Branette's Dagboek

Voor het geval dat er iemand dacht dat tussen het bezoek aan Phillip Island en het vertrek van de familie NIETS meer gebeurd is, hier het verslag van deze tijd: De tweede helft van Augustus.

Woensdag 15 augustus,
Iedereen was terug in Melbourne en nam de tijd om wat te rusten. Nanette vooral thuis. Branko bezocht met kinderen en zus Melbourne Museum, de dino’s, de speeltuin, en misschien nog wel meer.
‘s Middags kwam Opa Sjoerd weer eens langs om een nieuw ontwerp van de treinbaan neer te leggen, en een uurtje later het e.e.a. te optimaliseren. Opa heeft duidelijk jarenlange ervaring met het bouwen van banen. Ik heb hem nooit iets op zien pakken of zelfs op zien  zetten dat niet paste of niets werd. Ook de banen die hij bouwde waren steeds anders en niet  zoals ik vaak heb een variatie op iets dat ik al gebouwd had.  We kunnen er nog wat van leren. Deze avond was het weer Baddertijd! voor de jongens. Van opa en oma krijgen ze een vrolijk badbeestje. een dolfijn en walvis. Dat ze in het watter konden zwemmen was leuk, maar ze op het randje laten klapperen en ze uitvoerig bestuderen was veel leuker.

Donderdag 16 augustus was bijna alles weer ‘normaal’. Opa en Oma namen Max en Warrun mee naar Mainly Music en vervolgens naar het park. Rond een uur of 1 waren ze weer terug hier. De jongens hadden verschillende malen zeer duidelijk gezegd dat ze naar bed wilden. Uiteindelijk hebben ze zeker 30 minuten boven doorgebracht en waarschijnlijk wel 5 minuten in bed.
Op de foto’s zie ik dat het die avond weer baddertijd was, normaal is dit om de dag in periodes van normaal weer en geen uitermate smerige bezigheden. Ik neem aan dat de jongens gewoon weer met hun badbeestjes wilden spelen, en dat mocht.
Na het badderen en voor  het naar bed gaan is er altijd even een moment van rust om een boek te lezen. Dit keer lazen ze Joris en de draak.
We hebben ook een kleinere versie van dit boek, in het Engels, met precies dezelfde plaatjes. De jongens zitten dan, na een gevecht over wie het kleine boekje mag, naast elkaar te lezen en de bladzijden om te slaan. Iedere keer weer zijn ze verbaasd dat in beide boekjes dezelfde plaatjes staan op dezelfde volgorde. Halverwege het boek komt Joris (de muis) in zijn nieuwe grotje naast de draak te wonen. Het grotje is voorheen van een vleermuis geweest dus al het meubilair staat op het plafond. Tegelijkertijd draaien de jongens hun boekje om om bedje, tafeltje en kast aan te wijzen.
Heel schattig (ze zijn daarna altijd even in de war welke kant ze de bladzijde moeten omslaan).
Tot de draak Joris ziet en enorm moet gillen, dit deel doen de jongens graag voor ons voor.

Vrijdag 17 augustus, Opvang, schoonmaken, de gewoone routine. Tijdens de vakantie zijn opa en oma regelmatig meegelopen naar opvang om de jongens te halen en/of te brengen. Vandaag zijn ze ze zelfs helemaal alleen gaan halen, zonder begeleiding van Branko of mij. De opvang kenden ze inmiddels en de jongens mochten mee naar huis.

Zaterdag 18 augustus,  Opa en Oma wilden graag nog een keer met de kinderen naar de dierentuin, en dat is te begrijpen, dat is ook vreselijk leuk. Om de koe eens goed bij zijn horens te kunnen vatten zijn ze alleen met de kinderen gegaan en dit had veel voordelen:
Zowel Branko als ik konden deze ochtend rustig aan doen, uitzieken en klusjes doen die we al zo lang willen doen. Opa en Oma hadden 2 kinderen bij zich die redelijk goed luisterden, ontzettend lief deden en niet bij ouders gingen jengelen.
De jongens draaiden redelijk hun gewone dierentuin programma af, spelen op de trappen, rondrennen bij de olifanten, verstoppertje spelen in de pot. Enige variatie was er wel. Het fruit werd ze geserveerd terwijl ze op hun wip-kip-olifant zaten in het speeltuintje. Alhier is ook de grote draaimolen, waar Branko laatst met een redelijk dappere Warrun op was geweest en een Max die over hem heen weg probeerde te klimmen, niet wetend waarheen als het maar weg was en als Branko maar mee ging (wat niet kon want Branko stond midden in de draaimolen de dappere Warrun zijn hand vast te houden.). Dit verhaal hebben de jongens kennelijk geprobeerd aan opa en oma te vertellen, wat niet helemaal over kwam wat er volgde een heel nieuw hoofdstuk in het boekje “tweeling op de draaimolen”. Kaartjes werden gekocht, aandachtig werd er gekeken, gewezen, verteld. Maar toen ze erop mochten…. een stellige NO NO.  (ik heb dit alles natuurlijk van horen zeggen, maar ik kan het me heel goed voorstellen hoe het gegaan is).

Zaterdagavond hadden we uitgekozen om met zijn allen nog een keer uit eten te gaan. Misschien niet de slimste keuze, maar we hebben het overleefd. De kinderen waren achteraf wel heel moe en dat vraagt toch altijd een hoop inzet, geduld en staccato eten van ons. We hadden de Tabaret op de hoek gekozen. Bij de renbaan staat een vestiging van 1 van de grootste gokbedrijven, naast gokken, wedden, wedjes leggen en met de machines spelen is er ook een hele verdieping voor eten. We waren er nog nooit geweest maar ik had gehoord van moeders dat het goed is met kinderen, het is dichtbij, het gaat om 6 uur open, het is een lopend buffet (smorgasbord, noemen ze dat hier).  Bij binnenkomst mochten we kiezen: bistro of pub, het was 1 ruimte maar op de helft van de tafeltjes lagen tafelkleden, als je voor die helft koos mocht je van het buffet smullen (ook makkelijk met kinderen, er zit altijd wel iets bij dat ze eten, dit keer was het rijst, drilpudding en een stuk taart wat er bij ze inging). Koos je de lege tafeltjes dan kon je van een kaart hamburgers, hotdogs of patat kiezen. Wij kozen het buffet. Het eten was lekker, uitgebreid en te veel om van alles een beetje te proeven. Toen alles op was zijn we snel naar huis gelopen om de kinderen in bed te stoppen.

Zondag 19 augustus, We kunnen de dagen tot het einde van de vakantie tellen, en:”zo veel te doen…. er is nog zo veel te doen“. (da’s uit een liedje).  Groot, engels  ontbijt bijvoorbeeld, dat wilden Doesjka en Hans wel eens meemaken. Wij vonden dat St.Kilda Beach wel een plek was van Melbourne die bezoekers moesten zien, en dit werd gecombineerd. Ontbijt aan het strand (gewoon in een restaurantje) met een zeer groot, omvangrijk en heerlijk ontbijt. Warrun en Max hadden een zeer goede nacht achter de rug en stortten zich vol overgave in  hun bakjes met Cornflakes, en chocolade rijstbubbles (chocolade omdat het een speciale dag was).  Samen hebben ze drie porties op. En ze waren schattig (dit is de mening van een uitgeslapen moeder op zondagochtend als niets hoeft en alles mag).
Doesjka, Hans en Gerke hadden ons  ‘we gaan naar het strand’ opgevat zoals het is en gingen naar het strand, scheppen, schelpen zoeken en tot net iets boven de omslag van je broek in het water staan.
Wij hadden dit soort spul allemaal niet mee omdat mijn ‘we gaan naar het strand’ inhoud dat je in een warm restaurantje een glaasje van het een of ander neemt en genietend naar buiten kijkt naar de mensen vol met zand, die net iets te veel wind en water trotseren. Voor ons volgde een wandeling over de locale ‘arts & crafts market’, en de pier op en neer  (hiervoor moesten  we ook even langs het strand lopen).
Aan het eind van de pier is een gerenoveerd theehuis dat weer uitstekend in mijn beschrijvig van ‘we gaan naar het strand’ valt. Warrun heeft hier ‘deze duim op deze duim’ geleerd van Branko en Sjoerd.

Maandag 20 augustus, Na een redelijk gewone dag in de opvang, kregen de jongens een bijzondere avond. Opa Sjoerd kwam oppassen terwijl Branko, Nanette, Doesjka en Hans uit eten gingen. Oma Gerda paste in het appartement op Gerke en Julia die heel lief waren en gelijk sliepen. Niet dat Warrun en Max niet lief waren…. maar het is ook zo’n pret met opa.
Het eten voor ons was gezellig en leuk. We hadden de Nepalees gekozen waar we ook met Fulco en Marielle geweest waren. De bestellingen waren een beetje moeilijk voor ze af en toe (waarschijnlijk door de grote groep die er ook zat, wat logistiek altijd wat moeilijker is dan allemaal kleine groepjes, die willen nl niet allemaal op het zelfde moment wat nuttigen. Na ieder bestelling gaf de ober een vriendelijk knip, een glimlach en een gniffel (om waarschijnlijk buiten gehoorafstand helemaal in een lachbui uit te barsten, waarom? we weten het niet, maar het was wel vrolijk). Ze vonden het verder ook geen probleem dat we ons bijgerecht, dat zo laat geserveerd werd dat we het met ons toetje zouden moeten nuttigen als we dat genomen zouden hebben, afsloegen.
Halverwege kwam de hulp(?) ober nog even vertellen dat onze drankjes die we net besteld hadden (ja, die hadden we net besteld en werden op 1 m. aftand aan de bar voor ons klaargemaakt) er niet waren. Na wat ongelukkige blikken tussen ons en de ober en de anderen in de zaak, werd de man met lichte drang op de arm afgevoerd en bij het volgende tafeltje geplant om daar zijn verhaaltje nog een keer te doen. (aan dit tafeltje zaten drie mannen, maar het was ook bij de bar, en er zat ook 1 man met korte stekeltjes dus zo’n beschrijving zou een verwarring kunnen geven tussen hen en Branko met gezelschap).
Een stukje taart hebben we verderop als toetje genuttigd. Dom dom dom… we kozen allemaal wat anders en konden het allemaal niet op, de stukken waren veel te groot.

Dinsdag 20 augustus vroegen we Gerda en Sjoerd weer op te passen. Was het de vermoeiende dag? Was het het badderen met de nieuwe badspeeltjes, was het Gerda die iets beter de ‘routine’ had onthouden? Het maakt niet uit. Er werd niet rondgerend en er werd niet meer uit bed gekropen, het was een rustige avond voor de oppassers.
WEL…. wisten de jongens nog hun grootste truuc tot nu toe te houden. Achteraf kunnen we vertellen dat bij het aankleden na het bad de jongens per ongeluk een keer verkeerd om zijn aangesproken, dit keer wezen ze niet naar elkaar, of zeiden ze niet hun eigen naam om het eens duidelijk te maken, ze zijn er in mee gegaan. Het aankleden, het boekje lezen, het naar de slaapkamer lopen, zelf het in bed klimmen deden ze voor elkaar. Hier gingen ze bijna de fout in, want toen Gerda navroeg of ze hun favoriete slaapknuffel hadden werd er (achteraf gezien) niet heel enthousiast gereageerd, maar wel goed omgedraaid. Warrun kroop in het bed van Max, weer naar Kammie (het knuffelkonijn van Max) en verzekerde dat hij ok was.  Max kroop in het bed van Warrun wees naar de doeken die ‘hem’ door de nacht heen zouden helpen en ging ook liggen.
Doerakken zijn het!
Terwijl Branko en ik naar de film waren heeft Gerda de voorgedrukte doek die ik gekocht had op de markt die ik met Helen had bezocht eind Juli, omgetoverd tot 2 autotjes met gele achterkant, ritsje en binnenkussen. Ik weet zeker dat die van John niet zo mooi zullen zijn (maar net zo veel plezier zullen geven). De jongens noemen het hun ‘taxi’. (vanwege hun boekje over ‘de Gele Taxi’)

De film was een hele nieuwe ervaring. Branko had kaartjes gewonnen op kantoor voor zijn uitmuntende inzet voor de thema avond en de hele verkleedpartij (met name zijn hoed ?!). Het waren kaartjes voor de directors-suite en wat dat betekende gingen wij ervaren.
Nadat we de speciale directors-suite wachtruimte in kwamen werd ons een bankje met zithoekje gewezen waar we even konden ‘chillen’ voor de film begon. Hier konden we ook al wat te drinken bestellen en een bestelling plaatsen voor later op de avond. Wij kozen wat gekruiden kipstukjes en een iced-chocolate, die we graag om kwart voor 10 wilden ontvangen (halverwege de film zou dat zijn). Tegen de tijd dat de film begon werden je drankjes op een dienblaadje gezet en kon je achter de serveerster aanlopen naar de film zaal, hier wees ze aan op welke van de 4 rijen met elk 6 stoelen je zat. Ze zette de drankjes op het tafeltje tussen de stoelen, wees het knopje aan waarvan je dikke leren eerste-klas vliegtuig stoel veranderde in een luie onderuitlig stoel met hoofdsteun en voetenbank. Het was een hele ervaring, de kip was niet uit de diepvries en zeker niet gefrituurd, de chocolade met ijs was stylisch klein de film (Harry Potter) zeer onderhoudend.
Als we ooit nog een keer alles georganiseerd kunnen krijgen dat we nog een keer naar de film gaan, dan gaan we zeker weer naar de directors-suite.

Woensdag 22 augusts, gingen we naar Puffing Billy!. Helen en Martin hadden al vele malen geprobeerd ons hierheen te krijgen, maar wij vonden altijd wel een excuus om niet te gaan (om de ervaring te bewaren tot nu, met dit gezelschap).

Het is toch wel handig dat de jongens geen slaapjes meer doen overdag (niet dat ze het niet nodig hebben, maar met de slaapjes die ze WEL bij opvang doen overdag en de vroege avonden de rest van de week komen ze toch aardig de dag door). En nu konden we de LUNCH-special boeken.

Puffing Billy is een beetje gecompiceerd om te boeken, het is een stoomtrein die op verschillen de tijden vertrekt, en je kan op verschillende plaatsen uitstappen omdat gelijk terug te gaan, of later of helemaal niet, of je kan halverwege opstappen en dan een stuk verder rijden, of juist weer terug en soms sluit het aan, maar je kan er ook voor kiezen om een uur of wat later te gaan zodat je kan winkelen of op een speelplaats kan spelen, of zielig op een bankje in de regen te zitten en te wachten tot je weer weg mag. Te veel keuzes!
Uiteindelijk hebben we voor een mogelijkheid gekozen die niet veel keuzes meer open laat. We gingen mee en we wilden onderweg lunchen. De tijd staat nu vast en de route. Allen nog even kiezen welke van de 4 lunch types en we kunnen!  (we kozen de Devonshire tea).

Het is even rijden voordat je bij  het beginpunt van Puffing Billy bent, da’s niet erg want zo kom je in het beboste heuvelige stuk van Melbourne: de beste plek die je kan bedenken voor een stoomtrein. Na de auto geparkeerd te hebben stapten we een cafe binnen voor koffie. Hier vonden de jongens al snel de speelgoed doos met treintje. Gerke speelde met iets dat mij aan mijn jeugd deed denken. Als wij bij oom Tom en tante Elly op bezoek gingen als 8 jarigen speelden wij ook met beesten van plastic die uit losse onderdelen bestonden en tot verschillende creaties in elkaar geklikt konden worden.

Voordat de trein vertrok (op de heen- en de terug-reis),  was er ruim de tijd om de locomotief te bekijken. De zeer aardige machinist nam ook de tijd om alles te vertellen en aan te wijzen. Hij perste er zelfs wat Nederlandse woordjes tussen, hoe hij ze kende, dat vertelde hij niet.

Donderdag 23 augustus.
Voor Hans zat het leukste deel van de vakantie er op, hij is ‘s morgens voor dag en dauw naar het vliegveld gebracht en uitgezwaaid door schoonouders, vrouw en dochter en uitgehuild door zoonlief. Hans begint morgen, vrijdag gelijk aan zijn nieuwe baan.
Na Mainly Music troffen we Gerda en Sjoerd met Gerke in het park. Michele met Jake en Amber was ook naar het park gekomen, zo konden Gerda en Sjoerd ontmoetten met wie ik zo veel tijd doorbreng en van wie ze tuinstoelen en een fietsje voor Gerke hadden geleend.

 Na de koffie en chocolademilkshake hebben we nog wat in het park gespeeld en de  eendjes gevoerd. Toen was het tijd voor Jake en Amber om naar opvang te gaan en voor Branko om uit zijn ziekbed te stappen en de plaats in te nemen van Nanette die op haar beurt het ziekbed weer gezelschap ging houden.

Branko is met de kinderen naar het speeltuintje bij het Boathouse gegaan. Hier kwamen Sjoerd,  Gerke en Doesjka ook heen nadat ze uitgewinkeld waren in Highpoint.
(Deze gehele week was het voor Branko en mij nog een beetje nasukkelen met een koudje en een finke hoest, gelukkig is het allemaal over gegaan)

‘s Avonds is Branko met zijn ouders nog naar Highpoint gegaan. Die ochtend had Michele verteld over een soort stepjes die ze voor Jake en Amber had gekocht en waar ze veel op oefenden. 
Ook hadden we bedacht dat het leuk voor Gerda en Sjoerd zou zijn als ze zelf de cadeaux zouden kopen/zien die ze in oktober aan Max en Warrun gaan geven voor hun verjaardag (Grote Tonka auto’s was het idee). Deze avond zijn ze op jacht gegaan en kwamen met  grote dozen en tevreden gezichten thuis. De tonka auto’s zijn aangevuld met een tonka hijskraan (deze blog even niet laten lezen aan onze jongens tot na hun verjaardag!). Branko wist er nog 10 % korting op te krijgen door te wijzen op het draaihendeltje dat er niet op zat (bij geen van de exemplaren in de winkel). Branko dacht dat Tonka wel zo’n goede naam was dat hij vanaf thuis wel een nieuw hendeltje zou kunnen bestellen. Dit bleek niet nodig, het hendeltje zat gewoon netjes ingepakt in de doos erbij.
De Tonka’s hebben we een week onder ons bed ’verstopt’ gehad. Ik heb Warrun een keer aandachtig ohhh, en ahhh, horen zeggen met zijn  hoofd onder het bed. En Branko heeft Max een keer in zijn geheel onder het bed vandaag moeten rollen. Gelukkig zijn ze nog in de ontwikkelfase dat ze denken dat wij gewoon dozen met mooie plaatjes van auto’s erop onder ons bed hebben staan. Ze realiseren zich niet dat er misschien wat inzit, dat je het misschien onder het bed vandaan kan halen enz. Of misschien waren ze al zo onder de indruk van de plaatjes dat ze nog geen tijd hadden gehad om alles er onder vandaan te halen en uit te pakken. In middels hebben we de auto’s vakkundig verstopt op hoge planken in kasten, en achter lappen.

Vrijdag 24 augustus, Het grootste deel van de dag heb ik winkelend met Doesjka doorgebracht. Ook nu ben ik weer op plekken geweest waar ik wel van gehoord had, maar nog nooit geweest was. Het was erg leuk en we hebben een goed rondje gemaakt met trein, tram, en bus.
Na de opvang zijn we met Warrun en Max langs gelopen bij het appartement van Gerda, Sjoerd en Doesjka Hier waren nu ook Bert en Tineke, die hadden net Derek met familie op het vliegtuig gezet, terug naar hun huis in Schotland, en blijven 2 nachtjes slapen bij Gerda en Sjoerd.
We zijn blijven eten en daarna snel naar huis vertrokken om 2 oververmoede jongentjes in bed te stoppen en onszelf ook. 

Zaterdag 25 augustus, het is een heerlijke lente dag! (en nog niet eens lente). We hebben dit gevierd  met een lunch/picknick in het park. De jongens lekker aan het spelen op de rekken en wij knabbelend aan het fruit en de boterhammen.  Op de terugweg zijn we langs het andere park gelopen, dichterbij ons huis en met een crossbaantje, ideaal voor Gerke met zijn geleende fietsje. Hier troffen we dan ook Doesjka met Gerke en Julia. De resten van de picknick hebben we gewoon weer uitgestald en we hebben verder genoten van deze lentedag.

Zondag 26 augustus, Na een rustige ochtend kwamen Doesjka, Gerke en Julia langs. We hadden ze uitgenodigd voor een pannekoeken lunch. Terwijl ik aan het bakken was wilden de jongens al naar buiten. Om de een of andere reden heeft Warrun altijd wel zin om iets schoon te maken en hij vroeg of hij de deur kon wassen, dat mocht. Snel bedacht ik dat hij ook zijn auto kon wassen, dat bracht het water iets meer in de tuin en iets verder van de binnekant van het huis.  

Dankzij het heerlijke weer konden we op het speelplaatsje naast het huis lunchen.
Heerlijk, alles wat valt is direct voor de vogels, kinderen die niet meer willen zitten kunnen spelen,  pannenkoeken worden verteerd als boter onder de lentezon waarna weer meer gegeten kan worden. Gerke had ondanks zijn grote uit-eten-ontbijt met Bert en Tineke nog verrassend veel plek voor veel pannenkoeken. Julia heeft een pannenkoek gegeten en is daarna een slaapje gaan doen. Na haar slaapje hebben Warrun en Max haar een kiwi gevoerd.
Terwijl Gerke speelde en Julia sliep is Doesjka met Gerda gaan winkelen en is Sjoerd ons komen helpen om op de kinderen te passen.

Maandag 27 augustus, 
Ellen had  ook bedacht dat ze nog even bij haar oom en tante langs kon gaan en is met de bus naar Melbourne gekomen. Na koffie met mij en Doesjka hebben we nog even gewinkeld. Doesjka is hierna naar een tentoonstelling gegaan. Ellen en ik hebben nog even doorgewinkeld en geluncht. Hierna was het voor mij tijd om naar huis te gaan. Ellen heeft nog even de toerist uitgehangen en heeft iets later Gerda en Sjoerd opgezocht.
Het bezoek van Ellen was weer een goede reden om na de opvang nog even bij Opa en Oma langs te lopen. Ze vonden het maar gek om hier opeens Ellen te zien. 
De jongens lagen thuis nog maar net op bed toen Sjoerd bij ons aankwam met de tas die we hadden laten liggen. Tegelijk kon hij even zijn e-mail checken EN de verjaardagscadeautjes voor de jongens inelkaar zetten. Afgelopen donderdag hadden ze niet alleen Tonka’s maar ook (loop)fietsjes voor de jongens gekocht. We hadden bedacht dat de auto’s nu gegeven konden worden (zodat het duidelijk was dat ze van opa en oma waren ) en de fietsjes zouden ze op hun verjaardag krijgen. 
Na een weekend met veel buiten zijn en weer 2 paar versleten schoenen van hun huidige loopauto’s heb ik gevraagd of de cadeautjes niet andersom gegeven konden worden, en zo is het gegaan.

Dinsdag 28 augustus
Terwijl Gerda en Sjoerd aanwezig waren bij de officiele opening van het nieuwe kantoorgebouw van Branko’s werk,  trof ik Doesjka en Ellen in de locale winkelstraat voor een kopje koffie. Ik ben nog even met ze meegelopen wat winkeltjes af. Al snel hadden de jongens er genoeg van en moest ik het hazenpad kiezen, de winkelenden achterlatend.

‘s Middags hebben we een mini verjaardagsfeestje gehouden. Ondanks de waarschuwing van mijn zus, dat het wel een leuk idee lijkt, maar het geen leuk idee is, heb ik toch sterretjes in de muffin-taart gestoken. Ik dacht, met 2 doosjes lucifers en 2 mensen die aansteken, moet het wel lukken. Het lukte half. We hebben 2 keer 3 sterretjes af zien branden (de tweede keer met een loeiend brandalarm).

Hierna was het tijd om te blazen. In 2 stevige koekjes heb ik elk 3 kaarjes gestoken en de jongens hebben elk ze 3x uitgeblazen.

Het cadeau! Onder  een groot laken hadden we de fietsjes verstopt en ze vonden ze heel interessant. Het is nog even wennen voor ze dat ze echt hun helmpje op moeten als ze gaan fietsen.
Warrun had nog even problemen met het feit dat het achterwiel niet meedraaide, dit kwam door de zijwieltjes, maar ook dat is ‘s avonds gefikst, net als de trapper die er halverwege afviel.

‘s Avonds kreeg Sjoerd op de een of andere manier wel het avond eten in de jongens (heel veel geduld en een verhaaltje was de truc deze keer). Omdat hij 100x succesvoller was dan ik heb ik hem maar even alleen gelaten met Max en Warrun tot alles op was.

Woensdag 29 augustus
Na een rustige  start zijn we onze cadeautjes voor de familie gaan brengen. Zo kon alles nog op tijd worden meegenomen met het inpakken der koffers.
Na een kopje thee en een hapje fruit voor de jongens op het terrasje zijn we weer naar huis gegaan.

We hebben alvast de spullen van Michele opgehaald uit het appartementen evenals de huishoud en etenswaardingen die over, en niet meer nodig, zijn.

‘s  Middags kwam iedereen nog even bij ons op bezoek. Ik had net voor de jongens de ballen in de achtertuin gezet. Zo had Julia haar eerste ballenbak ervaring.

Donderdag 30 augustus, Gelukkig was het vertrek te vroeg om bij alles stil te kunnen staan. Om 6 uur ging de wekker, ik heb me aangekleed en ontbijtbakjes klaargemaakt. Om 10 voor half 7 hebben we de kinderen uit bed gehaald, sokken en een vest aangedaan en met ontbijtbakje in de auto gezet. We hebben Branko gedag gezegd en aan zijn lot overgelaten. Om half 7 waren we bij het appartement. Alle koffers en Gerda gingen bij ons in de auto. Sjoerd, Doesjka en de kinderen met de handbagage gingen in de huurauto die gelijk op het vliegveld zou worden ingeleverd. Bij de ‘drop-off’, heb ik Gerda met de koffers achtergelaten.

We zijn gewoon naar huisgegaan, kleren aangetrokken en naar Mainly Music gegaan. En zo goed mogelijk de routine van de dag gevolgd.

Vrijdag 31 augustus, Op opvang wordt ‘s middags vaderdag gevierd. Branko heeft geen tijd om hierbij te zijn, zoals de meeste ouders en krijgt zijn cadeautjes mee naar huis. Zondag maken we ze open.

Dit artikel werd aangemaakt op Friday 31 August 2007 om 10:30 en werd geplaatst in Max & Warrun, Vakantie. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.