Branette's Dagboek

 Woensdag 23 mei. Nanette, Warrun & Max, Helen met John en Michele met Jake & Amber hadden deze ochtend in Brimwood park afgesproken. Het is een groot gebied iets verder bij ons vandaan, dus we moeten met de auto, maar het heeft heerlijke heuveltjes en fantastisch grote vliegtuigen die laag overvliegen.
Ik weet niet hoe we het gedaan  hebben maar het anders zo stille en rustige park wordt 1x per jaar gebruikt door scholen uit de omgeving voor een sportdag. En dat was deze dag. We moesten zelfs uitwijken naar parkeerplaats nr. 2 omdat nr. 1 helemaal vol was. Niet erg nu ging de wandeling richting cafeetje voor   koffie/chocomelk en daarna in vliegende vaart (berg afwaarts eigenlijk) terug naar de auto.
Die middag nog even in vliegende vaart met het hele gezing een bezoekje gebracht aan de dierentuin. Veel dieren waren al achter slot en grendel maar de beren, grote katten en een stekelvarken brachten wat verandering in wat we gewoonlijk zien in de tuin.

Helen had een goede oplossing voor de koude wind en de vroege morgens als de zon nog niet genoeg is doorgedrongen. MIsschien moet ik het ook maar gaan doen. Een JAS aan, als je de deur uitgaat.

Donderdag 24 mei, Warrun en Max hebben een grote show gegeven aan oom Bert en tante Tineke die op de koffie waren gekomen. Klimmen, auto’s rijden, weinig kletsen,  en een pruillip met een traan toen ze dachten dat het bezoek weer wegging. Oom Bert kreeg het beheer over de doek van Warrun die hij in bed en voor troost heeft, zodat Warrun goed de trein en de treinbaan kon laten zien.

 Zaterdag 26 mei is al beschreven door Branko.
Nadat ik terug kwam met stapels beddengoed (ik had niet eens alles gekocht wat leuk of nuttig was,  maar alles dubbel telt wel op), werd alles grondig beken.
Zo, genoeg gezegd, tijd voor de foto’s.

Zondag 27 mei. Ondanks de ietswat zielige,  ziekige kindjes zijn we toch naar buiten gegaan. Beter  dan een beetje thuis rondhangen en je niet lekker voelen hebben we iets ondernomen waarbij niet veel inspanning nodig was, maar wel erg leuk was.

Met de tram en de trein. De tram naar het centrum genomen hier overgestapt op de eerste de beste tram die eraan kwam. Deze bij het eindpunt weer terug genomen naar het centrum en  bij het station op de trein gestapt naar de plek waar tram en trein elkaar kruisen en we voor het gemak de auto hadden neer gezet.

Maandag 28 mei, Alweer werd er geen traan gelaten toen ik vertrok en de jongens achter liet. Een getoaste boterham met vegemite (hoe australisch) en een bekertje melk kunnen mij kennelijk prima vervangen.

Dinsdag 29 mei, Helen had de hele parentgroup uitgenodigd bij haar thuis om weer en vooral wind te ontvluchten (Branko klokte een mega 45 km/h op zijn fiets richting kantoor deze ochtend). Ik was de enige die kwam. De parentgroup heeft niet meer de hoogste prioriteit op de lijsten van de ouders, en dat kan ik begrijpen. Voor mij geldt het zelfde. De moeders die mij liggen en de kinderen waarmee het klikt spreek je toch wel. Zeker met het hefst weer is het het niet altijd waard om voor de parentgroup op pad te gaan. Het is het wel altijd waard om bij Helen en John langs te gaan daarintegen. 
Ik was mijn fototoestel vergeten. Helen heeft foto’s gemaakt en die volgen nog, dan zie je hoe lief de jongens met de treinbaan speelden, boekjes lazen, niet aten, de driewieler van John ontdenkten en verkenden. 1 erop, 1 erachter duwen en 1 ernaast met de loopauto om de route aan te geven.

Woensdag 30 mei, weer geen fototoestel! Wel weer Helen en John. En dit keer in het Melbourne Museum. Schitterend. Ik heb maar 2 hoeken gezien van de vele en kijk er nu al naar uit om de rest te gaan verkennen. Voor de jongens kon het ook niet stuk want na de draak bij de ingang (het was het skelet van een dino maar ik vind draak niet eens zo gek gevonden. Ze hebben een boekje (of eigenlijk Branko heeft een boekje) over drakenjacht en dat is redelijk favoriet bij het voorlezen voor het naar bed gaan), was er na de ingang gelijk een grote rode auto bus en op weg naar de afdeling voor kinderen tussen 3 en 8 jaar een (oude) tram. Precies wat de jongens leuk vinden. Behalve dan poseren ONDER de ‘draak’. Daar moest Max een beetje van piepen, op veilige afstand wilden ze wel voor Helen poseren. (foto’s volgen).

Donderdag 31 mei. Mainly Music was weer leuk en na afloop niet naar Gloria Jeans voor koffie/chocomelk met toast maar spelen bij Jake en Amber. We hebben allemaal genoten. Af en toe wordt er in dezelfde hoek gespeeld, er wordt tegen elkaar gepraat. Alle kinderen lijken elkaat te begrijpen en van tijd tot tijd vind je een kind in iedere hoek bezig met zijn eigen spel.

Door de weken heen verzamelen er zich stukjes papier rond de computer met zaken en dingentjes die we willen melden. Meestal heeft het met de kinderen te maken:

Aller eerst de moederdagcadeautjes van de kinderen.
De juffen van childcare verontschuldigden zich dat ze de jongens niet leuker op de foto hadden gekregen.

Al weken zegt Max ‘Wat is dat’ en wijst dan op iets. Dit kan vanalles zijn, nieuwe dingen maar ook oude dingen die hij al duizend keer is tegen gekomen. HIj wil dan de naam weten en als we zeggen wat het is, herhaalt hij het ook langzaam alsof hij het op slaat. Sinds een week of 2 is Warrun dit ook gaan doen.
Iets anders dat we geregeld uit 1 van de 2 monden horen is “Wat yu doe-ing?”

Zo zijn de jongens ook met kleuren bezig. Max noemt alles blauw, ik denk dat dat het enige is dat hij goed kan onthouden, het woord dan. Warrun roept alleen heel hard ‘Nee, blauw!’ alsof hij wel weet wat het moet zijn.

Branko laat de jongens af en toe in het weekend zelf uitkiezen wat ze willen dragen. HIj begeleidt het wel een beetje zodat het allemaal toonbaar blijft. Max zal steenvast zijn ‘Nemo-sokken’ kiezen. Zijn die er niet dan wil hij zijn haai-sokken. Willen ze allebij de Nemo sokken dan doen we het zo.

Warrun wordt nu door de jongens zelf ook Warrun genoemd. ‘Warrlun’

De jongens worden in 2 talen opgevoed, zeker nu ze ook bij de opvang zijn. Resultaat: Warrun verteld Max dat hij niet in bed heen en weer mag springen (eng.: jumping around ): ‘NO Springing!’

In 1 van de verhaaltjes van Branko was al te lezen dat de handdoeken van de jongens zeer in de smaak vielen bij andere zwembadgasten. Zelf vinden ze ze ook erg leuk en de kans is groot (het is gebeurd!) dat als ze de handdoeken spotten ze ze gelijk aan/om willen en ik door de winkelstraat loop met een krokodil.

Tijden geleden hebben we stevige winterschoenen gekocht. Thuis vertelden we dat het mooie schoenen waren. Enige weken later waren we weer in de winkel, het was uitverkoop en ik wilde nog een paar schoenen die versleten konden worden op de loopauto’s. Branko probeerde de jongens zo ver te krijgen wat paren te passen, ‘vind je dit geen mooie schoenen?’ “nee, mooie schoenen”, zei Max en wees naar het paar in het rek dat hetzelfde was als zijn paar. Om het kracht bij te zetten hield hij ook zijn eigen voeten omhoog.

Gisteren dacht ik leuk even wat anders te gaan spelen met de jongens. Ik had een hele uitgebreide treinbaan in de huiskamer gemaakt. De ruimte op de grond in hun speelgedeelte was nu leeg en ik wilde daar het badje met de ballen neerzetten. Grote paniek. De trein moest terug!
Vervolgens wist Max me met veel gebaren en ‘this way, this way’ duidelijk te maken dat de ballen MET badje in de voortuin hoorden. (Het is echt maanden geleden dat we daar ermee gespeeld hebben. Ik ben eerlijk gezegd erg verbaasd dat ze dat nog weten.)

De verhouding met Jake en Amber is speciaal. Ze spelen heel anders met elkaar dan W&M met bijvoorbeeld John spelen. Ook van Michele hoor ik dat Jake en Amber helemaal niet met andere kinderen spelen (die op bezoek komen, of nog erger. Gaan speelgoed verstoppen als ze horen dat er kinderen op bezoek komen). Maar met z’n vieren kunnen ze het heel goed vinden. Ze zijn alle vier vrij rustig met een lief karakter, misschien ligt het daar aan.
Op straat hebben we af en toe een lieflijk tafreel als ze besluiten hand in hand te lopen. Niemand kan er meer langs, toch krijgen ze meestal alleen maar vertederde blikken. 4 van die kleintjes hand in hand naast elkaar, pratend en met een duidelijk doel voor ogen.

Naast de Thomas de treinset hebben de jongens ook dvd’s van Thomas. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes, gefilmt met dezelfde soort treintjes.
Op een gegeven moment speelden de jongens met de treintjes zoals ze dat doen, hoofd op de grond en de trein voor de ogen langs laten rijden, door schuiven, verder rijden. ‘This way’ roepen zodat de ander aan de kant gaat, als de ander dat niet wil roept die ‘ NO, this way’ terug en wijst dan de andere kant op. Dit waren ze weer aan het doen maar dan met een blokje zilver voor de trein uit duwend. (dit blokje is de inhoud van 1 van de wagonnen met afvalijzer). Branko wist wat ze deden. Ze speelden de dvd na. Daar hebben de treinen als het sneeuwt een schuiver voor de trein gemonteerd en dat hadden ze nu zelf nagemaakt.