Branette's Dagboek

Ik begin me meer en meer schuldig te voelen over de klimaat en energiecrisis die er aan zit te komen. En dat is niet zo zeer omdat ik vind dat ik niet genoeg doe om het te voorkomen, maar het is omdat ik me er steeds minder zorgen over begin te maken. En DAAR voel ik me schuldig over.

Op mijn werk zijn we al een tijdje bezig om te zoeken naar alternatieve manieren om geld te verdienen, omdat de automobielindustrie niet zo heel lucratief meer is. Een van de dingen waar vooral mijn baas erg enthousiast mee bezig is zijn geld en  energiebesparende technieken voor huishoudens. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het opslaan van koude en warmte energie voor het koelen en verwarmen van een huis, het gebruik van zonnenergie om je huis te koelen etc etc etc…

Hierdoor ben ik me de laatste tijd steeds meer aan het verdiepen in de problematiek waar nogal wat ophef over wordt gemaakt en hoe meer ik me er in verdiep, hoe minder ik me er druk om kan maken. Ik zal even wat voorbeelden geven:

Energietekorten

Ik heb altijd gedacht dat het huidige energievebruik groter is dan de hoeveelheid  energie die op onze planeet terecht komt. Toen mijn baas en ik een beetje in de zonnepanelen doken en we wat sommetjes deden bleek dat de hoeveelheid energie die de zon op onze planeet schijnt ENORM veel meer is dat we op dit moment op de hele planeet verbruiken. Als je alle zonnenergie die op heel Frankrijk valt zou kunnen gebruiken, dan zou dat afdoende zijn om de hele wereld van electriciteit te voorzien in de afzienbare toekomst. Bovendien is het opvangen van zonnenergie bij uitstek efficient om te doen in gebieden waar mensen juist NIET willen wonen, dus hoef je geen kostbare landbouwgrond te gebruiken om energie op te wekken (zoals bijvoorbeeld wel met plantaardige brandstoffen). Als er nu al technologieen zijn waarmee Australie alleen al de hele wereld van energie zou kunnen voorzien voor de komende 1000 jaar, waar maken we ons dan zorgen over?

Kernenergie

Ik kreeg laatst deze website doorgestuurd : http://www.ecolo.org/base/baseen.htm. Op deze site zijn een groep ‘environmentalisten’ aan het vertellen waarom kernenergie de enige goed manier is om onze planeet van de ondergang te redden. Toen ik dat zat te lezen was er 1 argument wat erg is blijven hangen: er is geen enkele alternatieve energiebron die relatief snel kan worden ongezet om onze planeet van energie te gaan voorzien. Kernenergie is een zeer compacte manier om heel veel energie op te wekken en de radioactieve vervuiling is is erg minimaal in verhouding tot de tonnen vervuiling die het verbranden van fossiele brandstoffen teweeg brengt.
Uiteraard is het een beetje vervelend, dat radioactieve afval, maar ach, als je een stuk van de planeet onbewoonbaar moet maken om de rest van de wereld bewoonbaar te houden, is dat dan echt onacceptabel? Op dit moment zijn we bezig om de hele planeet onbewoonbaar te maken (als je de verhalen mag geloven). Ineens weet ik niet meer zo goed wat ik nu van kernenergie moet vinden…. behalve dat het duur is, maar dat is maar relatief (lees verder).

Fossiele brandstoffen

Iedereen is het er wel over eens, de planeet wordt warmer, en het komt voornamelijk door de CO2 die vrijkomt bij het verbranden van fossiele brandstoffen. Deze brandstoffen zijn echter behoorlijk aan het opraken en worden hoe langer hoe duurder, dus er komt vanzelf een moment dat diverse energiealternatieven goedkoper zijn dan het verbranden van een grondstof. Tegen de tijd dat het zover is is onze planeet al een stuk warmer geworden en zijn er ettelijke duizenden planten en diersoorten uitgestorven, maar de mens zal zich wel redden en gaat ongetwijfeld op de plekken wonen waar het goed toeven is.

Rijzende zeespiegel

In een recente discussie had iedereen een ander beeld over hoeveel de zeespiegel zal gaan stijgen de komende jaren. Ik werd nieuwsgierig en ging op zoek naar de meest pessimistische voorspelling die ik kon vinden en die spreekt van een stijging in de orde van 1meter over 100 jaar! Toen ik dat hoorde had ik al meteen een ‘ver van mijn bed’ gevoel, dus hoe moet iemand die er minder diep over nadenkt zich nou druk maken over een klein laagje water. 100 jaar is een erg lange tijd, ga maar na dat in de afgelopen 100 jaar er 2 wereldoorlogen zijn geweest, de benzineauto is op de markt gebracht, TV, computers, vliegtuigen noem maar op. Ik ben pessimistisch en verwacht niet dat er veel mensen zijn die zich oprecht druk kunnen maken over iets wat zo’s klein effect in de verre toekomst heeft. Ik voel me schuldig dat ook ik me hier niet erg zenuwachtig over maak.

Klimaatverandering

De verwachting is dat het klimaat ergnstig gaat veranderen door de warmer wordende planeet, dus er zullen vaker droogtjes, overstromingen en stormen plaatsvinden overal ter wereld. Het is vervelend, maar wederom kan ik me er waarschijnlijk pas druk om maken als mijn eigen gezinnetje weggeblazen wordt.

Conclusie en Overbevolking

Al met al maak ik me er zorgen over hoe weinig ik me zorgen maak over de klimatologische veranderinge die er aan zitten te komen. Ik vraag me af of ik nou echt verkeerd ben geinformeerd, of dat ik iets anders mis. In mijn optiek is een veel groter probleem de overbevolking op onze planeet. Het gaat veel moelijker worden om iedereen eten en drinken te kunnen geven dan om iedereen van stroom te voorzien. Het gaat hoe langer hoe moelijker worden om onze medebewonders op deze planeet (dieren en planten) nog een beetje ruimte te gunnen als we zelf steeds krapper komen te zitten in het opzicht van voedsel en water.

Ik voel me af en toe een beetje George ‘dubja’ Bush:

Zondag 29 april 2007
De dag begon met regen maar deze trok weg, richting het oosten. En wij trokken ook richting het oosten. De ‘fietsvereniging’ van Branko’s werk had eindelijk iets georganiseerd.  Een fietstocht.  De keuze was 50, 30 of 10 km. Met aan het eind, om 12 uur een bbq.   We hadden de inschrijving laten verlopen (slecht weer  in de voorspelling, te lang voor de kinderen om in de fietskar te zitten, zeker zo vlak voor middagslaapjes tijd, etc. We hadden duizenden excuses).  Toch zijn we gegaan. Maar alleen naar de bbq. Ongeveer de helft van de aanwezigen had deze optie gekozen.
We hebben een erg leuke zondag gehad, mooie tocht erheen, de regen viel voor of achter  ons en heel soms tijdens het  rijden. Een leuke gezellige familie dag hebben we ervan gemaakt.

Maandag 30 april,
Maandag: opvang. Bij het ophalen nog een  tijdje buiten bij de auto met 1 van de begeleidsters gepraat, ze is net nieuw in de groep van W&M en vertelde dat W&M haar vriendjes zijn, ze mag tussen ze in zitten, ze vertellen verhalen en gniffelen wat af.

Dinsdag 1 mei,
Nanette, Warrun en Max hadden een redelijk gewone dag. Parentgroup in het park, slaapjes, wandelingetje. Noem maar op.

Woensdag 2 mei,
Helen is deze kant opgekomen en we hebben de ochtend in het park doorgebracht. John is voorover van zijn loopauto gevlogen en heeft een mooie schram over zijn hoofd lopen.

Donderdag 3 mei,
Het regent! Branko gaat niet met de fiets naar kantoor, toch wel, nee niet, wel, niet…. we kwamen er niet uit. Uiteindelijk om 10 voor 9 de knoop doorgehakt. Hij wilde wel fietsen maar als hij ging fietsen zou hij wel heel laat op kantoor aankomen. Warrun, Max en ik (Nanette) hebben hem weggebracht. Hierna waren we niet meer op tijd voor Mainly Music maar wel voor het kopje koffie met Michele, Jake en Amber. De tijd die we moesten wachten hebben we wat boodschapjes gedaan.
‘s Middags zijn we naar het aquarium gegaan, vrij laat waren we er, om een uur of 4. Ze zijn tot half 7 open geen probleem, helemaal geen probleem er was bijna NIEMAND het was bijna griezelig leeg. Max heeft een hele tijd bij de bak gestaan waar nemo’s en Dori’s inzitten. Warrun was wat ongeduldiger en ging ook de rest bekijken. Na het bezoek waren we zo dichtbij Branko’s kantoor, en het was ook weer begonnen met regenen, dat we hem maar op zijn gaan halen.

Vrijdag 4 mei,
De kinderen naar opvang gebracht en met Branko doorgereden naar de dokter. Daar was het lang wachten geblazen, een ambulance kwam voor eerdere client (wat is dat toch deze week?) en de dame in kwestie werd afgevoerd. Ze liet een dochter achter, die enigszinds van slag was, om het papierwerk af te ronden.  De dame riep de laatste woorden: ”Don’t worry! I’m fine… “en werd toen de ambulance in gedragen.
De dokter vond dat het wel weer tijd was dat Branko zijn ogen liet controleren. Vlakbij was de oogart. Branko ging er alleen heen zodat Nanette aan de opruim en schoonmaak taken kon beginnen. Als snel werd Nanette weer gebeld (ze was net met taak 1 bezig. Nootjes en dropjes kopen in de snoepwinkel en een kopje koffie halen (die is daar erg lekker)). Branko had druppeltjes gekregen en kon niet meer verantwoord de straat op. Ik heb hem opgepikt en samen hebben we gezellig even de groenteboer bezocht. Hierna heeft Branko zijn ‘down-time’ nuttig besteed en een slaapje gedaan. De middag was te kort om nog naar het kantoor te gaan en Branko heeft nog wat uurtjes thuis gewerkt.

De kinderopvang was weer fantastisch. Voor de tweede keer de mededeling dat ze lief leuk en schitterend zijn, zonder speen geslapen hebben en grapjes maken. Normaal wijst Warrun naar Max als iemand Max roept en Max wijst naar Warrun als iemand Warrun roept, gewoon om behulpzaam te zijn neem ik aan, en geen gezeur aan je hoofd te krijgen dat voor je broer bedoelt is zal ook wel meetellen. Vandaag had Max naar Warrun gewezen als ze Max riepen, en ze hadden er allemaal hartelijk om gegiecheld. Het tweelingen spel is begonnen.

Zaterdag 5 mei,
Vandaag pasten we op John terwijl Helen en Martin in de stad met film, lunch en winkelen hun ontmoeting, samenwonen en trouwdag vierden.
Toen ze in de ochtend aankwamen  lagen Warrun en Max net te slapen. Maar al snel hadden ze door dat John er was. Na even buiten spelen en lunch hebben we ze allemaal weer in bed gelegd. Warrun en Max vonden dat niet nodig, maar wij wisten dat ze het best konden gebruiken.
In de middag binnen gespeeld. De drieling kwam net uit bad toen Helen en Martin weer terugkwamen.

Tja het is alweer een week geleden, vorige week dinsdag 1 Mei. Ik was een beetje laat voor ‘mijn’ wekelijkse vergadering met het controls-team, dus ik rende het kantoor binnen en mijn telefoon begon te piepen dat ik over 15 minuten een vergadering had.

Ik zette mijn telefoon uit, maar het gepiep ging door uit een van de douchecabines waarvoor ik me wilde gaan omkleden. Vervolgens hoorde ik gestommel en ineens komt mijn baas uit die douchecabine rollen op de grond. Ogen wijd open en hij reageerde nergens op. Ik schrok me het apelazerus, maar gelukkig klopte zijn hard nog. Nadat ik om een ambulance geroepen had flink tegen hem zitten brullen todat hij reageerde, en gelukkig was dat redelijk snel (al voelde het heeeel lang). Toen ik hem weer op een bank had gehesen zelf een ambulance gebeld. Wat bleek: hij was die ochtend flink van zijn fiets gestuiterd (tegen een voetganger aangereden) en hij was wat duizelig geworden in de douche, dus hij was even gaan zitten. Blijkbaar mocht dat niet baten en was hij toch nog tegen de deur in elkaar gezakt.

Nadat ik zijn tas had ingepakt en hem in zijn kleren had gehesen werd hij afgevoerd per ambulance. Ik maakte me zorgen over een hersenschudding, maar ‘gelukkig’ was het alleen een gebrek aan medische opvoeding: Hij had een shock van de val, en dat gecombineerd met een lage bloeddruk van nature, een fit lichaam en een warme douche maakte de bloeddruk gewoon net even te laag.

Ikzelf was aardig ‘shaky’ na deze gebeurtenis, en uiteraard veel te laat voor mijn vergadering (en de rest van het team heeft het zonder mij maar niet gedaan…)

Inmiddels gaat het wel weer aardig met mijn baas, hij mocht diezelfde middag weer naar huis, maar hij is nog wel een beetje licht in zijn hoofd af en toe. Hij is ook volstrekt afgeknapt op fietsen. Hij is nu al 4 keer hard van zijn fiets gestuiterd ‘s ochtends en zoals hij zei: “In the morning, I’m a vegetable”, en tja, dufheid is niet geweldig als je op een fiets zit.

Maandag 7 mei: over 5 dagen is Branko jarig en ik heb nog geen presentjes voor hem in huis. Geen nood, ik heb een goede wensenlijst, een auto, een hele dag om te winkelen en genoeg winkels om te bezoeken.
De eerste 2 uur het heerlijke gevoel van winkelen, slenteren en rondneuzen.
De volgende 2 uur de gewaarwording dat als Branko iets van chocolade zou willen, hart-vormig en met roze linten dat ik dan zo klaar zou zijn. (Dat krijg je zo vlak voor moederdag)
De laatste 2 uur; 2 dozen luiers gekocht (M&W gaan nu naar een maat groter!), 2 broeken voor de jongens (de eerste keer dat ik maat 3 koop!) en cadeautjes gekocht voor anderen die de komende maand jarig zijn. Sorry Branko volgend jaar meer geluk!

Dit brengt mij op verjaardagen. We hebben net wat kinderfeestjes gehad en jarig zijn en op verjaarsvisite gaan is toch anders aan deze kant van de wereldbol.
Ten eerst kaarten. Ik stuurde in Nederland kaarten ipv bezoek of als bezoek en verjaardag uit elkaar lagen als felicitatie. Hier wordt de verjaardagskaart OP het cadeau geplakt en HELEMAAL volgeschreven met een verhaaltje met de hartelijkste wensen, een vrolijke draai en een mooi verhaaltje.
De verjaardagstaart: Deze wordt zo’n beetje als laatste geserveerd, vlak voor het eind van het feestje.
En als dank voor je aanwezigheid en je (onuitgepakte) cadeautje krijg je (ik heb het nu over kinderfeestjes, ik weet niet bij welke leeftijd dit ophoud, we zullen zien) een cadeauzakje voor op de terugreis en de dagen erna. Meestal zit er snoepgoed in en een klein speeltje als een stuiterbal, plastic mondharmonica etc.

Zondag 6 mei, nog geen moederdag, maar een goed generale repetitie als je het mij vraagt. Branko heeft de ochtend met Warrun en Max in de dierentuin doorgebracht. De kinderen kwamen thuis vol verhalen over phu-phu (olifant), Pauw en Pa-Pa-Gaai.

Warrun en Max hadden vandaag hun nieuwe schoenen aan. Bob de Bouwergympen met lichtjes in de zool als je loopt. (De enige reden dat ik ze kocht was de uitverkoop. Echt waar.)
Max met groene jas showt de schoen ook even voor de foto.

Bij thuiskomst vonden de mannen een vrolijk versierde tuin. Vrijdag had ik aarde en graszaad verspreid over de kale kuilen in de achtertuin. Zaterdagochtend zat een zeer uitgebreide mussen- familie feest te vieren op het stukje. Een paal met wat folie heeft niet geholpen dus nu is er een draadwerk met folie. Helaas 2 dagen later hadden de mussen alles goed bestudeerd vanaf de schutting en besloten dat het niet gevaarlijk was. Het enige dat ze nu nog angst aanjaagd is een windvlaag of iemand die langs het raam loopt of er op klopt. Als ik met de auto wegrijdt zie je ze nog net van de schutting de tuin in vliegen.
De dag werd afgesloten door een bezoek van Mark die ‘dag’ kwam zeggen. Woensdag vliegt hij en is Australie niet meer waar hij woont. (foto Mark en Max)

Maandag 7 mei.
De kinderen in opvang. Nanette heeft geprobeerd cadeautjes voor Branko te kopen en kwam daarbij Melissa en baby Anika tegen. Dat was wel even leuk. Warrun en Max kwamen weer heel vrolijk bij de opvang vandaan. De rest van de week bleven ze vragen of het weer een dag was dat ze gingen.

Dinsdag 8 mei, Wel gepland
In de ochtend parentgroup. Bij Lauren thuis. De weersvoorspelling maandagavond was nog dat het een koude natte ochtend zou zijn, het bleek niet zo te zijn. Boven verwachting ging het erg goed alle kinderen in 1 huiskamer al het speelgoed van Oscar delend. Wij zijn op tijd vertrokken, zodat het middagslaapje niet in de auto gehouden zou worden. Om 3 uur waren Warrun en Max net op tijd klaar om met mij mee naar het park te gaan. Daar hadden we met Melissa en kinderen en Michele en kinderen afgesproken om Venessa te zien. Venessa heeft mij toen we hier net woonden voorgesteld uit Melissa en Michele uit haar parentgroup. Hierna is Venessa voor 2 jaar naar Japan vertrokken, daar zit ze nu maar was even in Melbourne voor wat familie bezoek. Leuk om elkaar even te spreken. Warrun en Max hadden er niet heel veel zin in en kozen ervoor om lekker in de fietskar te zitten en nog wat meer te eten.
Venessa ging naar het stadskantoor om haar dochter in te schrijven voor ’3-year old Kinder’ (wat gevolgd wordt door ’4-year old Kinder’ waarna school begint voor de 5 jarigen). Uit eindelijk ging de hele optocht moeders met kinderen naar het kantoor en hebben we allemaal nu de informatie thuis liggen. Ik heb er nog niet naar gekeken. Mijn kinderen zijn dan ook een half jaar jonger dan alle anderen in dit groepje.

Woensdag 9 mei, Dierentuin
Helen heeft haar gym-afspraken van woensdag naar vrijdagen verplaatst zodat onze vrijdagafspraken die niet meer door gaan vanwege de opvang op vrijdag nu op woensdag plaats kunnen vinden. Om de 14-dagen zag ik Michele al op woensdagen en nu spreken we met z’n drieen af. Dat vond niemand een probleem. Vandaag was de eerste keer. In de dierentuin troffen we elkaar en we hebben een fanastische ochtend gehad. De kinderen gingen goed met elkaar om. Michele en Helen kunnen het ook goed met elkaar vinden. En we brachten de juiste afwisseling, afleiding en aanmoediging om er een leuke dag van te maken.
Helaas overviel een enorm griep gevoel mij in de middag en was is blij dat Branko thuis kwam.

Donderdag 10 mei, Griep en pret
Nanette heeft met zere klieren, spierpijn, een hoofd vol donderwolken en noem maar op wat voor ellende je kan verzinnen, in bed gelegen.
Branko heeft een ‘zorgdag’ genomen en de zorg voor de kinderen op zich genomen. Eerst Mainly Music, daarna met Michele bij de winkels bij Gloria Jeans afgesproken. ‘s Middag zijn ze thuis gebleven en hoorde ik ze door het huis gieren van de lach.

Max en Warrun met Branko’s mini autotje.

Laatst zat Max in bad een boek te lezen (jawel, een boek te lezen. Niet over na denken, hij zat gewoon in bad een boek te lezen), en toen zat hij bij elke letter ‘koekie’ te zeggen. Een voor een ging hij de letters af: ‘koekie, koekie, koekie, KOEKIE!’

Ik realiseerde me ineens dat ze in het verleden wel eens ‘Wiggles Alphabet Cookies’ hebben gehad, en daar zitten ze altijd zorgvuldig naar te kijken voordat ze ze opknagen. Blijkbaar maakt een eetbare letter meer indruk dan een geschreven letter, want letter zijn nu:’KOEKIES!’

Nu maar kijken of we ze kunnen duidelijk maken dat het eigenlijk andersom is

Nanette had een druk programma opgesteld voor mijn verjaardag. Het begon al goed, we zouden opstaan en gelijk met de jongens ergens gaan ontbijten. De jongens dachten er anders over en wilde gelijk eten na het opstaan (geef ze eens ongelijk). Het plan werd gewijzigd, en we zouden ergens wat koffie gaan drinken, maar tegen de tijd dat we weg gingen was het zo laat dat we door gingen voor het volgende programmapunt: de jongens even te spelen achterlaten bij Helen, Martin en John.
Nanette en ik zijn toen lekker ergens een lunch gaan nuttigen waarna we de stad in zijn getrokken om een aantal kado’s na te jagen die Nanette niet eerder had weten te krijgen. Erg gezellig met zijn tweetjes, en het is leuk om zo de hele dag door nog kadootjes te krijgen

Toen we de auto hadden geparkeerd in de parkeergarage van Crown, zagen we een jongen wat verdacht heen en weer neuzelen in zijn roestige oude auto, dus tegen de tijd dat we op straat liepen kregen de zenuwen de overhand en zijn we de auto gaan verplaatsen. Wie weet zou die onverlaat onze auto wel stelen! (er stonden VEEEEEEEL duurdere auto’s naast de onze… maar niet zo mooi als de onze natuurlijk. Die hadden geen uitgekauwde crackers op de vloer liggen).
De verdachte jongen was inmiddels verdwenen en toen we terugliepen merkte we waarom: Hij was aan het werk op de foodcourt om tafels af te ruimen. Die jongen zat dus gewoon in zijn auto te wachten todat zijn dienst begon…. We zijn te wantrouwig voor deze wereld.

Na de boodschappen zijn we de jongens gaan halen bij Helen en Martin, waar Helen taartjes had gebakken voor de gelegenheid! ERG goed! Na een kop thee/glas water zijn we op pad gegaan met de tram terug naar de stad alwaar we het Aquarium een half uurtje bezocht hebben. Normaal mag je er na 5 uur niet meer in, maar omdat we lid zijn mochten we wel even een rondje rennen.

Daarna even een hapje gegeten bij de foodcourt waar de verdachte jongen werkt en toen had Nanette nog de optie gepland om vuurwerk te gaan bekijken maar we waren ZO gaar dat we maar lekker naar huis zijn gegaan. Daar nog even gekeet met Warrun en Max en daarna zijn die naar bed gegaan. Op de foto hier rechts staan op de achtergrond de kaarten die Warrun en Max voor me hebben gemaakt bij kinderopvang.
Al met al een geslaagde dag.

Natuurlijk mocht ik uitslapen en kreeg ik ontbijt op bed. Dit ontbijt was zeer zorgzaam samengesteld en voorbereid op evtueel nog langer uitslapen met warm water in een thermosbeker met theezakje en melk/suiker los bijgeleverd.
De cadeautjes volgden. Van de jongens kreeg ik een knutselwerkje gemaakt op childcare en zorgvuldig verborgen gehouden voor mij. Ik verraste mijzelf door er echt blij mee te zijn en het bijzonder te vinden wat ze geverfd hadden, hoe het inelkaar was geknutseld en het afdrukje van het handje was enorm schattig. (Pratend met andere moeders de dagen die volgden bleek dat een handafdrukje heel normaal is bij moederdag. Het maakt mij niet uit, ik vind het nog steeds harstikke leuk wat ik gekregen heb.) Verder hadden Warrun en Max ervoor gezorgd dat Branko een mp3-speler voor mij heeft gekocht. Nu kan ik overal eigen muziek luisteren maar belangrijker we zijn in de auto niet meer afhankelijk van casettebandjes, de speler kan op het systeem in de auto aangesloten worden. Van Branko kreeg ik ook nog een doos enorm lekkere chocolaatjes.

De rest van de ochtend zijn we in de dierentuin geweest. We waren laat terug dus de middag werd in alle rust doorgebracht.

Maandag 14 mei, Om 8 uur was ik al in de supermarkt en stond ik met een kar vol weekboodschappen tussen de mensen die melk, thee en koffie kochten (voor kantoor) en onuitgeslapen hoofden die yoghurt, sap en cereals aanschaften zodat ze konden gaan ontbijten.
Thuis kreeg ik een belletje. Vrijdag had ik gereageerd op een advertentie van een uitzendbureau dat vroeg naar mensen die het werk wilden doen dat ik heb gedaan en nu wel weer zou willen doen. Ze had een baan en wilde me graag spreken.
Om 2 uur was de afspraak, midden in het centrum, bruisende omgeving en ook nog wat leuke ontdekkingen gedaan voor een volgend bezoek aan die buurt.
Ik mocht wat tests doen, Word, Excell, PowerPoint, de resultaten waren goed, zeker voor iemand die 2 jaar niet gewerkt heeft, en die Nederlandse versies gewend is voegde ik toe, niet dat het eigenlijk iets uitmaakt denk ik, alhoewel sommige namen van functies kunnen vreemd veranderen.
Ze had een baan, groot bedrijf, hecht waarde aan lange vaste krachten, goede vooruitzichten een leuke functie die bestaat, familie georienteerd bedrijf, project werk, noem maar op. Nadeel full-time. Ik heb sinds 1995 niet meer full time gewerkt en nu Warrun en Max aan ons gezin zijn toegevoegd ben ik helemaal niet van plan om 5 dagen per week te gaan werken, stress op te zoeken enz. enz. Zelfs al zou Branko het voor elkaar kunnen krijgen dat hij 4 dagen per week zou mogen gaan werken. Ik heb gezegd dat ik het niet doe.
Toen ze belde zei ze ook al dat ze voor deze hele week, per direct inval werk had bij mij in de buurt, receptiewerk, niet moeilijk. Ook daar heb ik nee tegen gezegd, onmogelijk om binnen een half uur opvang voor de kinderen te regelen voor 3 extra dagen voor een baan die waarschijnlijk maar net de kosten dekt. Wel kan ik iedere maandag en/of vrijdag werken heb ik gezegd. De kinderen zijn dan toch al in opvang. Ik ben benieuwd, ik heb dit eerder tegen mensen gezegd en nooooiiiittttt meer iets gehoord.

Dinsdag 15 mei, Regen, nat en onwel weer werd er voorspeld. Helen, die ook nog op Courtney moest passen, stelde voor om naar een indoor playground te gaan. We waren er precies op openingstijd. Voor een tijdje waren we ook de enigen.
 Klimmen, klimmen, klimmen, huilend voor het springkussen de angst proberen te overwinnen. Nog meer klimmen maar dan in het stuk voor 4+-ers en wachten op de trein. Het treintje zou om 11 uur een rondje maken. Helen had het nagevraagd om kwart voor 11. De jongens waren allemaal zo vol spanning dat ze makkelijk de minuten voor het hek van de trein konden wachten. Om 5 over 11 ben ik subtiel gaan vragen of we misschien kaartjes moesten kopen voor de trein.  ‘Nee, hij gaat om 11 uur’ een blik op de klok en ‘ik kom eraan’, zei de eigenaar. Het duurde nog even omdat hij een telefoontje kreeg. Max opperde dat ik maar de sleutels moest gaan halen zodat we konden beginnen.
Zoals te verwachten maakte het treintje wat herrie en na het lege, proef rondje, wilden niemand van ons groepje meer. Tenminste, dat is niet zeker. Courtney is geoon in het treintje gepland en heeft haar rondjes gedraaid.
Halverwege sloeg Warrun zich op de borst en zei’ Wawa trein, mama’. HIj wilde wel en ik moest mee. Max keek en zei ” Wawa trein, mama. Max nee, Max Kummie” (da’s zijn konijn (combi van Konijn en Dummie (spraakverwarring in opvang) heeft tot deze naam geleid). Max had besloten en ging niet, hij was hier gelukkig mee. Zelfs ‘s avonds toen Branko het huis instapte werd verteld dat Warrun wel was gegaan, met mama. En Max niet. Warrun deed nog met zijn arm voor hoe het treintje had rondgereden.

Woensdag 16 mei, De voorspelling was slecht, maar uiteindelijk viel het wel mee en hebben  we nog aardig wat tijd buiten in de tuin van het museum ‘Science Works’ doorgebracht.

foto’s Warrun en Max maken een espresso. Met John buiten in het treintje

Donderdag 17 mei,  Mainly Music, koffie, pret bij het avondeten een verrassing naast de past met groente prut werd er gretig van de gehaktballetjes gegeten. (Ik had ze ook wel erg lekker gemaakt moet ik zeggen).

De volgende dag hebben ze bij childcare ook alle lasagne opgegeven en Max had zelfs met zijn lepeltje  wat gemorste gehaktprut van zijn t-shirt geschept en in zijn mond gestopt . De juffrouw kwam het speciaal zeggen omdat ze wist dat het geen goede vlees eters waren.

Nanette had vandaag gewerkt (haar eerste werkdag sinds we in Australie wonen!) en ik had haar opgepikt onderweg naar de kinderopvang waar we samen Max en Warrun hebben opgehaald. Ze vonden het maar raar en hadden geen behoefte om Mamma een knuffel te geven. Tenslotte was Pappa er al…

Onderweg naar huis even wat lekker Chinees voedsel afgehaald bij onze favoriete restaurant (we moeten daar echt een keer gaan eten en niet alleen afhalen).

Hoe dan ook, toen we later thuis waren en de jongens vrolijk aan het spelen waren ging er iets mis (zoals wel vaker… een trein ontspoord ofzo), maar dit keer zeiden de jongens geen ‘oh nee’ of ‘oh no’ zoals meestal, nee dit keer was het een overduidelijk ‘oh nooj’ met een zeer Australisch accent zoals tante Ellen dat ook zo goed kan.

Onze ozzieboys

Het was vanochtend ECHT koud op die fiets. Ik ben niets meer gewend, het was maar 9°C, dus niet eens zo heel koud, maar ik heb toch maar even iets met lange mouwen aangedaan want een t-shirtje alleen is toch iets te gek.

De afgelopen dagen heeft het redelijk wat geregend, maar toch waren alle tunnels nog behoorlijk droog en heb ik de belofte die bij elke tunnel staat nog niet waar zien worden:”tunnel subject to flooding”. Maar vanochtend, lekker zonnetje in de kou, droog weer en ineens staat er een dikke laag water in een van de fietserstunneltjes!

Ik heb er natuurlijk gelijk een plaatje van geschoten. In de middag was de tunnel weer mooi droog en berijdbaar.

Er is een hoop bij te werken

Dinsdag 22 mei, De Parentgroup bijeenkomst zou de normale gang van zaken zijn. Gisteravond belde Helen dat ze weer een dinsdag voor Courtney ging zorgen en samen vonden we de weersverwachting niet een erg aangenaam vooruitzicht om de ochtend in een park door te brengen.
We zijn naar het Aquarium geweest. En erg veel pret gehad. Zo kan je als je op het terrasje zit allemaal trams en treinen zien. En aan het eind (voor mensen die het gebouw kennen) werd niet doorgerend naar het speelplaatsje maar hebben we naar een duiker gekeken die uitleg gaf vanuit het grote aquarium.

Zondag 20 mei, We hebben het weken en dagen lang beloofd en gingen het ook waarmaken we gingen weer zwemmen met de jongens. Helaas ging Warrun met zo’n vaart door de zwemluiers heen dat de pret al snel over was.
Omdat we in de buurt waren en het achterlicht van de auto kapot was naar de winkels gereden om een nieuw lampje te halen. Naast de autowinkel zit een babywinkel met een thomas de trein speeltafel en nog wat andere speeldingen. Dat gaf ons ruim de tijd om te winkelen en diverse artikelen te bestuderen. Uiteindelijk zijn we zo lang weggeweest dat we besloten om de kinderen niet meer in bed te stoppen, of dat echt verstandig was…..
Branko heeft met de kinderen ‘s middags film gekeken of ze waren best moe of het was eng, ze zaten met zijn drieen tegen elkaar aan gekleeft.

Zaterdag 19 mei, De ochtend hebben we weer besteed aan het bekijken en uitzoeken van kinderbedden. En we hebben besloten! Nu nog alleen besluiten in welke winkel we het bed gaan kopen.

Vrijdag 18 mei, Branko brengt de jongens naar opvang. Ik zit in pyjama nog te ontbijten, en naar binnengekomen e-mails te kijken als mijn mobiel gaat. ” De jongens!, ze zijn toch niet ziek” gaat er gelijk door mijn hoofd. Gevolgd door allemaal scenario’s wat er kan zijn, hoe ik ze op kan gaan halen, of ik Branko zal bellen omdat hij de auto heeft enz.

Tot mijn verbazing is het het bureau waar ik maandag langs was geweest. Ze hebben voor vandaag iemand nodig voor bij de receptie, of ik kan. Nu had ik bedacht dat ik geen nee zou zeggen tegen werk, zo’n beetje ongeacht wat het zou zijn, en dus zei ik ‘Ja’. Snel 5 setjes kleding gepast en afgekeurd, uiteindelijk redelijk tevreden met een ‘kantoor-outfit’ het huis verlaten. Bijelkaar geraapte lunch in mijn tas. Het werk was aan de receptie van een bedrijf dat kantoor houdt aan South Bank. Voor de ‘bekenden’ van Melbourne. Als ik wat voorover hing kon ik lang de flat kijken waar ik op uitkeek en zag ik de rivier, met aan de overkant het aquarium. Als ik in de vergaderkamer ging staan op het hoekje kon ik de hele South Bank afkijken van de bruggen links tot MCG gebeuren rechts. Het werk was niet moeilijk, eerlijk gezegd vraag ik me af waarom ze nog een receptioniste nodig hadden, maar ik klaag niet. Ik heb een leuke ervaring gehad. Hoofdzakelijk heb ik wat telefoontjes doorverbonden en couriers aangewezen waar de spullen stonden die ze op moesten halen. Mijn collega receptioniste zei om 11.30 tevreden dat ze de post had gedaan, haar tijdlijsten had bijgewerkt , haar footy-tips (de australianfootbal uitslagen voor dat weekend) had voorspeld, nu thee had en een goed vooruitzicht had naar een middag waarin geen van de vergaderkamers in gebruik was, wat inhield dat er dus ook vrijwel niemand langs de balie kwam en er niets opgeruimd hoefde te worden. Of ik niet even een pauze nodig had/ wilde hebben. Ik zat er net 2 uur en had al 1 telefoontje doorverbonden en 2 kopjes thee gehad, ik ben dus maar even naar de wc gewandeld.
Om 4.30 mocht ik weer naar huis. Het was een leuke dag, andere omgeving, een goed gevoel. Branko pikte me op vanuit zijn werk, we zijn de kinderen gaan helen en het hele gebeuren gevierd met wat afhaal chinees.
Daar nog een leuk gesprek gehad met de mensen die de plek runnen. Ze wonen hier nu 3 jaar en hadden moeilijk kunnen wennen. Voorheen zaten ze in Spanje en daar liepen ze zo naar buiten en kon je gezelligheid vinden en een biertje nemen met wie – en waar dan ook. Nu zitten ze een stuk buiten het uitgaansgebied min of meer in een buitenwijk (net als wij) en da’s anders.
Ik vond het een leuk verhaal; een chineesrestaurant houder die gezelligheid zoekt in een uitgaansgebied iets dat niet in het hokje paste waarin in chineeserestauranthouders had geplaatst (kennelijk). De man kwam uit HongKong, misschien verklaard dat wat meer.
(op de foto kan je het kantoor zien, boven de vlag die je vindt boven de groene boei)

Na het zwemmen op zondag stonden de jongens aangekleed en wel klaar in de kleedkamer met hun handdoek/cape op hun hoofd. De handdoek van Warrun ziet er zo uit dat als hij zijn door het midden van de handdoek steekt en de capouchon op doet, hij er uit ziet als een krokodil, en Warrun als een space-man.

Terwijl ik me aangleedde kwamen er 2 jongetjes aan met een vergelijkbare cape/handdoek maar ze waren duidelijk meer onder de indruk van die van Max en Warrun. Zij hadden namelijk ‘slechts’ een robot en een bij aan.  :-/

Er zijn periodes geweest waarin Warrun en Max nogal verstopt waren en ze gedwongen op de po moesten om daar huilend enorme keutels (ter groote van hun bovenbeen) te produceren.

Die periode is nu duidelijk over. Ze eten vreselijk veel en het eindprodukt komt er in grote hoeveelheden uit. Het is onvoorstelbaar wat ze produceren, ons luierverbruik is ernstig gestegen.

Helaas gebruiken ze de po nu alleen nog maar bij het badritueel, maar niet gewoon overdag, ze geven nog de voorkeur aan een luier. We gaan gewoon proberen ze te overtuigen dat op een po zitten overdag OOK leuk is.

Het ziet er naar uit dat we de blog in dit nieuwe formaat nog wel even gaan gebruiken dus we gaan een stapje verder.

Vanaf nu is het mogelijk voor andere mensen om te registreren op onze blog. Aan de rechterkant onder het knopje ‘Meta’ staat een optie ‘Registreren‘.

Hiermee kun je een eigen account aanmaken. Na het invullen van een email adres wordt er dan een password toegestuurd. Daarmee is het dan mogelijk om commentaar op onze verhaaltjes toe te voegen aan de blog. Hou er rekening mee dat de commentaren nog wel even door de ballotagecommissie (wij, de auteurs) moet.

Als je eenmaal geregistreerd heb is het mogelijk om in te loggen via de optie ‘inloggen’ (ook onder het knopje ‘Meta’) en commentaar toe te voegen aan de verhalen op onze site. Klik hiervoor op de titel van een post (of op de tekst met het aantal reakties onderaan de post). Hierdoor wordt de post apart geopend en kan je onderaan het scherm iets toevoegen.
We hopen dat er wat moois uit moge voorkomen.

Vandaag was het plan om ‘s ochtends bij het openen van de winkels voor de deur te staan matrassen en beddengoed voor de jongens te gaan kopen.
Helaas waren Max en Warrun een beetje hangerig en wilde ze graag nog even in bed liggen.
Geen probleem, Nanette heeft de gelegenheid gebruikt om een erg lekkere pompoensoep te maken en ik heb mijn fiets weer gepoetst en gesmeerd (zo’n mountainbike gaat ERG snel achteruit in wat regenachtig weer).

Tegen 12 uur dan toch nog op pad maar eenmaal bij de winkels begon Warrun flink te jammeren en bleek hij best wel warm te zijn. Snel matrassen gekocht en terug naar huis gegaan, en inderdaad zowel Warrun (38.5°C) als Max (38.1°C) hebben koorts. Na een dosis panadol liggen ze nu on bed….eh.. herstel Max is er net uitgekomen, maar Warrun ligt nog in bed.

Nanette is nu even alleen op pad om de matrassen te halen en wat beddengoed te regelen en ik ga nu even met Max spelen: quality time met mijn jongste zoon

Gisteren was het een mooie regenachtige dag. ‘s Ochtends leunden de bomen flink met de wind mee, en toen ik op mijn fietsje stapte kon ik 45km/uur klokken, terwijl ik normaal toch wel onder de 30km/uur blijf zitten. Prima briesje dus!

In de loop van de dag kwam een fijne regenstorm over de stad zakken (die had eigenlijk in de water ‘catchments’ moeten vallen, maar ala. Ik heb even een stukje van de regenradar van het Bureau Of Meterology geleend om deze bui mooi in beeld te brengen hieronder. Het moment dat het in het midden weer droog was, was precies het moment dat ik naar huis ging fietsen dus ik heb geen druppel gevoeld

het onderstaande ‘filmpje’ is ook hier te vinden.