De loopauto’s van de jongens worden te klein. 
Of eigenlijk worden de jongens te groot. Zondagochtend zijn we op pad gegaan om eens te kijken of we een goede vervanging voor hun favoriete voertuig konden vinden.
Mijn idee was iets van een skelter ofzo, omdat ik al eerder had gemerkt dat ze erg goed met het stuur overweg kunnen van hun huidige auto, en geen moeite hebben met achteruit inparkeren.
Nu blijkt dat zoiets voor deze leeftijd niet zo gangbaar is. Het is veelal meer electrische rommel of hele kleine fietsjes. Nu vind ikzelf een driewieler met trappers op het voorwiel helemaal niks omdat ze dan tijdens het trappen het stuur omver duwen en vice-versa.
Toen we in de Target waren gaan kijken ging ikzelf nog even rondkijken naar een film diw Nanette en ik zouden willen zien voordat we het vervolg gaan bekijken in de bioscoop (de film was uitverkocht). Dus besloten de jongens om zelf er maar even rustig bij te gaan zitten en even een boek van de schappen te pakken om te gaan lezen.
Gelukkig konden Max en Warrun ook geen pret krijgen uit fietsjes tenzij ze werden rondgeduwd, en zelfs dan was de pret maar van korte duur. Dus zijn we het er wel over eens; voorlopig nog geen fietsje. Ze kunnen nog de rest van hun leven op een fiets rijden, maar ik denk dat ze raar worden aangekeken als ze over 20 jaar op hun werk aankomen met een skelter.
Er waren twee voertuigen die wel gesmaakt waren maar niet echt heel goed. De motorfiets (rechts) rolde niet soepel genoeg dus dat was veel ploeteren en weinig lol, en de zithouding van de driewieler was zodanig achterover dat het moeilijk was om met 2 benen af te zetten em lekker vaart te maken.
Er stonden nog twee apparaten in doos op de schappen die onze interesse wekten: een soort skateboard wat zicht voortbeweegt door aan een stuur te draaien (niets voor de jongens maar toch een leuk idee) en een 
fietsje met zij-wieltjes en trappers aan het voorwiel, waar zowel de zijwieltjes als de trappers vanaf gehaald kunnen worden. Dus eventueel kan hij gewoon als loopauto of loopfiets worden gebruikt. Het is niet echt wat we in gedachten hebben (liever een soort trapauto of loopauto).
Terwijl we druk rondkeken waren de jongens alweer een stukje verder gaan kijken bij de speelhuisjes en met heel veel moeite hebben we ze uit de schappen van de winkel weten te krijgen om weer naar huis te gaan.
‘s Middags zijn we met borrelhapjes onder de arm naar de speeltuing gegaan waar Warrun en Max het toch nuttiger vonden om eerst wat te snacken voordat ze zich van de glijbaan wierpen, en Warrun had het idee dat het 
wel zinnig zou zijn om een plakje worst in zijn jaszak mee te nemen. Je weet tenslotte maar nooit. Op het klimrek sprongen ze onbevreest tussen grotere en wildere kinderen de glijbaan af en keken vol ontzag naar de rare capriolen die de andere kinderen uitvoerden.
Na het klimmen was het tijd voor fish & chips. Er is een nieuwe winkel in onze oude Kip & chips plek. Nog steeds genoeg ruimte voor de kinderen met nu aan de 
voorkant treinen die langskomen om te bekijken en een aquarium achterin de winkel (met het type ‘kijk eens mij mooi zijn vis’ en niet de ‘wijs-en eet-op’ vis). De jongens aten alleen rijst op (niet de patat) maar hadden niet echt door dat dit hun avondmaal was, zodat we om 8 uur ‘s avonds de jongens uit bed moesten halen en nog vrolijk aan tafel moesten voor witte bonen in tomaten saus en pasta slierten.
Artikelen (RSS)