Archief voor juli 2007

2007-06-30 17-41-34 Glijbaan in Montgommery park Een rustig weekendje thuis en binnen hebben we onder broken met een beschaaft fietstochtje naar een parkje dat we  weleens vanuit de auto zien. 2007-06-30 17-46-24 Glijbaan in Montgommery park Dit park ligt half tegen een heuvel en langs die heuvel ligt een glijbaan. NOOIT iemand te zien daar.

We gingen het onderzoeken…..

2007-06-30 18-00-23 Max en Branko bij klimrek in Montgommery park Uiteindelijk konden we door de jongens op onze voering van onze jassen te zetten met een beetje vaart de heuvel af roetsen. Zonder deze tussen laag was de  glijbaan niet eens traag te noemen2007-06-30 18-01-59 Speeltuin in Montgommery park, hij deed het gewoon niet.  Heel bijzonder een object, zo simpel, zonder batterijen dat NIET WERKT. Dat kom je niet vaak tegen.

 

Zondag, klusjes dag
Eerst ging Branko het gras te lijf. Weken, misschien wel maanden geleden hadden we nieuw gras gezaaid, Op het pak stond dat je het moest laten groeien (tot het 10 cm lang was en dan afknippen tot 5 cm lengte). Tot deze zondag waren we min of meer gestopt met lezen toen het haakje begon.
Het gras heeft het overleeft, maar het oude gras heeft ook erg genoten van alle extra  voedingsstoffen in het zaad en staat als dikke struiken prei tussen het jonge groen.
2007-07-01 11-58-26 Fiets van Branko schoonmaken Max in OranjeNa de tuin was de fiets aan de beurt. Het weer van de afgelopen dagen had duidelijk sporen achter gelaten. (Meestal ook op Branko als hij thuiskomt, maar die gaat dan douchen).  2007-07-01 12-05-18 Fiets van Branko schoonmaken Max in OranjeWarrun was halverwege het knippen van het gras al naar buiten  gegaan om te helpen. HIj liep vrolijk heen en weer over het paadje met de bezem. Het gras in de emmer stoppen wilde hij niet. Volgens mij omdat het te veel werk was, het bukken – pakken- wegstoppen enz. Volgens Branko omdat het gras koud en nat aanvoelde. Maar misschien heeft het ook wel iets te maken met on ze onduidelijke aanwijzigingen.  Eerst zeiden we stop het gras 2007-07-01 12-06-05 Fiets van Branko schoonmaken Max in Oranjemaar in de emmer, maar toen hij buktje en een hand vol gras uit het gazon trok gingen we weer roepen dat dat NIET de bedoeling was. 

2007-07-01 12-08-06 Fiets van Branko schoonmaken Max in OranjeToen de fiets te voorschijn kwam en het gras in de emmer vervangen werd door water raakte Max ook geinteresseerd. Ze hebben goed geholpen en ook echt stukjes frame schoongemaakt. 
 Weer was Warrun wat in  verwarring gebracht. HIj vond een tandenborstel en stak die trots in zijn mond en ging poetsen. Als hij dat in de badkamer doet juichen wij hem toe, en nu werd er opeens stiekum gelachen maar vooral veel tegen hem gepraat om het niet te doen. Fietswielaandrijvings tanden, eigen tanden, poetsen en poetsen. Het is ook ingewikkeld.
Het besluit om gelijk na het poetsen iedereen in bad te stoppen was niet zo moeilijk.

2007-07-01 16-57-03 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas In de middag zijn  we er toch ook nog op uit getrokken. 2007-07-01 16-56-26 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas Even een bezoekje aan de dierentuin.  Bij de tijgers werden we verrast door een vrolijk stel dat rondsprong en dartelde en een toeschouwende mevrouw zo gek  liet gillen door  tegen het raam op te springen dat Max zich met  open mond  omdraaide en haar aanstaarde. Nog zeker 2007-07-01 17-03-04 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas10 minuten hebben ze keer op keer verteld van de sprong en de gil (toch fijn dat bijna niemand hun taaltje spreekt).2007-07-01 17-05-50 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas

Maandag is maandag, niet veel anders alleen dan dat het uitzendbureau waarvoor ik eerder had gewerkt belde. Vorige week woensdag hadden ze al gebeld om te vertellen dat de mevrouw met wie ik altijd had gesproken (Emma) een andere baan had (uitvoerig wordt dan verteld wat die persoon is gaan doen, en alles bij voornaam en met ontwikkelingen ed. erbij. Heel Australsch vind ik). In ieder geval ging dat gesprek van ‘je contact persoon is vertrokken’ over in ‘er is een baan die je misschien wel interessant vind, zal ik je cv doorsturen als je nog steeds iets zoekt – en dan hoor je vanmidag nog van mij (Pam) of zeker morgen wel weer wat van ons.’. Erg interessant . Die VRIJDAG. (1,5 dag na het ‘dan hoor je zeker wat van ons’ tijdstip) belde een 3e persoon (Steven) van het uitzendbureau dat het bedrijf mij ook interessant vond en ze een afspraak gingen maken.
Dat gebeurde dus deze maandag. Deze Steven belde om te vragen of ik op dinsdag op gesprek kon gaan om 11 uur. NEE. zei ik ik kan wel op woensdag. Uren later werd ik teruggebeld dat woensdag ok. was. Nog net kon ik roepen hoe laat???. 11 uur werd er gereageerd alsof ik totaal raar was.

Dinsdag: Pam belt om half 5 om te vragen hoe het gesprek is geweest. ‘Da’s morgen’, zeg ik. ‘OK’, zegt zij.

Woensdag: Het gesprek. Het bedrijf is in Altona. Dat leek mij op het eerste gezicht wat ver en het is voor een receptiebaan, wat ik niet erg vind voor af en toe zodat ik weer helemaal wen aan het gehele ‘werken’ gebeuren, met op tijd opstaan en je degelijk aankleden in kleren zonder vlekken ed. Maar deze baan is voor 6 maanden, en da’s dan toch wat anders. Maar tot nu toe is dit het enige uitzendbureau dat mij nog wat uitzicht op werk geeft, dus ik ga niet gelijk NEEEEEE! roepen. Daarbij heeft Branko natuurlijk helemaal gelijk dat het goed is om gesprekken en situaties te oefenen zodat ik helemaal klaar en zelfverzekerd ben als DE BAAN langs komt.
Het gesprek was HEEEL LEUK, aardige mensen, niet opgedirkt zoals de vele carrieredragers die door het centrum hollen. De baan is ondersteunend voor 3 onderdelen van het bedrijf, receptie, administratie en HR. De mogelijkheden, de instelling en alle genoemde taken leken mij erg leuk. Het is ook een groot bedrijf, dus daar zie ik zelf ook mogelijkheden voor toekomstmogelijkheden (als je begrijpt wat ik bedoel). Eerst zorgen dat je binnen bent, dan je ideale baan creeren.
Net thuis belde Steven hoe het gesprek was geweest. Erg leuk zei ik en gaf een verslagje, ‘ja ik ben nog steeds geinteresseerd’. ‘Vrijdag hoor je meer’, wist hij te melden.

Terug naar Dinsdag: Om een uur of 12 wordt ik gebeld, ik zit net in de auto en kan dus niet praten. Thuis aangekomen blijkt dat degene die mij belde ook op het antwoordapparaat heeft ingesproken, er is dus moeite gedaan om mij te bereiken (denk ik dan). Het is een mevrouw van het bedrijf waar ik de vrijdag ervoor een sollicitatiebrief (meer notitie) met cv heen heb gestuurd. Ze willen me spreken! hoor ik als ik terug bel. Of ik dat ook nog steeds wil? Ja, ikke wel. Het is een bureau dat bekende mensen (tenminste bekende Australiers boekt, voor lezingen, teambuiliding, en dat soort festiviteiten). Ik ben helemaal van slag, werken voor een evenementen bureau lijkt mij wel wat. Later op de dag belt ze terug. Donderdag om 4 uur, kan ik dan? JA, zeg ik gelijk. Logistieke dingen qua kinderen enzo zoek ik hierna wel uit.

Woensdagavond. Snel sollicitatie pak, broek/ shirt, jasje, gewassen en gestreken zodat het klaar hangt voor donderdag 4 uur. Het is helemaal voor elkaar Helen past op de kinderen in Port Melbourne, ik ga solliciteren in Prahran, pik op de terugweg Branko op om vervolgens bij Helen de avondmaaltijd te nuttigen.

Donderdag: De dagplanning werkt perfect. Het regent zo hard in de ochtend dat ik Branko kan overtuigen dat ik hem wegbreng (voordelen: we hebben geen vragen hoe en wat met zijn fiets later op de avond, ik heb iets te doen om een redelijk onuitgeslapen maar wel wakker zijnde Warrun te entertainen. We maken een kort maar krachtig ochtend programma waarna ik de kinderen vroeg in bed leg, zodat ze vroeg weer wakker worden zodat ik op tijd richting Helen vertrek. Als ik daar voor 2 uur ben, kan ik nog theedrinken, kletsen en me omkleden. Om 3 uur vertrek voor een tocht van max. 30 minuten, dat geeft nog 30 min. om een parkeerplaats te vinden.) De dag werkt ook min of meer zo. Het krachtige ochtendprogramma werd iets minder krachtig omdat op donderdag in Prahranmarket waar we naar toe gingen nadat we Branko hadden afgezet bij zijn werk, wel het entertainment is dat er ook op dinsdag is BEHALVE de boerderijdieren (die ik natuurlijk al beloofd had). Daarbij verwachten Warrun en Max min of meer dat als we daar zijn Helen en John er ook zijn. Gelukkig kon ik ze vertellen dat we die middag John zouden zien en ze vermaakten zich prima met de overige speelmogelijkheden. Ik trof het verder niet met een ontzettend smerig bakje koffie en een vieze muffin (ja, het is mogelijk, een vieze muffin; Tiramisu. Krijg je ooit de kans om er 1 te bestellen DOE HET NIET!)
Thuis gebeurde een wonder. De kinderen accepteerden dat ze om 11 uur in bed werden gelegd en gingen zelfs slapen! De rest van de planning liep zoals gepland. Behalve: het gesprek. Beetje sjabby kantoor, de baas die zich afvraagt of ik me niet ga vervelen, en een baan die niets meer inhoud dan bevestigingen verzamelen en contracten uittypen (‘als je het onder de knie hebt doe je er zo 12 per dag’ ). Zoals alle gesprekken die ik nu heb gehad (2 bedrijven en 2 Uitzendbureau’s) gaat 80 % van het gesprek over je verhuizing, waar je woont, wat je man doet, hoe je Melbourne en vooral het weer vind en of je je goed vermaakt. Hierna wordt met zeer veel nadruk verteld wat de werktijden zijn en dat ten alle tijden iedereen er enorm voor zal zorgen dat je absloluut op tijd klaar bent en dat je dus echt die eindtijd ook echt weg kan. Hooguit 5 min. later, en men weet te melden hoe vaak dit voor zal komen en in welke situatie. Waarna de baan wordt beschreven en men doorgaat naar vakantiebestemmingen, vakantieplannen en andere leuke plekken in Australie. Deze man wist nog net aan het eind eraan te breien dat ik een fantastisch cv had en het echt geen moeite zou zijn om een baan te vinden….. (o ja, Maandag zouden ze iets van zich laten horen)
Het was leuk Branko op te halen en de pizza’s bij Helen met elkaar te delen.

In de tussentijd waren er ook nog de dingen die we normaal meemaken. Op dinsdag Parentgroup, we hadden weer afgesproken in het indoor playcentre. Nu waren er wat meer moeders met kinderen van onze groep. Maar ook nog heel, heel veel andere mensen (vakantietijd, we hadden het kunnen weten). Voor veel moeders (of kinderen?) werd het al snel te veel zodat Helen en ik het laatste uur weer samen doorbrachten. Ik ging naar huis en belde vrijwel gelijk Helen weer op, ik moest toch tegen iemand aan jubelen dat dit ontzettend gave bureau mij wilde 2007-07-03 17-01-52 John Warrun en Max hebben wat te klimmen gevonden spreken (het was toen nog dinsdag, ik wist nog niet beter). Helen verzuchtte een beetje moedeloos dat John weer niet sliep en of W&M nog lang zouden slapen, ik schatte nog zo’n 45 min. Precies de tijd die Helen nodig had om in te pakken en deze kant op te komen. Toen zij voor de deur parkeerde, knipperde Max vanuit zijn bedje met het licht en opende (vanuit zijn bedje) de deur. Terwijl ik zijn luier verschoonde en Helen de voordeur binnenstapte (ik had hem op een kier gezet) riep Warrun dat hij wakker was.
M et John, Max en Warrun op de auto’s richting park gelopen. We kwamen niet ver. Net als de vorige keer toen we met de auto’s op stap waren gaf Warrun aan dat hij niet verder wilde. Toen maar recht gegaan, richting 2007-07-03 17-02-29 John Warrun en Max hebben wat te klimmen gevonden dichtsbijzijnde speeltuin, die sjeesden de jongens voorbij om naar het fietspad te gaan. Wij waren buiten, blij dat de jongens zich 2007-07-03 17-05-36 John Warrun en Max hebben wat te klimmen gevonden vermaakten, en volgden dus waar heen dan ook. Op dit fietspad vonden de jongens het opeens nodig om een talud te beklimmen. En vooral ook weer af te glijden. Max vond het iets wat frustrerend dat het hem steeds niet lukte om ook bovenaan te komen en bleef doorzetten en proberen (met af en toe een paniekerige kreet).

De niet werkzoekende activiteiten van woensdag waren als volgt: Heel rustig konden we opstaan, gezamenlijk ontbijten en klaarmaken voor de dierentuin. Alleen: Branko ging met de kinderen de tuin in, waar hij Helen & John en Michele 2007-07-04 10-53-46 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas met Jake & Amber (en tot haar grote frustratie ook haar man Barry) had afgesproken en ik ging weer naar huis om me aan te kleden voor mijn gesprek. Op de terugweg reed ik min of meer tegen Melissa die aan het eind van de straat woont aan. 2007-07-04 11-21-25 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas We hebben altijd veel bij te kletsen omdat we elkaar altijd maar heel even zien of spreken. Vorige week had ze al gebeld om te vertellen dat haar man (die architect is) een project gaat doen voor 1 jaar in Oman. Hij is inmiddels al daar, zij vertrekt over 5 weken).
Ik heb dus echt een baan nodig zodat ik weer wat andere mensen leer kennen.
Na het gesprek ben ik in de dierentuin Branko en de jongens op gaan halen. Helen kon ik terplekke bijpraten, Michele was al naar huis en heb ik later in de week gesproken toen zij vanuit de supermarkt belde dat ze eindelijk even uit huis was en tijd had om te kletsen.
De donderdag is al beschreven en de vrijdag bracht ons de nieuwe bedden van de kinderen! (Iedereen begrijpt natuurlijk dat ik hier in dit laidback land NIETS heb gehoord over welke baan dan ook deze vrijdag. Noch de maandag kan ik daarbij toevoegen)

2007-07-07 10-02-04 De kinderkamer voor de nieuwe beddenEindelijk, de bedden van de jongens (de juiste dit keer) waren aangekomen dus de grootscheepse verhuizing kon beginnen. Vrijdagavond hebben Nanette en ik wat laatste gedachten laten gaan over de nieuwe inrichting van de slaapkamers (Warrun en Max zouden naar de logeerkamer gaan en vice-versa). Vlak voordat we gingen slapen maakte Nanette de opmerking of het misschien een idee was al wij naar de logeerkamer zouden gaan en de jongens in onze kamer gaan slapen….

2007-07-07 10-01-50 De kinderkamer voor de nieuwe beddenDe volgende ochtend leek dat nog steeds wel een goed idee dus vol goede moed zijn we aan het werk gegaan. Spullen in dozen, bedden uit elkaar, 2007-07-07 10-02-48 Ouderslaapkamer voor de nieuwe bedden van de kinderen kasten trap op andere kasten trap af, logeerkamer leeghalen, ons bed in elkaar zetten.  Tegen die tijd wilden de jongens toch wel even slapen (ze waren ERG lief geweest en lieten ons de hele tijd hard werken en hielpen hier en daar zelfs een beetje mee.)  
(foto’s zijn van voor de herinrichting)

2007-07-07 14-32-39 Stapelbed bouwenTijdens hun slaapje hebben we zo slilletjes mogelijk hun nieuwe bedden in elkaar gezet, even geprobeerd of het inderdaad een stapelbed kan zijn, en toch maar als 2 losse bedden gebouwd. Het ziet er erg stoer uit, mijn werktuigbouwershart geniet van de dikke 2007-07-07 14-59-48 Stapelbed bouwenbouten en moeren waarmee het in elkaar zit :) 

Warrun was gedurende het hele proces stellig geweest dat voor hem geen nieuw bed zou komen en hij bleef gewoon in zijn eigen bed slapen. Max daarentegen riep geregeld dat hij het helemaal zag 2007-07-07 15-19-07 Stapelbed bouwen zitten om in zijn ‘grote-mensen-bed’ te gaan slapen. Toen Max wakker werk galoppeerde hij dan ook zijn nieuwe slaapkamer in en wees aan in welk bed hij zou gaan slapen en waar Warrun werd ingedeeld.

We hebben nog wat werk kunnen doen aan het opmaken van hun bedden maar verder moesten we het er bij laten omdat we met de jongens naar het circus gingen! (circus quircus) Max heeft gedurende de hele eerste bedrijf ingespannen zitten en staan kijken naar de acrobaten en clown, maar Warrun vond het minder interessant. Na de pauze hadden beide jongens het een beetje gehad dus zijn we maar vroeg vertrokken (vlak voor het einde bleek achteraf).

2007-07-07 19-38-30 Tijd voor een dvd Warrun zonder jas Thuis waren de jongens door dolle heen van het idee dat ze in hun grote-mensen-bed mochten gaan slapen, ook Warrun, dus we hadden wat moeite om ze gefocused te krijgen op het voorleesboekje. Ze gingen daarna dan ook rennend naar hun bed en klommen via hun opstapje gewillig in bed. (zelfs de losse bedden zijn iets te hoog voor ze om zelf in te klimmen zonder opstap). Zodra hun kamerdeur dicht ging begon het feest. 2007-07-07 21-08-47 De bedden uitproberen Warrun in donkerder blauw We hebben ze even laten gaan maar na een tijdje lachen gieren, rondrennen door de slaapkamer en praten hebben we toch duidelijk gemaakt dat he de bedoeling was om te gaan slapen. Dit voelde voor mij erg als kinderkamp: ik kom binnen, een stilte valt, en ik zie nog een jongentje (W) snel naar zijn bed rennen en zijn hoofd op zijn kussen leggen (dat de rest van zijn lichaam naast het bed stond doet er niet toe dacht hij, hij lag in bed). Max lag ook een beetje vreemd (ondersteboven) in zijn bed een slaap te veinzen. Dit spelletje hebben we nog een drie-tal keer herhaald en toen zijn ze toch in slaap gevallen. We hebben voordat wij gingen slapen nog een tijdje naar ze staan kijken… ze worden veel te snel groot.

De volgende ochtend zou een spannend moment voor ons zijn, want meestal roepen ze om half 6 dat ze op willen staan, maar daar denken wij dan anders over. Nu ze zelf uit bed kunnen komen zou dat best eens anders uit kunnen pakken. Maar niet gevreest om kwart voor 8 ! (en niet 6 uur zoals normaal) kwamen twee zeer uitgeslapen vrolijke jongens onze kamer binnen hollen en ons als springkussen gebruiken.

2007-07-07 11-42-47 KInderslaapkamer wordt logeerkamer halverwege verbouwing Het was tijd om de  rotzooi op te gaan ruimen; de inhoud van alle kasten stond nog in dozen of zat nog in de verkeerde kasten. Dit soort zaken kost heelaas ook erg veel tijd en dit keer hadden de jongens iets minder tolerantie voor ons werk.  Toch zijn ze lief geweest en hebben we het meerendeel goed weg kunnen stoppen.2007-07-07 11-43-12 Badkamer als tijdelijke opslag plek Gedurende de hele volgende week hebben we hier en daar nog wat lopen schuiven maar al met al zijn we zeer te vreden over de nieuwe opzet. De jongens lijken vooralsnog goed te slapen in hun nieuwe bed en wij ook in onze nieuwe slaapkamer. We zullen binnenkort even wat foto’s maken van de nieuwe situatie.

Ik heb hier 2 broertjes die elkaar ‘s avonds naar bed brengen. Max stopt Warrun in. Warrun ligt even en besluit te gaan kijken wat Max allemaal verteld.(misschien weren die leuke dekbedhoezen met vliegtuigen, dino’s en auto’s toch geen goed idee). Gevolg: Max moet  er weer uit  om Warrun de deken aan te geven.
Tussendoor moet er nog een nieuwsgierige blik naar buiten worden geworpen om na te gaan of mama nog steeds de wacht houdt bij de deur.
‘Jaaaahhaaaa’, Snel rennen naar bed en doen alsof je echt wilt gaan slapen. Misschien krijg je dan nog wel een kusje en een aai over je bol.

Vanavond is Warrun om 8 uur in slaap gevallen. Max nog een half uurtje later die vond het wel gezellig steeds een handje en iemand die je weer in bed hielp. Zijn guitige oogjes verraadden het. (of waren het de danspasjes?)

De scholen hebben nog steeds vakantie, dit betekend dat er heel veel te doen is overal. Kinderopvang doet niet aan vakantie in deze periodes, de maandag en vrijdag waren ‘dus’ routine voor Warrun en Max.

Dinsdag 10 juli, Van de parentgroup was weer niet veel over. Allen Sue kon deze ochtend. Omdat het erg mistte besloten we niet naar de dierentuin te gaan maar naar Pahran market, iets meer overdekt en altijd goed voor de kinderen. 
2007-07-10 12-17-44 Warrun op de draaimolen op Pahran Market Na een kopje warme chocomelk gingen we eerst op de draaimolen (hield Courtney eindelijk even op met zeuren). Warrun wilde wel, maar ik moest zijn handje vasthouden. Gevolg een iets wat duizelige mama. Max vond het wel een leuk spelletje en rende achter mij aan.  2007-07-10 12-27-07 Warrun met de cavia op Prahran market Max kijkt toe Halverwege wilde Max ook wel op de molen en heeft nog wat rondje meegedraaid.

Natuurlijk konden we de boerderijdieren niet links laten liggen en ik was weer helemaal vertederd. Warrun met cavia op schoot, Max ernaast die denkt dat het beestje wel gaat eten als je de wortel maar goed in zijn mond probeert te proppen. Het werk ‘s avonds bij hemzelf ook niet, maar dat snapt hij dan weer niet.

 Woensdag 11 juli,  We hebben een 2007-07-11 15-49-28 Met Helen en John bij Diamond Valley Railway rustige ochtend gehouden. Nadat we allemaal aangekleed waren zijn we naar de straat langs het park gelopen (de jongens afgewisseld op de loopauto’s en fietsen)  in de (nieuwe) koffiehoek van de snoepwinkel een kopje koffie gedronken, de krant doorgenomen en vooral gezellig gekletst. De jongens vermaakten zich met een halve donut, hun autotjes en het raamkozijn. De wandeling naar huis was weer net zo plezierig.

2007-07-11 16-49-36 Met Helen en John bij Diamond Valley RailwayHelen 2007-07-11 16-40-09 Met Helen en John bij Diamond Valley Railway wilde graag nog een keer naar de kleine treintjes voordat ze 4 augustus terug naar hun huis in Engeland gaan. Omdat het vakantie is konden we ook deze middag. We hebben weer volop pret gehad. Warrun heeft een hele tijd bij de pony’s gestaan en aan iedereen verteld dat hij er op eentje wilde. UIteindelijk heeft hij er ook op 1 gezeten. Maar de helm op voor een ritje was te veel van het goede. Een volgende keer misschien…
De middag werd afgesloten met een bezoekje aan Mc Donalds.  Nog even tijd voor ons om wat bij te praten en de kinderen kunnen er heerlijk spelen in de klimtoren.

Donderdag 12 juli, Na alle drukte van gisteren hadden we geen haast deze morgen. ‘s MIddags ontmoette we Helen en John in het aquarium. Hier was het aardig druk maar niet te. Wij zijn enorm verwend dat we zo veel op doordeweekse dagen kunnen doen met de kinderen. Weer heeft iedereen het enorm naar zijn zin gehad. Branko ging op het zelfde tijdstip van zijn werk weg als wij de parkeergarege verlieten. Thuis vonden we Branko die al gedouched had en het eten eten stond te bestuderen wat we die avond zouden eten. Het is erg druk op de weg rond een uur of half 6 zullen we maar zeggen.

Vrijdag 13 juli, De kinderen gingen wel eens waar naar opvang, maar er was toch nog een verrassing voor ze. Om 3 uur kwam ik ze al ophalen. Het duurde even voordat ik ze ook in de auto had. 2007-07-13 16-52-13 Open dag Brankos werk Branko met Warrun bij de ponys Ze zaten net van hun middagsnack te genieten en moesten alles opeten en nog 2x bijscheppen voordat ze mee konden.  In de auto gingen we naar de Open dag van Branko’s werk. De afgelopen maanden is daar flink verbouwd en nu is het allemaal klaar. Wij kregen alles te zien en hier en daar was er wat extra’s (2 racebanen, een springkussen, een treinbaan, raceauto van de universiteit, pony’s om een ritje op te maken, een rondleiding door het bedrijf en natuurlijk een barbeque). We hadden Warrun goed voorbereid op de pony’s toch durfde hij er niet op. Ach er komt wel weer een volgende keer….
Binnen heb ik (Nanette de rondleiding gevolgd en heeft Branko de tijd met de jongens doorgebracht.) Tijdens de rondleiding liep ook de ingehuurde clown mee. 2007-07-13 16-59-42 Open dag Brankos werk Max bij de autoracebaan Hij was niet grappig, hij was niet leuk, hij was eigenlijk een beetje depri geloof ik. Als hij een kind zag zei hij ” Wil jij een ballon?” met een stem die je ook aan een beer die net uit winterslaap wordt gewekt mee zou geven. “Welke kleur?” Was zijn volgende act. Nadat de kleur was gezegd, groef hij met zijn grote hand in zijn vrolijk gekleurde ietswat aan een wasbeurt toe zijnde tas en haalde 80% zwarte en wat gele balonnen te voor schijn. “Die kleur heb ik niet” 2007-07-13 18-25-13 Open dag Brankos werk Warrun en Max bij de autoracebaan moest hij dan zeggen, want wel kind kiest nu zwart of geel.  Uiteindelijk pakte hij een andere, Blies met 18 grote blazen het balonnetje op en knutselde er een hondje of giraf van. (ongeacht het beest dat het kind vroeg). Halverwege was het hij gedoe wat zat 2007-07-13 19-29-28 Open dag Brankos werk Warrun en Max bij de treinbaan denk ik en maakt hij zwaarden. Dit viel erg goed bij de 5 12-jarige die vervolgens al schermend door de ruimtes vlogen. Zoals op de foto’s te zien is vermaakten mijn mannen zich prima.
Na de bbq en de chocolade taart (voor mij en opgegeten door de kinderen) en de worteltjestaart voor de kinderen (en opgegeten door mij) vertrokken we naar huis, met collega Jose in de auto die we even thuis brachten. De jongens vonden het prachtig en al 20 min. thuis waren ze nog aan het vertellen van Jose en dat hij nu thuis was en vast in bed lag onder zijn deken te snurken (met snurkgeluiden wordt dit duidelijk gemaakt).

Vandaag was het afscheidsfeestje van Helen, Martin en John. Ze gaan weer terug naar Engeland, naar hun huisje, naar hun dorp. Martin was voor 6 maanden naar Australie gestuurd, nu 2 jaar en een paar maanden later gaan ze ECHT, ECHT terug.
2007-07-14 13-43-27 Afscheidsfeestje Helen Martin en John Het afscheidsfeestje was in het indoor play centre waar we de laatste tijd veel zijn geweest. Het feestje had een leuk ‘tea-party’ thema en voor ons feestgangers was er een speciale hoek in de ruimte ingericht waar onze  hapjes en drankjes stonden. Verder was het gewoon, 2007-07-14 13-17-03 Afscheidsfeestje Helen Martin en Johnspelen, kletsen en doen waar je zin in hebt.  2007-07-14 13-17-09 Afscheidsfeestje Helen Martin en JohnHet feestje was van 10 tot 12, maar ieder keer als we zeiden, ‘zullen we gaan?’ wilde een van de jongens nog een keertje van een glijbaan of Warrun uitte zijn inmiddels bekende “Twee minuten”. Waarna we weer een half uur verder waren en helemaal geen zin hadden om weg te gaan.
Wij zullen de komende weken nog veel van Helen en John zien voordat ze 4 augustus op het vliegtuig stappen,  voor anderen was dit echt het afscheid.
Ik ben benieuwd hoe het ze zal vergaan in Engeland, terug thuis. In de twee jaar hier hebben ze in moderne gemeubileerde appartementen gewoont, veel ruimte veel licht, een groot park voor de deur, met het centrum van Melbourne en al zijn attracties op nog gaan 15 minuten afstand. In Engeland wonen ze in een dorp,  1 school weinig tot geen kindergroepen/ activiteiten, geen zwembad, geen bios, wel natuur op de stoep, en een oud engels schattig huisje met kleine kamertjes, en overal muren (dit zei Helen nadat ze er vorig jaar 4 weken op vakantie was geweest).

 In het museum loopt een expositie ‘The great wall of China’. Volgende week eindigt deze en ik wilde hem graag zien dus we moesten min of meer wel deze zondag naar het museum. Een goede en niet al te drukke activiteit na de drukke zaterdag (zonder slaapje maar met een lekker vroege bedtijd).

2007-07-15 11-26-25 Op weg naar het museum Max in Oranje Warrun in groenDe expositie was leuk. Bijzonder te zien wat met al kon in de vroege jaren van de muur (muren). De kinderen hielden zich goed, een zoektocht naar paardjes en draken hield ze enig zins bezig. Na de expositie zijn we nog even het musuem zelf ingeweest.  Vandaag was het absoluut wel nodig om middagslaapjes te houden en de mannen (ja, alle mannen hier in huis) hebben ervan genoten. De middag hebben we gebruikt om de garage uit te vegen, het gras te knippen en alles op te ruimen. 2007-07-15 12-10-00 Op de roltrap in het museum Max in Oranje Warrun in groen
Weer hebben we 2 kale plekken in het gras. Dit keer nam Max het gras opruimen en in de emmer stoppen wat te letterlijk.
Aan het eind van de middag moesten de kinderen nog even op de speelplaats naast het huis spelen. De laatste maanden merk je steeds meer dat hun fantasie ontwikkeld. Nu had Warrun een winkeltje en riep dat het eten klaar stond. Toen ik naar binnen wilde omdat ik het koud had kon dat nog niet, hij had nog koffie en thee in zijn shop. Max voegde snel nog wat muffins en koek er aan toe.

Een ander gevolg van de fantasie is dat we laatst een 1,5 cm grote pinguin (waar Max op het moment helemaal gek van is) uit een pak chocolade vlokken moesten redden. Meestal rijdt hij mee met de auto’s maar dit keer werd bekeken of hij ook in deze doos paste.

Nog niets gehoord van de baan waarvoor ik die woensdag op stap was geweest. De mensen van de saaie baan van donderdag hebben wel terug gebeld. Ze hadden iemand gevonden die goed in het team paste! (Ik was het niet, niet dat mijn kwalificaties niet goed waren…)

Vanmorgen naar het bureau gebeld dat mij naar het woensdag gesprek had gestuurd. Ze gingen gelijk bellen om na te vragen hoe het zat, het is nu 3 uur later…

Volgens mijn fietscomputertjes heb ik inmiddels ruim 3500 km afgelegd op mijn nieuwe fiets. Het is iets meer aangezien ik die fietscomputer 2 maanden ben kwijt geweest. Dit wil zeggen dat ik ongeveer 350 liter brandstof heb bespaard (zo’n AU$435) door te fietsen, 292 keer van of naar mijn werk heb gefietst, en daarmee AU$1300 heb bespaard aan de tolweg.

Daar staat dan tegenover dat ik bijna 300 keer extra heb gedouched.

Het is zover, mijn ouders, Doeskja, Hans, Gerke en Julia (ik kan die naam niet schrijven) zijn er. Vorige week donderdag zijn ze aangekomen. Nanette en ik waren redelijk ziek, maar besloten om met een paracetamol achter de kiezen toch maar even naar de luchthaven te gaan en daar de groep op te wachten. Na 2 uur gingen we toch maar even vragen bij het autoverhuurbedrijf of ze hun auto’s al hadden opgehaald en wij ze misschien gemist hadden. Bij het eerste bedrijf zeiden ze heel verbaasd dat ze de naam niet konden vinden en dat we het misschien bij een ander bedrijf moesten vragen, dus dat deden we dan maar. Bij Herz konden een vriendelijke dame de naam vinden en uitten ze hun verbazing over het laat zijn van deze familie. Toen we het kantoortje verlieten siste een collega iets tegen deze vriendelijke dame, vermoedelijk dat ze dat soort informatie helemaal niet zomaar aan iemand mag geven.

Wij weer terug naar de aankomsthal en daar stonden ze toen al vrolijk te wachten. Ze hadden een heel avontuur beleeft, vol van verdwenen visa, verloren koffers, en zwemmen in het warme Singapore.

We gingen verdeeld over de auto’s naar het apartement en Doesjka en ik gingen eerst nog eventjes haar Mobiele telefoon ophalen (dat was vlakbij het vliegveld). Ik was heel kunstig verkeerd gereden maar Doesjka wist me weer op het goede spoor te brengen.

Nadat iedereen bij het apartement was aangekomen ging Nanette lekker terug naar bed en heb ik de jongens onder bij hoede genomen. Warrun wilde thuis nog wel graag slapen, maar Max had de Lego ontdekt die ik voor Gerke had klaargezet en kon daardoor echt niet meer slapen. Hij heeft wel vreselijk leuk gespeeld. In de dagen hierna merkte ik dat het voor mij een stuk makkelijker is om een hele middag met Warrun en Max te spelen: ik bouw gewoon een autootje voor ze en zij spelen een uurtje leuk en komen dan met een paar handjes steentjes terug en vragen of ik het weer in elkaar kan zetten. Erg leuk :)

Vrijdag ben ik weer gaan werken en heb de auto voor een beurt weggebracht. Ze hebben helemaal niet gebeld over extra dingen die gedaan moesten worden en bij het ophalen bleek waarom: De dingen die aan de auto moeten gebeuren zijn te groot en duur om in 1 dag te doen dus dat hebben ze lekker laten zitten todat we de auto langer kunnen brengen…. snik. ‘s Avonds hebben we de jongens opgehaald en zijn we bij Opa en Oma langs gegaan en hebben daar gegeten. Gerke en de jongens hebben erg leuk gespeeld met de Lego, alhoewel Gerke soms een beetje wanhopig leek te worden over de souplesse waarmee Warrun en Max de bouwsels uit elkaar kregen.

Zaterdag was het tijd om even naar Highpoint te gaan voor wat boodschappen (lees:Speelgoed). Nanette was een dagje met Helen naar de arts and craft beurs dus ik mocht zelf met de jongens op stap. Opa had een mooie set pratende auto’s voor Max en Warrun uitgezocht, en Max en Warrun zelf hadden een Bob-de-bouwer-take-along voertuigje uitgezocht (ikzelf heb wat Disney leesboeken uitgezocht) waarmee ze na de kassa gelijk op de grond lagen te spelen. (ja: liggend op de grond in de winkel). Voordat het zover was was Max bij de Target nog wel plotseling spoorloos verdwenen. Warrun en Max gaan er wel vaker vandoor maar nooit heel ver, maar nu was Max echt niet te vinden. Tegen de tijd dat de paniek zich begon te laten voelen vroeg ik hulp aan een personeelslid en die zei:”Oh maar er zit een klein jongetje bij de eerste hulp”. En ja hoor, daar zat Max, heel bedremmeld midden in de kamer op een hele grote bureaustoel. De arme jongen was blij om weer met me mee te gaan. Ik heb niet de moeite genomen om uit te zoeken hoe hij daar was gekomen, maar heb de mensen bedankt en ben met hem naar zijn nieuwe speelgoed gegaan.Bij thuiskomst was van slapen uiteraard geen sprake, er moest gespeeld worden met de nieuwe auto’s.

Tegen de avond was de familie weer langsgekomen om de knullen in bad de stoppen waarna besloten werd om afhaalchinees te gaan eten. Het was lekker knus rond onze kleine eettafel en de jongens lagen vrij laat in bed, waardoor ze al protesterend als een blok in slaap zijn gevallen.