Archief voor september 2007

In a Kingdom far far away…. welk sprookjesboek begint niet zo. 
Far far away…. De lijst namen die Max en Warrun opnoemen na deze woorden wordt steeds langer. Al een maand weten ze dat John & Helen (en als Branko thuis is maken ze de conectie met papa’s en wordt Martin ook genoemd) in een vliegtuig zijn gestapt en ver ver weg zijn.  Een week of 2 hebben ze gedacht dat ze in dat vliegtuig bleven, maar inmiddels is er dus ver ver weg na die vlucht.
Warrun en Max dreunen nu een hele rij namen op, of als ze een vliegtuig zien, of als ze aan 1 van de mensen in de rij moeten denken. Maar de hele rij van mensen die ‘ver ver weg zijn’ gegaan wordt in 1 adem genoemd; John, Helen, Martin, Oom Hans, Opa, Gerke, Oma, djanteDoesha, Jululla, Katie, Abby.

Ik moet maar snel op zoek naar meer mensen hier waarmee ze kunnen spelen. Het klinkt zo triest als al hun vriendjes ver weg zijn gevlogen. Het doet mij ook weer beseffen dat wij ver weg zijn gevlogen. En weer is me duidelijk dat als je weggaat je bij dit alles niet zo stil staat, je bent bezig met wat volgt, wat eraan komt. Alleen nu er van ons weggegaan wordt besef ik dit en hoe ik me voel meer overeen zal komen met wat mensen 2 jaar geleden voelden toen wij verhuisden.  

Nanette heeft gelukkig onze achterstand met de blog redelijk weggewerkt en vandaag heb ik de foto’s ook weer eens om de website gezet; ze zijn hier weer te vinden (Juni, Juli en Augustus).

Zoals Nanette hieronder al schreef, zijn de jongens al aardig te spreken over Lego. Ik had een doos met wat Lego bij elkaar gezocht zodat Gerke daarmee kon spelen tijdens zijn verblijf hier, en toen ik dat had gedaan stond Max gelijk in de doos te graven en koos een grote doos die hij graag open wilde hebben. Sindsdien spelen ze veel met de voertuigen die ik voor ze maak met Lego en komen ze af en toe met handjes lego terug met het verzoek of ik het weer wil maken. Ik pret (Lego spelen) en zij pret. Een makkelijkere manier om iedereen blij te krijgen is er haast niet :)

Afgelopen zaterdag moest ik helaas werken omdat onze collegae in China niet weten wat ze willen maar wel wisten dat wat wij voor ze gemaakt hadden niet was wat ze wilden. Afijn, een fijn dagje op kantoor bezig geweest en gelijk afgedwongen dat ik deze week dan wel vrij heb op de verjaardag van Nanette. (waarschijnlijk moet ik wel even blijven doorduwen om echt vrij te hebben maar dat komt wel goed).

Ons hele gezinnetje is nogal ziekelijk geweest de afgelopen maanden. We lopen allemaal nog steeds te hoesten van een nare verkoudheid en Max en Warrun zijn daarboven ook nog eens echt ziek geweest met een flike koorts. Ikzelf heb op een of andere manier mijn ribben bezeerd door het hoesten dus als ik nu moet hoesten doet het echt pijn. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar het bezeren van ribben door hoesten kan ik van harte afraden. Toen Warrun nog niet zo ziek was en Max nog vrij slap ben ik met de jongens gaan wandelen, wat er op neer kwam dat Warrun een wandelwagen wilde duwen en Max rustig achterover in de kinderwagen zat. Warrun heeft de hele wijk de buggy geduwd, ik was zeer onder de indruk.

2007-09-02 12-39-41 vaderdag kadootjes Maar ik dwaal een beetje af. Afgelopen zondag werd hier in Australie vaderdag gevierd. Nanette had geloof ik grootse plannen, maar aangezien Warrun zaterdagavond ook met flinke koorts neerstorrte (net al Max eerder al had gedaan) was het plan omgegooid tot een rustige dag. Ik heb me flink vermaakt door samen met mijn zoontjes de film ‘Over the Hedge’ te kijken (erg leuk) en verder heb ik de Lego die Gerke had geleend op bevel van Max en Warrun weer in elkaar moeten zetten. Kortom: lego-en en TV kijken, samen met je kids, veel mooier kan het toch niet worden? Jawel, het kan WEL mooier. Namelijk: toen Max een van zijn slaapjes wilde doen en ik even bij hem moest blijven ging hij even zijn luier vullen. Toen hij al aardig succes had geboekt bood ik aan om zijn luier te verschonen zodat hij wat ruimte zou hebben en dat vond hij wel prima want er zou nog wel wat komen. 2007-09-02 08-58-19 vaderdagpoepje Terwijl hij met de billen bloot lag op het aankleedkussen kwam de rest van de lading er aan. Ik stond klaar met zijn luier om het op te vangen en moedigde hem aan om zich vooral niet in de houden. En dat deed hij dan ook niet. Hij wist een enorm projektiel over mijn hand heen de schieten en een halve meter verder tegen de muur te krijgen. Ik geef toe; een onfris verhaal, en het opruimen ervan was ook geen feest, maar ik ben nog steeds diep onder de indruk van Max zijn prestatie en heb hem dan ook ruimschoods geprezen. Later heb ik van de jongens ook nog een zelfgemaakte gipsen handafdruk gekregen, en ook nog eens wat leuke films om te kijken! It’s good to be a dad.

Het regent baby’s om mij heen. Mijn vriendin Edith in Nederland heeft een prachtige zoon gekregen (ik heb de foto’s gezien, ik gebruik prachtig niet zonder reden). Venessa die ik hier ooit in het park heb ontmoet en die mij kennis heeft laten maken met Michele en Melissa heeft in Japan op 4 september een dochtertje gekregen. Nog voor de kerst zullen ze weer hier in Melbourne wonen en kan ik het kleintje zien.

Tenslotte heeft Lauren, moeder van Oscar, die ik ken van Parentgroup ook 4 september een dochterje gekregen. Vader Andrew heeft gemaild dat ze precies op Oscar lijkt toen hij net geboren was. Ik ben benieuwd, Oscar was ECHT 1 van de mooiste babies die ik ooit gezien heb, hij leek ook erg veel op 1 van de babies in een luier reclame op tv. Ik ben erg benieuwd naar dit meisje.
Begin Augustus ben ik nog op het feestje ter gelegenheid van dit meisje geweest. Een vriendin van Lauren had mensen uitgenodigd voor een baby-shower. Eerst wilde ik niet gaan, het was weer een sociale bezigheid van mij, niet met de familie, net terwijl Gerda, Sjoerd en Doesjka met familie op bezoek waren. Maar toen ik er achter kwam dat het niet de hele parentgroup was de uitgenodigd was, maar een mengeling van vriendinnen van Lauren, ben ik natuurlijk wel gegaan. Met de allerliefste washand met eendekopjes op de vingers als cadeautje.

Er worden hier helemaal geen geboortekaartjes rondgestuurd. Via via, moet je zorgen dat je op de hoogte blijft. Soms wordt er een mailtje of sms-je gestuurd, maar dat kan ook even duren voordat die echt verstuurd worden, da’s Logisch nieuwe ouders hebben wel wat anders te doen dan lettertjes in zinnentjes te veranderen en aan anderen te sturen.

Nanette heeft weer eens een flink werkstuk op onze blog gezet. Het is het laatste overzicht van augustus en het is hieronder te vinden (scroll maar naar beneden of klik hier).

Veel moois dus aan het begin van deze maand. Ja, het is hier nog steeds zo droog dat zelfs regen ons blij maakt. We kunnen ook blij zijn want 80% van de regen valt ‘s nachts; we hebben er weinig last van.

Het eerste weekend van de maand heeft Branko op zaterdag gewerkt waardoor ik geen cadeautje voor hem had op vaderdagzondag. De jongens gelukkig wel en hij is daarvan de vader, niet van mij. Ze hadden de cadeautjes zelf gemaakt en zelf geschonken, jullie hebben Branko’s verhaal kunnen lezen.

Op maandag hebben we Max thuis gehouden en heeft Warrun een prima dag bij opvang gehad. Ik had halverwege nog even gebeld om het na te gaan, maar er waren geen problemen en hij zat lekker te eten toen ik belde. Dinsdag hebben we lekker rustig aan gedaan.
Woensdagochtend zijn we met Michele, Jake en Amber op stap geweest, niet ver; gewoon naar een speeltuintje. Jake en Amber hadden hun driewielers mee. Max en Warrun hun nieuwe fietsen. Ze zijn het er nog steeds niet zo mee eens dat ze hun helmen op moeten. Maar vinden het toch ook niet goed als anderen kinderen hun fietsen bewonderen en gaan er dan snel op zitten. Zo hebben ze toch nog wat tijd met hun rijwielen doorgebracht.
Ook al vind ik dat er genoeg plekken zijn waarop mensen vertellen hoe grappig en geestig de uitspraken van hun grut zijn, het volgende wil ik jullie niet onthouden. Terwijl we om een uur of 10 op het gras wat stukjes fruit deelden met de kinderen kroop er een rups over Jake’s knie. In optocht vonden we een boom en probeerden we deze hier te huizen. De rups keek wel beter uit en wilde niet op de dikke bast die Amber had uitgezocht. Optie 2 een kleiner exemplaar met groene blaadjes werd wel goedgekeurd en de rups verdween. Na wat spelen kwam Jake nog even een keer vertellen dat er een rups over hem had gekropen en Michele vroeg hem wat een rups later wordt (we hebben tenslotte al tientalle keren de vlindertuin in de dierentuin bezocht). ‘A Sausage’ antwoordde hij zeer stellig.
Volgens Michele kwam het door de overeenkomst in vorm van rups en worst, maar ik kon mij voorstellen dat hij een gekweld kinderzieltje had na een kinderboerderijbezoekje met bijvoorbeeld zijn vader en dat ze bij de biggetjes stonden en zijn vader vroeg, ‘weet je wat die later worden’ (precies de vraag die Michele in het park vroeg).

2007-09-07 13-16-49 Lunch met Branko voor verjaardagOp donderdag 6 september ging alles al weer wat beter en zijn we naar Mainly Music geweest. Hier werd vol overgave van de cakejes gesnoept die er waren omdat iemand voor het laatst was; de jongens zijn zeker aan de beterende hand. Thuis was dat nog niet duidelijk omdat daar nog flink gejammerd en voedsel geweigerd werd, maar als er cakejes worden gegeten en zelfs opgestaan en meegedanst met de muziek, dan zit het wel goed en is het heel jammer voor de jongens maar is het weer gewoon eten wat de pot schaft en niet hangen of jammeren om aandacht.
En vrijdag, toen werd ik 35!  Judith wist heel vrolijk te vertellen dat je dan bij haar werk een extra vrije dag krijgt , dus het is officieel dat je met 35 oud bent en wel een extra dagje rust kan gebruiken.

2007-09-08 09-32-57 Farmersmarket Collingwood childrensfarm Kopje thee Max in groen Zaterdag was er weer 2007-09-08 13-48-43 Rozen van de Farmersmarket Collingwood childrensfarmeen Farmers market op de Collingwood Childrens Farm. Ik ben hier 2 keer eerder geweest en vind het er erg prettig op zo’n dag. Het lukt me niet iedere tweede zaterdag van de maand er heen te gaan, misschien maar goed ook het is dan waarschijnlijk ook helemaal niet leuk meer. Dit keer ging Branko ook mee, die had het nog nooit gezien. We hebben hele mooie rozen 2007-09-08 10-03-15 Farmersmarket Collingwood childrensfarm Warrun vond een stok gekocht die een week later nog zo mooi waren dat ik aan de buren heb gevraagd of zij ze wilden hebben omdat wij 3 dagen weggingen, en verder gezonde rozijnen een drankje, meer dan overheerlijke trostomaten en een pannenkoek voor het lekkere. De jongens hebben nog wat dieren gekeken en Warrun vond nog een mooie stok, gelukkig stond hij er niet op om hem mee naar huis te nemen.

2007-09-09 12-58-46 Tweelingengroep uitje Max Warrun Nanette Jake Michele Amber Barry Zondag 9 september  was er een dagje van de tweelingengroep waar ik (slapend) lid van ben. 2007-09-09 13-05-16 Tweelingengroep uitje Max Warrun Nanette Jake Michele Amber Barry Ze gingen dit keer naar de treintjes waar wij wel vaker zijn geweest en omdat Warrun en Max het daar altijd leuk vinden zijn we ook gegaan. Voor de tweelingen groep was een uur 2007-09-09 14-45-52 Laatste rit voor ons dagje uit Warrun met dikke strepen lang een treintje gereserveerd, dat zijn 4 ritten. Er waren zo veel ouders met tweelingen (of meer) dat er 2 ritten nodig waren om iedereen mee te laten rijden. Michele was er ook met iets wat hangerige kinderen. Na de ritjes en een pick-nick in het park zijn zij weer naar huis gereden, maar wij moesten toch echt nog een laatste rondje rijden. We hadden een mooie dag. Op de foto is te zien dat Max weer helemaal is opgeknapt en Warrun nog wat rustiger is en zijn reserves weer opbouwt.

Maandag 10 september had Branko de auto mee om hem naar de garage te brengen. Bij de laatste beurt hadden we een lijst mee gekregen van zaken die vervangen moesten worden; twee dagen werk en bijbehorende kosten. We vinden een goede=veilige auto belangrijk en vonden deze twee dagen geschikt voor het onderhoud. Ik heb de kinderen lopend weggebracht en opgehaald, ze hadden een leuke dag gehad en 100 dingen te vertellen, niet alles is nog te begrijpen voor ons.
Dinsdagochtend ging ik even bij Michele langs. Maandag was ik (zoals gewoonlijk) na het wegbrengen van de kinderen even langsgegaan voor een kopje koffie. Helaas is Amber nu ook ziek en zit Michele ‘vast’ onder dit zieke hangerige kindje. Ik denk dat Jake niet ver weg is van ook ziek worden. Deze dinsdagochtend had ik Michele gebeld hoe het ging en het was helemaal niets daar. Beide kinderen ziek, zeer slechte nacht gehad,  geen melk in huis en sommige medicijnen moesten ook aangevuld.
Geen nood, ik had toch geen auto dus parentgroup zat er niet in, en dit gaf een goed doel aan de dag. Met de kinderen in de fietskar ben ik naar de winkel ‘op de  hoek’ gelopen. Hier melk gekocht. Naast deze winkel zit een bakkertje daar wat broodjes gekocht voor de lunch. Naast het bakkertje zit een snoepwinkel met een koffiehoek, hier een koffie gedronken en de kinderen een chocomelk. Wat drop voor het weekend gekocht en de jonges zochten allebei een zakje sojaknabbels uit. Ik vind dat niet zo erg want ze eten het zelden en als ze het eten zijn ze het zo weer zat.
Met de kinderen weer in de kar knagend aan de knabbels, de verbijsterde blikken van voorbijgangers getrotseerd (ik had geen bakje ofzo dus ze aten zo uit de zak, het zag er ook een beetje ….tja hoe zou je het noemen… uit. ) gingen we via de apotheek naar Jake, Amber en Michele.
En toen werd het een dag waarop het NIET alleen ‘s nachts regende. Iedere keer als ik weg wilde gaan begon het weer zo te stortregenen dat ik besloot nog even te blijven. UIteindelijk zijn we de hele dag gebleven en heb ik Michele kunnen helpen bij de lunch en het diner en heel veel met de kinderen gespeeld. Michele is volgens mij het meest ziek en kon deze rust en afleiding wel gebruiken en riep iedere keer als het even droog was dat ik nog niet weg moest gaan.
Branko heeft vanuit zijn werk de auto opgehaald en is toen ons op komen halen. We hadden dit niet goed doorgedacht want zijn fiets lag achterin en de autostoeltjes van de kinderen stonden in onze garage. Hij is dus na het voeren van de kinderen doorgereden naar huis en Michele heeft mij en de kinderen  met haar auto met autostoeltjes en plek voor de kinderwagen in de achterbak thuis afgezet.

Woensdag 12 september werd een dag waarop we veel tijd met ons gezinnetje hebben doorgebracht en wat goede ontdekkingen hebben gedaan over ons leven en besluiten hebben genomen. Lees de stukjes over werk maar (hier en hier).

Donderdag was er geen Mainly Music, met een groepje hadden we afgesproken om naar het park te gaan. Om 10 uur zouden we verzamelen. Vanaf 9 uur belde iedereen 1 voor 1 af. Ziek, ziek, ziek.  Na gisteren het grootste deel van de dag niet thuis te zijn geweest vinden Max en Warrun het ook wel eens leuk om uitgebreid met hun trein, puzzels en auto’s te spelen. Zo heeft Max zeker een uur de grotere lego blokken opelkaar gestapeld, zeer geconsentreerd. In de middag zijn we naar Branko’s kantoor gereden. Hier heeft Branko een uurtje of iets meer met de jongens in de tuin gespeeld en met de loopauto’s de wijk doorkruisd. 2006-16-05 14-59-50 rietman_pa_21aIk moest naar een endotondist (ofzo). Mijn tandarts hier heeft mij doorgestuurd omdat ik nu al 2 jaar en waarschijnlijk al veel langer (dit kan 11 jaar zijn) een geinfecteerde holte boven mijn stifttand heb, mijn ene voortand. De voorgeschreven behandeling van deze specialist: het hele ding weghalen, dit is niet zo erg want de kleur past niet meer, hij is te lang en de afwerking tegen tand en tandvlees is niet heel goed passend, de pin die alles in mijn tand houdt weghalen, de stop uit de lege wortel halen, alles schoonmaken, medicijn erin stoppen,  een stop in de wortel stoppen die wel helemaal tot het topje van de wortel gaat (dit is nu niet het geval en dat heeft ervoor gezorgd dat achtergebleven bacterien in de wortelschacht een abses erboven hebben veroorzaakt.) Dan krijg ik een tijdelijke tand. Na 3 weken wordt er gekeken of alles goed gaat en als dat zo is mag ik terug naar mijn tandarts voor een nieuwe kroon/stiftand. 
Zo, het is niet eens zo snel gezegd, dat staat mij dus te wachten 15 oktober en de weken erna. Branko heeft al vrij genomen om mijn hand vast te houden en het is op een maandag dus de kinderen zijn ook goed en veilig ondergebracht.
Na dit hele verhaal teruggereden naar Branko, de kinderen opgehaald deze hadden het erg leuk gehad en vertelden weer vanalles terwijl we naar huis reden (zonder Branko). Thuis gegeten en de kinderen in bed gelegd Branko was wat later want die wilde wat extra uren maken zodat hij morgen wat eerder van kantoor weg kan.

Het is een emotionele achtbaan geweest deze week wat betreft mijn werk.
Sinds ik in Australiƫ werk probeer ik her en der een beetje kontakten te leggen om er achter te komen waar leuk werk op het gebied van regeltechniek te doen is. Deze behoefte is ontstaan uit het gevoel dat ik op den duur mijn klus wel geklaard zal hebben bij Air International, en ik dan weer op zoek moet naar iets anders.

imageEnige maanden geleden heb ik geprobeerd kontakt te leggen met een bedrijf wat zonne-energie centrales bouwt (SolarSystems), en kort geleden hebben ze kontakt met mij gezocht omdat ze op zoek zijn naar een Control Systems Engineer (en dat ben ik). Ik wilde graag eens met ze praten en na een paar gesprekken hebben ze mij een baan aangeboden. Ik voel me erg aangetrokken tot het idee om te werken in een industrie die, naar mijn idee, de komende decennia een enorme groei zal gaan doormaken, en nog goed voor onze planeet is ook.

image Gedurende dit hele proces heb ik mijn baas op de hoogte gehouden van wat er gaande was dus toen ik hem vertelde dat SolarSystems mij in dienst wilde nemen kwam dit voor hem niet geheel als een verrassing. imageHij legde zich er echter niet zomaar bij neer en samen met de general manager (direkteur van de Australische afdeling van Air International) heeft hij zijn uiterste best gedaan om mij ervan te overtuigen het bedrijf niet te verlaten. (Een van de meest overtuigende akties was dat ze me een opslag van 12% aanboden!) Kortom, ik blijf voorlopig nog eventjes bij Air Inter, met een warm gevoel van waardering. Ik heb deze week gemerkt dat ik toch het nodige respect heb opgebouwd bij mijn collegae en dat is me toch wel wat waard.

Vrijdag 7 september werd ik 35! Omdat Branko de zaterdag ervoor had gewerkt had hij deze vrijdag vrij. Heel fijn. Allereerst hoefde ik niet op te staan toen de kinderen wakker werden. Branko kleedde ze aan, maakte ontbijt en bereidde een ontbijtje op bed voor mij. 2007-09-07 08-23-40 Ontbijt en cadeautjes op bed Max in groen Toen ze mij hoorden kwam iedereen naar boven. Allereerst kwam Max met een vierkant cadeautje onder zijn arm de kamer binnen strompel/schuiven. Max verliest alle functie en buigzaamheid in zijn knieen als hij wat moet dragen. ‘Hier, open maken’ zei hij terwijl hij het op bed deponeerde. Tegelijk kwamen Warrun en Branko binnen. Nog meer cadeautjes. De kookspatels en kwastjes werden als kam uitgeprobeerd en de parmezaanse kaasschaaf/rasp bleek erg leuk en interessant om rond en rond en rond te draaien. 2007-09-07 14-02-12 Lunch met Branko voor verjaardagEen deegrol en pottenopenmaker maakten de pakjes compleet. Van Branko kreeg ik een kaart met erin het programma voor vandaag. Een uitgebreidde ochtend in de plaatselijke beautysalon  gevolgd door een lunch. We kozen hier het speciale lunchmenu 2 gerechten van de 3 gangenkaart met wijn of koffie/thee erbij. De bediening adviseerde ons dit zo konden we een voorafje kiezen om te delen, ieder een hoofdgerecht en een toetje om te delen. Een gehele lunch voor een voordelige prijs.
De middag wandelden we door de lokale winkelstraat op zoek naar een cadeautje van mijn ouders. Ik wilde graag een groenkleurige hanger voor om mijn nek. Uiteindelijk iets gezien dat ik leuk vond. Helaas het waren oorbellen. 2007-09-08 07-56-20 Ketting van mijn ouders Een zeer meewerkende juwelier volgde onze aanwijzingen op en maakte er 2 ovalen rondjes aan, vond een kettinkje dat heel kort of een beetje kort gedragen kan worden en ik was tevreden. De juwelier had een half uurtje nodig om de oogjes netjes te maken. Branko heeft alles opgehaald toen hij de kinderen ging halen en wat bleek. Ook aan de tweede oorbel hadden ze een oogje gemaakt en er ook nog een simpel kettinkje bij gegeven.
2007-09-08 12-12-10 Verjaardagskaarten van opvang De kinderen hadden in opvang een grote kaart voor mij gekleurd en kwamen hiermee ZO trots binnenstappen om aan mij te laten zien. Op de foto laat Warrun zien waar zijn hand is.

Was dit het? Nee hoor. Ik ben nog veel meer verwend. Helen stuurde een mail dat Martin (voor de 3e keer) toch weer niet naar Melbourne komt om een dringend probleem op te lossen dus zij sturen hun Jamie Oliver kookboek MET handtekening op. (ze wonen in het dorp waar zijn ouders hun pub hebben). Zus Louise had een kookboek op de post gedaan, erg leuk, deel 1 hiervan heb ik ook al en dit boek heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels kookboeken lees als een boek, en niet omdat ik iets wil gaan koken. Schoonzus Doesjka had een boek voor mij gekocht hier in Melbourne, een kookboek, ik houd jullie op de hoogte met lekkere vondsten. En van Michele kreeg ik een zeer luxe map om je eigen uitgeknipte, favoriete recepten overzichtelijk in op te slaan.
2007-09-17 11-26-05 Verjaarscadeautjes Tenslotte kan op ieder moment de locale kookspeciaal zaak bellen dat ‘mijn’ pan is binnengekomen verjaardagscadeau van de ouders van Branko. Het is een hapjespan die ook in de oven kan, ook anti-aanbak maar niet Tefal, iets veel gezonders (?) dat er voor zorgt dat alles wat je kookt lekker wordt.
Er zit diep verboren ergens een thema, iets dat de cadeautjes verbind en iets waarvan de mensen vinden dat het bij mij past.

Afgelopen weekend zijn we naar Foster geweest. Vrijdag de 14e heb ik de kinderen naar opvang gebracht, heb ik bij Michele haar moeder geholpen met de kinderen en hebben we samen Michele naar bed gestuurd. Vervolgens ben ik de koffer gaan pakken en alles dat mee moest in de auto gezet, dit was verbazend weinig en het zal nog minder worden. Om 3 uur heb ik de kinderen opgehaald, om 4 uur waren we in Port Melbourne en stapte Branko in de auto. Vervolgens sloten we aan in de vrijdagmiddag spits en reden we naar de rand van Melbourne. Hierna konden we gewoon doorrijden naar het huis van Bert en Tineke.
2007-09-15 16-14-31 Verjaardagstaart in Bayview Hier bleven wij dit weekend. Zij niet, maar dat was nog een verrassing. Zaterdagmidag zijn we naar Bayview gereden om mijn verjaardag te vieren met thee en taart. Vervolgens hebben wij Bert zijn 70ste verjaardag gevierd met meer thee. Het was een totale verrassing voor Bert dat opeens 2 bevriende stellen de keuken binnen stapten. Wij wisten het allemaal, alleen hij niet. En hij had niets in de gaten gehad, ook al had hij een opmerking gemaakt over alle aanwijzingen. Het B&B dat opeens volledig vol zat volgens het uithangbord. De 2 taarten en berg koekjes die hem wat veel leken voor alleen ons.
Van Bert en Tineke kreeg ik precies de Bodybutter van de Bodyshop die ik wilde hebben. Dat was een complete verrassing, maar niet zo raar omdat ik net 2 weken eerder deze creme met Ellen had gekocht, onder het mom ‘Tineke heeft een nieuwe doos nodig en vind altijd dat jij een goede keus hebt in geurtjes, dus wat jij lekker vind vind zij lekker’. Van Ellen kreeg ik ook iets speciaals, ik had gevraagd waar zij het superhandige kleine handtasje vandaan had. Dat bleek uit Schotland te komen. Ik had nog even overwogen Derek te vragen er 1 voor mij mee te nemen voordat hij naar hier op vakantie kwam, maar ik heb het niet gedaan. Ik spreek hem zelden tot nooit dan is het een beetje te veel om hem 2 dagen voor vertrek voor een symposium en vakantie in een ander werelddeel te vragen om nog even voor mij te gaan winkelen. Ellen daarentegen had dit wel aan hem gevraagd (waarschijnlijk niet 2 dagen van te voren) en hij heeft een prima exemplaar uitgekozen (zie foto met kookboeken) dus eigenlijk is dit cadeau ook van hem.

2007-09-16 12-02-27 Paul maakt muziek voor Warrun en Max op de bankHet weekend was verder erg rustig en we hebben veel geslapen. Bert en Tineke blijven in Bayview voor een avond met vrienden, en ontbijt. Wij gingen terug naar hun huis waar de kinderen nog een nacht tevreden op hun luchtbed gingen liggen dat daar voor hen was opgemaakt. We hoeven voortaan dus ook geen campeerbedjes meer mee te nemen. En als we de kinderen moe genoeg maken en laat genoeg in bed stopppen, dan kunnen ze prima samen op 1 matras liggen en vallen ze in slaap voordat ze kunnen bedenken dat ze kunnen, schoppen, porren, prikken, dekbedden aftrekken, kussen gooien enz. 
2007-09-16 12-06-13 Paul maakt muziek voor Warrun en Max op de bank Zaterdagavond en zondagochtend heb ik helemaal zelf de kachel aangemaakt en een prachtig vuurtje gestookt (ook al zeg ik het zelf, Warrun was het trouwens wel met mee eens). Zondagochtend hebben we de auto weer ingepakt (zo klaar, en misschien dit keer niets vergeten) en zijn we naar Bayview gereden. Hier kregen we nog een pancake en  wat lichte live muziek voor de jongens (‘there’s a redback on the toilet seat’  en ‘the pub is out of beer’). We bleven zo lang hangen dat het lunchtijd werd. Na een heerlijke chickenquich zijn we echt op huis aan gegaan.

 

kleine voetnoot van Branko: Nanette is op vrijdagavond erg ziek geworden (het hele spijsverteringskanaal langs diverse uitgangen geleegd zullen we maar zeggen) en Branko had de helft hiervan te pakken vanaf zaterdagmiddag.

Zo af en toe durven (vooral oud collega’s) deze vraag nog aan mij te stellen. En ja, ik ben op zoek, niet hard, niet full-time. Na een dag vol kindergedoe omgevallen bekers melk en pindakaas afgeveegd aan lamellen komt Branko thuis met leuke verhalen over collega’s die over de kop slaan op de fiets of kantoortuinen die verbouwt worden en dan geen ingang meer hebben zodat mensen over muurtjes moeten springen,  dan mis ik zo’n omgeving en zulke contacten en ga ik weer wat gemotiveerder op zoek.

2 weken geleden liep ik tegen een advertentie aan die mij wel aansprak. Er werd niet veel gevraagd, maar ik heb wel veel te bieden, en ik heb ruime ervaring met projecten en vind dat ook heel leuk om te doen. Altijd wat anders altijd nieuw:

This position is to provide administration support to the installation team on the new ticketing system for the Victorian bus system.
The position is three days a week with Monday and Thusday being mandatory for approximately three months. Requirements for this position are exellent verbal and written skills, posess a thorough understanding of Microsoft applications including powerpoint. Recent involvement within a project team enviroment is also advantagious.
Duties will include maintaining the issues register for installation, documentation of installation related procedures and processes, invoicing enquiries and staff meeting minutes.
(in Port Melbourne da’s dezelfde week waarin Branko werkt)

Ik heb vrijdag mijn cv gestuurd en maandag werd ik teruggebeld. De advertentie had toen 3 dagen op het net gestaan en de man was al 4 mensen aan het uitnodigen voor een gesprek. Gelijk de volgende dag sprak ik hem, om 12 uur. Of eigenlijk, hij sprak tegen mij;  hij had voor mij 3 mensen gesproken maar toen ik binneliep zei hij: ” jouw cv is gewoon beter en jij bent geschikter” vul deze papier in. Hij vertelde nog wat het werk was (dat was precies wat in de advertentie stond, meerr wist hij ook niet echt. Toen ik vroeg waar het in Port Melbourne was bleek na 2 keer heropstarten van zijn computer dat het in het centrum van Melbourne is en niet in Port Melbourne (dit was alleen maar nog beter nieuws, dit is ook met OV goed te bereiken en ALS ik zou willen fietsen is het dichterbij dan Port Melbourne). Zoals je kan lezen was ondersteunend werk voor een project dat loopt over de introductie van een nieuw systeeem voor bus kaartjes (ja,,, en ik hoor mijn moeder in Rotterdam praten  over een project waarin  65 plussers een nieuw systeem voor metrokaartjes uitproberen. Soms lijkt iets Zo ver weg en blijkt toch Zo dicht bij…)
De 3 maanden zouden net goed zijn om uit te proberen of het hier thuis allemaal zou lukken en passen.
De man die ik sprak zou ‘mij’ die dinsdagmiddag voorleggen aan zijn opdrachtgever. Woensdag hoorde ik niets, donderdagochtend kreeg ik een mailtje… de opdrachtgever had intern iemand gevonden en er werd helemaal niemand meer gezocht. MAAR, hij had iets anders, precies voor mij (?!)…. Een familie dat een eigen bedrijf runt heeft hulp nodig.

De woensdag erna had ik een ontmoeting. Het was maar een half uurtje rijden naar de saaiste buitenwijk van Melbourne 2007-09-12 10-30-30 Tijduitzitten in Caroline Springsmet bijna geen infrastuctuur of voorzieningen. Hier ontmoette ik de vrouw des huizes. Zij vertelde wat het werk inhield: hun business ondersteunen, vooral het deel van haar man (waarom praat ik dan met haar en niet met hem, denk ik dan?) en als ik ingewerkt was zou ik daar in huis werken tewijl zij op klussen waren.
Waarschijnlijk had ik al mijn glazen al ingegooid in de eerste 5 minuten, toen ik begon vertelde dat ik wilde werken om mensen te ontmoeten, dingen mee te maken en gesprekken te voeren die niet met 3 jarigen zijn. 
Inmiddels hadden B. en ik ook al besloten dat ik alleen ga werken op de dagen dat we opvang hebben voor de kinderen en niet de dagen dat hij niet werkt want het is helemaal niet zo zeker of hij altijd maar op kan passen, je weet nooit wat de toekomst brengt, of zijn werk.  Dus ik kan maandagen en vrijdagen werken en zij wilde heel graag iemand voor de woensdag. Dus dat matchte ook al niet helemaal.
Na het gesprek had ik een beetje raar gevoel. Eigenlijk wilde ik dit werk niet doen, niet daar, niet zonder collega’s niet dit werk dat zeer gespecialiseerd is en niets toevoegt aan mijn ervaring en cv. 
Ik hoop heel sterk dat ze voor de andere persoon heeft gekozen die ze nog zou spreken, dan hoef ik geen nee te zeggen want ik heb niet het idee dat ik iets win bij het hebben van deze baan.

2007-09-12 10-29-35 Tijduitzitten in Caroline SpringsHet rare is dat de hele gang van zaken, een baan krijgen en toch weer niet, zonder gesprek maar met wat gezellige ontmoetingen, dagen niets horen.. tot nu toe, etc. Mij helemaal niet meer verbaasd.
This is Australia… (da’s uit een liedje).
op de foto Warrun en Max die hun tijd doden in de ‘superspeeltuin’ in Caroline Springs. In de advertentie ziet het er echt aantrekkelijk uit. In de realiteit is het een klimrek van niets op een grasveldje van niets in een parkje van niets.

Wat heb ik geleerd?
- Als je een leuke job ziet moet je gelijk reageren want binnen 2 dagen worden al gesprekken gevoerd.

- Ik weet nu zeker dat ik alleen werk wil dat voldoet aan de volgende eisen: interessant, contact met mensen (niet door de telefoon voor zaken), en met een ontwikkeling, voorzetting van mijn ervaring. Arrogant he?

- Denk nooit dat je iemand kent, of dat je iets goed gespeeld hebt. Ik kreeg net de baan aangeboden, ondanks het feit dat ik niet heel enthousiast ervan werd nog eens had doorgemaild dat ik niet op woensdagen kon werken en ik haar tak van het bedrijf erg interessant vond (was waar) maar helaas het meeste werk voor hem moest doen (dat heb ik echt zo gemaild). Ik kan komen werken als ik de kinderopvang van maandag naar woensdag kan verzetten. Kon dat niet, dan zou hij verder kijken voor een baan voor mij. (die beloftes lopen nu al bij 3 bureau’s dus houd niet je adem in…)
Ik heb net teruggemaild dat er een wachtlijst is en dat het dan nog moeilijk is om de kinderen tegelijk naar een andere dag te schuiven, dit zou namelijk inhouden dat er 2 kinderen tegelijk op moeten zeggen en plek maken voor Warrun en Max. Ze zitten namelijk al in een groepje/klasje met kinderen van allemaal dezelfde leeftijd. Dus 2 broertjes of zusjes die zouden verhuizen oid zodat er plek vrij komt bij de opvang zal nooit in dezelfde groep gebeuren. Behalve in 1 klas lager, waar ook een schattige tweeling zit, ook 2 jongentjes. Maar daar hebben wij weer niets aan want Warrun en Max hoeven niet naar een klas lager. 

2007-09-04 08-48-23 Huntsman in de garage Spinnen houden ongedierte buiten je huis zegt men. En ik geloof het en ik weet zeker dat wij zolang we deze gast in de garage hebben geen last van ratten zullen hebben.

In het toilet 2007-09-11 22-09-59 Spin uit de wc boven hebben we dan weer liever kans op wel een ongewenste bezoeker, vandaar dat we dit iets kleinere, maar veel dikkere exemplaar buiten hebben gezet.

(Zouden jullie me geloven als ik zeg dat er een bierpul overheen staat, en niet een sapglaasje van IKEA?)

‘s Morgens klimmen de jongens nog wel eens bij ons in bed, en ze mogen daar dan ook even liggen (als het niet voor 6-en is). Meestal doen ze dat wel maar beginnen ze al snel te vertellen dat ze naar beden willen, en gaan ze opnoemen wat ze allemaal willen eten, of wat ze allemaal zouden kunnen eten, dat verschil is niet helemaal duidelijk.
Vanmorgen lag ik nog wat te doezelen toen ik merkte dat Max maar zijn vingers was gaan tellen. Een, Twee, Zeven, Acht, Vijf. … HIj heeft het al goed door.
1 en 2 weten ze. Drie eigenlijk ook maar wordt structureel genegeerd. ‘Drie’ is nl het dreigende getal dat gebruikt wordt als ze iets moeten doen en niet opschieten.  En vijf is veel, een hele hand vol. De laatste tel-reeks die Max volhoudt is “Een, Twee, Vier, Vijf, Chicken, Nine”…

Ik heb vanochtend mijn baas verteld dat ik heb besloten om te blijven ondanks het aanbod van SolarSystems. Ik had dit besluit vrijdag al genomen, en toen ik het hele verhaal vertelde aan Ellen en Paul besefte ik dat mijn keuze eigenlijk heel duidelijk was: gewoon bij Air International blijven werken.

Mijn baas ontving dit nieuws met een juich! Hierna zei hij dat hij even ongerust was dat zijn favoriete vergaderzaal (waar we zaten) misschien niet meer zijn favoriet zou kunnen zijn. Het is leuk als iemand zo blij doet als je zegt dat je voor hem blijft werken. :)