Branette's Dagboek

Maandag 18 juni : Bezoek!
De jongens hadden een koe op bezoek bij de opvang om het verhaal over melk, melken en karnen te versterken. Nanette ging bij de tandarts op bezoek en Ellen (Branko’s nicht uit Bayview house) kwam bij ons op bezoek. (Ik zal eens navragen of Branko soms ook iemand op bezoek had op zijn werk, toen hij daar uiteindelijk aan was gekomen na zijn oogcontrole deze ochtend.)

Het is gemeen, maar een ochtend lijkt niet zo vroeg als je je bij het opstaan realiseert dat iemand (in dit geval Ellen) al lang op moet zijn omdat haar bus over 30 min. richting de grote stad vertrekt.
Na de tandarts trof ik Ellen in de stad. Branko had haar al mobiel gesproken, er was een schietpartij geweest in de stad en men werd aangereden om 3 straten te mijden. Gelukkig lagen onze plannen in andere richtingen en we zijn lopend, trammend en bussend rondgetrokken tot we met een kopje thee bij ons thuis zaten. Niet lang hierna gingen we de kinderen ophalen. Branko was ook naar de opvang gekomen en zo stonden daar drie volwassenen te wachten tot 2 kinderen klaar waren om naar de auto te lopen. De avond werd afgesloten met een heerlijke take-away japanse maaltijd.

Dinsdag 19 juni, Heb je dat echt nodig?
Uitslapen is een onbekend woord voor Warrun en Max en daarom voor iedereen die hier in huis verblijft. Ellen moest bezocht worden in de vroege ochtend, maar dat werd voor haar niet beloond met een ochtend knuffel. Terwijl Branko aan het werk was togen Ellen, Max en Warrun en ik naar IKEA. Ooit heeft iemand mij verteld, als je heimwee krijgt (zeker iemand uit Delft ) dan ga je gewoon naar IKEA. Dat ziet er overal hetzelfde uit en je weet dus niet meer dat je niet meer in IKEA-Delft zit.
Ik weet niet of het waar is. Misschien kwam ik niet genoeg bij Ikea. Ik kijk mijn ogen uit daar. Altijd iets nieuws, altijd iets dat practisch lijkt, altijd iets dat naar je schreeuwt dat je het nodig hebt. Het viel mee dit keer.

Met 6 nieuwe glaasjes, een 2-dollar ontbijt, wat video een glijbaan en een krijsende Warrun achter de kiezen zaten we weer in de auto. Richting bed, voor de kinderen dan, wij volwassenen hebben het gewoon heel rustig aan gedaan deze middag. Om vier uur hebben we Ellen bij het busstation afgezet en dat was het weer voor het bezoek.
De avond was nog even snel, Nanette ging op John passen, vertrok om 6:15 (3 minuten nadat B. thuis kwam) was om 6: 30 bij Helen en John. Helen vertrok om 6:30 + 5 seconden om precies op tijd te zijn bij de bios waar haar man Martin heel practisch voor 7 uur een film had geboekt.

Woensdag 20 juni, Niet zo koud als gisteren en ook eigenlijk ook geen regen.
Branko’s derde woensdag zonder werkverplichtingen. Alweer naar Scienceworks. Dit keer met Helen + John en Michele + Jake & Amber.

Na we de monsters-tentoonstelling hadden bezocht en daar wat papieren monster inelkaar hadden geklust was het tijd voor koffie (voor de moeders) en buiten spelen/ klimmen voor de kinderen. Vandaag bleek weer hoe handig een extra paar (Branko) handen is. Hij let op de kinderen, leidt af als er eentje even moet laten horen dat het een eigen wil heeft, doet luiers (van Max en Warrun). Stuurt moeders naar de ‘rust-bank’, en is natuurlijk gewoon enorm leuk gezelschap.

Donderdag 21 juni, “When I beat on my drum… dum die dumm…..”
Mainly Music, Spelen en lunch bij Michele. Een ongelooflijk vriendelijke, meewerkende en leuke dag met de jongens gehad. Vooral de ochtend en het opvallende samenspel met Jake en Amber en Warrun en Max. Wij hoeven totaal niet op te treden, ieder vind zijn eigen plekje en speelgoed om te spelen en af en toe gaan ze naar elkaar om samen te spelen of ervaringen uit te wisselen en ideeen over te brengen hoe je met het speelgoed kan spelen.

Vrijdag 22 juni, Een gewone vrijdag voor Nanette en de kinderen……
…………………………………………………………….Maar niet voor Branko
Hij werd opgehaal (en thuisgebracht) door zijn collega Jose, met wie hij regelmatig ook het fietspad deelt. Jose is altijd vroeg. Hij zou tussen 7 en 7:30 Branko op komen halen. 7:35 was hij hier, tja het is vrijdag he? Met Warrun en Max bij het hek werd de auto uitgezwaaid. De reden van dit luie gedrag van de mannen was dat op het werk die middag/avond een (thema) barbeque gehouden werd ter ere van de kortste dag. Het thema: De langste zomer dag (op het noordelijk halfrond). Iedereen was gevraagd mee te doen en er waren prijzen voor het mooiste en lelijkste shirt. En er was nog een prijs… voor de beste inzet. En zo kwam Branko thuis met 2 bioskoopkaartjes voor de directorssuite (Directorssuite: “Relax in the exclusive surrounds of Hoyts Directors Suite and enjoy its plush lounge, private bar, tempting menu selection and in-cinema service, all whilst lying back in our luxurious James Moran leather recliners, the ultimate in comfort. It’s the perfect choice for that special date ~ but why not treat yourself and someone you love to a special everyday movie experience?“)
Hij was de enige die en een shirt en een korte broek en teenslippers en een hoed op had. Branko vertelde dat hij aardig wat commentaar kreeg op de echte australische hoed, erg goede touch, vond men. Hij ziet ook dat alle andere dagen dat hij niet fiets, en dus deze zelfde hoed opheeft men kijkt, denkt, en toch maar niets zegt.

Dit artikel werd aangemaakt op Friday 22 June 2007 om 10:02 en werd geplaatst in Australia, Branko, Max & Warrun. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.