Queen’s Birthday Weekend
Geplaatst door: Branko in Australia, Max & Warrun, VakantieHet was dit weekend weer een lang weekend vanwege Queens Birthday. Bert en Tineke hadden ons uitgenodig om weer bij hen te komen logeren dus vrijdagmiddag om 4 uur stond Nanette klaar bij mijn werk om me op te halen. De jongens zaten me op dat moment luidkeels te roepen (ik had ze verteld wat er ging gebeuren die dag).
Het was net duidelijk geworden dat ik ineens op mijn werk een klus aanstaande vrijdag al af moeten hebben, maar ik ga er geen lekker-weekendje-weg voor laten schieten.
De wegen stonden muurvast met verkeer, we waren blijkbaar niet de enigen die op tijd aan het lange weekend wilden beginnen, dus het duurde redelijk lang voordat we in Foster aankwamen. Max en Warrun waren vreselijk zoet en vermaakten zich goed met wat eten, zingen en touwtrekken achterin de auto. Bij ‘Opurere’ aangekomen (Bert en Tineke’s huis) hebben we nog iets gegeten en kort daarna zijn de jongens lekker gaan slapen.
Zaterdag 9 juni
De volgende ochtend zijn we op bezoek geweest bij Bayview (Ellen en Paul) omdat die nog eventjes vrij hadden voordat hun nieuwe gasten zouden komen. We hebben er lekker gekeuveld en de jongens hebben fijn binnen en buiten kunnen rondrennen. We werden gelijk uitgenodigd voor Fish & Chips voor de volgende dag, en daar hadden we wel oren naar.
Toen we terug boven op de heuvel waren (bij Bert en Tineke thuis) zijn Max en Warrun lekker gaan slapen en nadat ze wakker werden hebben we de rest van de middag in en om hun huis doorgebracht. ‘s Avonds hebben we tezamen heerlijk gegeten. Max en Warrun zij vrij laat naar bed gegaan en hebben lekker doorgeslapen.
Zondag 10 juni
Op zondag zijn we ‘s ochtends na het ontbijt een stuk gaan ‘wandelen’ op een fiets/wandelpad in de buurt. Max liet zich graag voorttrekken op zijn kar, maar Warrun wilde op zijn fiets, kreeg zijn zin niet een heeft de gehele tijd lopen huilen, schreeuwen of mokken. Hij heeft ondertussen wel een flinke afstand afgelegd, en vanaf het moment dat er een tiental paarden langs waren gekomen was hij volstrekt vrolijk en liep hij druk pratend het hele stuk weer mee terug.
Max en Warrun hadden geen zin in een middagdutje deze dag. We gingen die middag weer naar Bayview, waar Warrun en vooral Max in een nogal barbaarse stemming waren. 
Je kon gewoon zien dat Max rondliep met een blik van “Wat kan ik nu weer even lekker gaan slopen”. Hij had uiteindelijk een soort boterbloempjes in het grasveld gevonden die hij goed kon hebben, maar toen hij bij een veld kwam met etterlijke duizenden van die dingen met de opmerking van Paul:”Well go ahead Max” gaf hij het toch maar op. 
Max deed de hele tijd dingen die niet mochten maar hij liet het niet verder dan één waarschuwing komen. Nanette en ik hoopten al de hete tijd op een excuus om hem op de strafmat te zetten, want dat had hij duidelijk nodig, maar we waren het eens dat we wel een reden moesten hebben. 
Vlak voor het eten gaf hij eindelijk die reden; hij reed met een uitdagende blik met een auto op tafel, nadat ik had gewaarschuwd dat dat niet mocht (tja je moet wat). Hij was eventjes onder de indruk dat er TOCH nog grenzen zijn en was daarna weer helemaal zijn eigen lieve zelf.
Maandag 11 juni
Na het ontbijt zijn de jongens en ik even buiten gaan spelen met ballen terwijl Nanette alles inpakte. 
Ze stonden op een gegeven moment bovenop een boomstronk bovenaan een helling, gooiden de bal naar bedenen, wezen de bal na die vlot de helling af stuiterde, en riepen “oh-oh, bal”. Dit leidde tot een mooie expeditie naar beneden met zijn drietjes, om de ballen terug te halen. Max vond de klim terug een beetje eng, maar verder vonden ze het heerlijk om zo door de wilde natuur te banjeren.
Later stond Max een eindje verderop bovenaan een helling met zijn fietsje te kijken van:”Hmm.. dit moet kunnen”. Gelukkig, toen ik hem vroeg of hij dat nou wel zeker wist want het was echt wel stijl, zag hij er toch maar van af om zich naar beneden te storten.
Max en Warrun hebben laten zien dat ze een prima abstractievermogen hebben; ze wezen naar een blaadje op de grond waar ze duidelijk ‘Haai Bruce’ in herkenden (van Finding 
Nemo), het mos tussen de tegels wat duidelijk ‘Traintrack’ was en de visfuik die volgens hun erg op ‘Nemo’ leek.
Na de koffie zijn we op pad gegaan en rond de lunch zijn we even bij een McCafe gestopt om de jongens uit te laten. Tegen de tijd dat we weg wilden had Warrun zich geinstalleerd in een vlieguig hoog in het klimrek (eigenlijk voor kinderen tussen de 3 en 12 jaar, maar wie let daar nog op) en hij had niet veel behoefte om mee te gaan. Nadat ik 
een meisje had gevraag hem te zeggen dat hij naar beneden moest komen, kwam ze verhit naar bedenen om me te melden dat “he doesn’t want to go“.. goh wat een verrasssing :-/ Uiteindelijk zelf maar het klimrek in geklommen (ik ben daar te groot voor, dat was duidelijk), en boven aangekomen begroette Warrun met enthousiast en ging me voor de glijbaan af. Nanette was verbaasd om te zien hoe vrolijk Warrun naar buiten kwam stappen, ze had wat meer weerstand verwacht.
Vlak voordat we thuis waren werd het teveel voor Warrun, hij zat als een zombie voor zich uit te staren vlak voordat hij in slaap viel, en Max viel in slaap toen we min-of-meer onze straat in reden. Ze hebben voor de vorm nog even in bed gelegen (om half 5 ‘s middags) maar eigenlijk hebben ze niet geslapen. We zijn vroeg gaan eten (waar Max en Warrun weinig van hebben ingenomen) en hebben de knullen vroeg in bed gestopt.
Artikelen (RSS)