De nacht van zondag op maandag was Warrun niet lekker, hij riep ons (Branko ging). Nog net op tijd had Branko hem op de arm zodat alles goed ondergespugd werd. Om van de schrik te bekomen en de juiste medicijnen te halen en Max niet wakker te maken (ze slapen in 1 kamer ‘s nachts) hadden we Warrun in mijn bed gelegd. Toen alles tot rust was gekomen had Warrun het helemaal uitgedokterd. HIj bleef daar liggen. Mama kon links naast hem (wat er op neer komt dat ik in Branko’s bed lag) en Branko kon na even navragen dan wel aan de andere kant. We keken, we maten, 10 cm en een zij-tafeltje van 30 x 30 cm. Branko koos eieren voor zijn geld en ging naar het logeerbed.
Die nacht kon ik half slapend verschillende keren Warrun geruststellen en tot 2 keer toe rechtleggen zodat er geen tenen meer in mijn buik prikten. Branko sliep uiteindelijk redelijk nadat hij de goede kant van het logeerbed had gevonden. (En hij sliep nog beter de volgende dag weer terug in zijn eigen bed, dat waardeerde hij opeens weer veel meer).
De nacht van maandag op dinsdag, om 5 uur tref ik Max staand in zijn bed aan, pratend over pindakaas (dat betekend ontbijt, brood, en niet altijd dat er ook echt pindakaas op het brood moet). Moeder zijnde, en ook nog van 2 kinderen komt het gelijk = gelijk opborrelen en zonder proberen of zijn eigen bedje nog voldoet** neem ik hem mee naar mijn bed.
De kinderen liggen tussen 6 en 7 in de ochtend wel vaker even bij ons in bed terwijl wij wakker proberen te worden. Warrun ligt dan bij mij, eerst wat te doezelen, later wat te praten of te kjken, beetje spelen met een knuffel tot het tijd is om op te staan. Max ligt dan bij Branko. Nu lag Max dus bij mij en niet tussen 6 en 7 terwijl we wakker werden, na vanaf 5 uur terwijl we allemaal nog probeerden te slapen. Ik moet zeggen ik begrijp Branko gelijk helemaal dat hij het niet rustgevend vind zo’n ochtend met de kinderen. Max is niet alleen een draaikont (zie een veel eerdere blog) hij heeft ook nog eens onrustige benen. Constant wiebelen zijn tenen, flexen zijn voeten en bewegen zijn benen. Ik weet zeker dat zijn hoofd, armen en bovenlijf sliepen maar de rest….. ik werd er helemaal moe van. Zelfs met me rug naar hem toe liggen motiveerde hem niet om stil te liggen, het was een nieuwe uitdaging om zijn voeten in en uit en in en uit en in en uit en in en uit mij pyjama broek te frommelen.
De rest van de dag is Max wel echt niet lekker geweest, het arme kereltje, een opgeblazen hoofd, al snel was iets te veel en haast niets lukte. Met Warrun ging het gelukkig al weer een stuk beter. Ik verwacht dan ook dat Max morgen weer een stuk beter is, zijn hoest was dat vanmiddag al.
Artikelen (RSS)