Branette's Dagboek

 Max kan heel goed zijn vla eten, en het is nog heel kunstig ook

Laatst haalde ik de kinderen op uit opvang toen 1 van de juffen die in de klassen invalt als er zieken  zijn of tijdens de koffiepauzes, vertelde dat ze altijd graag met Max en Warrun puzzelt omdat ze zo lang hun aandacht vast kunnen houden. Weer zo iets wat ze daar wel doen en thuis niet, puzzelen, aandacht. We hadden al: alles eten, niet gillen en niet jammeren als dingen die ze daar wel doen en thuis niet.

Da’s wel zo’n beetje de verklaring voor de lange achterstand. Ik ga proberen in te vullen wat de laatste drie weken gebeurd is.

Maandag 16 juli tot zondag 22 juli:
De maandagen en de vrijdag waren redelijk gewoon, opvang, boodschappen, schoonmaken. Dinsdag was Parentgroup, als ik het me goed herinner was het deze dinsdag nog zo druk ivm de schoolvakanties dat ik geen parkeerplek vlakbij het indoor playcentre kon vinden waar ik langer dan een uur kon staan en dat niet zo ver was dat de enorme en zeer plaatselijke regenbui ons kletsnat zou maken. Na 3 rondjes even bij Branko langsgereden om ‘hoi’ te zeggen en toen maar weer naar huis. De kinderen zijn de auto niet uit geweest.
‘s Middags konden ze gelukkig lekker thuis spelen.

Woensdag de 18e hadden we met Michele en Helen en de kinderen bij Science Works museum afgesproken ook Melissa kwam, zij woont aan het eind van de straat, nog even. Zij vertrekt met man en kinderen 1 augustus naar Oman waar haar man voor een jaar aan een project gaat werken (ja, ja, een jaar, ik ken dat, die jaren in project-werk voor dat je het weet zijn het er 3 of 5). We  hadden het erg gezellig en leuk.

Zaterdag de 21e is Branko met de jongens naar buiten geweest. Nanette was in de middag even boodschappen doen en als de wiedeweerga een cadeautje kopen voor Anna, die viert deze zaterdagavond haar verjaardag en de eerdere dagen zijn we er niet aan toe gekomen om iets te kopen.
Martin zou op de jongens komen passen als wij naar de verjaardag van Anna gingen. Die middag belde hij op over het hoe, wat, hoelaat enz. en liet vallen dat Helen ziek in bed lag, maar dat ze prima ‘s avonds op haar eigen kind kon passen, zeker omdat wij ook pas na bedtijd van de kinderen een oppas nodig hadden. Helen kennende was ze echt heel ziek om midden op de dag, in het weekend in bed te gaan liggen. Wij zelf voelden ons ook al niet 100% en de kinderen waren duidelijk ook niet op hun best. Vooral een hoestje is erg hartnekkig en zorgt voor onderbrekingen in de nachtrust. Uiteindelijk hebben we besloten dat ik, Nanette thuis bleef en Branko naar het feestje ging. Tot mijn grote verbazing (en eigenlijk ook wel de zijne) Heeft hij het tot na middernacht volgehouden en had hij het enorm naar zijn zin.

Maandag 23 juli tot zondag 29 juli
De kinderen waren in opvang, ik had de ochtend met Martin en John doorgebracht in Highpoint. Het was de bedoeling dat ik met Helen zou gaan, maar die was nog steeds zeer zwak, ziek en hoesterig en had gevraagd of ik het erg vond om Martin wat gezelschap te houden en tegelijkertijd die leuke winkel te wijzen waar ik die nieuwe fleece tuitjes voor de jongens had gekocht. Na het winkelen, de koffie en wat tijd in het park bij het speelrek zijn we ieder naar huis gegaan. Ik had net een kopje thee gedronken en besloten dat het het beste voor mij was om naar bed te gaan en zo een grote griep te voorkomen toen de kinderopvang belde, Warrun zag er heel ziekjes en zielig uit na zijn slaapje en zijn temperatuur was ook wat anders dan normaal 36.3. Snel ben ik hem gaan halen, maar nog sneller heb ik Martin gebeld. Ik wist dat hij die middag ook weer het huis uitwilde om Helen zo veel mogelijk rust te geven en ik had bedacht dat ik ook gelijk Max mee zou nemen naar huis zodat ik niet dat over een paar uur nog een keer zou moeten doen als ik een doodzieke Warrun lekker in bed aan het slapen zou hebben. Als Martin langs zou komen dan zou hij met Max en John kunnen spelen en zou ik voor Warrun kunnen zorgen. Prima! (vond Martin ook). Terug thuis en met de appelmuffin van de opvang in een papiertje mee (ze wilden anders niet mee naar huis) kwam Martin ook net aan. De jongens vonden het geweldig en erg gezellig. Er was niets meer te merken van enige ziekte of ongemak (bij de jongens dan) en voor zielig doen en slapen was ook geen tijd meer. 
Op de terugweg van de opvang was Warrun nog wel duidelijk ziekig en dus zielig, ook viel zijn muffien steeds uit het papiertje en dat papiertje moest er natuurlijk om blijven tot de laatse hap, want Toni de favoriete opvang juf had hem er zelf zo ingedaan, dus dat hoorde zo en dat moest zo.
Martin stelde voor om met Max en John naa r het park te gaan. De eerste die opsprong en klaar stond was Warrun. Zo hebben we een gezellige middag in het park doorgebracht.

dinsdag 24 juli, Nanette is geveild door de griep, of wat het ook is en heeft het grootste deel van de dag in bed doorgebracht. Branko heeft zichzelf op de been weten te houden en heeft de kinderen vermaakt, als ze dat zelf al niet deden.

Woensdag 25 juli, Branko mocht het in de ochtend even rustig aan doen, maar niet te lang want er was een afspraak om 11.30 bij de mevrouw die onze belasting voor ons regelt en om 14.00 uur moest Nanette in het centrum zijn om met Helen een ‘cursus haken voor beginners’  te volgen. Terwijl Nanette de gegevens voor de belasting doorspeelde, brachten de jongens en Branko de tijd door buiten, kijkend naar treinen en wachtend op meer treinen.
Die middag hebben Helen en Nanette veel geleerd maar nog veel veel meer plezier gehad. Branko trof laat op de middag Martin en hebben weer tijd in ons park doorgebracht. Aan het eind van de cursus heb ik Helen meegenomen met de trein en zagen we onze mannen in het fisch en chips paleis bij de treinhalte. De jongens smulden weer van de rijst. Warrun at ook wat van de gegrilde vis. Het was laat toen we terugliepen. Het was een leuke dag geweest.

Donderdag 26 juli moesten we alweer vroeg op. Vandaag gaan we Opa, Oma, Doesjka, Hans, Gerke en Julia van het vliegveld halen. Als we mensen gaan halen vertrekken we meestal zo rond het tijdstip dat het vliegtuig land, zo staan we niet een half uur tot drie kwartier te wachten, maar zijn we nog aan het reizen als de mensen die aankomen door de douane en alle controles gaan. Dit keer waren we net iets later en na bijna 2 uur wachten waren we eigenlijk wel bang dat we ze dit keer toch gemist hadden. Uiteindelijk kreeg Branko het brilliante idee (wij vonden het briljant in ieder geval) om bij de autoverhuur waar ze een auto hadden gehuurd te vragen of ze hun atuo al op hadden gehaald. Bij het eerste bedrijf stonden ze niet in het systeeem, ‘Misschien hier naast bij het andere bedrijf’ hulpvaardig waren ze zeker. En ja hoor. Bij het 2e bedrijf hadden ze al een uur geleden hun auto op moeten halen, maar ze waren nog n iet geweest. We waren verbaasd dat ze deze informatie gaven, maar tegelijkertijd ook zeer dankbaar. Terug in de aankomst hal liepen we de familie gelijk tegen het lijf. Bij de eerdere onderdelen van de reis had het visum van Julia voor wat problemen gezorgd, nu waren het de missende koffers van Gerda en Sjoerd die de meeste tijd in beslag hadden genomen.  Maar uiteindelijk was iedereen er. Bij de auto’s nog wat heen en weer geschuif met babyzitjes-kinderzitjes en kleuterzitjes, maar ook dat kwam allemaal goed.
Bij het appartement was alles snel en goed geregeld (het wordt dagelijks voor de gasten schoongemaakt). Branko is nog met de jongens was rond blijven hangen terwijl Nanette nog even een slaapje deed.

Vrijdag 27 juli, heeft Nanette de andere grote supermarkt bij de winkelstraat laten zien. ‘s Avonds na het ophalen van de kinderen hebben we met alle families bijelkaar in het huurappartement gegeten, met 2 autotjes en een bank voelden de jongens zich al snel weer thuis.
Gerke heeft wat lego van Branko gekregen om te spelen en onze jongens zijn er ook heel tevreden mee; Er zitten wielen aan en af en toe valt het helemaal uit elkaar zodat je weer even naar je papa kan voor wat aandacht en dan wordt het weer gemaakt.  

Zaterdag 28 juli, hebben B ranko, Max en Warrun met de visite doorgebracht. Nanette had met Helen afgesproken om de ‘Quilt and crafts beurs’ te bezoeken, deze beurs had ook de haakcursus van eerder deze week georganiseerd. Branko heeft eerst Highpoint laten zien, zodat iedereen weet waar je alles kan kopen, wat je ook maar verzint. En natuurlijk de foodcourt met het principe, ga zitten waar je wilt en haal te eten wat je wilt. Na de resp. middagslaapjes zijn de gasten bij ons thuis op bezoek geweest en hebben ze Branko geholpen met het avond eten (chinees halen) en de kinderen in bed stoppen.
Ik had in de tussentijd een heel ander programma. Met de tram naar het centrum, hier door het winkelgebied naar het winkeltje waar ik een houten vogeltje voor Helen en Martin wilde kopen (als afscheidscadeautje). Op weg hiernaartoe eindelijk het lange vest gevonden En gekocht dat ik al maanden wil hebben (warm, lang en niet zwart of grijs gebreid met dikke kabels). Vervolgens op een terrasje wat gelunched en van een zonnetje genoten. Helen was veel later dan verwacht op de beurs. Alle bezigheden tot voor hun vertrek de 4e veroorzaken contstante vertragingen. Helemaal niet erg. Ik had de beurs al bezocht toen zij kwamen hierdoor wist ik precies wat ik leuk vond en hadden zij de kans ook nog rustig rond te kijken. Helaas had John niet veel zin in knutsel spul en Martin en John vertrokken al spoedig. Helen en ik hebben uitgebreid rondgekeken, een praatje over tassen  maken gevolgd, zelf een libelle van kraaltjes inelkaar geknutseld en het aanschaffen van frutselt jes en dingentjes tot een gezonde hoeveelheid beperkt gehouden. Om 8 uur nog even wat gegeten samen en toen ieder ons weegs met de tram.

Zondag 29 juli,  Naar de kleine treintjes! Gerda, Sjoerd en Gerke gingen mee. Hans, Doesjka en Julia gebruikten deze dag om goed bij te slapen en niet ziek te worden. Helen en Martin hadden ook net bedacht dat ze deze zondag zouden gaan dus die troffen we ook daar. We hebben het weer enorm naar onze zin gehad. En Gerke durfde wel op de pony’s (Warrun de vorige keer niet, en nu nog niet).

Maandag 30 juli tot zondag 5 juli
Deze maandag werd prettig onderbroken voor een lunch met de famlie in hun appartement. Gerda en Sjoerd zijn ‘s middags meegelopen om de kinderen op te halen en hebben nog even geholpen met spelen en entertainen. Branko kwam zo’n beetje binnen toen Nanette het huis alweer verliet, ze had een afscheids etentje voor Helen met de moeders van de parentgroup.
Een maandag in de winter op een zomerse, waterkant locatie is wat kil en stil bleek al snel. We waren het eerste uur de enigen in het hele restaurant (en we gingen ook als laatste weg om 10 uur). Gerda en Sjoerd hebben Branko geholpen bij het badderen en pasta eten, het was een heel festijn heb ik gehoord.

Op dinsdag vergezelden Max en Warrun hun moeder naar het indoor playcentre. Vrij veel van de moeders en kinderen van de parentgroup waren er en er werd weer volop gespeeld. om half 11 was er ook nog een mevrouw die een half uurtje liedjes zong en rond hupste en danste met de kinderen. Warrun en Max, die natuurlijk al maanden lang op donderdag zoiets mee maken wisten precies wat ze moesten doen: Stevig op schoot bij je moeder klimmen en NIET bewegen (oke, een beetje meewiegen dan met de muziek, maar niet te veel!)

 Woensdag 1 augustus, tussen half 8 en half 9 zouden de verhuizers bij Helen alles komen inpakken dat niet in het gemeubileerde appartement hoort en wel mee moet naar Engeland. Ik was er om 8 uur om John op te halen. Hij had toen genoeg meegekregen van het hele inpak idee en Helen was zeer dankbaar dat ik er was en hem meenam. 
Met John, Max en Warrun, Branko, Gerda, Sjoerd, en Doesjka met Hans, Julia en Gerke zijn we in de tram naar het centrum en naar het aquarium gegaan. Iedereen heeft zich voortreffelijk gedragen. Wij zijn terug naar huis gegaan om de kinderen een middagslaapje te gunnen. John was de enige die dit waardeerde en heeft heerlijk een  uurtje gedut. Onze bezoekers zijn langer in het aquarium gebleven en hebben hierna nog een deel van het centrum bezocht.
‘s Middags kwam Helen John halen en Michele kwam ook nog even langs om Helen en John nog een keertje te  zien. Wij moeders konden rustig aan tafel een kopje thee of twee drinken terwijl de kinderen speelden en heen en weer renden.
(zie op de foto’s de jassen en de blouses die Gerda voor de jongens gemaakt heeft)

Donderdag en weer tijd voor Mainly Music. Gerda en Sjoerd gingen mee en de jongens vonden dat duidelijk leuk. Er werd veel meer meegedaan dan anders en flink gelachen en bewogen.
De middag hadden we Doesjka, Hans, Gerke en Julia op de thee. Wederom een geslaagd bezoek. Julia heeft heerlijk geslapen. De kinderen heerlijk gespeeld en wij volwassenen heerlijk gekletst.

Vrijdag 3 augustus was Branko lekker vroeg thuis, hij had donderdag een ‘hei-sessie’ met zijn werk gehad (zo noemde wij dat waar ik vroeger werkte, ookal speelden deze dagen zich voornamelijk in kustgebied af), en door de lange dag op donderdag had iedereen een korte vrijdag verdiend. Branko lag net in bed wat bij te slapen. Hij heeft zijn gehele ziek-zwak en misselijk periode zich voortslepend doorgebracht omdat er net altijd iemand anders net iets zieker was of iets met haken of knutselen aan het doen was. Branko kon wel een extra uurtje slaap gebruiken en probeerde er het beste van te maken. Helaas moest ik hem om vier uur melden dat ik naar Helen ging omdat die wat morele steun nodig had en het ook wel handig was als John wat afleiding had zodat hij niet steeds 2 stukken uit de koffer haalde als Helen er 1 ding in deed.
Branko is uiteindelijk met zijn ouders en Gerke de jongens op gaan halen bij de opvang. Ik heb met Helen een kopje thee gedronken, met John wat boekjes gelezen en Helen weer verteld dat het echt niet zo erg was dat ze misschien wel 80 kilo aan koffers bij zich hadden (hoe goed zou mijn poker-face zijn geweest?). Toen Martin thuis kwam was het voor mij tijd om te gaan. De tweede lading dozen met spullen die niet mee naar Engeland gingen en ook niet in het appartement hoorden had ik al met John in mijn auto gezet en ik ben naar huis gereden. Voor John had ik namens Warrun en Max twee boekjes gekocht over de thomastreintjes ‘Henry’ en ‘Spencer’, Warrun en Max hebben deze treinen en John wist dat altijd tegen Helen te vertellen.

‘ s Avonds om een uur of negen zag ik Helen, Martin en John nog even, op hun weg naar de luchthaven kwamen ze de allerlaatste dingen afgeven (pak melk, onze tv die ze geleend hadden, ed.) en gaven ze het cadeautje van John voor Max en Warrun, voor elk een Toby, uit de Thomas de trein serie. De eerste paar bezoeken bij John was het altijd flink herrie omdat er uitvoerig uitgevochten moest worden wie met Toby mocht spelen. De maanden erna verstopten wij moeders hem uit gemak, en nog later (toen de kinderen leerden klimmen en alle ‘verstop’ hoekjes kenden, waren ze uitgevochten en wisten ze gewoon dat hij van John was en werd hij ook aan John gegeven als hij hem per ongeluk niet vast had.

Zaterdag 4 augustus.
Branko heeft er weken op gewacht, en de jongens ook: Zwemmen, eindelijk gingen we weer eens. Iedereen ging mee, dit zorgde voor genoeg mensen in het water voor vermaak en een heel goed excuus voor mij om niet te water te gaan. Het kwam ook goed uit, ik kreeg luier-dienst. Na 1,5 uur zwemmen had Warrun 2 keer gemeld dat hij zijn luier wilde vullen en Max waarschijnlijk wel 5 keer. Na het zwemmen bofte Branko alweer, we gingen lunchen bij Highpoint. I k kon snel nog even een cadeautje halen voor die middag want ik had alweer een sociale verplichting. Na de lunch heb ik Warrun, Max en Branko thuis afgezet voor een dutje en wat verder ze nog wilden doen (Sjoerd en Gerke zijn langsgeweest) en ik ging naar de baby-shower van Lauren. Dit keer niet met de moeders van parentgroup maar met allemaal vrienden en wat familieleden van Lauren. Sommige kende ik al van haar verjaardag. Ik was weer net op tijd thuis voor het eten.

Zondag 5 augustus, vandaag hebben we  het museum Science Works bezocht en ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat het een zeer geslaagde dag was. Als je rond keek was het duidelijk dat iedereen in zijn nopjes was, er was voor iedereen dan ook wel iets te vinden wat ze leuk vonden. Warrun en Max draaide hun gewoonlijke programma af maar ipv naar huis gaan om 12 uur gingen ze nu met opa en oma spelen terwijl Branko en ik met Doesjka, Hans en Gerke een speciale 30 minuten ‘lightning-show’ bezochten. Hierna de nieuwe expositie over muziek bezocht en nog geluched. Op de terugweg zijn we nog even langs de doe-het-zelver gereden voor wat onderdelen voor alle klusjes in huis die op ons wachten. 
Onze bezoekers hebben het zelfs nog langer uitgehouden in het museum en zijn na ons vertrokken.  

(foto van Nanette bij de speeltuin in het museum met haar nieuwe vest)