Branette's Dagboek

 Woensdag 23 mei. Nanette, Warrun & Max, Helen met John en Michele met Jake & Amber hadden deze ochtend in Brimwood park afgesproken. Het is een groot gebied iets verder bij ons vandaan, dus we moeten met de auto, maar het heeft heerlijke heuveltjes en fantastisch grote vliegtuigen die laag overvliegen.
Ik weet niet hoe we het gedaan  hebben maar het anders zo stille en rustige park wordt 1x per jaar gebruikt door scholen uit de omgeving voor een sportdag. En dat was deze dag. We moesten zelfs uitwijken naar parkeerplaats nr. 2 omdat nr. 1 helemaal vol was. Niet erg nu ging de wandeling richting cafeetje voor   koffie/chocomelk en daarna in vliegende vaart (berg afwaarts eigenlijk) terug naar de auto.
Die middag nog even in vliegende vaart met het hele gezing een bezoekje gebracht aan de dierentuin. Veel dieren waren al achter slot en grendel maar de beren, grote katten en een stekelvarken brachten wat verandering in wat we gewoonlijk zien in de tuin.

Helen had een goede oplossing voor de koude wind en de vroege morgens als de zon nog niet genoeg is doorgedrongen. MIsschien moet ik het ook maar gaan doen. Een JAS aan, als je de deur uitgaat.

Donderdag 24 mei, Warrun en Max hebben een grote show gegeven aan oom Bert en tante Tineke die op de koffie waren gekomen. Klimmen, auto’s rijden, weinig kletsen,  en een pruillip met een traan toen ze dachten dat het bezoek weer wegging. Oom Bert kreeg het beheer over de doek van Warrun die hij in bed en voor troost heeft, zodat Warrun goed de trein en de treinbaan kon laten zien.

 Zaterdag 26 mei is al beschreven door Branko.
Nadat ik terug kwam met stapels beddengoed (ik had niet eens alles gekocht wat leuk of nuttig was,  maar alles dubbel telt wel op), werd alles grondig beken.
Zo, genoeg gezegd, tijd voor de foto’s.

Zondag 27 mei. Ondanks de ietswat zielige,  ziekige kindjes zijn we toch naar buiten gegaan. Beter  dan een beetje thuis rondhangen en je niet lekker voelen hebben we iets ondernomen waarbij niet veel inspanning nodig was, maar wel erg leuk was.

Met de tram en de trein. De tram naar het centrum genomen hier overgestapt op de eerste de beste tram die eraan kwam. Deze bij het eindpunt weer terug genomen naar het centrum en  bij het station op de trein gestapt naar de plek waar tram en trein elkaar kruisen en we voor het gemak de auto hadden neer gezet.

Maandag 28 mei, Alweer werd er geen traan gelaten toen ik vertrok en de jongens achter liet. Een getoaste boterham met vegemite (hoe australisch) en een bekertje melk kunnen mij kennelijk prima vervangen.

Dinsdag 29 mei, Helen had de hele parentgroup uitgenodigd bij haar thuis om weer en vooral wind te ontvluchten (Branko klokte een mega 45 km/h op zijn fiets richting kantoor deze ochtend). Ik was de enige die kwam. De parentgroup heeft niet meer de hoogste prioriteit op de lijsten van de ouders, en dat kan ik begrijpen. Voor mij geldt het zelfde. De moeders die mij liggen en de kinderen waarmee het klikt spreek je toch wel. Zeker met het hefst weer is het het niet altijd waard om voor de parentgroup op pad te gaan. Het is het wel altijd waard om bij Helen en John langs te gaan daarintegen. 
Ik was mijn fototoestel vergeten. Helen heeft foto’s gemaakt en die volgen nog, dan zie je hoe lief de jongens met de treinbaan speelden, boekjes lazen, niet aten, de driewieler van John ontdenkten en verkenden. 1 erop, 1 erachter duwen en 1 ernaast met de loopauto om de route aan te geven.

Woensdag 30 mei, weer geen fototoestel! Wel weer Helen en John. En dit keer in het Melbourne Museum. Schitterend. Ik heb maar 2 hoeken gezien van de vele en kijk er nu al naar uit om de rest te gaan verkennen. Voor de jongens kon het ook niet stuk want na de draak bij de ingang (het was het skelet van een dino maar ik vind draak niet eens zo gek gevonden. Ze hebben een boekje (of eigenlijk Branko heeft een boekje) over drakenjacht en dat is redelijk favoriet bij het voorlezen voor het naar bed gaan), was er na de ingang gelijk een grote rode auto bus en op weg naar de afdeling voor kinderen tussen 3 en 8 jaar een (oude) tram. Precies wat de jongens leuk vinden. Behalve dan poseren ONDER de ‘draak’. Daar moest Max een beetje van piepen, op veilige afstand wilden ze wel voor Helen poseren. (foto’s volgen).

Donderdag 31 mei. Mainly Music was weer leuk en na afloop niet naar Gloria Jeans voor koffie/chocomelk met toast maar spelen bij Jake en Amber. We hebben allemaal genoten. Af en toe wordt er in dezelfde hoek gespeeld, er wordt tegen elkaar gepraat. Alle kinderen lijken elkaat te begrijpen en van tijd tot tijd vind je een kind in iedere hoek bezig met zijn eigen spel.

Door de weken heen verzamelen er zich stukjes papier rond de computer met zaken en dingentjes die we willen melden. Meestal heeft het met de kinderen te maken:

Aller eerst de moederdagcadeautjes van de kinderen.
De juffen van childcare verontschuldigden zich dat ze de jongens niet leuker op de foto hadden gekregen.

Al weken zegt Max ‘Wat is dat’ en wijst dan op iets. Dit kan vanalles zijn, nieuwe dingen maar ook oude dingen die hij al duizend keer is tegen gekomen. HIj wil dan de naam weten en als we zeggen wat het is, herhaalt hij het ook langzaam alsof hij het op slaat. Sinds een week of 2 is Warrun dit ook gaan doen.
Iets anders dat we geregeld uit 1 van de 2 monden horen is “Wat yu doe-ing?”

Zo zijn de jongens ook met kleuren bezig. Max noemt alles blauw, ik denk dat dat het enige is dat hij goed kan onthouden, het woord dan. Warrun roept alleen heel hard ‘Nee, blauw!’ alsof hij wel weet wat het moet zijn.

Branko laat de jongens af en toe in het weekend zelf uitkiezen wat ze willen dragen. HIj begeleidt het wel een beetje zodat het allemaal toonbaar blijft. Max zal steenvast zijn ‘Nemo-sokken’ kiezen. Zijn die er niet dan wil hij zijn haai-sokken. Willen ze allebij de Nemo sokken dan doen we het zo.

Warrun wordt nu door de jongens zelf ook Warrun genoemd. ‘Warrlun’

De jongens worden in 2 talen opgevoed, zeker nu ze ook bij de opvang zijn. Resultaat: Warrun verteld Max dat hij niet in bed heen en weer mag springen (eng.: jumping around ): ‘NO Springing!’

In 1 van de verhaaltjes van Branko was al te lezen dat de handdoeken van de jongens zeer in de smaak vielen bij andere zwembadgasten. Zelf vinden ze ze ook erg leuk en de kans is groot (het is gebeurd!) dat als ze de handdoeken spotten ze ze gelijk aan/om willen en ik door de winkelstraat loop met een krokodil.

Tijden geleden hebben we stevige winterschoenen gekocht. Thuis vertelden we dat het mooie schoenen waren. Enige weken later waren we weer in de winkel, het was uitverkoop en ik wilde nog een paar schoenen die versleten konden worden op de loopauto’s. Branko probeerde de jongens zo ver te krijgen wat paren te passen, ‘vind je dit geen mooie schoenen?’ “nee, mooie schoenen”, zei Max en wees naar het paar in het rek dat hetzelfde was als zijn paar. Om het kracht bij te zetten hield hij ook zijn eigen voeten omhoog.

Gisteren dacht ik leuk even wat anders te gaan spelen met de jongens. Ik had een hele uitgebreide treinbaan in de huiskamer gemaakt. De ruimte op de grond in hun speelgedeelte was nu leeg en ik wilde daar het badje met de ballen neerzetten. Grote paniek. De trein moest terug!
Vervolgens wist Max me met veel gebaren en ‘this way, this way’ duidelijk te maken dat de ballen MET badje in de voortuin hoorden. (Het is echt maanden geleden dat we daar ermee gespeeld hebben. Ik ben eerlijk gezegd erg verbaasd dat ze dat nog weten.)

De verhouding met Jake en Amber is speciaal. Ze spelen heel anders met elkaar dan W&M met bijvoorbeeld John spelen. Ook van Michele hoor ik dat Jake en Amber helemaal niet met andere kinderen spelen (die op bezoek komen, of nog erger. Gaan speelgoed verstoppen als ze horen dat er kinderen op bezoek komen). Maar met z’n vieren kunnen ze het heel goed vinden. Ze zijn alle vier vrij rustig met een lief karakter, misschien ligt het daar aan.
Op straat hebben we af en toe een lieflijk tafreel als ze besluiten hand in hand te lopen. Niemand kan er meer langs, toch krijgen ze meestal alleen maar vertederde blikken. 4 van die kleintjes hand in hand naast elkaar, pratend en met een duidelijk doel voor ogen.

Naast de Thomas de treinset hebben de jongens ook dvd’s van Thomas. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes, gefilmt met dezelfde soort treintjes.
Op een gegeven moment speelden de jongens met de treintjes zoals ze dat doen, hoofd op de grond en de trein voor de ogen langs laten rijden, door schuiven, verder rijden. ‘This way’ roepen zodat de ander aan de kant gaat, als de ander dat niet wil roept die ‘ NO, this way’ terug en wijst dan de andere kant op. Dit waren ze weer aan het doen maar dan met een blokje zilver voor de trein uit duwend. (dit blokje is de inhoud van 1 van de wagonnen met afvalijzer). Branko wist wat ze deden. Ze speelden de dvd na. Daar hebben de treinen als het sneeuwt een schuiver voor de trein gemonteerd en dat hadden ze nu zelf nagemaakt.

De laatste tijd kwijlen Warrun en Max nogal als ze hun speen in hebben hetgeen bij Warrun tot wat uitslag heeft geleidt rond zijn mond. Thuis krijgen ze de speen alleen als ze gaan slapen of echt ziek zijn, en dat accepteren ze ook wel, maar bij kinderopvang gebruiken ze hun speen helemaal niet! Zelfs konijn en doek gebruiken ze daar niet bij het slapen!

Dus we hebben Warrun uitgelegd dat hij zijn speen wel mag hebben in bed, maar als hij de speen in zijn mond doet, hij ‘auw’ krijgt rond zijn mond (waarover hij geklaagd had). Sindsdien ligt hij erg sip met zijn speen in de hand naar zijn speen te kijken als hij in bed ligt. Zelfs als we zeggen dat hij hem wel in zijn mond mag doen kijkt hij ons alleen wat sip aan en houdt het tipje tegen zijn lippen.

Gisteravond was hij de speen volkomen vergeten bij het naar bed gaan en heeft hij de hele nacht doorgebracht zonder de speen. Zelfs toen hij wild huilend wakker werd midden in de nacht wilde hij geen speen maar alleen even een knuffel.

Het einde van een tijdperk…

Voor dit weekend  hebben we besloten dat we eens goed uit gingen rusten.

Zaterdag 2 juni heeft Branko  de ochtend voor zichzelf gehad en deze besteed met uitslapen en wat klusjes. Nanette nam de ochtend zoals hij kwam en dit leidde tot een voettocht de heuvel op en een tramrit naar het eindpunt van de tram. Hier vonden we (gelukkig) een speeltuin waar ook thee werd verkocht zodat we allemaal even bij konden komen (oke, oke, het was een Mc Donalds, maar we hebben er nog steeds geklommen en thee gedronken).
Thuis na het slaapje hebben Branko en ik (Nanette) weer voor makkelijk entertainment voor de kinderen gekozen. Rijden met de tram (Ze  vroegen er ook om en het was goed bevallen vorige week). In het centrum zijn we een stukje gaan lopen en zo kwamen we bij de toren waarin het ’360′ obervation deck’ zit.  Ik was hier nog wel met Helen geweest. Branko was er het laatst geweest in 1999 of 2000.
Terwijl we hier boven waren hebben we het avond zien worden. Op de foto is Moonee Vally racecourse te herkennen. Zoals altijd vermaakten W&M zich weer prima met wat meegebrachte autotjes.

Zondag 3 juni heeft Nanette de ochtend voor zichzelf gehad en deze besteed met uitslapen, mailtjes, de onuitputtelijke was en uiteindelijk koken (Branko bleef langer weg dan ik verwacht had). Branko heeft de kinderen meegenomen naar Melbourne museum. Bij aankomst, net geparkeerd, sprak hij de woorden “zo jongens, spring maar in de kinderw…., Kom we rijden nog  even terug naar huis”. Niet veel later stond Branko opnieuw bij het museum dit keer met kinderwagen, en kinderen en vele plannen. De jongens deden echter precies hetzelfde rondje als een paar dagen eerder.  Branko heeft er 1 uitstapje tussen kunnen plakken maar hoofdzakelijk werd de kinderafdeling en het klimrek bezocht.
Het maakt niet uit, Iedereen had een leuke ochtend.

Die middag vond Warrun iets wat ik als ‘trekker’ ken maar ik weet niet of dat nu echt het juiste woord is. Het is zo’n ding met een rubber randje en een handvat dat je gebruikt om een raam droog/ af te vegen. Hij kwam er mee aan lopen met een viewwww-geluid en vertelde dat het zijn vliegtuig was. Nadat Max klaar was met eten hield Branko hem 2 ‘echte’ vliegtuigen voor ( een lego en een duplo-achtig vliegtuig met de vraag of hij er ook 1 wilde en welke. ‘DIE’ zei Max en wees op het stuk verbogen ijzer in Branko’s andere hand. (Branko was net de tochstrippen aan de voor- en achterdeur aan het vervangen en dit stuk ijzer was een onderdeel hiervan).

Foto’s: Warrun in grijze jas/ bruine shirt. Max in groene jas/ rode shirt

Sinds ik ben afgestudeerd heb ik altijd al part-time willen werken, maar het is er nooit van gekomen om diverse redenen.

Vanaf vandaag is het anders! Vanaf vandaag hoef niet meer te werken op woensdag! Ik kijk al 2 weken stuiterend uit naar deze eerste vrije dag, en tot nu toe bevalt het uitstekend! 

W&M hebben ons laten uitslapen tot half 8 en daarna heeft Nanette pannenkoeken gebakken die we met zijn vieren in alle rust hebben verorberd. Nanette had vanochtend afgesproken met Helen en Michele dus heb ik de tijd gebruikt om de kinderstoelen en WC’s te boenen en een berg administratie weg te werken. Op dit moment is Nanette naar een intake-gesprek en liggen Warrun en Max lekker te slapen. Als ze zo wakker worden gaan we denk ik lekker in een speeltuin spelen. (alhoewel de jongens wel eens andere ideeen hebben over dat soort dingen)

Het komt er eigenlijk op neer dat we deze vrije dagen betalen van ons pensioen, en vooralsnog heb ik daar geen problemen mee. Ik geniet graag nu van een beetje mijn pensioen terwijl mijn zoontjes nog klein zijn.

Jawel, het is gelukt. Kort nadat de jongens wakker werden kwam Nanette thuis en hebben we gezamelijk gelunched, waarna we samen naar Moonee Ponds Central zijn gegaan. Daar scheidde onze wegen: Nanette ging boodschappen doen en ik ging met Max en Warrun naar de glijbaan in het park. We hebben er ERG veel pret gehad, vooral toen ikzelf ook van de glijbaan ging, en toen het al aardig donker werd besloten we toch maar om terug naar huis te gaan.

Op de terugweg hadden we slechts 1 banaan om te delen en Max en Warrun moesten elkaar steeds helpen herinneren dat ze ‘samen deluh’ moesten. Toen de banaan op was begon Warrun verontwaardigd Max ervan te beschuldigen dat hij nog banaan had maar die niet wilde delen hetgeen tot een zeer komische diskussie leidde in hun eigen taaltje. Uiteindelijk bracht een passerende kat die de kar kopjes gaf genoeg afleiding om de discussie te stoppen.

Ik kan waarlijk zeggen dat deze eerste vrije dag me zeker zal heugen. Het samenzijn met Nanette en de kids is altijd erg leuk, en dit is gewoon helemaal extra! Een soort mini-weekend midden in de week.

Het was dit weekend weer een lang weekend vanwege Queens Birthday. Bert en Tineke hadden ons uitgenodig om weer bij hen te komen logeren dus vrijdagmiddag om 4 uur stond Nanette klaar bij mijn werk om me op te halen. De jongens zaten me op dat moment luidkeels te roepen (ik had ze verteld wat er ging gebeuren die dag).

Het was net duidelijk geworden dat ik ineens op mijn werk een klus aanstaande vrijdag al af moeten hebben, maar ik ga er geen lekker-weekendje-weg voor laten schieten.

De wegen stonden muurvast met verkeer, we waren blijkbaar niet de enigen die op tijd aan het lange weekend wilden beginnen, dus het duurde redelijk lang voordat we in Foster aankwamen. Max en Warrun waren vreselijk zoet en vermaakten zich goed met wat eten, zingen en touwtrekken achterin de auto. Bij ‘Opurere’ aangekomen (Bert en Tineke’s huis) hebben we nog iets gegeten en kort daarna zijn de jongens lekker gaan slapen.

Zaterdag 9 juni

De volgende ochtend zijn we op bezoek geweest bij Bayview (Ellen en Paul) omdat die nog eventjes vrij hadden voordat hun nieuwe gasten zouden komen. We hebben er lekker gekeuveld en de jongens hebben fijn binnen en buiten kunnen rondrennen. We werden gelijk uitgenodigd voor Fish & Chips voor de volgende dag, en daar hadden we wel oren naar.

Toen we terug boven op de heuvel waren (bij Bert en Tineke thuis) zijn Max en Warrun lekker gaan slapen en nadat ze wakker werden hebben we de rest van de middag in en om hun huis doorgebracht. ‘s Avonds hebben we tezamen heerlijk gegeten. Max en Warrun zij vrij laat naar bed gegaan en hebben lekker doorgeslapen.

Zondag 10 juni

Op zondag zijn we ‘s ochtends na het ontbijt een stuk gaan ‘wandelen’ op een fiets/wandelpad in de buurt. Max liet zich graag voorttrekken op zijn kar, maar Warrun wilde op zijn fiets, kreeg zijn zin niet een heeft de gehele tijd lopen huilen, schreeuwen of mokken. Hij heeft ondertussen wel een flinke afstand afgelegd, en vanaf het moment dat er een tiental paarden langs waren gekomen was hij volstrekt vrolijk en liep hij druk pratend het hele stuk weer mee terug.

Max en Warrun hadden geen zin in een middagdutje deze dag. We gingen die middag weer naar Bayview, waar Warrun en vooral Max in een nogal barbaarse stemming waren. Je kon gewoon zien dat Max rondliep met een blik van “Wat kan ik nu weer even lekker gaan slopen”. Hij had uiteindelijk een soort boterbloempjes in het grasveld gevonden die hij goed kon hebben, maar toen hij bij een veld kwam met etterlijke duizenden van die dingen met de opmerking van Paul:”Well go ahead Max” gaf hij het toch maar op. Max deed de hele tijd dingen die niet mochten maar hij liet het niet verder dan één waarschuwing komen. Nanette en ik hoopten al de hete tijd op een excuus om hem op de strafmat te zetten, want dat had hij duidelijk nodig, maar we waren het eens dat we wel een reden moesten hebben. Vlak voor het eten gaf hij eindelijk die reden; hij reed met een uitdagende blik met een auto op tafel, nadat ik had gewaarschuwd dat dat niet mocht (tja je moet wat). Hij was eventjes onder de indruk dat er TOCH nog grenzen zijn en was daarna weer helemaal zijn eigen lieve zelf.

Maandag 11 juni

Na het ontbijt zijn de jongens en ik even buiten gaan spelen met ballen terwijl Nanette alles inpakte. Ze stonden op een gegeven moment bovenop een boomstronk bovenaan een helling, gooiden de bal naar bedenen, wezen de bal na die vlot de helling af stuiterde, en riepen “oh-oh, bal”. Dit leidde tot een mooie expeditie naar beneden met zijn drietjes, om de ballen terug te halen. Max vond de klim terug een beetje eng, maar verder vonden ze het heerlijk om zo door de wilde natuur te banjeren.
Later stond Max een eindje verderop bovenaan een helling met zijn fietsje te kijken van:”Hmm.. dit moet kunnen”. Gelukkig, toen ik hem vroeg of hij dat nou wel zeker wist want het was echt wel stijl, zag hij er toch maar van af om zich naar beneden te storten.

Max en Warrun hebben laten zien dat ze een prima abstractievermogen hebben; ze wezen naar een blaadje op de grond waar ze duidelijk ‘Haai Bruce’ in herkenden (van Finding Nemo), het mos tussen de tegels wat duidelijk ‘Traintrack’ was en de visfuik die volgens hun erg op ‘Nemo’ leek.

Na de koffie zijn we op pad gegaan en rond de lunch zijn we even bij een McCafe gestopt om de jongens uit te laten. Tegen de tijd dat we weg wilden had Warrun zich geinstalleerd in een vlieguig hoog in het klimrek (eigenlijk voor kinderen tussen de 3 en 12 jaar, maar wie let daar nog op) en hij had niet veel behoefte om mee te gaan. Nadat ik een meisje had gevraag hem te zeggen dat hij naar beneden moest komen, kwam ze verhit naar bedenen om me te melden dat “he doesn’t want to go“.. goh wat een verrasssing :-/ Uiteindelijk zelf maar het klimrek in geklommen (ik ben daar te groot voor, dat was duidelijk), en boven aangekomen begroette Warrun met enthousiast en ging me voor de glijbaan af. Nanette was verbaasd om te zien hoe vrolijk Warrun naar buiten kwam stappen, ze had wat meer weerstand verwacht.

Vlak voordat we thuis waren werd het teveel voor Warrun, hij zat als een zombie voor zich uit te staren vlak voordat hij in slaap viel, en Max viel in slaap toen we min-of-meer onze straat in reden. Ze hebben voor de vorm nog even in bed gelegen (om half 5 ‘s middags) maar eigenlijk hebben ze niet geslapen. We zijn vroeg gaan eten (waar Max en Warrun weinig van hebben ingenomen) en hebben de knullen vroeg in bed gestopt.

Vandaag was mijn tweede woensdag dat ik niet hoef te werken. Het is moeilijk om op tijd weg te gaan op dinsdag, want ik wil toch mijn werk goed achterlaten zodat mijn collegae er goed mee verder kunnen. Nanette belde me gelukkig om me te helpen herinneren naar huis te gaan.

Nanette had met Helen (en John) afgesproken bij the Science Works, en ik ben meegegaan zodat Nanette en Helen even rustig wat tijd met elkaar hadden zonder ogen in hun achterhoofd te hebben. Ik heb me erg vermaakt bij de scienceworks, zowel met de exposities/speeltjes als met de drie rondrennende kereltjes.

Toen de jongens sliepen heb ik even wat spulletjes gehaald bij de plaatselijke bouwmarkt, en de rest van de middag hebben we rustig thuis doorgebracht met het bekijken van een videoband van Pingu die ik van mijn baas had gekregen.

Donderdag was duidelijk een dag van het ‘soms zit het tegen’ type:

Donderdag was het bed van de jongens, eerder dan verwacht binnen gekomen, maar bij het uitpakken bleek het het verkeerde bed te zijn.

 Er is een recall geweest van een aantal treintjes van de Thomas the Tank Engine wooden sets, waar Warrun en Max zo graag mee spelen, vanwege lood in de verf die in een bepaalde serie is gebruikt.

De batterijoplader die ik voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn schoonouders waar ik zo vreselijk blij mee ben (hierover later meer) begint raar te doen.

Vrijdag was een dag van het ‘soms zit het mee’ type:

Het bed is vandaag alweer opgehaald en de nieuwe moet maandag naar ons toe worden gestuurd.

De treinen die de jongens hebben komen allemaal uit een grote set en die zijn ergens ander gemaakt en dus onschadelijk.

De batterijoplader deed wel raar maar niet schadelijk, hooguit vreemd.

Toen de kinderen vandaag in bed lagen voor hun middagdutje maakte Nanette de opmerking dat ik een beetje een druk programma had afgewerkt met de jongens. Ik realiseerde me dat niet zo, maar ze had wel gelijk, ik heb dan ook haast geen tijd gehad om foto’s te maken. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Nanette heeft een plan gemaakt voor dit weekend: zij mocht vandaag uitslapen en in ruil mag ik morgenochtend in de auto slapen op weg naar de treintjes, maar ik loop alweer op de zaken vooruit. Vandaag stond ik samen met Max op en toen we lekker zaten te ontbijten riep Warrun dat hij ook wel wat lustte, dus hebben we er een trio van gemaakt. Toen het ontbijt op was zijn we vertrokken, per tram, naar het CBD (Central Business District = centrum). Dat is alvast uitje 1.

Daar aangekomen zijn we een richting het Melbourne Aquarium gelopen, maar op het laatste moment besloot ik dat het leuk zou zijn om even boven in de Rialto Towers te gaan kijken (de een-na hoogste toren met observatiedek in Melbourne) omdat het een beetje mistig was. Dat was uitje 2. Onderweg naar boven moesten we 3 roltrappen trotseren, en beide jongentjes werden per trap enthousiaster en moediger (hetgeen later weer bleek in het aquarium, maar ik loop weer op de zaken vooruit). De roltrappen waren uitje 3. Boven aangekomen keken de jongens heel enthousiast naar een paar passerende treinen en riepen daarna in koor:”Shoes uit!”. En ach ja, er ligt tapijt dus watvoor kwaad kan het… Nou… zonder schoenen rent het lekkerder, en bij de Rialto Tower kan je zo lekker rondrennen… Ik had wel van tevoren gezegd dat als ze er genoeg van hadden en ze gingen rennen, ze 2 rondjes mochten rennen en we dan naar het aquarium zouden gaan. Dus na 1 rondje zijn ze verder alleen nog maar heen en weer gaan rennen… stelletje wijsneuzen. Ze hebben vooral pret gehad op de banken en de vloer van het rustige observatiedek, met worstelen, rollen en rennen.

Met wat moeite (en een kleine lading poep later) heb ik ze ervan weten te overtuigen dat we echt even naar het Aquarium zouden gaan (toch het hoofddoel van de expeditie, dacht ik) en dat zou uitje 4 worden. Bij het aquarium ging Max me enthousiast zijn favoriete dingen laten zien tot ik hem er op wees dat er een mens in een van die tanks stond bij de cuttlefish. Hij remde hard en ging gehypnotiseerd staan kijken. Normaal doen die beesten niets, maar als iemand bij ze gaat staan rondstampen is het blijkbaar een ander paar mouwen. Hierna was hij zo van slag dat hij zelfs niet meer bij Nemo ging kijken maar bij de zeedraken en de informatie computer.

Toen we een verdieping hoger waren aangekomen ontdekte ze een roltrap waar ze niet weg te sleuren waren, dus gaf ik ze maar een autotje en liet zien dat als je die er tegen aan houdt, de wielen gaan draaien = succes. We hebben later nog wel iets van het aquarium gezien maar dat was lang niet zo mooi als die roltrap.

Na veel moeite, toen de vermoeidheid begon toe te slaan, kon ik Warrun en Max verleiden met me mee te gaan naar huis met het vooruitzich van een stukje peer. De trams kwamen zo snel opdagen dat ik de peer maar in de tram heb geserveerd.

Vlak voordat we thuis waren werden de jongens enthousiast besprongen door een prachtige jonge hond, waarna ze vol verhalen Nanette begroetten. Ik geloof dat ze haar een nauwkeurig verslag in 3 seconden hebben gegeven van de ochtend, maar dan moest je het verhaal al wel kennen

Maanden geleden was Helen jarig. Ze vierde dit half in Nieuw-Zeeland half in een roes van slaap, met een soort jet-lag, en 3 stevige verkoudheden. Toen het denken de volgende dag weer wat beter ging is haar beloofd dat het hele feestje overgedaan zou worden.

Andere plek, andere tijd MET ons erbij.
Om 10 uur verzamelden we bij het parkje in Eltham waar de diamond valley miniature railway is. Deze opent om 11 uur, vermeldde het bord (ik weet nog steeds zeker dat de website 10 uur zegt en zo lang ik het niet controlleer is het ook zo). We moesten ons nog bijna haasten om dit uur te overbruggen. Oude auto’s kijken die daar bijelkaar kwamen, klimmen, de meegebrachte lunch half verorberen en door het hek kijken naar de treintjes die klaar gemaakt werden.

De foto’s zijn van het eerste tochtje op de trein, de snackbreak tussendoor, het 2e tochtje op de trein en het derde tochtje (omdat John na de 2e tocht huilend uit het treintje gesleurd moest).
Bij de laatste rit is Nanette niet meegereden maar heeft zo veel mogelijk foto’s gemaakt.

Tegenover het park is een chinees, en voor iedereen die eens wat anders mee wil maken. Of voor iedereen die nieuwsgierig is naar de 55-jarige eigenaresse, die wel ADHD moet hebben, vol van haar ‘family-cooking’ is, en het leven, ze wijst op het gebrek aan vetresten op de lege borden (ja, leeg want iedereen vind alles zo lekker dat alles altijd op gaat) en zeer tegen het bestellen van een 2e portie kroepoek is omdat het niet gezond is, kunnen wij deze plek aanraden. Naast smakelijk is het ook vermakelijk.

Terug in de auto was Warrun al snel weggedoezeld. Max viel om midden in een zin. Het heeft nog dagen geduurd voor ze dit weekend verwerkt hadden.

Maandag 18 juni : Bezoek!
De jongens hadden een koe op bezoek bij de opvang om het verhaal over melk, melken en karnen te versterken. Nanette ging bij de tandarts op bezoek en Ellen (Branko’s nicht uit Bayview house) kwam bij ons op bezoek. (Ik zal eens navragen of Branko soms ook iemand op bezoek had op zijn werk, toen hij daar uiteindelijk aan was gekomen na zijn oogcontrole deze ochtend.)

Het is gemeen, maar een ochtend lijkt niet zo vroeg als je je bij het opstaan realiseert dat iemand (in dit geval Ellen) al lang op moet zijn omdat haar bus over 30 min. richting de grote stad vertrekt.
Na de tandarts trof ik Ellen in de stad. Branko had haar al mobiel gesproken, er was een schietpartij geweest in de stad en men werd aangereden om 3 straten te mijden. Gelukkig lagen onze plannen in andere richtingen en we zijn lopend, trammend en bussend rondgetrokken tot we met een kopje thee bij ons thuis zaten. Niet lang hierna gingen we de kinderen ophalen. Branko was ook naar de opvang gekomen en zo stonden daar drie volwassenen te wachten tot 2 kinderen klaar waren om naar de auto te lopen. De avond werd afgesloten met een heerlijke take-away japanse maaltijd.

Dinsdag 19 juni, Heb je dat echt nodig?
Uitslapen is een onbekend woord voor Warrun en Max en daarom voor iedereen die hier in huis verblijft. Ellen moest bezocht worden in de vroege ochtend, maar dat werd voor haar niet beloond met een ochtend knuffel. Terwijl Branko aan het werk was togen Ellen, Max en Warrun en ik naar IKEA. Ooit heeft iemand mij verteld, als je heimwee krijgt (zeker iemand uit Delft ) dan ga je gewoon naar IKEA. Dat ziet er overal hetzelfde uit en je weet dus niet meer dat je niet meer in IKEA-Delft zit.
Ik weet niet of het waar is. Misschien kwam ik niet genoeg bij Ikea. Ik kijk mijn ogen uit daar. Altijd iets nieuws, altijd iets dat practisch lijkt, altijd iets dat naar je schreeuwt dat je het nodig hebt. Het viel mee dit keer.

Met 6 nieuwe glaasjes, een 2-dollar ontbijt, wat video een glijbaan en een krijsende Warrun achter de kiezen zaten we weer in de auto. Richting bed, voor de kinderen dan, wij volwassenen hebben het gewoon heel rustig aan gedaan deze middag. Om vier uur hebben we Ellen bij het busstation afgezet en dat was het weer voor het bezoek.
De avond was nog even snel, Nanette ging op John passen, vertrok om 6:15 (3 minuten nadat B. thuis kwam) was om 6: 30 bij Helen en John. Helen vertrok om 6:30 + 5 seconden om precies op tijd te zijn bij de bios waar haar man Martin heel practisch voor 7 uur een film had geboekt.

Woensdag 20 juni, Niet zo koud als gisteren en ook eigenlijk ook geen regen.
Branko’s derde woensdag zonder werkverplichtingen. Alweer naar Scienceworks. Dit keer met Helen + John en Michele + Jake & Amber.

Na we de monsters-tentoonstelling hadden bezocht en daar wat papieren monster inelkaar hadden geklust was het tijd voor koffie (voor de moeders) en buiten spelen/ klimmen voor de kinderen. Vandaag bleek weer hoe handig een extra paar (Branko) handen is. Hij let op de kinderen, leidt af als er eentje even moet laten horen dat het een eigen wil heeft, doet luiers (van Max en Warrun). Stuurt moeders naar de ‘rust-bank’, en is natuurlijk gewoon enorm leuk gezelschap.

Donderdag 21 juni, “When I beat on my drum… dum die dumm…..”
Mainly Music, Spelen en lunch bij Michele. Een ongelooflijk vriendelijke, meewerkende en leuke dag met de jongens gehad. Vooral de ochtend en het opvallende samenspel met Jake en Amber en Warrun en Max. Wij hoeven totaal niet op te treden, ieder vind zijn eigen plekje en speelgoed om te spelen en af en toe gaan ze naar elkaar om samen te spelen of ervaringen uit te wisselen en ideeen over te brengen hoe je met het speelgoed kan spelen.

Vrijdag 22 juni, Een gewone vrijdag voor Nanette en de kinderen……
…………………………………………………………….Maar niet voor Branko
Hij werd opgehaal (en thuisgebracht) door zijn collega Jose, met wie hij regelmatig ook het fietspad deelt. Jose is altijd vroeg. Hij zou tussen 7 en 7:30 Branko op komen halen. 7:35 was hij hier, tja het is vrijdag he? Met Warrun en Max bij het hek werd de auto uitgezwaaid. De reden van dit luie gedrag van de mannen was dat op het werk die middag/avond een (thema) barbeque gehouden werd ter ere van de kortste dag. Het thema: De langste zomer dag (op het noordelijk halfrond). Iedereen was gevraagd mee te doen en er waren prijzen voor het mooiste en lelijkste shirt. En er was nog een prijs… voor de beste inzet. En zo kwam Branko thuis met 2 bioskoopkaartjes voor de directorssuite (Directorssuite: “Relax in the exclusive surrounds of Hoyts Directors Suite and enjoy its plush lounge, private bar, tempting menu selection and in-cinema service, all whilst lying back in our luxurious James Moran leather recliners, the ultimate in comfort. It’s the perfect choice for that special date ~ but why not treat yourself and someone you love to a special everyday movie experience?“)
Hij was de enige die en een shirt en een korte broek en teenslippers en een hoed op had. Branko vertelde dat hij aardig wat commentaar kreeg op de echte australische hoed, erg goede touch, vond men. Hij ziet ook dat alle andere dagen dat hij niet fiets, en dus deze zelfde hoed opheeft men kijkt, denkt, en toch maar niets zegt.

Helen had ons de ‘belangrijke informatie’ doorgespeeld dat er net ver van Prahran Market een speelcentrum geopend werd. De opening werd gevierd met een zweefmolen, boerderijdieren, en een gratis  bezoek aan het centrum.
Wij zijn er ook heen geweest, zo kon Branko een indoor playcentre zelf meemaken (de volgende dag liep hij nog krom na al het klimmen en  glijden en door de gangen van 1,50 m. hoog lopen. ).
We hoefden maar 1x met Max mee naar boven te lopen voordat hij zelf rondrende, de kortste weg kende, naar beneden gleed en weer naar boven rende. Eventuele hindernissen (kinderen) omzeilend of misschien zachtjes aan de kant duwend. Warrun wilde liever samen met papa naar beneden glijden. Niet heel gek de baan was erg glad.

Ook heeft Branko gezien hoe lief de jongens omgaan met de boerderijdieren. Bij dit evenement stond dezelfde man die iedere dinsdag in Prahran market staat, erg bekend allemaal voor de jongens.

Nieuw was de zweefmolen, de jongens konden er uren naar turen. En iedere keer kwam er een zeer stellig NEE uit als we vroegen of zij misschien mee wilden zwieren.

foto’s:
Warrun, Max en Branko klimmen naar boven.
Warrun met de blokjestrui
Allemaal op de glijbaan,  Max halverwege Branko en Warrun boven aan
Warrun zit bij het konijn, Max aait
Warrun en de hond.

De loopauto’s van de jongens worden te klein. Of eigenlijk worden de jongens te groot. Zondagochtend zijn we op pad gegaan om eens te kijken of we een goede vervanging voor hun favoriete voertuig konden vinden.

Mijn idee was iets van een skelter ofzo, omdat ik al eerder had gemerkt dat ze erg goed met het stuur overweg kunnen van hun huidige auto, en geen moeite hebben met achteruit inparkeren.

Nu blijkt dat zoiets voor deze leeftijd niet zo gangbaar is. Het is veelal meer electrische rommel of hele kleine fietsjes. Nu vind ikzelf een driewieler met trappers op het voorwiel helemaal niks omdat ze dan tijdens het trappen het stuur omver duwen en vice-versa.

Toen we in de Target waren gaan kijken ging ikzelf nog even rondkijken naar een film diw Nanette en ik zouden willen zien voordat we het vervolg gaan bekijken in de bioscoop (de film was uitverkocht). Dus besloten de jongens om zelf er maar even rustig bij te gaan zitten en even een boek van de schappen te pakken om te gaan lezen.

Gelukkig konden Max en Warrun ook geen pret krijgen uit fietsjes tenzij ze werden rondgeduwd, en zelfs dan was de pret maar van korte duur. Dus zijn we het er wel over eens; voorlopig nog geen fietsje. Ze kunnen nog de rest van hun leven op een fiets rijden, maar ik denk dat ze raar worden aangekeken als ze over 20 jaar op hun werk aankomen met een skelter.

Er waren twee voertuigen die wel gesmaakt waren maar niet echt heel goed. De motorfiets (rechts) rolde niet soepel genoeg dus dat was veel ploeteren en weinig lol, en de zithouding van de driewieler was zodanig achterover dat het moeilijk was om met 2 benen af te zetten em lekker vaart te maken.

Er stonden nog twee apparaten in doos op de schappen die onze interesse wekten: een soort skateboard wat zicht voortbeweegt door aan een stuur te draaien (niets voor de jongens maar toch een leuk idee) en een fietsje met zij-wieltjes en trappers aan het voorwiel, waar zowel de zijwieltjes als de trappers vanaf gehaald kunnen worden. Dus eventueel kan hij gewoon als loopauto of loopfiets worden gebruikt. Het is niet echt wat we in gedachten hebben (liever een soort trapauto of loopauto).

Terwijl we druk rondkeken waren de jongens alweer een stukje verder gaan kijken bij de speelhuisjes en met heel veel moeite hebben we ze uit de schappen van de winkel weten te krijgen om weer naar huis te gaan.

‘s Middags zijn we met borrelhapjes onder de arm naar de speeltuing gegaan waar Warrun en Max het toch nuttiger vonden om eerst wat te snacken voordat ze zich van de glijbaan wierpen, en Warrun had het idee dat het wel zinnig zou zijn om een plakje worst in zijn jaszak mee te nemen. Je weet tenslotte maar nooit. Op het klimrek sprongen ze onbevreest tussen grotere en wildere kinderen de glijbaan af en keken vol ontzag naar de rare capriolen die de andere kinderen uitvoerden.

Na het klimmen was het tijd voor fish & chips. Er is een nieuwe winkel in onze oude Kip & chips plek. Nog steeds genoeg ruimte voor de kinderen met nu aan de voorkant treinen die langskomen om te bekijken en een aquarium achterin de winkel (met het type ‘kijk eens mij mooi zijn vis’ en niet de ‘wijs-en eet-op’ vis). De jongens aten alleen rijst op (niet de patat) maar hadden niet echt door dat dit hun avondmaal was, zodat we om 8 uur ‘s avonds de jongens uit bed moesten halen en nog vrolijk aan tafel moesten voor witte bonen in tomaten saus en pasta slierten.

Maandag: opvang, schoonmaken, advertenties voor werk bekijken, opruimen, wassen, koken, kinderen halen, Branko begroeten, niets bijzonders, niets gewoons. (alhoewel, ik herinner me opeens dat ik van Branko de opdracht had gekregen uit te slapen. En dat is gelukt toen de mannen het huis uit waren!)

Dinsdag: Parentgroup. Door kou en winter naar binnen gedreven. Gelukkig voldoet het indoor playcentre goed. Alleen Helen was er van de hele groep moeders en kinderen. Anderen hadden, vakantie, werk, golf, en zieke kinderen om zich bezig te houden.

Woensdag: Helen had gevraagd of wij op John konden passen zodat zij wat tijd voor zichzelf had en ook hoog nodig wat in huis kon opruimen en schoonmaken (haar huis (helaas)).   1 blik op haar en je wist het, ze had geen verklaring hoeven geven, ze had even tijd voor zichzelf nodig. John is al in de fase dat hij vind dat hij geen  middagslaapjes meer hoeft en Helen is nog in de fase dat ze haar dag indeelt alsof er wel middagslaapjes zijn. Van  Michele moest ik medeleven overbrengen. Zij kon zich deze tijd nog goed herinneren. De moeder mist het rust moment midden op de dag. Het kind is om 4 uur helemaal op en vraagt erg veel van de moeder.
Wij hadden geen probleem met John. Het weer  was nog steeds zeer winters (maar dat heeft verder weinig met de rest van het verhaal te maken). De kapper! het was weer tijd dat de jongens naar de kapper gingen. Zeker nu ze regelmatig een muts dragen (en aftrekken) liepen ze rond als vogelverschrikkers.  John ging gewoon mee. Al het normale is bijzonder als je een kind bent. Met zijn drie-en achterin de auto (het is niet ver maar het weer dwong ons in de auto). De kapper was blij dat iemand het weer had getrotseerd en hem bezocht. 
Max mocht eerst en zoals de vorige keer vond hij het gefriemel wel lekker. Dit keer zat hij helemaal zelf op het bankje dat de stoel verhoogt. Warrun volgde en die vond het allemaal wat minder in het begin. (Op de foto een ‘voor’ en ‘na’ moment. Heel handig een tweeling.). Het hele uitje werd afgesloten met koffie en warme chocomelk. Hier viel weer op dat niet ieder kind hetzelfde ontwikkelt. De grote warme chocomelk was lauw-warm-in 3 kleine  bekertjes verdeeld voor de jongens. Ik zette ze neer en W&M gingen vrolijk drinken en lepelen om het binnen te krijgen. John die praat dan wat meer dan mijn jongens maar met een bekertje chocomelk had hij toch wat motorische problemen. Zeker als je dan ook nog je vriendjes na doet met zo’n onhandig klein lepeltje dat je te stevig in je knuistje vastknijpt. De rest van de middag hebben we (ze) geslapen en gespeeld. Tot een uitgerustte en tevreden Helen haar zoontje weer kwam halen.

Donderdag: Het was de laatste Mainly Music van het blok. De komende 2 weken is het weer vakantietijd. Voordelen zijn dat er vanalles te doen is in Melbourne, alle musea hebben speciale evenementen bijvoorbeeld, nadeel is dat juist alle ‘gewone zaken’ stoppen, zoals Mainly Music. Dan moeten we zelf gaan verzinnen wat we donderdag ochtend gaan doen.

Vrijdag: Weer opvang, boodschappen, schoonmaken, de hele riedel.
Het is wel handig zo’n dag die gestructureerd is, waarvan je weet wat er moet gebeuren, waarop je helemaal alleen bent en er geen verrassingen zijn.