Branette's Dagboek

Maandag is maandag, niet veel anders alleen dan dat het uitzendbureau waarvoor ik eerder had gewerkt belde. Vorige week woensdag hadden ze al gebeld om te vertellen dat de mevrouw met wie ik altijd had gesproken (Emma) een andere baan had (uitvoerig wordt dan verteld wat die persoon is gaan doen, en alles bij voornaam en met ontwikkelingen ed. erbij. Heel Australsch vind ik). In ieder geval ging dat gesprek van ‘je contact persoon is vertrokken’ over in ‘er is een baan die je misschien wel interessant vind, zal ik je cv doorsturen als je nog steeds iets zoekt – en dan hoor je vanmidag nog van mij (Pam) of zeker morgen wel weer wat van ons.’. Erg interessant . Die VRIJDAG. (1,5 dag na het ‘dan hoor je zeker wat van ons’ tijdstip) belde een 3e persoon (Steven) van het uitzendbureau dat het bedrijf mij ook interessant vond en ze een afspraak gingen maken.
Dat gebeurde dus deze maandag. Deze Steven belde om te vragen of ik op dinsdag op gesprek kon gaan om 11 uur. NEE. zei ik ik kan wel op woensdag. Uren later werd ik teruggebeld dat woensdag ok. was. Nog net kon ik roepen hoe laat???. 11 uur werd er gereageerd alsof ik totaal raar was.

Dinsdag: Pam belt om half 5 om te vragen hoe het gesprek is geweest. ‘Da’s morgen’, zeg ik. ‘OK’, zegt zij.

Woensdag: Het gesprek. Het bedrijf is in Altona. Dat leek mij op het eerste gezicht wat ver en het is voor een receptiebaan, wat ik niet erg vind voor af en toe zodat ik weer helemaal wen aan het gehele ‘werken’ gebeuren, met op tijd opstaan en je degelijk aankleden in kleren zonder vlekken ed. Maar deze baan is voor 6 maanden, en da’s dan toch wat anders. Maar tot nu toe is dit het enige uitzendbureau dat mij nog wat uitzicht op werk geeft, dus ik ga niet gelijk NEEEEEE! roepen. Daarbij heeft Branko natuurlijk helemaal gelijk dat het goed is om gesprekken en situaties te oefenen zodat ik helemaal klaar en zelfverzekerd ben als DE BAAN langs komt.
Het gesprek was HEEEL LEUK, aardige mensen, niet opgedirkt zoals de vele carrieredragers die door het centrum hollen. De baan is ondersteunend voor 3 onderdelen van het bedrijf, receptie, administratie en HR. De mogelijkheden, de instelling en alle genoemde taken leken mij erg leuk. Het is ook een groot bedrijf, dus daar zie ik zelf ook mogelijkheden voor toekomstmogelijkheden (als je begrijpt wat ik bedoel). Eerst zorgen dat je binnen bent, dan je ideale baan creeren.
Net thuis belde Steven hoe het gesprek was geweest. Erg leuk zei ik en gaf een verslagje, ‘ja ik ben nog steeds geinteresseerd’. ‘Vrijdag hoor je meer’, wist hij te melden.

Terug naar Dinsdag: Om een uur of 12 wordt ik gebeld, ik zit net in de auto en kan dus niet praten. Thuis aangekomen blijkt dat degene die mij belde ook op het antwoordapparaat heeft ingesproken, er is dus moeite gedaan om mij te bereiken (denk ik dan). Het is een mevrouw van het bedrijf waar ik de vrijdag ervoor een sollicitatiebrief (meer notitie) met cv heen heb gestuurd. Ze willen me spreken! hoor ik als ik terug bel. Of ik dat ook nog steeds wil? Ja, ikke wel. Het is een bureau dat bekende mensen (tenminste bekende Australiers boekt, voor lezingen, teambuiliding, en dat soort festiviteiten). Ik ben helemaal van slag, werken voor een evenementen bureau lijkt mij wel wat. Later op de dag belt ze terug. Donderdag om 4 uur, kan ik dan? JA, zeg ik gelijk. Logistieke dingen qua kinderen enzo zoek ik hierna wel uit.

Woensdagavond. Snel sollicitatie pak, broek/ shirt, jasje, gewassen en gestreken zodat het klaar hangt voor donderdag 4 uur. Het is helemaal voor elkaar Helen past op de kinderen in Port Melbourne, ik ga solliciteren in Prahran, pik op de terugweg Branko op om vervolgens bij Helen de avondmaaltijd te nuttigen.

Donderdag: De dagplanning werkt perfect. Het regent zo hard in de ochtend dat ik Branko kan overtuigen dat ik hem wegbreng (voordelen: we hebben geen vragen hoe en wat met zijn fiets later op de avond, ik heb iets te doen om een redelijk onuitgeslapen maar wel wakker zijnde Warrun te entertainen. We maken een kort maar krachtig ochtend programma waarna ik de kinderen vroeg in bed leg, zodat ze vroeg weer wakker worden zodat ik op tijd richting Helen vertrek. Als ik daar voor 2 uur ben, kan ik nog theedrinken, kletsen en me omkleden. Om 3 uur vertrek voor een tocht van max. 30 minuten, dat geeft nog 30 min. om een parkeerplaats te vinden.) De dag werkt ook min of meer zo. Het krachtige ochtendprogramma werd iets minder krachtig omdat op donderdag in Prahranmarket waar we naar toe gingen nadat we Branko hadden afgezet bij zijn werk, wel het entertainment is dat er ook op dinsdag is BEHALVE de boerderijdieren (die ik natuurlijk al beloofd had). Daarbij verwachten Warrun en Max min of meer dat als we daar zijn Helen en John er ook zijn. Gelukkig kon ik ze vertellen dat we die middag John zouden zien en ze vermaakten zich prima met de overige speelmogelijkheden. Ik trof het verder niet met een ontzettend smerig bakje koffie en een vieze muffin (ja, het is mogelijk, een vieze muffin; Tiramisu. Krijg je ooit de kans om er 1 te bestellen DOE HET NIET!)
Thuis gebeurde een wonder. De kinderen accepteerden dat ze om 11 uur in bed werden gelegd en gingen zelfs slapen! De rest van de planning liep zoals gepland. Behalve: het gesprek. Beetje sjabby kantoor, de baas die zich afvraagt of ik me niet ga vervelen, en een baan die niets meer inhoud dan bevestigingen verzamelen en contracten uittypen (‘als je het onder de knie hebt doe je er zo 12 per dag’ ). Zoals alle gesprekken die ik nu heb gehad (2 bedrijven en 2 Uitzendbureau’s) gaat 80 % van het gesprek over je verhuizing, waar je woont, wat je man doet, hoe je Melbourne en vooral het weer vind en of je je goed vermaakt. Hierna wordt met zeer veel nadruk verteld wat de werktijden zijn en dat ten alle tijden iedereen er enorm voor zal zorgen dat je absloluut op tijd klaar bent en dat je dus echt die eindtijd ook echt weg kan. Hooguit 5 min. later, en men weet te melden hoe vaak dit voor zal komen en in welke situatie. Waarna de baan wordt beschreven en men doorgaat naar vakantiebestemmingen, vakantieplannen en andere leuke plekken in Australie. Deze man wist nog net aan het eind eraan te breien dat ik een fantastisch cv had en het echt geen moeite zou zijn om een baan te vinden….. (o ja, Maandag zouden ze iets van zich laten horen)
Het was leuk Branko op te halen en de pizza’s bij Helen met elkaar te delen.

In de tussentijd waren er ook nog de dingen die we normaal meemaken. Op dinsdag Parentgroup, we hadden weer afgesproken in het indoor playcentre. Nu waren er wat meer moeders met kinderen van onze groep. Maar ook nog heel, heel veel andere mensen (vakantietijd, we hadden het kunnen weten). Voor veel moeders (of kinderen?) werd het al snel te veel zodat Helen en ik het laatste uur weer samen doorbrachten. Ik ging naar huis en belde vrijwel gelijk Helen weer op, ik moest toch tegen iemand aan jubelen dat dit ontzettend gave bureau mij wilde spreken (het was toen nog dinsdag, ik wist nog niet beter). Helen verzuchtte een beetje moedeloos dat John weer niet sliep en of W&M nog lang zouden slapen, ik schatte nog zo’n 45 min. Precies de tijd die Helen nodig had om in te pakken en deze kant op te komen. Toen zij voor de deur parkeerde, knipperde Max vanuit zijn bedje met het licht en opende (vanuit zijn bedje) de deur. Terwijl ik zijn luier verschoonde en Helen de voordeur binnenstapte (ik had hem op een kier gezet) riep Warrun dat hij wakker was.
M et John, Max en Warrun op de auto’s richting park gelopen. We kwamen niet ver. Net als de vorige keer toen we met de auto’s op stap waren gaf Warrun aan dat hij niet verder wilde. Toen maar recht gegaan, richting dichtsbijzijnde speeltuin, die sjeesden de jongens voorbij om naar het fietspad te gaan. Wij waren buiten, blij dat de jongens zich vermaakten, en volgden dus waar heen dan ook. Op dit fietspad vonden de jongens het opeens nodig om een talud te beklimmen. En vooral ook weer af te glijden. Max vond het iets wat frustrerend dat het hem steeds niet lukte om ook bovenaan te komen en bleef doorzetten en proberen (met af en toe een paniekerige kreet).

De niet werkzoekende activiteiten van woensdag waren als volgt: Heel rustig konden we opstaan, gezamenlijk ontbijten en klaarmaken voor de dierentuin. Alleen: Branko ging met de kinderen de tuin in, waar hij Helen & John en Michele met Jake & Amber (en tot haar grote frustratie ook haar man Barry) had afgesproken en ik ging weer naar huis om me aan te kleden voor mijn gesprek. Op de terugweg reed ik min of meer tegen Melissa die aan het eind van de straat woont aan. We hebben altijd veel bij te kletsen omdat we elkaar altijd maar heel even zien of spreken. Vorige week had ze al gebeld om te vertellen dat haar man (die architect is) een project gaat doen voor 1 jaar in Oman. Hij is inmiddels al daar, zij vertrekt over 5 weken).
Ik heb dus echt een baan nodig zodat ik weer wat andere mensen leer kennen.
Na het gesprek ben ik in de dierentuin Branko en de jongens op gaan halen. Helen kon ik terplekke bijpraten, Michele was al naar huis en heb ik later in de week gesproken toen zij vanuit de supermarkt belde dat ze eindelijk even uit huis was en tijd had om te kletsen.
De donderdag is al beschreven en de vrijdag bracht ons de nieuwe bedden van de kinderen! (Iedereen begrijpt natuurlijk dat ik hier in dit laidback land NIETS heb gehoord over welke baan dan ook deze vrijdag. Noch de maandag kan ik daarbij toevoegen)

Dit artikel werd aangemaakt op Friday 6 July 2007 om 22:40 en werd geplaatst in Max & Warrun, Nanette, Overdenkingen. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.