Maandag 14 mei tot Donderdag 17 mei
Geplaatst door: Nanette in Max & Warrun, Nanette, WerkMaandag 14 mei, Om 8 uur was ik al in de supermarkt en stond ik met een kar vol weekboodschappen tussen de mensen die melk, thee en koffie kochten (voor kantoor) en onuitgeslapen hoofden die yoghurt, sap en cereals aanschaften zodat ze konden gaan ontbijten.
Thuis kreeg ik een belletje. Vrijdag had ik gereageerd op een advertentie van een uitzendbureau dat vroeg naar mensen die het werk wilden doen dat ik heb gedaan en nu wel weer zou willen doen. Ze had een baan en wilde me graag spreken.
Om 2 uur was de afspraak, midden in het centrum, bruisende omgeving en ook nog wat leuke ontdekkingen gedaan voor een volgend bezoek aan die buurt.
Ik mocht wat tests doen, Word, Excell, PowerPoint, de resultaten waren goed, zeker voor iemand die 2 jaar niet gewerkt heeft, en die Nederlandse versies gewend is voegde ik toe, niet dat het eigenlijk iets uitmaakt denk ik, alhoewel sommige namen van functies kunnen vreemd veranderen.
Ze had een baan, groot bedrijf, hecht waarde aan lange vaste krachten, goede vooruitzichten een leuke functie die bestaat, familie georienteerd bedrijf, project werk, noem maar op. Nadeel full-time. Ik heb sinds 1995 niet meer full time gewerkt en nu Warrun en Max aan ons gezin zijn toegevoegd ben ik helemaal niet van plan om 5 dagen per week te gaan werken, stress op te zoeken enz. enz. Zelfs al zou Branko het voor elkaar kunnen krijgen dat hij 4 dagen per week zou mogen gaan werken. Ik heb gezegd dat ik het niet doe.
Toen ze belde zei ze ook al dat ze voor deze hele week, per direct inval werk had bij mij in de buurt, receptiewerk, niet moeilijk. Ook daar heb ik nee tegen gezegd, onmogelijk om binnen een half uur opvang voor de kinderen te regelen voor 3 extra dagen voor een baan die waarschijnlijk maar net de kosten dekt. Wel kan ik iedere maandag en/of vrijdag werken heb ik gezegd. De kinderen zijn dan toch al in opvang. Ik ben benieuwd, ik heb dit eerder tegen mensen gezegd en nooooiiiittttt meer iets gehoord.
Dinsdag 15 mei, Regen, nat en onwel weer werd er voorspeld. Helen, die ook nog op Courtney moest passen, stelde voor om naar een indoor playground te gaan. We waren er precies op openingstijd. Voor een tijdje waren we ook de enigen.
Klimmen, klimmen, klimmen, huilend voor het springkussen de angst proberen te overwinnen. Nog meer klimmen maar dan in het stuk voor 4+-ers en wachten op de trein. Het treintje zou om 11 uur een rondje maken. Helen had het nagevraagd om kwart voor 11. 
De jongens waren allemaal zo vol spanning dat ze makkelijk de minuten voor het hek van de trein konden wachten. Om 5 over 11 ben ik subtiel gaan vragen of we misschien kaartjes moesten kopen voor de trein. ‘Nee, hij gaat om 11 uur’ een blik op de klok en ‘ik kom eraan’, zei de eigenaar. Het duurde nog even omdat hij een telefoontje kreeg. Max opperde dat ik maar de sleutels moest gaan halen zodat we konden beginnen.
Zoals te verwachten maakte het treintje wat herrie en na het lege, proef rondje, wilden niemand van ons groepje meer. Tenminste, dat is niet zeker. Courtney is geoon in het treintje gepland en heeft haar rondjes gedraaid. 
Halverwege sloeg Warrun zich op de borst en zei’ Wawa trein, mama’. HIj wilde wel en ik moest mee. Max keek en zei ” Wawa trein, mama. Max nee, Max Kummie” (da’s zijn konijn (combi van Konijn en Dummie (spraakverwarring in opvang) heeft tot deze naam geleid). Max had besloten en ging niet, hij was hier gelukkig mee. Zelfs ‘s avonds toen Branko het huis instapte werd verteld dat Warrun wel was gegaan, met mama. En Max niet. Warrun deed nog met zijn arm voor hoe het treintje had rondgereden.
Woensdag 16 mei, 
De voorspelling was slecht, maar uiteindelijk viel het wel mee en hebben we nog aardig wat tijd buiten in de tuin van het museum ‘Science Works’ doorgebracht. 
foto’s Warrun en Max maken een espresso. Met John buiten in het treintje
Donderdag 17 mei, Mainly Music, koffie, pret bij het avondeten een verrassing naast de past met groente prut werd er gretig van de gehaktballetjes gegeten. (Ik had ze ook wel erg lekker gemaakt moet ik zeggen).
De volgende dag hebben ze bij childcare ook alle lasagne opgegeven en Max had zelfs met zijn lepeltje wat gemorste gehaktprut van zijn t-shirt geschept en in zijn mond gestopt . De juffrouw kwam het speciaal zeggen omdat ze wist dat het geen goede vlees eters waren.
Artikelen (RSS)