervinden hoe zo’n kind denkt. En dat hij nog niet helemaal het concept van groot, klein, en de maan door heeft. Dat hij denkt dat als de maan wel naar binnen zou kunnen dat hij dan met Warrun met Thomas de trein zou kunnen komen spelen.

Dit hele gedoe met de maan bekijken en aanwjizen doet mij altijd denken aan mijn zus en haar zoontje Bart. Het moet zo’n 5 of 6 jaar geleden zijn dat ik een keer bij mijn zus en haar zoontje in de auto zat en HIJ de maan zag. De rest van de rit. Zo’n 10 kilometer en 20 minuten (er stond file) heeft hij in zijn speciale hoge stemmetje. “Dag mannetje op de maan, dag mannetje op de maan” gezegd.
Ik had toen nog geen kinderen en ook nog niet de ‘gave’ die een moeder heeft om conversaties met kinderen op een soort automatisme te zeten met ‘goh’s, ja’s en ‘hmm zekers’ erin zonder echt te luisteren. Ook wist ik nog niet dat kinderen van die leeftijd nog niet altijd echt met je praten en een conversatie verwachten, ze praten gewoon, da’s alles.  Ik zou er nu beter mee om kunnen gaan en misschien ook wel voor 80% uit kunnen schakelen en toch nog interactie kunnen hebben met het kind.