Een rustig weekendje thuis en binnen hebben we onder broken met een beschaaft fietstochtje naar een parkje dat we weleens vanuit de auto zien. 
Dit park ligt half tegen een heuvel en langs die heuvel ligt een glijbaan. NOOIT iemand te zien daar.
We gingen het onderzoeken…..
Uiteindelijk konden we door de jongens op onze voering van onze jassen te zetten met een beetje vaart de heuvel af roetsen. Zonder deze tussen laag was de glijbaan niet eens traag te noemen
, hij deed het gewoon niet. Heel bijzonder een object, zo simpel, zonder batterijen dat NIET WERKT. Dat kom je niet vaak tegen.
Zondag, klusjes dag
Eerst ging Branko het gras te lijf. Weken, misschien wel maanden geleden hadden we nieuw gras gezaaid, Op het pak stond dat je het moest laten groeien (tot het 10 cm lang was en dan afknippen tot 5 cm lengte). Tot deze zondag waren we min of meer gestopt met lezen toen het haakje begon.
Het gras heeft het overleeft, maar het oude gras heeft ook erg genoten van alle extra voedingsstoffen in het zaad en staat als dikke struiken prei tussen het jonge groen.
Na de tuin was de fiets aan de beurt. Het weer van de afgelopen dagen had duidelijk sporen achter gelaten. (Meestal ook op Branko als hij thuiskomt, maar die gaat dan douchen). 
Warrun was halverwege het knippen van het gras al naar buiten gegaan om te helpen. HIj liep vrolijk heen en weer over het paadje met de bezem. Het gras in de emmer stoppen wilde hij niet. Volgens mij omdat het te veel werk was, het bukken – pakken- wegstoppen enz. Volgens Branko omdat het gras koud en nat aanvoelde. Maar misschien heeft het ook wel iets te maken met on ze onduidelijke aanwijzigingen. Eerst zeiden we stop het gras 
maar in de emmer, maar toen hij buktje en een hand vol gras uit het gazon trok gingen we weer roepen dat dat NIET de bedoeling was.
Toen de fiets te voorschijn kwam en het gras in de emmer vervangen werd door water raakte Max ook geinteresseerd. Ze hebben goed geholpen en ook echt stukjes frame schoongemaakt.
Weer was Warrun wat in verwarring gebracht. HIj vond een tandenborstel en stak die trots in zijn mond en ging poetsen. Als hij dat in de badkamer doet juichen wij hem toe, en nu werd er opeens stiekum gelachen maar vooral veel tegen hem gepraat om het niet te doen. Fietswielaandrijvings tanden, eigen tanden, poetsen en poetsen. Het is ook ingewikkeld.
Het besluit om gelijk na het poetsen iedereen in bad te stoppen was niet zo moeilijk.
In de middag zijn we er toch ook nog op uit getrokken. 
Even een bezoekje aan de dierentuin. Bij de tijgers werden we verrast door een vrolijk stel dat rondsprong en dartelde en een toeschouwende mevrouw zo gek liet gillen door tegen het raam op te springen dat Max zich met open mond omdraaide en haar aanstaarde. Nog zeker 
10 minuten hebben ze keer op keer verteld van de sprong en de gil (toch fijn dat bijna niemand hun taaltje spreekt).
Artikelen (RSS)