Er is een hoop bij te werken
Dinsdag 22 mei, De Parentgroup bijeenkomst zou de normale gang van zaken zijn. 
Gisteravond belde Helen dat ze weer een dinsdag voor Courtney ging zorgen en samen vonden we de weersverwachting niet een erg aangenaam vooruitzicht om de ochtend in een park door te brengen.
We zijn naar het Aquarium geweest. En erg veel pret gehad. Zo kan je als je op het terrasje zit allemaal trams en treinen zien. En aan het eind (voor mensen die het gebouw kennen) werd niet doorgerend naar het speelplaatsje maar hebben we naar een duiker gekeken die uitleg gaf vanuit het grote aquarium.
Zondag 20 mei, We hebben het weken en dagen lang beloofd en gingen het ook waarmaken we gingen weer zwemmen met de jongens. Helaas ging Warrun met zo’n vaart door de zwemluiers heen dat de pret al snel over was.
Omdat we in de buurt waren en het achterlicht van de auto kapot was naar de winkels gereden om een nieuw lampje te halen. Naast de autowinkel zit een babywinkel met een thomas de trein speeltafel en nog wat andere speeldingen. Dat gaf ons ruim de tijd om te winkelen en diverse artikelen te bestuderen. 
Uiteindelijk zijn we zo lang weggeweest dat we besloten om de kinderen niet meer in bed te stoppen, of dat echt verstandig was…..
Branko heeft met de kinderen ‘s middags film gekeken of ze waren best moe of het was eng, ze zaten met zijn drieen tegen elkaar aan gekleeft.
Zaterdag 19 mei, De ochtend hebben we weer besteed aan het bekijken en uitzoeken van kinderbedden. En we hebben besloten! Nu nog alleen besluiten in welke winkel we het bed gaan kopen.
Vrijdag 18 mei, Branko brengt de jongens naar opvang. Ik zit in pyjama nog te ontbijten, en naar binnengekomen e-mails te kijken als mijn mobiel gaat. ” De jongens!, ze zijn toch niet ziek” gaat er gelijk door mijn hoofd. Gevolgd door allemaal scenario’s wat er kan zijn, hoe ik ze op kan gaan halen, of ik Branko zal bellen omdat hij de auto heeft enz.
Tot mijn verbazing is het het bureau waar ik maandag langs was geweest. Ze hebben voor vandaag iemand nodig voor bij de receptie, of ik kan. Nu had ik bedacht dat ik geen nee zou zeggen tegen werk, zo’n beetje ongeacht wat het zou zijn, en dus zei ik ‘Ja’. Snel 5 setjes kleding gepast en afgekeurd, uiteindelijk redelijk tevreden met een ‘kantoor-outfit’ het huis verlaten. Bijelkaar geraapte lunch in mijn tas. Het werk was aan de receptie van een bedrijf dat kantoor houdt aan South Bank. Voor de ‘bekenden’ van Melbourne. Als ik wat voorover hing kon ik lang de flat kijken waar ik op uitkeek en zag ik de rivier, met aan de overkant het aquarium. Als ik in de vergaderkamer ging staan op het hoekje kon ik de hele South Bank afkijken van de bruggen links tot MCG gebeuren rechts. Het werk was niet moeilijk, eerlijk gezegd vraag ik me af waarom ze nog een receptioniste nodig hadden, maar ik klaag niet. Ik heb een leuke ervaring gehad. Hoofdzakelijk heb ik wat telefoontjes doorverbonden en couriers aangewezen waar de spullen stonden die ze op moesten halen. Mijn collega receptioniste zei om 11.30 tevreden dat ze de post had gedaan, haar tijdlijsten had bijgewerkt , haar footy-tips (de australianfootbal uitslagen voor dat weekend) had voorspeld, nu thee had en een goed vooruitzicht had naar een middag waarin geen van de vergaderkamers in gebruik was, wat inhield dat er dus ook vrijwel niemand langs de balie kwam en er niets opgeruimd hoefde te worden. Of ik niet even een pauze nodig had/ wilde hebben. Ik zat er net 2 uur en had al 1 telefoontje doorverbonden en 2 kopjes thee gehad, ik ben dus maar even naar de wc gewandeld.
Om 4.30 mocht ik weer naar huis. Het was een leuke dag, andere omgeving, een goed gevoel. Branko pikte me op vanuit zijn werk, we zijn de kinderen gaan helen en het hele gebeuren gevierd met wat afhaal chinees.
Daar nog een leuk gesprek gehad met de mensen die de plek runnen. Ze wonen hier nu 3 jaar en hadden moeilijk kunnen wennen. Voorheen zaten ze in Spanje en daar liepen ze zo naar buiten en kon je gezelligheid vinden en een biertje nemen met wie – en waar dan ook. Nu zitten ze een stuk buiten het uitgaansgebied min of meer in een buitenwijk (net als wij) en da’s anders.
Ik vond het een leuk verhaal; een chineesrestaurant houder die gezelligheid zoekt in een uitgaansgebied iets dat niet in het hokje paste waarin in chineeserestauranthouders had geplaatst (kennelijk). De man kwam uit HongKong, misschien verklaard dat wat meer.
(op de foto kan je het kantoor zien, boven de vlag die je vindt boven de groene boei)
De afgelopen dagen heeft het redelijk wat geregend, maar toch waren alle tunnels nog behoorlijk droog en heb ik de belofte die bij elke tunnel staat nog niet waar zien worden:”tunnel subject to flooding”. 
Maar vanochtend, lekker zonnetje in de kou, droog weer en ineens staat er een dikke laag water in een van de fietserstunneltjes!
Artikelen (RSS)