Maandag: opvang, schoonmaken, advertenties voor werk bekijken, opruimen, wassen, koken, kinderen halen, Branko begroeten, niets bijzonders, niets gewoons. (alhoewel, ik herinner me opeens dat ik van Branko de opdracht had gekregen uit te slapen. En dat is gelukt toen de mannen het huis uit waren!)
Dinsdag: Parentgroup. Door kou en winter naar binnen gedreven. Gelukkig voldoet het indoor playcentre goed. Alleen Helen was er van de hele groep moeders en kinderen. Anderen hadden, vakantie, werk, golf, en zieke kinderen om zich bezig te houden.
Woensdag: Helen had gevraagd of wij op John konden passen zodat zij wat tijd voor zichzelf had en ook hoog nodig wat in huis kon opruimen en schoonmaken (haar huis (helaas)). 1 blik op haar en je wist het, ze had geen verklaring hoeven geven, ze had even tijd voor zichzelf nodig. 
John is al in de fase dat hij vind dat hij geen middagslaapjes meer hoeft en Helen is nog in de fase dat ze haar dag indeelt alsof er wel middagslaapjes zijn. Van Michele moest ik medeleven overbrengen. Zij kon zich deze tijd nog goed herinneren. De moeder mist het rust moment midden op de dag. Het kind is om 4 uur helemaal op en vraagt erg veel van de moeder.
Wij hadden geen probleem met John. Het weer was nog steeds zeer winters (maar dat heeft verder weinig met de rest van het verhaal te maken). 
De kapper! het was weer tijd dat de jongens naar de kapper gingen. Zeker nu ze regelmatig een muts dragen (en aftrekken) liepen ze rond als vogelverschrikkers.
John ging gewoon mee. Al het normale is bijzonder als je een kind bent. Met zijn drie-en achterin de auto (het is niet ver maar het weer dwong ons in de auto). De kapper was blij dat iemand het weer had getrotseerd en hem bezocht.
Max mocht eerst en zoals de vorige keer vond hij het gefriemel wel lekker. Dit keer zat hij helemaal zelf op het bankje dat de stoel verhoogt. Warrun volgde en die vond het allemaal wat minder in het begin. (Op de foto een ‘voor’ en ‘na’ moment. Heel handig een tweeling.). Het hele uitje werd afgesloten met koffie en warme chocomelk. Hier viel weer op dat niet ieder kind hetzelfde ontwikkelt. De grote warme chocomelk was lauw-warm-in 3 kleine bekertjes verdeeld voor de jongens. 
Ik zette ze neer en W&M gingen vrolijk drinken en lepelen om het binnen te krijgen. John die praat dan wat meer dan mijn jongens maar met een bekertje chocomelk had hij toch wat motorische problemen. Zeker als je dan ook nog je vriendjes na doet met zo’n onhandig klein lepeltje dat je te stevig in je knuistje vastknijpt. De rest van de middag hebben we (ze) geslapen en gespeeld. Tot een uitgerustte en tevreden Helen haar zoontje weer kwam halen.
Donderdag: Het was de laatste Mainly Music van het blok. De komende 2 weken is het weer vakantietijd. Voordelen zijn dat er vanalles te doen is in Melbourne, alle musea hebben speciale evenementen bijvoorbeeld, nadeel is dat juist alle ‘gewone zaken’ stoppen, zoals Mainly Music. Dan moeten we zelf gaan verzinnen wat we donderdag ochtend gaan doen.
Vrijdag: Weer opvang, boodschappen, schoonmaken, de hele riedel.
Het is wel handig zo’n dag die gestructureerd is, waarvan je weet wat er moet gebeuren, waarop je helemaal alleen bent en er geen verrassingen zijn.
Artikelen (RSS)