Branette's Dagboek

Je hebt dat zo af en toe, tenminste ik heb dat. Dan moet het anders, je schud, je kamt, je spoelt, het is het niet. ‘Doe maar wat anders’, hoe vaak zal een kapper het horen? De mijne hoorde het op donderdag de 19e.

Dit is het resultaat, een heel subtiel kleurtje, af en toe een krul goudkleurig, kort, een matje, een pluk aan de voorkant. Gelukkig is het resultaat duizend keer beter dan de beschrijving. Wij zijn er happy mee.
De foto’s zijn gemaakt op 20 april in de avond.

Maandag 16 april waren de kinderen in opvang, dat staat nog op de oude blog. Het was heel duidelijk dat ze er eindelijk ook eens van de lunch en het diner genoten hadden, normaal proberen ze alleen wat van de morning tea (fruit) en afternoon tea (crackers, brood. scones, zoiets ). Bij thuiskomst werd er altijd flink gegeten bij het diner, dit keer niet. Totaal geen interesse in het eten, ze hadden al gehad.

Dinsdag 17 april hadden we afgesproken bij Prahran market, met name voor de kinderboerderij dieren die daar dan zijn. Zonder fototoestel hadden we het weer erg goed. Konijnen, cavia’s honden, schapen, geiten, zelfs de kip moest geaaid worden (maar die dacht daar anders over).

Woensdag 18 april zagen we Jake en Amber weer eens, in het park. De afgelopen 2 weken waren de schoolvakanties en dan is de vader van Jake en Amber vrij, waardoor hun gewoonlijke programma veranderd.
Zowel Warrun als Max hebben vandaag geheel meegegeten van het eten dat voor ons was. De laatste tijd zet ik wat kleinere gerechten erbij op tafel, om de jongens aan het eten te krijgen en als ze eenmaal eten eten ze ook wel met ons eten mee maar zijn ze nog redelijk kieskeurig. Dit keer aten ze gewoon wat wij hadden, ravioli in een pompoensaus. De komende dagen blijven ze dit mee-eten volhouden kan ik alvast verklappen.

Donderdag 19 april, er is weer Mainly Music! Ook dat is weer terug na de vakantie. Iedere keer de afgelopen 2 weken als we langs het gebouw kwamen waar het is begonnen de jongens erover: ‘MUsimiek’, ‘Dans’. Nu waren we er en ze ‘genoten’; Ze zaten zo op mijn schoot geplakt dat ik geen kant op kon, en deden NIETS. Behalve een stille ‘MORE’ als er even een pauze was tussen de liedjes. Uit de voorgaande weken maak ik toch op dat ze het wel leuk vinden.
Die middag was het occasional-opvang-tijd en zoals hierboven staat, ging ik naar de kapper. Vrij plotseling was dit opeens de laatste keer opvang. Afgelopen week hebben we eens goed nagedacht en vele afwegingen gemaakt.
Feit: we willen meer tijd met elkaar.
Gevolg: we moeten minder ‘vrije tijd (avonden en weekenden)’ besteden aan schoonmaken en klusjes.
Oplossing: een schoonmaker nemen.
Bezwaar: die ene keer dat iemand hier hielp heb ik het een week moeilijk gehad met alle onnozele acties die ze veroorzaakte (doosjes die handig zijn voor wat dan ook weggooien en de deksels bewaren, spullen wegbergen waar ze niet horen vooral op een plek waar ze duidelijk niet horen, etc etc.) Hoeveel hulp is het dus eigenlijk zo’n schoonmaker.
Oplossing 2: De kinderen een hele dag in childcare, wat effectief een halve dag meer is dan ze nu zijn, en iets dat aansluit bij onze ideeen na het gesprek bij de opvang, dat de kinderen er vaker heen moeten omdat er zoveel leuke dingen gebeuren.
Nr. 2 is gekozen. De kinderen staan voor de dinsdag op de wachtlijst, op dinsdag is er moving en grooving bij childcare, waarbij er iemand in de klas komt die met de kinderen gaat moven en grooven (= dansen). Tot die tijd gaan ze op vrijdag en ze beginnen volgende week. Voor Nanette de taak om op die vrijdag (in de toekomst de dinsdag) schoon te maken en boodschappen te doen met de wetenschap dat de kinderen leuk aan het spelen zijn, leren, eten en niet achter een tv hangen.

Vrijdag 20 april: Ceres: CERES is a place which exists to initiate and support environmental sustainability, social equity, cultural richness and community participation (mission statement)
Vast erg leuk voor de schoolklassen die er waren en de duidelijk zichtbare ‘alternatievelingen’ in het cafe gedeelte. Voor mij iets te stoffig, iets te onduidelijk. Waarom kunnen er geen duidelijke paden zijn en rechte hekken en bordjes en duidelijke plattegronden. En meer dieren dan schapen en kippen in het kinderboerderij gedeelte. Met iets meer duidleijkheid is het vast ook ecologisch, verandwoord, vriendelijk en etc. te houden.
De huidige situatie is vast heel natuurvriendelijk, maar niet zo Nanette vriendelijk en ook nog erg stoffig. Helen die mee was met oppaskind Courtney en John was het trouwens wel met mij eens.

Het oppaskind, dat heb ik al eerder gezegd is heel stil en heel rustig, helemaal niet zoals John en Warrun en Max als die bij John in de buurt zijn, had ik al gezegd dat ze heel stil en rustig is?
Ze is net als onze jongens 2,5 jaar oud. Maar zij kan al tot 20 tellen en kent het hele alfabet (hartelijk dank sesamstraat computer spelletje!) uit haar hoofd. John kan enigzins cijfers opnoemen en weet dat letters bestaan. Warrun en Max weten dat je af moet tellen van 3 naar 1 als je bovenaan de glijbaan staat en naar beneden wil en dat als je op de kriebels op de muur wijst of in een boek dat Branko en ik dan verschillende klanken gaan maken.

De jongens doken gelijk in de ecologisch verantwoorde zandbak met ecologisch (kapot) plastic speelgoed. Het dametje wilde niet. “NOoooo”, zei ze steeds als Helen het vroeg. “YEssss”, zei ze toen Helen zei, “blijf je dan bij ons rondhangen en wachten tot wij je vermaken”. Uiteindelijk wilde Courtney wel het heuveltje met traptreedjes opklimmen. Helen en ik stonden even te kletsen dus het duurde even voor we het stille “H’elen, h’elp, I need a hand” hoorde. De prinses kon het trappetje niet meer af… ” Dan moet je maar vanaf hier het alfabet over de speeltuin heen schreeuwen”, zei ik. Tja wat heb je aan het alfabet als je niet kan komen waar je heen wilt…… (ik heb nooit gezegd dat ik een aardig mens was.) Ik heb niets tegen haar hoor, het is alleen zo grappig dat ze ZO anders is dan onze 3 jongentjes en daar lachen Helen en ik hartelijk om (Ik iets harder dan Helen). Zoals blijkt uit de welgeformuleerde zin om hulp spreekt Courtney al heel goed en kennelijk kan ze ‘s avonds vertellen wat ze de hele dag gedaan heeft, dus dat lachen moet maar snel omgezet worden in veelzeggende blikken….

Op vrijdagavond ben ik druk in de weer geweest met meel, eieren, bakblikken en ook wortels en appels. 1 taart zag er verdacht niet helemaal goed uit en hebben we zelf aangesneden, hij bleek prima te zijn maar je kan hem half aangegeten natuurlijk niet meer weggeven, die houden we nu maar zelf. De rest gaat morgen naar Jake en Amber voor hun verjaardagsfeestje.

Het is zover, we hebben eindelijk ook maar eens de stap gewaagd naar een ECHTE blog. Het bleek dat onze web-plek-leverancier al tijden de mogelijkheden hiervoor levert, dus we doen het maar eens op deze manier.

Als het goed is zullen de verhalen voortaan ook per categorie te doorzoeken zijn, en we kunnen nu vanaf overal de boel bijwerken… eens zien wat het oplevert

Ik had niet verwacht dat we reakties zouden krijgen op deze nieuwe blog voordat we er ‘klaar’ mee waren, maar dat is het nadeel van dit systeem: het is gelijk op het net en klaar voor gebruik.

Nu zijn we dan zo ver en zijn de links naar de ‘blog-oude-stijl‘ ingevoegd. Er staan op deze pagina diverse links naar andere websites, onze oude Blog en onze hoofdwebsite. Deze links zijn aan de rechterkant te vinden nu maar het is goed mogelijk dat in de toekomsts de plek hiervan wat veranderd. (het zou zomaar ineens aan de linkerkant kunnen staan! )

Zaterdag 21 april, Jake en Ambers verjaardagsfeestje, dinsdag worden ze 3 jaar en dat wordt vandaag gevierd voor de vriendjes en vriendinnetjes. Gelijk met het afleveren van de taart heb ik de balonnen opgehaald en meegenomen. Michele was zeer dankbaar voor alle hulp, ze had me de dagen ervoor al op de hoogte gehouden met haar nachtmarries over het feestje. Veel te veel mensen die op komen dagen, en een ander uiterste: niemand die komt omdat ze 2 uur op de stoep hebben staan wachten tot iemand de bel hoort en maar weer naar huis zijn gegaan.

Branko kwam met Warrun en Max naar het feestje en om 11 uur was iedereen er en kon het spelen beginnen. Eerst buiten spelen, daarna aan tafel voor feesteten, toen verder spelen onderbroken door een verplaatsing van het hele spul naar binnen. De voor de middag voorspelde buien begonnen vroeg, heel on-australisch meestal komen de voorspelde buien helmaal niet, zeker niet vroeger.
(op de foto is Max in het rood te herkennen, klaar om de taart aan te vallen)
Om een uur of 2 waren we weer thuis en konden Warrun en Max alsnog aan hun slaapje beginnen. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan. Max stond uiteindelijk tevreden zijn ‘cadeauzakje’ af onder de woorden ‘Mo-rgen, meer, Mo-rgen koekie. Lamp uit, Lamp kapot, lamp aan’ (dat laatste ging over de lampen boven de eettafel, de kapotte lamp in de keuken en de lampen aan de ander kant boven de eettafel). ‘Morgen’ blijkt een heel handig woord te zijn de laatste tijd. Ze weten dat het komt, dat het in de toekomst ligt en dat alles wat je afgeeft (en eigenlijk nu wilt hebben, maar niet mag hebben) terug komt.

Zondag 22 april, zijn we naar Science Works gegaan. Dit keer een andere hoek bekeken. Het oude ‘pomp-huis’, de ruimtevaart expositie, de geluid / kleur enz aanraak en speel onderdelen die leidden tot het sport en spel onderdeel waar volop ballen en tests aanwezig zijn. Doodmoe waren de kinderen (vonden wij) en we probeerden ze naar buiten te lokken voor een hapje en drankje voordat we met de auto zouden vertrekken. Eerst nog 5 keer de renbaan overrennen vonden Warrun en Max. ‘Doodmoe’ is kennelijk een knopje dat even omgezet kan worden bij deze kleine mannen.

De jongens lagen weer pas in bed op een tijdstip dat ze anders wakker worden, wat eigenlijk wel goed uitkwam. Om 2 uur gingen ze erin, om half 5 kwamen ze eruit. Met elkaar hebben we gedineerd, daarna lekker gebadderd en toen mochten ze nog even met Thomas de trein spelen, ze waren tenslotte pas net op. Wij hebben leuke gesprekken gehad via Skype met Nederland, en Max en Warrun kwamen ook nog even kijken wie daar aan het praten waren.

Een nieuwe blog. Natuurlijk hebben we overlegd, en ik was het er ook mee eens. Maar nu is hij er… wat nu. Ik moet er mee gaan werken. Werken. ‘Vroeger’ kon ik gewoon tekstjes schrijven, foto’s plakken, hobby-en.
Nu, allemaal veel makkelijker,toegankelijker en toch is het werk, nog even. Het is een barricade, ik wist het niet, maar het blijkt iets houd me tegen.
Ik heb net de foto’s die nog bij de ‘oude’ blog ontbraken toegevoegd (aan de oude blog). Ik heb ook al foto’s van de afgelopen dagen uitgezocht, maar ik weet niet goed wat ik er nu mee moet doen.
Werken, vragen, Branko wakker maken? Nee, ik wacht nog even. Nu moet ik gewoon met mijn kopje thee op de bank gaan zitten en niets doen. Rust.

Gisteravond was Max af en toe aan het klagen omdat hij erg moest hoesten en niet zo lekker kon slapen, dus toen ik om 11 uur weer wat geklaag hoorde ging ik naar boven om hem gerust te stellen. Terwijl ik naast zijn bed in het donker stond bleek dat het gekreun uit het bed van Warrun kwam! Warrun opgepakt en hij bleek flinke koorts te hebben. Terwijl ik hem probeerde te kalmeren en Nanette de nurofen haalde braakte hij me onder, dus het was duidelijk: Warrun is ZIEK (foto komt nog)
We hebben vanochtend even zitten dubben of we Max ook thuis moesten houden vanwege zijn hoestje maar hij heeft lekker geslapen en was net zo levendig als gisteren dus besloten we om hem toch maar naar opvang te brengen. Dat geeft Warrun ook een hoop extra rust. Bij de opvang aangekomen zeiden ze ook dat ‘Max erg veel plezier zou hebben alleen’. Tja, Warrun is soms wat overheersend voor Max dus hij zal vast wel een goede dag hebben. Uiteraard vond hij het niet leuk om alleen achtergelaten te worden, maar hij ging wel gewillig mee naar binnen. Ze zouden het liefste de hele dag bij opvang zijn met Nanette en mij erbij.

Ik heb net Nanette’s post over afgelopen week een beetje onder handen genomen om te kijken of het kon. En jawel: het kan.

Een aantal van de dagen staan nu op de dag van de aktiviteit gepost, en het weekoverzicht staat op vorige week vrijdag. Dus lees de teksten die Nanette heeft gemaakt hier onder op de pagina, en kijk even verder als je posts tegenkomt die je al gelezen hebt. Er komt misschien nog meer leuks!

(sorry Nanette, ik moest het even proberen)

Max kwam thuis van de opvang met een mooie (persoonlijk geadresseerde enin een dichte enveloppe) brief in zijn tas:

Chest is clear, current no fever, pulse normal, ears and throat not currently infected. Sings are of a viral illness, nothing more serieus at this stage.
Look out for:
- high fevers, not setteling with panadol/nurofen
- Increased work of breathing
- looking generally very unwell
Currently no spedific treatment needed. Pleas seek review if something changes.

Dit met de hartelijke groeten van de arts die wekelijks een bezoek brengt aan het childcare centre en alle kinderen bekijkt waarvan de ouders hebben aangegeven dat ze dit zouden waarderen.

Wij hadden dit aangegeven omdat Max al 2 dagen met een krakende blafhoest inslaapt. We zijn erg blij met deze opvang, niet alleen door de zorg en liefde voor de kinderen, de ruimte en het nette gebouw, de extra’s die geregeld worden (zingen, dansen, de feestdagen van alle nationaliteiten), al het eten dat ze verzorgen en niet te vergeten de luiers. Ze verlenen ook diverse services, de dokter die wekelijks langskomt en waar je aanspraak op kan maken (gelukkig voor ons komt hij op maandagen en konden we er nu gebruik van maken), er komt maandelijks een kapper, er is een stomerij en een strijkservice. Alles wat een druk gezin nodig heeft.

Max vertelde volop over de Yam-Yam het spelen en het slapen (Yam-Yam = eten, ja hij had het weer geprobeerd, geen ontbijt (had hij thuis ook eigenlijk al gehad) nauwelijks morning tea, wel lunch zeker het toetje, ook de afternoon tea en zijn halve bord avondeten had hij op). Alles werd medegedeeld in 1 zin van 5 woorden en werd herhaalt en herhaalt als een langspeelplaat die vast zit. Toch was het leuk om te horen.

Ik zat wat rond te kijken met Google Earth en ineens ontdekte ik dat het mogelijk is om op diverse plekken op de sattellietfoto’s te klikken en een foto te zien die iemand gemaakt heeft op die plek.

Ik vond het een leuke manier om weer even op bezoek te gaan in Delft, of Melbourne te bekijken.

Kijk zelf eens hier op de site van Panoramio.

De nacht van zondag op maandag was Warrun niet lekker, hij riep ons (Branko ging). Nog net op tijd had Branko hem op de arm zodat alles goed ondergespugd werd. Om van de schrik te bekomen en de juiste medicijnen te halen en Max niet wakker te maken (ze slapen in 1 kamer ‘s nachts) hadden we Warrun in mijn bed gelegd. Toen alles tot rust was gekomen had Warrun het helemaal uitgedokterd. HIj bleef daar liggen. Mama kon links naast hem (wat er op neer komt dat ik in Branko’s bed lag) en Branko kon na even navragen dan wel aan de andere kant. We keken, we maten, 10 cm en een zij-tafeltje van 30 x 30 cm. Branko koos eieren voor zijn geld en ging naar het logeerbed.
Die nacht kon ik half slapend verschillende keren Warrun geruststellen en tot 2 keer toe rechtleggen zodat er geen tenen meer in mijn buik prikten. Branko sliep uiteindelijk redelijk nadat hij de goede kant van het logeerbed had gevonden. (En hij sliep nog beter de volgende dag weer terug in zijn eigen bed, dat waardeerde hij opeens weer veel meer).

De nacht van maandag op dinsdag, om 5 uur tref ik Max staand in zijn bed aan, pratend over pindakaas (dat betekend ontbijt, brood, en niet altijd dat er ook echt pindakaas op het brood moet). Moeder zijnde, en ook nog van 2 kinderen komt het gelijk = gelijk opborrelen en zonder proberen of zijn eigen bedje nog voldoet** neem ik hem mee naar mijn bed.
De kinderen liggen tussen 6 en 7 in de ochtend wel vaker even bij ons in bed terwijl wij wakker proberen te worden. Warrun ligt dan bij mij, eerst wat te doezelen, later wat te praten of te kjken, beetje spelen met een knuffel tot het tijd is om op te staan. Max ligt dan bij Branko. Nu lag Max dus bij mij en niet tussen 6 en 7 terwijl we wakker werden, na vanaf 5 uur terwijl we allemaal nog probeerden te slapen. Ik moet zeggen ik begrijp Branko gelijk helemaal dat hij het niet rustgevend vind zo’n ochtend met de kinderen. Max is niet alleen een draaikont (zie een veel eerdere blog) hij heeft ook nog eens onrustige benen. Constant wiebelen zijn tenen, flexen zijn voeten en bewegen zijn benen. Ik weet zeker dat zijn hoofd, armen en bovenlijf  sliepen maar de rest….. ik werd er helemaal moe van. Zelfs met me rug naar hem toe liggen motiveerde hem niet om stil te liggen,  het was een nieuwe uitdaging om zijn voeten in en uit en in en uit en in en uit en in en uit mij pyjama broek te frommelen.

De rest van de dag is Max wel echt niet lekker geweest, het arme kereltje, een opgeblazen hoofd, al snel was iets te veel en haast niets lukte. Met Warrun ging het gelukkig al weer een stuk beter. Ik verwacht dan ook dat Max morgen weer een stuk beter is, zijn hoest was dat vanmiddag al.

Vandaag vieren de Australiërs hun invasie in Turkije gedurende de eerste wereldoorlog. Of althans: het is dodenherdenking (Anzac day) , dus we hebben een dagje vrij. Aangezien Max behoorlijk aan het rochelen is en ook wat koorts heeft, en Warrun nog maar net beter is zijn we maar thuis gebleven ‘s ochtends.

Na een vervroegde middagdut van mij, Max en Warrun zijn we op pad gegaan naar Bunnings om wat klus-spullen te halen en vervolgens wat te gaan eten op de food-court van Highpoint shopping centre.

Toen we bij Bunnings aankwamen bleek dat we waren vergeten om Max nog een shot Nurofen/Panadol te geven en werd hij bleek en erg sip. Tja met 39 graden koorts ziet het lever er toch minder fleurig uit.

Direkt na deze boodschap hebben we dus wat Nurofen gekocht om hem een shot te geven, dewelke hij gretig tot zich nam. Hij knapte er een klein beetje van op maar niet zo veel als ik gewend ben… todat…. hij later op de middag bij de plaatselijke groenteboer over Nanette heen braakte! Na het gebruikelijke verdriet van zo’n aktie klaarde hij duidelijk op en ging hij gretig handenvol druiven zitten eten (terwijl hij de rest van de dag bijna niets wilde hebben).

Nadat we thuis de jongens in bad hadden gedaan (en Nanette ook maar even; we waren toch bezig) hebben we met zijn vieren nog wat simpels gegeten (wat Max er ook weer uit gooide) en zijn de jongens tevreden gaan slapen. Alles is nu rustig op het slaapkamerfront.

Gisteravond ben ik met mijn baas (Simon) en een collega (Jose) naar de film 300 geweest. Het is voor het eerst dat ik in Australia zonder Nanette zoiets doe en het was zeer geslaagd.

Ik heb de strip waar deze film op is gebaseerd, en als je het verhaal kent van de 300 spartanen die de invasie van Xerxes proberen tegen te houden dan vraag je je af hoe ze hier een film van 2 uur van hebben weten te maken. Het antwoord is simpel: de film duurt nogal lang omdat 3/4 in slow motion is.

Begrijp me niet verkeerd, de film is wall-to-wall spektakel en schitterend gemaakt, en zeer de moeite waard als je van dit soort films houdt (en dat doe ik!).

Als Max of Warrun ‘Nee’ te horen krijgen, of te horen krijgen dat ze moeten stoppen met wat ze doen (de TV knuffelen ofzo) dan gaan ze in ‘mok-modus’.

Dat wil zeggen:

1. alle beweging wordt gestaakt
2. de gezichtsuitdrukking gaat op een kruising tussen , en
3. bij voorkeur alles wat in de handen wordt gehouden wordt zodanig losgelaten dat het bijna op de grond valt
4. er word gezegd ‘pi’(=speen), of in het geval van Max vandaag:’Koekie’

hiermee proberen ze dan duidelijk te maken dat ze het niet eens zijn met de beslissing om ze niet hun zin te geven, en dat we het maar beter HEEL snel goed moeten maken.

Het zijn schatten van jongens. Ik weet dat het niet mag, maar het is echt moeilijk om mijn lachen in te houden als ze deze routine doen.

  Ten eerste heb ik mijzelf vandaag zeer geliefd gemaakt door naar mijn zus te bellen om te feliciteren op tijdstippen die voor MIJ handig waren. Tijdverschil was een 2e punt dat alleen overdacht werd, niet naar gehandeld.
Deze ochtend zijn we niet naar mainly music geweest. De kinderen zijn nog te hangerg en aan het herstellen van de ziekte om gezellig tussen een grote groep mensen en kinderen te gaan zitten. 
Wel gingen we boodschappen doen en een kopje koffie drinken met Michele, Jake en Amber.  Dit laatste was kennelijk zo indrukwekkend dat eenmaal thuis alleen nog geslapen werd, zodat er van de middag niet veel meer over was dan voorbereiden voor het avondeten.

De naar-bed-gaan-routine werd opgevrolijkt met wat oortjes.

We hebben afgesproken dat Branko de kinderen 1 dag in de week brengt en ik de andere. Branko had ze (Max dan) maandag gebracht en bracht ze vandaag ook weer, geheel niet volgens ons voornemen, maar het kwam nu eenmaal uit dat dit makkelijk was. De jongens hebben het weer enorm naar hun zin gehad (zie verhaal van Branko). ‘s Avonds om 6 uur stapten ze thuis door de achterdoor terwijl ze volop aan het vertellen waren over ‘ yam-yam, peelen, papa, auto, Elmo maar vooral peelen en yam-yam (vertaling: eten, spelen, papa die ze brengt en haalt, met de auto, en de elmo tas die alleen naar kinderopvang meegaat dus als we die klaarzetten weten ze wat er gebeurd maar vooral over spelen en eten).

Door de voordeur kwamen Mark en Cathel binnen, die wilden nog even ‘dag’ zeggen en de jongens uithoren en hun namen horen zeggen om vertederd te worden.
Twee weken geleden hebben Mark en Cathel definitief hun huis ingepakt, overige spullen verkocht, de ruimte en alle draden en leidingen erheen opgezegd. Hierna volgde een vakantie naar West Australie en nu was Cathel nog heel even hier om wat essentiele zaken (trouwjurk enzo) op te halen voor ze op tijd voor koninginnedag vertrekt naar Nederland. Na wat omzwermingen en de bruiloft op 14 juli zal ze samen met Mark uiteindelijk in augustus een nieuw huis inruimen in Boston.
Mark is nog een paar weken hier en verlaat dan ook het zuidelijk halfrond.

Ofwel:

Zegge: Wo (ik) TingdeDong (kan verstaan) YiDienDien (een heel klein beetje) PuTongHua (Mandarin Chinees)

Een maand of 2 geleden is een nieuwe werknemer van ons bedrijf tijdens de vrijdagmiddag lunch aan liefhebbers chinese les gaan geven. Het leek me wel wat om me eens een beetje in die taal te verdiepen dus sindsdien rij ik geregeld met chinese les in mijn oor op de fiets rond, en ik merk dat ik tegenwoordig al hier en daar structuur kan herkennen als ik Chinezen hoor praten.
Voorheen was Chinees voor mij.. eh tja…:Chinees, geen touw aan vast te knopen dus.

Afgelopen week was het ‘s ochtends echt behoorlijk fris in huis toen ik met een van onze twee verkouden kinderen beneden kwam (17 graden ofzo) dus was officieel de winter begonnen: De verwarming ging aan.
Nanette kwam even later met een tevreden grijns naar beneden:”Dat is lekker warm zeg!”

Sinds vorige week hebben Max en vooral Warrun een nieuwe manier van aandacht krijgen geleerd (vermoedelijk bij de kinderopvang). Ze leggen dan een arm op je onderarm en zeggen je naam terwijl ze je goed aankijken.

Het is ERG schattig als je om en om rechts en links een handje voelt met ‘papa’, omdat ze even ‘hai’ willen zeggen.

Toen ik eergisteren de jongens op schoot had, klaar om het boek-voor-het-slapen voor te lezen, zat Max geconcentreerd in 1 boek te kijken en Warrun in een ander boek. Meerdere malen: Warrun een hand op Max’ arm :”Mash! (=Max) Muis!”… “Mash! Wie-aauw (vliegtuig)”…”Mash! Draagh! (=Draak)” en steeds weer dat handje

Vanaf deze week gaan Warrun en Max 2 dagen per week naar kinderopvang. We hebben hier een tijd over zitten dubben maar na de ouderavond bij de kinderopvang waren we beide zo enthousiast dat we toch maar besloten hebben de jongens een extra dag te geven, en hiermee onszelf wat luxe te gunnnen. (En het maakt het ook makkelijker voor Nanette om werk te vinden denk ik.)

Afgelopen vrijdag was er bij het ophalen een zeer kortstondig gesnotter, hetgeen onmiddellijk werd gevolgd door een enthousiaste rondleiding over wat ze hadden gedaan, uitzwaaien van iedereen in het pand, uitgebreide verhalen bij de foto’s op de muur. Het kostte me echt moeite om Max ervan te overtuigen dat het de moeite waard was om met me mee te komen en naar Mamma thuis te gaan.

Doordat ik erg veel naar Chinese tekst luister op de fiets zijn mijn oren een beetje meer gespitst op exotische klanken. Vandaag tijdens het verjaardagsfeestje van Dhylan (‘buur’jongetje) zat Max op een klimrek iets te roepen wat erg leek op XueXiao (Chinees voor school‘). Hij bedoelde te zeggen SeeSaw hetgeen het Engelse woord voor Wip is. En hij bedoelde daarmee de wipkip, of eigenlijk, wipmotorfiets.

Mijn verwarring was compleet.
(en dan zat ik er notabene nog over te denken om me ook wat in Spaans te gaan verdiepen…. oh dear)

Toen Nanette zwanger was had ik regelmatig angstbeelden over de elementaire verzorging van kleine kinderen: “Hoe knip je die kleine nageltjes zonder er gelijk een heel vingerkootje af te hakken? Hoe poets je tanden van zo’n kind zonder een gat in de wang te beuken?”

Ik denk daar nog regelmatig met plezier aan terug. Ik weet nu dat je wel eens tandpasta in een oog smeert, en vingers zijn een stuk steviger dan je zou denken. Max en Warrun kijken met veel interesse als ik hun nageltjes knip, en zelfs toen ze nog wel tegenstribbelden was het niet zo’n drama.

Zorgen om niks dus

Ik stoorde me al tijden aan de waterbesparende douchekop die ik heb geinstalleerd toen we dit huis in trokken. Niet vanwege de waterbesparing hoor, maar vanwege het feit dat het een vaste douchekop was die geen straal in het midden had (jawel: had. Lees verder). Dus als je je voeten wilde wassen onder de douche werd je lenigheid enigszinds op de proef gesteld.

Vandaag de knoop doorgehakt en ontdekt dat je zelfs zonder gaten in muren te boren (vindt de huisbaas niet fijn) ook een douche met slang kan hebben. En hij doet het! En hij is net zo waterbesparend! En hij glimt nog!

Ben benieuwd hoet het Nanette bevalt.

Vandaag was het verjaardagsfeestje van Dhilan. Dhilan met moeder Melissa en vader Bhawin en sinds januari zusje Anika wonen bijna aan het eind van de straat en we komen ze af en toe regelmatig tegen en soms ook weken helemaal niet.
Binnenkort wordt Dhilan 3 jaar en dit werd vandaag gevierd. Het feestje begon om 10.30. Branko had deze ochtend de kinderen onder zijn hoede, Nanette (ik) mocht wat langer in bed blijven (Branko had het ook niet slecht, de kinderen werden wakker om 7.30 uur en Max lag er na een uurtje alweer in (op eigen verzoek)).
Pas om 10.30 begreep ik waarom Branko het niet zo druk had als ik om in de auto te komen en naar de verjaardag te gaan. Hij dacht dat het aan het eind van de straat was. Ik wist dat het ergens in een naastgelegen buurt was.

Het was een erg leuk feestje. In het gebruikte buurthuis was een lange tafel met allerlij lekkers voor de kinderen. Aan het buurthuis was een groot stuk gras met een speel tuintje. Voor wat snacks, een muziek intermezzo en de verjaardags(ijs)taart kostte het steeds erg veel moeite om de kinderen uit de speeltuin naar het buurthuis te krijgen. Maar het lukte iedere keer weer. En als het niet lukte, ook geen kind overboord.
De middag werd door Warrun weer voor het grootste gedeelte gebruikt om te slapen. Branko is naar de winkels geweest voor de gewone boodschappen en de douche kop + slang (zie zijn post). Max golfde, na een powernap, door het huis met enorme energie afgewisseld door laagte punten waarbij op schoot zitten zelfs niet goed ging naar zijn believen.

Waarom een plaatje van deze meneer? Of is het een plaatje van Michele die bovenaan een trappetje wat water drinkt? Nee het is deze man, de vader van Melissa, de opa van de jarige Dhilan.
Vorig jaar heb ik hem al zeer onbeleefd aangestaard en dit keer heb ik het weer gedaan, iedere keer als ik hem zie moet ik stil staan en kijken / aangapen. En nu zelfs stiekem een foto maken, ik lijk wel een stalker. Wat is er met die man? Waarschijnlijk zal alleen mijn directe familie het antwoord weten. Het IS mijn oude tandarts uit Rotterdam, zo erg lijkt hij erop. En dan denk ik “nee dat kan niet”. “O, misschien is het die vriend van mijn tandarts uit Rotterdam, die wel in Australie woont”, maar da’s natuurlijk onzin. Dat je opelkaar lijkt maakt je niet goede vrienden. En ik neem aan dat deze man wel iets gezegd zou hebben als hij mensen in Nederland kent. Dat doet nl. iedereen.

Achterlopen, een weekeverslag maken, dit weer per dag opslaan. Alles is te lezen van afgelopen week. Alleen iets verder terug… Juist!… op de dag dat het gebeurde.
Anti-dateren. En de lezer moet scrollen. Het staat er echt allemaal.

Het is dan toch eindelijk gebeurd! Ik ben voor het eerst ECHT nat geregend op mijn fietsje onderweg naar huis. Het begon te regenen toen ik wegging en het regende nog toen ik thuis kwam. Het was niet echt koud, dus prima uit te houden op de fiets, maar ik liep als vanouds lekker te soppen in mijn schoenen.

Ik kan er nog niet over uit: voor het eerst in 2 jaar!

Ik begin me meer en meer schuldig te voelen over de klimaat en energiecrisis die er aan zit te komen. En dat is niet zo zeer omdat ik vind dat ik niet genoeg doe om het te voorkomen, maar het is omdat ik me er steeds minder zorgen over begin te maken. En DAAR voel ik me schuldig over.

Op mijn werk zijn we al een tijdje bezig om te zoeken naar alternatieve manieren om geld te verdienen, omdat de automobielindustrie niet zo heel lucratief meer is. Een van de dingen waar vooral mijn baas erg enthousiast mee bezig is zijn geld en  energiebesparende technieken voor huishoudens. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het opslaan van koude en warmte energie voor het koelen en verwarmen van een huis, het gebruik van zonnenergie om je huis te koelen etc etc etc…

Hierdoor ben ik me de laatste tijd steeds meer aan het verdiepen in de problematiek waar nogal wat ophef over wordt gemaakt en hoe meer ik me er in verdiep, hoe minder ik me er druk om kan maken. Ik zal even wat voorbeelden geven:

Energietekorten

Ik heb altijd gedacht dat het huidige energievebruik groter is dan de hoeveelheid  energie die op onze planeet terecht komt. Toen mijn baas en ik een beetje in de zonnepanelen doken en we wat sommetjes deden bleek dat de hoeveelheid energie die de zon op onze planeet schijnt ENORM veel meer is dat we op dit moment op de hele planeet verbruiken. Als je alle zonnenergie die op heel Frankrijk valt zou kunnen gebruiken, dan zou dat afdoende zijn om de hele wereld van electriciteit te voorzien in de afzienbare toekomst. Bovendien is het opvangen van zonnenergie bij uitstek efficient om te doen in gebieden waar mensen juist NIET willen wonen, dus hoef je geen kostbare landbouwgrond te gebruiken om energie op te wekken (zoals bijvoorbeeld wel met plantaardige brandstoffen). Als er nu al technologieen zijn waarmee Australie alleen al de hele wereld van energie zou kunnen voorzien voor de komende 1000 jaar, waar maken we ons dan zorgen over?

Kernenergie

Ik kreeg laatst deze website doorgestuurd : http://www.ecolo.org/base/baseen.htm. Op deze site zijn een groep ‘environmentalisten’ aan het vertellen waarom kernenergie de enige goed manier is om onze planeet van de ondergang te redden. Toen ik dat zat te lezen was er 1 argument wat erg is blijven hangen: er is geen enkele alternatieve energiebron die relatief snel kan worden ongezet om onze planeet van energie te gaan voorzien. Kernenergie is een zeer compacte manier om heel veel energie op te wekken en de radioactieve vervuiling is is erg minimaal in verhouding tot de tonnen vervuiling die het verbranden van fossiele brandstoffen teweeg brengt.
Uiteraard is het een beetje vervelend, dat radioactieve afval, maar ach, als je een stuk van de planeet onbewoonbaar moet maken om de rest van de wereld bewoonbaar te houden, is dat dan echt onacceptabel? Op dit moment zijn we bezig om de hele planeet onbewoonbaar te maken (als je de verhalen mag geloven). Ineens weet ik niet meer zo goed wat ik nu van kernenergie moet vinden…. behalve dat het duur is, maar dat is maar relatief (lees verder).

Fossiele brandstoffen

Iedereen is het er wel over eens, de planeet wordt warmer, en het komt voornamelijk door de CO2 die vrijkomt bij het verbranden van fossiele brandstoffen. Deze brandstoffen zijn echter behoorlijk aan het opraken en worden hoe langer hoe duurder, dus er komt vanzelf een moment dat diverse energiealternatieven goedkoper zijn dan het verbranden van een grondstof. Tegen de tijd dat het zover is is onze planeet al een stuk warmer geworden en zijn er ettelijke duizenden planten en diersoorten uitgestorven, maar de mens zal zich wel redden en gaat ongetwijfeld op de plekken wonen waar het goed toeven is.

Rijzende zeespiegel

In een recente discussie had iedereen een ander beeld over hoeveel de zeespiegel zal gaan stijgen de komende jaren. Ik werd nieuwsgierig en ging op zoek naar de meest pessimistische voorspelling die ik kon vinden en die spreekt van een stijging in de orde van 1meter over 100 jaar! Toen ik dat hoorde had ik al meteen een ‘ver van mijn bed’ gevoel, dus hoe moet iemand die er minder diep over nadenkt zich nou druk maken over een klein laagje water. 100 jaar is een erg lange tijd, ga maar na dat in de afgelopen 100 jaar er 2 wereldoorlogen zijn geweest, de benzineauto is op de markt gebracht, TV, computers, vliegtuigen noem maar op. Ik ben pessimistisch en verwacht niet dat er veel mensen zijn die zich oprecht druk kunnen maken over iets wat zo’s klein effect in de verre toekomst heeft. Ik voel me schuldig dat ook ik me hier niet erg zenuwachtig over maak.

Klimaatverandering

De verwachting is dat het klimaat ergnstig gaat veranderen door de warmer wordende planeet, dus er zullen vaker droogtjes, overstromingen en stormen plaatsvinden overal ter wereld. Het is vervelend, maar wederom kan ik me er waarschijnlijk pas druk om maken als mijn eigen gezinnetje weggeblazen wordt.

Conclusie en Overbevolking

Al met al maak ik me er zorgen over hoe weinig ik me zorgen maak over de klimatologische veranderinge die er aan zitten te komen. Ik vraag me af of ik nou echt verkeerd ben geinformeerd, of dat ik iets anders mis. In mijn optiek is een veel groter probleem de overbevolking op onze planeet. Het gaat veel moelijker worden om iedereen eten en drinken te kunnen geven dan om iedereen van stroom te voorzien. Het gaat hoe langer hoe moelijker worden om onze medebewonders op deze planeet (dieren en planten) nog een beetje ruimte te gunnen als we zelf steeds krapper komen te zitten in het opzicht van voedsel en water.

Ik voel me af en toe een beetje George ‘dubja’ Bush:

Zondag 29 april 2007
De dag begon met regen maar deze trok weg, richting het oosten. En wij trokken ook richting het oosten. De ‘fietsvereniging’ van Branko’s werk had eindelijk iets georganiseerd.  Een fietstocht.  De keuze was 50, 30 of 10 km. Met aan het eind, om 12 uur een bbq.   We hadden de inschrijving laten verlopen (slecht weer  in de voorspelling, te lang voor de kinderen om in de fietskar te zitten, zeker zo vlak voor middagslaapjes tijd, etc. We hadden duizenden excuses).  Toch zijn we gegaan. Maar alleen naar de bbq. Ongeveer de helft van de aanwezigen had deze optie gekozen.
We hebben een erg leuke zondag gehad, mooie tocht erheen, de regen viel voor of achter  ons en heel soms tijdens het  rijden. Een leuke gezellige familie dag hebben we ervan gemaakt.

Maandag 30 april,
Maandag: opvang. Bij het ophalen nog een  tijdje buiten bij de auto met 1 van de begeleidsters gepraat, ze is net nieuw in de groep van W&M en vertelde dat W&M haar vriendjes zijn, ze mag tussen ze in zitten, ze vertellen verhalen en gniffelen wat af.

Dinsdag 1 mei,
Nanette, Warrun en Max hadden een redelijk gewone dag. Parentgroup in het park, slaapjes, wandelingetje. Noem maar op.

Woensdag 2 mei,
Helen is deze kant opgekomen en we hebben de ochtend in het park doorgebracht. John is voorover van zijn loopauto gevlogen en heeft een mooie schram over zijn hoofd lopen.

Donderdag 3 mei,
Het regent! Branko gaat niet met de fiets naar kantoor, toch wel, nee niet, wel, niet…. we kwamen er niet uit. Uiteindelijk om 10 voor 9 de knoop doorgehakt. Hij wilde wel fietsen maar als hij ging fietsen zou hij wel heel laat op kantoor aankomen. Warrun, Max en ik (Nanette) hebben hem weggebracht. Hierna waren we niet meer op tijd voor Mainly Music maar wel voor het kopje koffie met Michele, Jake en Amber. De tijd die we moesten wachten hebben we wat boodschapjes gedaan.
‘s Middags zijn we naar het aquarium gegaan, vrij laat waren we er, om een uur of 4. Ze zijn tot half 7 open geen probleem, helemaal geen probleem er was bijna NIEMAND het was bijna griezelig leeg. Max heeft een hele tijd bij de bak gestaan waar nemo’s en Dori’s inzitten. Warrun was wat ongeduldiger en ging ook de rest bekijken. Na het bezoek waren we zo dichtbij Branko’s kantoor, en het was ook weer begonnen met regenen, dat we hem maar op zijn gaan halen.

Vrijdag 4 mei,
De kinderen naar opvang gebracht en met Branko doorgereden naar de dokter. Daar was het lang wachten geblazen, een ambulance kwam voor eerdere client (wat is dat toch deze week?) en de dame in kwestie werd afgevoerd. Ze liet een dochter achter, die enigszinds van slag was, om het papierwerk af te ronden.  De dame riep de laatste woorden: ”Don’t worry! I’m fine… “en werd toen de ambulance in gedragen.
De dokter vond dat het wel weer tijd was dat Branko zijn ogen liet controleren. Vlakbij was de oogart. Branko ging er alleen heen zodat Nanette aan de opruim en schoonmaak taken kon beginnen. Als snel werd Nanette weer gebeld (ze was net met taak 1 bezig. Nootjes en dropjes kopen in de snoepwinkel en een kopje koffie halen (die is daar erg lekker)). Branko had druppeltjes gekregen en kon niet meer verantwoord de straat op. Ik heb hem opgepikt en samen hebben we gezellig even de groenteboer bezocht. Hierna heeft Branko zijn ‘down-time’ nuttig besteed en een slaapje gedaan. De middag was te kort om nog naar het kantoor te gaan en Branko heeft nog wat uurtjes thuis gewerkt.

De kinderopvang was weer fantastisch. Voor de tweede keer de mededeling dat ze lief leuk en schitterend zijn, zonder speen geslapen hebben en grapjes maken. Normaal wijst Warrun naar Max als iemand Max roept en Max wijst naar Warrun als iemand Warrun roept, gewoon om behulpzaam te zijn neem ik aan, en geen gezeur aan je hoofd te krijgen dat voor je broer bedoelt is zal ook wel meetellen. Vandaag had Max naar Warrun gewezen als ze Max riepen, en ze hadden er allemaal hartelijk om gegiecheld. Het tweelingen spel is begonnen.

Zaterdag 5 mei,
Vandaag pasten we op John terwijl Helen en Martin in de stad met film, lunch en winkelen hun ontmoeting, samenwonen en trouwdag vierden.
Toen ze in de ochtend aankwamen  lagen Warrun en Max net te slapen. Maar al snel hadden ze door dat John er was. Na even buiten spelen en lunch hebben we ze allemaal weer in bed gelegd. Warrun en Max vonden dat niet nodig, maar wij wisten dat ze het best konden gebruiken.
In de middag binnen gespeeld. De drieling kwam net uit bad toen Helen en Martin weer terugkwamen.

Tja het is alweer een week geleden, vorige week dinsdag 1 Mei. Ik was een beetje laat voor ‘mijn’ wekelijkse vergadering met het controls-team, dus ik rende het kantoor binnen en mijn telefoon begon te piepen dat ik over 15 minuten een vergadering had.

Ik zette mijn telefoon uit, maar het gepiep ging door uit een van de douchecabines waarvoor ik me wilde gaan omkleden. Vervolgens hoorde ik gestommel en ineens komt mijn baas uit die douchecabine rollen op de grond. Ogen wijd open en hij reageerde nergens op. Ik schrok me het apelazerus, maar gelukkig klopte zijn hard nog. Nadat ik om een ambulance geroepen had flink tegen hem zitten brullen todat hij reageerde, en gelukkig was dat redelijk snel (al voelde het heeeel lang). Toen ik hem weer op een bank had gehesen zelf een ambulance gebeld. Wat bleek: hij was die ochtend flink van zijn fiets gestuiterd (tegen een voetganger aangereden) en hij was wat duizelig geworden in de douche, dus hij was even gaan zitten. Blijkbaar mocht dat niet baten en was hij toch nog tegen de deur in elkaar gezakt.

Nadat ik zijn tas had ingepakt en hem in zijn kleren had gehesen werd hij afgevoerd per ambulance. Ik maakte me zorgen over een hersenschudding, maar ‘gelukkig’ was het alleen een gebrek aan medische opvoeding: Hij had een shock van de val, en dat gecombineerd met een lage bloeddruk van nature, een fit lichaam en een warme douche maakte de bloeddruk gewoon net even te laag.

Ikzelf was aardig ‘shaky’ na deze gebeurtenis, en uiteraard veel te laat voor mijn vergadering (en de rest van het team heeft het zonder mij maar niet gedaan…)

Inmiddels gaat het wel weer aardig met mijn baas, hij mocht diezelfde middag weer naar huis, maar hij is nog wel een beetje licht in zijn hoofd af en toe. Hij is ook volstrekt afgeknapt op fietsen. Hij is nu al 4 keer hard van zijn fiets gestuiterd ‘s ochtends en zoals hij zei: “In the morning, I’m a vegetable”, en tja, dufheid is niet geweldig als je op een fiets zit.

Maandag 7 mei: over 5 dagen is Branko jarig en ik heb nog geen presentjes voor hem in huis. Geen nood, ik heb een goede wensenlijst, een auto, een hele dag om te winkelen en genoeg winkels om te bezoeken.
De eerste 2 uur het heerlijke gevoel van winkelen, slenteren en rondneuzen.
De volgende 2 uur de gewaarwording dat als Branko iets van chocolade zou willen, hart-vormig en met roze linten dat ik dan zo klaar zou zijn. (Dat krijg je zo vlak voor moederdag)
De laatste 2 uur; 2 dozen luiers gekocht (M&W gaan nu naar een maat groter!), 2 broeken voor de jongens (de eerste keer dat ik maat 3 koop!) en cadeautjes gekocht voor anderen die de komende maand jarig zijn. Sorry Branko volgend jaar meer geluk!

Dit brengt mij op verjaardagen. We hebben net wat kinderfeestjes gehad en jarig zijn en op verjaarsvisite gaan is toch anders aan deze kant van de wereldbol.
Ten eerst kaarten. Ik stuurde in Nederland kaarten ipv bezoek of als bezoek en verjaardag uit elkaar lagen als felicitatie. Hier wordt de verjaardagskaart OP het cadeau geplakt en HELEMAAL volgeschreven met een verhaaltje met de hartelijkste wensen, een vrolijke draai en een mooi verhaaltje.
De verjaardagstaart: Deze wordt zo’n beetje als laatste geserveerd, vlak voor het eind van het feestje.
En als dank voor je aanwezigheid en je (onuitgepakte) cadeautje krijg je (ik heb het nu over kinderfeestjes, ik weet niet bij welke leeftijd dit ophoud, we zullen zien) een cadeauzakje voor op de terugreis en de dagen erna. Meestal zit er snoepgoed in en een klein speeltje als een stuiterbal, plastic mondharmonica etc.

Zondag 6 mei, nog geen moederdag, maar een goed generale repetitie als je het mij vraagt. Branko heeft de ochtend met Warrun en Max in de dierentuin doorgebracht. De kinderen kwamen thuis vol verhalen over phu-phu (olifant), Pauw en Pa-Pa-Gaai.

Warrun en Max hadden vandaag hun nieuwe schoenen aan. Bob de Bouwergympen met lichtjes in de zool als je loopt. (De enige reden dat ik ze kocht was de uitverkoop. Echt waar.)
Max met groene jas showt de schoen ook even voor de foto.

Bij thuiskomst vonden de mannen een vrolijk versierde tuin. Vrijdag had ik aarde en graszaad verspreid over de kale kuilen in de achtertuin. Zaterdagochtend zat een zeer uitgebreide mussen- familie feest te vieren op het stukje. Een paal met wat folie heeft niet geholpen dus nu is er een draadwerk met folie. Helaas 2 dagen later hadden de mussen alles goed bestudeerd vanaf de schutting en besloten dat het niet gevaarlijk was. Het enige dat ze nu nog angst aanjaagd is een windvlaag of iemand die langs het raam loopt of er op klopt. Als ik met de auto wegrijdt zie je ze nog net van de schutting de tuin in vliegen.
De dag werd afgesloten door een bezoek van Mark die ‘dag’ kwam zeggen. Woensdag vliegt hij en is Australie niet meer waar hij woont. (foto Mark en Max)

Maandag 7 mei.
De kinderen in opvang. Nanette heeft geprobeerd cadeautjes voor Branko te kopen en kwam daarbij Melissa en baby Anika tegen. Dat was wel even leuk. Warrun en Max kwamen weer heel vrolijk bij de opvang vandaan. De rest van de week bleven ze vragen of het weer een dag was dat ze gingen.

Dinsdag 8 mei, Wel gepland
In de ochtend parentgroup. Bij Lauren thuis. De weersvoorspelling maandagavond was nog dat het een koude natte ochtend zou zijn, het bleek niet zo te zijn. Boven verwachting ging het erg goed alle kinderen in 1 huiskamer al het speelgoed van Oscar delend. Wij zijn op tijd vertrokken, zodat het middagslaapje niet in de auto gehouden zou worden. Om 3 uur waren Warrun en Max net op tijd klaar om met mij mee naar het park te gaan. Daar hadden we met Melissa en kinderen en Michele en kinderen afgesproken om Venessa te zien. Venessa heeft mij toen we hier net woonden voorgesteld uit Melissa en Michele uit haar parentgroup. Hierna is Venessa voor 2 jaar naar Japan vertrokken, daar zit ze nu maar was even in Melbourne voor wat familie bezoek. Leuk om elkaar even te spreken. Warrun en Max hadden er niet heel veel zin in en kozen ervoor om lekker in de fietskar te zitten en nog wat meer te eten.
Venessa ging naar het stadskantoor om haar dochter in te schrijven voor ’3-year old Kinder’ (wat gevolgd wordt door ’4-year old Kinder’ waarna school begint voor de 5 jarigen). Uit eindelijk ging de hele optocht moeders met kinderen naar het kantoor en hebben we allemaal nu de informatie thuis liggen. Ik heb er nog niet naar gekeken. Mijn kinderen zijn dan ook een half jaar jonger dan alle anderen in dit groepje.

Woensdag 9 mei, Dierentuin
Helen heeft haar gym-afspraken van woensdag naar vrijdagen verplaatst zodat onze vrijdagafspraken die niet meer door gaan vanwege de opvang op vrijdag nu op woensdag plaats kunnen vinden. Om de 14-dagen zag ik Michele al op woensdagen en nu spreken we met z’n drieen af. Dat vond niemand een probleem. Vandaag was de eerste keer. In de dierentuin troffen we elkaar en we hebben een fanastische ochtend gehad. De kinderen gingen goed met elkaar om. Michele en Helen kunnen het ook goed met elkaar vinden. En we brachten de juiste afwisseling, afleiding en aanmoediging om er een leuke dag van te maken.
Helaas overviel een enorm griep gevoel mij in de middag en was is blij dat Branko thuis kwam.

Donderdag 10 mei, Griep en pret
Nanette heeft met zere klieren, spierpijn, een hoofd vol donderwolken en noem maar op wat voor ellende je kan verzinnen, in bed gelegen.
Branko heeft een ‘zorgdag’ genomen en de zorg voor de kinderen op zich genomen. Eerst Mainly Music, daarna met Michele bij de winkels bij Gloria Jeans afgesproken. ‘s Middag zijn ze thuis gebleven en hoorde ik ze door het huis gieren van de lach.

Max en Warrun met Branko’s mini autotje.

Laatst zat Max in bad een boek te lezen (jawel, een boek te lezen. Niet over na denken, hij zat gewoon in bad een boek te lezen), en toen zat hij bij elke letter ‘koekie’ te zeggen. Een voor een ging hij de letters af: ‘koekie, koekie, koekie, KOEKIE!’

Ik realiseerde me ineens dat ze in het verleden wel eens ‘Wiggles Alphabet Cookies’ hebben gehad, en daar zitten ze altijd zorgvuldig naar te kijken voordat ze ze opknagen. Blijkbaar maakt een eetbare letter meer indruk dan een geschreven letter, want letter zijn nu:’KOEKIES!’

Nu maar kijken of we ze kunnen duidelijk maken dat het eigenlijk andersom is

Nanette had een druk programma opgesteld voor mijn verjaardag. Het begon al goed, we zouden opstaan en gelijk met de jongens ergens gaan ontbijten. De jongens dachten er anders over en wilde gelijk eten na het opstaan (geef ze eens ongelijk). Het plan werd gewijzigd, en we zouden ergens wat koffie gaan drinken, maar tegen de tijd dat we weg gingen was het zo laat dat we door gingen voor het volgende programmapunt: de jongens even te spelen achterlaten bij Helen, Martin en John.
Nanette en ik zijn toen lekker ergens een lunch gaan nuttigen waarna we de stad in zijn getrokken om een aantal kado’s na te jagen die Nanette niet eerder had weten te krijgen. Erg gezellig met zijn tweetjes, en het is leuk om zo de hele dag door nog kadootjes te krijgen

Toen we de auto hadden geparkeerd in de parkeergarage van Crown, zagen we een jongen wat verdacht heen en weer neuzelen in zijn roestige oude auto, dus tegen de tijd dat we op straat liepen kregen de zenuwen de overhand en zijn we de auto gaan verplaatsen. Wie weet zou die onverlaat onze auto wel stelen! (er stonden VEEEEEEEL duurdere auto’s naast de onze… maar niet zo mooi als de onze natuurlijk. Die hadden geen uitgekauwde crackers op de vloer liggen).
De verdachte jongen was inmiddels verdwenen en toen we terugliepen merkte we waarom: Hij was aan het werk op de foodcourt om tafels af te ruimen. Die jongen zat dus gewoon in zijn auto te wachten todat zijn dienst begon…. We zijn te wantrouwig voor deze wereld.

Na de boodschappen zijn we de jongens gaan halen bij Helen en Martin, waar Helen taartjes had gebakken voor de gelegenheid! ERG goed! Na een kop thee/glas water zijn we op pad gegaan met de tram terug naar de stad alwaar we het Aquarium een half uurtje bezocht hebben. Normaal mag je er na 5 uur niet meer in, maar omdat we lid zijn mochten we wel even een rondje rennen.

Daarna even een hapje gegeten bij de foodcourt waar de verdachte jongen werkt en toen had Nanette nog de optie gepland om vuurwerk te gaan bekijken maar we waren ZO gaar dat we maar lekker naar huis zijn gegaan. Daar nog even gekeet met Warrun en Max en daarna zijn die naar bed gegaan. Op de foto hier rechts staan op de achtergrond de kaarten die Warrun en Max voor me hebben gemaakt bij kinderopvang.
Al met al een geslaagde dag.

Natuurlijk mocht ik uitslapen en kreeg ik ontbijt op bed. Dit ontbijt was zeer zorgzaam samengesteld en voorbereid op evtueel nog langer uitslapen met warm water in een thermosbeker met theezakje en melk/suiker los bijgeleverd.
De cadeautjes volgden. Van de jongens kreeg ik een knutselwerkje gemaakt op childcare en zorgvuldig verborgen gehouden voor mij. Ik verraste mijzelf door er echt blij mee te zijn en het bijzonder te vinden wat ze geverfd hadden, hoe het inelkaar was geknutseld en het afdrukje van het handje was enorm schattig. (Pratend met andere moeders de dagen die volgden bleek dat een handafdrukje heel normaal is bij moederdag. Het maakt mij niet uit, ik vind het nog steeds harstikke leuk wat ik gekregen heb.) Verder hadden Warrun en Max ervoor gezorgd dat Branko een mp3-speler voor mij heeft gekocht. Nu kan ik overal eigen muziek luisteren maar belangrijker we zijn in de auto niet meer afhankelijk van casettebandjes, de speler kan op het systeem in de auto aangesloten worden. Van Branko kreeg ik ook nog een doos enorm lekkere chocolaatjes.

De rest van de ochtend zijn we in de dierentuin geweest. We waren laat terug dus de middag werd in alle rust doorgebracht.

Maandag 14 mei, Om 8 uur was ik al in de supermarkt en stond ik met een kar vol weekboodschappen tussen de mensen die melk, thee en koffie kochten (voor kantoor) en onuitgeslapen hoofden die yoghurt, sap en cereals aanschaften zodat ze konden gaan ontbijten.
Thuis kreeg ik een belletje. Vrijdag had ik gereageerd op een advertentie van een uitzendbureau dat vroeg naar mensen die het werk wilden doen dat ik heb gedaan en nu wel weer zou willen doen. Ze had een baan en wilde me graag spreken.
Om 2 uur was de afspraak, midden in het centrum, bruisende omgeving en ook nog wat leuke ontdekkingen gedaan voor een volgend bezoek aan die buurt.
Ik mocht wat tests doen, Word, Excell, PowerPoint, de resultaten waren goed, zeker voor iemand die 2 jaar niet gewerkt heeft, en die Nederlandse versies gewend is voegde ik toe, niet dat het eigenlijk iets uitmaakt denk ik, alhoewel sommige namen van functies kunnen vreemd veranderen.
Ze had een baan, groot bedrijf, hecht waarde aan lange vaste krachten, goede vooruitzichten een leuke functie die bestaat, familie georienteerd bedrijf, project werk, noem maar op. Nadeel full-time. Ik heb sinds 1995 niet meer full time gewerkt en nu Warrun en Max aan ons gezin zijn toegevoegd ben ik helemaal niet van plan om 5 dagen per week te gaan werken, stress op te zoeken enz. enz. Zelfs al zou Branko het voor elkaar kunnen krijgen dat hij 4 dagen per week zou mogen gaan werken. Ik heb gezegd dat ik het niet doe.
Toen ze belde zei ze ook al dat ze voor deze hele week, per direct inval werk had bij mij in de buurt, receptiewerk, niet moeilijk. Ook daar heb ik nee tegen gezegd, onmogelijk om binnen een half uur opvang voor de kinderen te regelen voor 3 extra dagen voor een baan die waarschijnlijk maar net de kosten dekt. Wel kan ik iedere maandag en/of vrijdag werken heb ik gezegd. De kinderen zijn dan toch al in opvang. Ik ben benieuwd, ik heb dit eerder tegen mensen gezegd en nooooiiiittttt meer iets gehoord.

Dinsdag 15 mei, Regen, nat en onwel weer werd er voorspeld. Helen, die ook nog op Courtney moest passen, stelde voor om naar een indoor playground te gaan. We waren er precies op openingstijd. Voor een tijdje waren we ook de enigen.
 Klimmen, klimmen, klimmen, huilend voor het springkussen de angst proberen te overwinnen. Nog meer klimmen maar dan in het stuk voor 4+-ers en wachten op de trein. Het treintje zou om 11 uur een rondje maken. Helen had het nagevraagd om kwart voor 11. De jongens waren allemaal zo vol spanning dat ze makkelijk de minuten voor het hek van de trein konden wachten. Om 5 over 11 ben ik subtiel gaan vragen of we misschien kaartjes moesten kopen voor de trein.  ‘Nee, hij gaat om 11 uur’ een blik op de klok en ‘ik kom eraan’, zei de eigenaar. Het duurde nog even omdat hij een telefoontje kreeg. Max opperde dat ik maar de sleutels moest gaan halen zodat we konden beginnen.
Zoals te verwachten maakte het treintje wat herrie en na het lege, proef rondje, wilden niemand van ons groepje meer. Tenminste, dat is niet zeker. Courtney is geoon in het treintje gepland en heeft haar rondjes gedraaid.
Halverwege sloeg Warrun zich op de borst en zei’ Wawa trein, mama’. HIj wilde wel en ik moest mee. Max keek en zei ” Wawa trein, mama. Max nee, Max Kummie” (da’s zijn konijn (combi van Konijn en Dummie (spraakverwarring in opvang) heeft tot deze naam geleid). Max had besloten en ging niet, hij was hier gelukkig mee. Zelfs ‘s avonds toen Branko het huis instapte werd verteld dat Warrun wel was gegaan, met mama. En Max niet. Warrun deed nog met zijn arm voor hoe het treintje had rondgereden.

Woensdag 16 mei, De voorspelling was slecht, maar uiteindelijk viel het wel mee en hebben  we nog aardig wat tijd buiten in de tuin van het museum ‘Science Works’ doorgebracht.

foto’s Warrun en Max maken een espresso. Met John buiten in het treintje

Donderdag 17 mei,  Mainly Music, koffie, pret bij het avondeten een verrassing naast de past met groente prut werd er gretig van de gehaktballetjes gegeten. (Ik had ze ook wel erg lekker gemaakt moet ik zeggen).

De volgende dag hebben ze bij childcare ook alle lasagne opgegeven en Max had zelfs met zijn lepeltje  wat gemorste gehaktprut van zijn t-shirt geschept en in zijn mond gestopt . De juffrouw kwam het speciaal zeggen omdat ze wist dat het geen goede vlees eters waren.

Nanette had vandaag gewerkt (haar eerste werkdag sinds we in Australie wonen!) en ik had haar opgepikt onderweg naar de kinderopvang waar we samen Max en Warrun hebben opgehaald. Ze vonden het maar raar en hadden geen behoefte om Mamma een knuffel te geven. Tenslotte was Pappa er al…

Onderweg naar huis even wat lekker Chinees voedsel afgehaald bij onze favoriete restaurant (we moeten daar echt een keer gaan eten en niet alleen afhalen).

Hoe dan ook, toen we later thuis waren en de jongens vrolijk aan het spelen waren ging er iets mis (zoals wel vaker… een trein ontspoord ofzo), maar dit keer zeiden de jongens geen ‘oh nee’ of ‘oh no’ zoals meestal, nee dit keer was het een overduidelijk ‘oh nooj’ met een zeer Australisch accent zoals tante Ellen dat ook zo goed kan.

Onze ozzieboys

Het was vanochtend ECHT koud op die fiets. Ik ben niets meer gewend, het was maar 9°C, dus niet eens zo heel koud, maar ik heb toch maar even iets met lange mouwen aangedaan want een t-shirtje alleen is toch iets te gek.

De afgelopen dagen heeft het redelijk wat geregend, maar toch waren alle tunnels nog behoorlijk droog en heb ik de belofte die bij elke tunnel staat nog niet waar zien worden:”tunnel subject to flooding”. Maar vanochtend, lekker zonnetje in de kou, droog weer en ineens staat er een dikke laag water in een van de fietserstunneltjes!

Ik heb er natuurlijk gelijk een plaatje van geschoten. In de middag was de tunnel weer mooi droog en berijdbaar.

Er is een hoop bij te werken

Dinsdag 22 mei, De Parentgroup bijeenkomst zou de normale gang van zaken zijn. Gisteravond belde Helen dat ze weer een dinsdag voor Courtney ging zorgen en samen vonden we de weersverwachting niet een erg aangenaam vooruitzicht om de ochtend in een park door te brengen.
We zijn naar het Aquarium geweest. En erg veel pret gehad. Zo kan je als je op het terrasje zit allemaal trams en treinen zien. En aan het eind (voor mensen die het gebouw kennen) werd niet doorgerend naar het speelplaatsje maar hebben we naar een duiker gekeken die uitleg gaf vanuit het grote aquarium.

Zondag 20 mei, We hebben het weken en dagen lang beloofd en gingen het ook waarmaken we gingen weer zwemmen met de jongens. Helaas ging Warrun met zo’n vaart door de zwemluiers heen dat de pret al snel over was.
Omdat we in de buurt waren en het achterlicht van de auto kapot was naar de winkels gereden om een nieuw lampje te halen. Naast de autowinkel zit een babywinkel met een thomas de trein speeltafel en nog wat andere speeldingen. Dat gaf ons ruim de tijd om te winkelen en diverse artikelen te bestuderen. Uiteindelijk zijn we zo lang weggeweest dat we besloten om de kinderen niet meer in bed te stoppen, of dat echt verstandig was…..
Branko heeft met de kinderen ‘s middags film gekeken of ze waren best moe of het was eng, ze zaten met zijn drieen tegen elkaar aan gekleeft.

Zaterdag 19 mei, De ochtend hebben we weer besteed aan het bekijken en uitzoeken van kinderbedden. En we hebben besloten! Nu nog alleen besluiten in welke winkel we het bed gaan kopen.

Vrijdag 18 mei, Branko brengt de jongens naar opvang. Ik zit in pyjama nog te ontbijten, en naar binnengekomen e-mails te kijken als mijn mobiel gaat. ” De jongens!, ze zijn toch niet ziek” gaat er gelijk door mijn hoofd. Gevolgd door allemaal scenario’s wat er kan zijn, hoe ik ze op kan gaan halen, of ik Branko zal bellen omdat hij de auto heeft enz.

Tot mijn verbazing is het het bureau waar ik maandag langs was geweest. Ze hebben voor vandaag iemand nodig voor bij de receptie, of ik kan. Nu had ik bedacht dat ik geen nee zou zeggen tegen werk, zo’n beetje ongeacht wat het zou zijn, en dus zei ik ‘Ja’. Snel 5 setjes kleding gepast en afgekeurd, uiteindelijk redelijk tevreden met een ‘kantoor-outfit’ het huis verlaten. Bijelkaar geraapte lunch in mijn tas. Het werk was aan de receptie van een bedrijf dat kantoor houdt aan South Bank. Voor de ‘bekenden’ van Melbourne. Als ik wat voorover hing kon ik lang de flat kijken waar ik op uitkeek en zag ik de rivier, met aan de overkant het aquarium. Als ik in de vergaderkamer ging staan op het hoekje kon ik de hele South Bank afkijken van de bruggen links tot MCG gebeuren rechts. Het werk was niet moeilijk, eerlijk gezegd vraag ik me af waarom ze nog een receptioniste nodig hadden, maar ik klaag niet. Ik heb een leuke ervaring gehad. Hoofdzakelijk heb ik wat telefoontjes doorverbonden en couriers aangewezen waar de spullen stonden die ze op moesten halen. Mijn collega receptioniste zei om 11.30 tevreden dat ze de post had gedaan, haar tijdlijsten had bijgewerkt , haar footy-tips (de australianfootbal uitslagen voor dat weekend) had voorspeld, nu thee had en een goed vooruitzicht had naar een middag waarin geen van de vergaderkamers in gebruik was, wat inhield dat er dus ook vrijwel niemand langs de balie kwam en er niets opgeruimd hoefde te worden. Of ik niet even een pauze nodig had/ wilde hebben. Ik zat er net 2 uur en had al 1 telefoontje doorverbonden en 2 kopjes thee gehad, ik ben dus maar even naar de wc gewandeld.
Om 4.30 mocht ik weer naar huis. Het was een leuke dag, andere omgeving, een goed gevoel. Branko pikte me op vanuit zijn werk, we zijn de kinderen gaan helen en het hele gebeuren gevierd met wat afhaal chinees.
Daar nog een leuk gesprek gehad met de mensen die de plek runnen. Ze wonen hier nu 3 jaar en hadden moeilijk kunnen wennen. Voorheen zaten ze in Spanje en daar liepen ze zo naar buiten en kon je gezelligheid vinden en een biertje nemen met wie – en waar dan ook. Nu zitten ze een stuk buiten het uitgaansgebied min of meer in een buitenwijk (net als wij) en da’s anders.
Ik vond het een leuk verhaal; een chineesrestaurant houder die gezelligheid zoekt in een uitgaansgebied iets dat niet in het hokje paste waarin in chineeserestauranthouders had geplaatst (kennelijk). De man kwam uit HongKong, misschien verklaard dat wat meer.
(op de foto kan je het kantoor zien, boven de vlag die je vindt boven de groene boei)

Na het zwemmen op zondag stonden de jongens aangekleed en wel klaar in de kleedkamer met hun handdoek/cape op hun hoofd. De handdoek van Warrun ziet er zo uit dat als hij zijn door het midden van de handdoek steekt en de capouchon op doet, hij er uit ziet als een krokodil, en Warrun als een space-man.

Terwijl ik me aangleedde kwamen er 2 jongetjes aan met een vergelijkbare cape/handdoek maar ze waren duidelijk meer onder de indruk van die van Max en Warrun. Zij hadden namelijk ‘slechts’ een robot en een bij aan.  :-/

Er zijn periodes geweest waarin Warrun en Max nogal verstopt waren en ze gedwongen op de po moesten om daar huilend enorme keutels (ter groote van hun bovenbeen) te produceren.

Die periode is nu duidelijk over. Ze eten vreselijk veel en het eindprodukt komt er in grote hoeveelheden uit. Het is onvoorstelbaar wat ze produceren, ons luierverbruik is ernstig gestegen.

Helaas gebruiken ze de po nu alleen nog maar bij het badritueel, maar niet gewoon overdag, ze geven nog de voorkeur aan een luier. We gaan gewoon proberen ze te overtuigen dat op een po zitten overdag OOK leuk is.

Het ziet er naar uit dat we de blog in dit nieuwe formaat nog wel even gaan gebruiken dus we gaan een stapje verder.

Vanaf nu is het mogelijk voor andere mensen om te registreren op onze blog. Aan de rechterkant onder het knopje ‘Meta’ staat een optie ‘Registreren‘.

Hiermee kun je een eigen account aanmaken. Na het invullen van een email adres wordt er dan een password toegestuurd. Daarmee is het dan mogelijk om commentaar op onze verhaaltjes toe te voegen aan de blog. Hou er rekening mee dat de commentaren nog wel even door de ballotagecommissie (wij, de auteurs) moet.

Als je eenmaal geregistreerd heb is het mogelijk om in te loggen via de optie ‘inloggen’ (ook onder het knopje ‘Meta’) en commentaar toe te voegen aan de verhalen op onze site. Klik hiervoor op de titel van een post (of op de tekst met het aantal reakties onderaan de post). Hierdoor wordt de post apart geopend en kan je onderaan het scherm iets toevoegen.
We hopen dat er wat moois uit moge voorkomen.

Vandaag was het plan om ‘s ochtends bij het openen van de winkels voor de deur te staan matrassen en beddengoed voor de jongens te gaan kopen.
Helaas waren Max en Warrun een beetje hangerig en wilde ze graag nog even in bed liggen.
Geen probleem, Nanette heeft de gelegenheid gebruikt om een erg lekkere pompoensoep te maken en ik heb mijn fiets weer gepoetst en gesmeerd (zo’n mountainbike gaat ERG snel achteruit in wat regenachtig weer).

Tegen 12 uur dan toch nog op pad maar eenmaal bij de winkels begon Warrun flink te jammeren en bleek hij best wel warm te zijn. Snel matrassen gekocht en terug naar huis gegaan, en inderdaad zowel Warrun (38.5°C) als Max (38.1°C) hebben koorts. Na een dosis panadol liggen ze nu on bed….eh.. herstel Max is er net uitgekomen, maar Warrun ligt nog in bed.

Nanette is nu even alleen op pad om de matrassen te halen en wat beddengoed te regelen en ik ga nu even met Max spelen: quality time met mijn jongste zoon

Gisteren was het een mooie regenachtige dag. ‘s Ochtends leunden de bomen flink met de wind mee, en toen ik op mijn fietsje stapte kon ik 45km/uur klokken, terwijl ik normaal toch wel onder de 30km/uur blijf zitten. Prima briesje dus!

In de loop van de dag kwam een fijne regenstorm over de stad zakken (die had eigenlijk in de water ‘catchments’ moeten vallen, maar ala. Ik heb even een stukje van de regenradar van het Bureau Of Meterology geleend om deze bui mooi in beeld te brengen hieronder. Het moment dat het in het midden weer droog was, was precies het moment dat ik naar huis ging fietsen dus ik heb geen druppel gevoeld

het onderstaande ‘filmpje’ is ook hier te vinden.

 Woensdag 23 mei. Nanette, Warrun & Max, Helen met John en Michele met Jake & Amber hadden deze ochtend in Brimwood park afgesproken. Het is een groot gebied iets verder bij ons vandaan, dus we moeten met de auto, maar het heeft heerlijke heuveltjes en fantastisch grote vliegtuigen die laag overvliegen.
Ik weet niet hoe we het gedaan  hebben maar het anders zo stille en rustige park wordt 1x per jaar gebruikt door scholen uit de omgeving voor een sportdag. En dat was deze dag. We moesten zelfs uitwijken naar parkeerplaats nr. 2 omdat nr. 1 helemaal vol was. Niet erg nu ging de wandeling richting cafeetje voor   koffie/chocomelk en daarna in vliegende vaart (berg afwaarts eigenlijk) terug naar de auto.
Die middag nog even in vliegende vaart met het hele gezing een bezoekje gebracht aan de dierentuin. Veel dieren waren al achter slot en grendel maar de beren, grote katten en een stekelvarken brachten wat verandering in wat we gewoonlijk zien in de tuin.

Helen had een goede oplossing voor de koude wind en de vroege morgens als de zon nog niet genoeg is doorgedrongen. MIsschien moet ik het ook maar gaan doen. Een JAS aan, als je de deur uitgaat.

Donderdag 24 mei, Warrun en Max hebben een grote show gegeven aan oom Bert en tante Tineke die op de koffie waren gekomen. Klimmen, auto’s rijden, weinig kletsen,  en een pruillip met een traan toen ze dachten dat het bezoek weer wegging. Oom Bert kreeg het beheer over de doek van Warrun die hij in bed en voor troost heeft, zodat Warrun goed de trein en de treinbaan kon laten zien.

 Zaterdag 26 mei is al beschreven door Branko.
Nadat ik terug kwam met stapels beddengoed (ik had niet eens alles gekocht wat leuk of nuttig was,  maar alles dubbel telt wel op), werd alles grondig beken.
Zo, genoeg gezegd, tijd voor de foto’s.

Zondag 27 mei. Ondanks de ietswat zielige,  ziekige kindjes zijn we toch naar buiten gegaan. Beter  dan een beetje thuis rondhangen en je niet lekker voelen hebben we iets ondernomen waarbij niet veel inspanning nodig was, maar wel erg leuk was.

Met de tram en de trein. De tram naar het centrum genomen hier overgestapt op de eerste de beste tram die eraan kwam. Deze bij het eindpunt weer terug genomen naar het centrum en  bij het station op de trein gestapt naar de plek waar tram en trein elkaar kruisen en we voor het gemak de auto hadden neer gezet.

Maandag 28 mei, Alweer werd er geen traan gelaten toen ik vertrok en de jongens achter liet. Een getoaste boterham met vegemite (hoe australisch) en een bekertje melk kunnen mij kennelijk prima vervangen.

Dinsdag 29 mei, Helen had de hele parentgroup uitgenodigd bij haar thuis om weer en vooral wind te ontvluchten (Branko klokte een mega 45 km/h op zijn fiets richting kantoor deze ochtend). Ik was de enige die kwam. De parentgroup heeft niet meer de hoogste prioriteit op de lijsten van de ouders, en dat kan ik begrijpen. Voor mij geldt het zelfde. De moeders die mij liggen en de kinderen waarmee het klikt spreek je toch wel. Zeker met het hefst weer is het het niet altijd waard om voor de parentgroup op pad te gaan. Het is het wel altijd waard om bij Helen en John langs te gaan daarintegen. 
Ik was mijn fototoestel vergeten. Helen heeft foto’s gemaakt en die volgen nog, dan zie je hoe lief de jongens met de treinbaan speelden, boekjes lazen, niet aten, de driewieler van John ontdenkten en verkenden. 1 erop, 1 erachter duwen en 1 ernaast met de loopauto om de route aan te geven.

Woensdag 30 mei, weer geen fototoestel! Wel weer Helen en John. En dit keer in het Melbourne Museum. Schitterend. Ik heb maar 2 hoeken gezien van de vele en kijk er nu al naar uit om de rest te gaan verkennen. Voor de jongens kon het ook niet stuk want na de draak bij de ingang (het was het skelet van een dino maar ik vind draak niet eens zo gek gevonden. Ze hebben een boekje (of eigenlijk Branko heeft een boekje) over drakenjacht en dat is redelijk favoriet bij het voorlezen voor het naar bed gaan), was er na de ingang gelijk een grote rode auto bus en op weg naar de afdeling voor kinderen tussen 3 en 8 jaar een (oude) tram. Precies wat de jongens leuk vinden. Behalve dan poseren ONDER de ‘draak’. Daar moest Max een beetje van piepen, op veilige afstand wilden ze wel voor Helen poseren. (foto’s volgen).

Donderdag 31 mei. Mainly Music was weer leuk en na afloop niet naar Gloria Jeans voor koffie/chocomelk met toast maar spelen bij Jake en Amber. We hebben allemaal genoten. Af en toe wordt er in dezelfde hoek gespeeld, er wordt tegen elkaar gepraat. Alle kinderen lijken elkaat te begrijpen en van tijd tot tijd vind je een kind in iedere hoek bezig met zijn eigen spel.

Door de weken heen verzamelen er zich stukjes papier rond de computer met zaken en dingentjes die we willen melden. Meestal heeft het met de kinderen te maken:

Aller eerst de moederdagcadeautjes van de kinderen.
De juffen van childcare verontschuldigden zich dat ze de jongens niet leuker op de foto hadden gekregen.

Al weken zegt Max ‘Wat is dat’ en wijst dan op iets. Dit kan vanalles zijn, nieuwe dingen maar ook oude dingen die hij al duizend keer is tegen gekomen. HIj wil dan de naam weten en als we zeggen wat het is, herhaalt hij het ook langzaam alsof hij het op slaat. Sinds een week of 2 is Warrun dit ook gaan doen.
Iets anders dat we geregeld uit 1 van de 2 monden horen is “Wat yu doe-ing?”

Zo zijn de jongens ook met kleuren bezig. Max noemt alles blauw, ik denk dat dat het enige is dat hij goed kan onthouden, het woord dan. Warrun roept alleen heel hard ‘Nee, blauw!’ alsof hij wel weet wat het moet zijn.

Branko laat de jongens af en toe in het weekend zelf uitkiezen wat ze willen dragen. HIj begeleidt het wel een beetje zodat het allemaal toonbaar blijft. Max zal steenvast zijn ‘Nemo-sokken’ kiezen. Zijn die er niet dan wil hij zijn haai-sokken. Willen ze allebij de Nemo sokken dan doen we het zo.

Warrun wordt nu door de jongens zelf ook Warrun genoemd. ‘Warrlun’

De jongens worden in 2 talen opgevoed, zeker nu ze ook bij de opvang zijn. Resultaat: Warrun verteld Max dat hij niet in bed heen en weer mag springen (eng.: jumping around ): ‘NO Springing!’

In 1 van de verhaaltjes van Branko was al te lezen dat de handdoeken van de jongens zeer in de smaak vielen bij andere zwembadgasten. Zelf vinden ze ze ook erg leuk en de kans is groot (het is gebeurd!) dat als ze de handdoeken spotten ze ze gelijk aan/om willen en ik door de winkelstraat loop met een krokodil.

Tijden geleden hebben we stevige winterschoenen gekocht. Thuis vertelden we dat het mooie schoenen waren. Enige weken later waren we weer in de winkel, het was uitverkoop en ik wilde nog een paar schoenen die versleten konden worden op de loopauto’s. Branko probeerde de jongens zo ver te krijgen wat paren te passen, ‘vind je dit geen mooie schoenen?’ “nee, mooie schoenen”, zei Max en wees naar het paar in het rek dat hetzelfde was als zijn paar. Om het kracht bij te zetten hield hij ook zijn eigen voeten omhoog.

Gisteren dacht ik leuk even wat anders te gaan spelen met de jongens. Ik had een hele uitgebreide treinbaan in de huiskamer gemaakt. De ruimte op de grond in hun speelgedeelte was nu leeg en ik wilde daar het badje met de ballen neerzetten. Grote paniek. De trein moest terug!
Vervolgens wist Max me met veel gebaren en ‘this way, this way’ duidelijk te maken dat de ballen MET badje in de voortuin hoorden. (Het is echt maanden geleden dat we daar ermee gespeeld hebben. Ik ben eerlijk gezegd erg verbaasd dat ze dat nog weten.)

De verhouding met Jake en Amber is speciaal. Ze spelen heel anders met elkaar dan W&M met bijvoorbeeld John spelen. Ook van Michele hoor ik dat Jake en Amber helemaal niet met andere kinderen spelen (die op bezoek komen, of nog erger. Gaan speelgoed verstoppen als ze horen dat er kinderen op bezoek komen). Maar met z’n vieren kunnen ze het heel goed vinden. Ze zijn alle vier vrij rustig met een lief karakter, misschien ligt het daar aan.
Op straat hebben we af en toe een lieflijk tafreel als ze besluiten hand in hand te lopen. Niemand kan er meer langs, toch krijgen ze meestal alleen maar vertederde blikken. 4 van die kleintjes hand in hand naast elkaar, pratend en met een duidelijk doel voor ogen.

Naast de Thomas de treinset hebben de jongens ook dvd’s van Thomas. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes, gefilmt met dezelfde soort treintjes.
Op een gegeven moment speelden de jongens met de treintjes zoals ze dat doen, hoofd op de grond en de trein voor de ogen langs laten rijden, door schuiven, verder rijden. ‘This way’ roepen zodat de ander aan de kant gaat, als de ander dat niet wil roept die ‘ NO, this way’ terug en wijst dan de andere kant op. Dit waren ze weer aan het doen maar dan met een blokje zilver voor de trein uit duwend. (dit blokje is de inhoud van 1 van de wagonnen met afvalijzer). Branko wist wat ze deden. Ze speelden de dvd na. Daar hebben de treinen als het sneeuwt een schuiver voor de trein gemonteerd en dat hadden ze nu zelf nagemaakt.

De laatste tijd kwijlen Warrun en Max nogal als ze hun speen in hebben hetgeen bij Warrun tot wat uitslag heeft geleidt rond zijn mond. Thuis krijgen ze de speen alleen als ze gaan slapen of echt ziek zijn, en dat accepteren ze ook wel, maar bij kinderopvang gebruiken ze hun speen helemaal niet! Zelfs konijn en doek gebruiken ze daar niet bij het slapen!

Dus we hebben Warrun uitgelegd dat hij zijn speen wel mag hebben in bed, maar als hij de speen in zijn mond doet, hij ‘auw’ krijgt rond zijn mond (waarover hij geklaagd had). Sindsdien ligt hij erg sip met zijn speen in de hand naar zijn speen te kijken als hij in bed ligt. Zelfs als we zeggen dat hij hem wel in zijn mond mag doen kijkt hij ons alleen wat sip aan en houdt het tipje tegen zijn lippen.

Gisteravond was hij de speen volkomen vergeten bij het naar bed gaan en heeft hij de hele nacht doorgebracht zonder de speen. Zelfs toen hij wild huilend wakker werd midden in de nacht wilde hij geen speen maar alleen even een knuffel.

Het einde van een tijdperk…

Voor dit weekend  hebben we besloten dat we eens goed uit gingen rusten.

Zaterdag 2 juni heeft Branko  de ochtend voor zichzelf gehad en deze besteed met uitslapen en wat klusjes. Nanette nam de ochtend zoals hij kwam en dit leidde tot een voettocht de heuvel op en een tramrit naar het eindpunt van de tram. Hier vonden we (gelukkig) een speeltuin waar ook thee werd verkocht zodat we allemaal even bij konden komen (oke, oke, het was een Mc Donalds, maar we hebben er nog steeds geklommen en thee gedronken).
Thuis na het slaapje hebben Branko en ik (Nanette) weer voor makkelijk entertainment voor de kinderen gekozen. Rijden met de tram (Ze  vroegen er ook om en het was goed bevallen vorige week). In het centrum zijn we een stukje gaan lopen en zo kwamen we bij de toren waarin het ’360′ obervation deck’ zit.  Ik was hier nog wel met Helen geweest. Branko was er het laatst geweest in 1999 of 2000.
Terwijl we hier boven waren hebben we het avond zien worden. Op de foto is Moonee Vally racecourse te herkennen. Zoals altijd vermaakten W&M zich weer prima met wat meegebrachte autotjes.

Zondag 3 juni heeft Nanette de ochtend voor zichzelf gehad en deze besteed met uitslapen, mailtjes, de onuitputtelijke was en uiteindelijk koken (Branko bleef langer weg dan ik verwacht had). Branko heeft de kinderen meegenomen naar Melbourne museum. Bij aankomst, net geparkeerd, sprak hij de woorden “zo jongens, spring maar in de kinderw…., Kom we rijden nog  even terug naar huis”. Niet veel later stond Branko opnieuw bij het museum dit keer met kinderwagen, en kinderen en vele plannen. De jongens deden echter precies hetzelfde rondje als een paar dagen eerder.  Branko heeft er 1 uitstapje tussen kunnen plakken maar hoofdzakelijk werd de kinderafdeling en het klimrek bezocht.
Het maakt niet uit, Iedereen had een leuke ochtend.

Die middag vond Warrun iets wat ik als ‘trekker’ ken maar ik weet niet of dat nu echt het juiste woord is. Het is zo’n ding met een rubber randje en een handvat dat je gebruikt om een raam droog/ af te vegen. Hij kwam er mee aan lopen met een viewwww-geluid en vertelde dat het zijn vliegtuig was. Nadat Max klaar was met eten hield Branko hem 2 ‘echte’ vliegtuigen voor ( een lego en een duplo-achtig vliegtuig met de vraag of hij er ook 1 wilde en welke. ‘DIE’ zei Max en wees op het stuk verbogen ijzer in Branko’s andere hand. (Branko was net de tochstrippen aan de voor- en achterdeur aan het vervangen en dit stuk ijzer was een onderdeel hiervan).

Foto’s: Warrun in grijze jas/ bruine shirt. Max in groene jas/ rode shirt

Sinds ik ben afgestudeerd heb ik altijd al part-time willen werken, maar het is er nooit van gekomen om diverse redenen.

Vanaf vandaag is het anders! Vanaf vandaag hoef niet meer te werken op woensdag! Ik kijk al 2 weken stuiterend uit naar deze eerste vrije dag, en tot nu toe bevalt het uitstekend! 

W&M hebben ons laten uitslapen tot half 8 en daarna heeft Nanette pannenkoeken gebakken die we met zijn vieren in alle rust hebben verorberd. Nanette had vanochtend afgesproken met Helen en Michele dus heb ik de tijd gebruikt om de kinderstoelen en WC’s te boenen en een berg administratie weg te werken. Op dit moment is Nanette naar een intake-gesprek en liggen Warrun en Max lekker te slapen. Als ze zo wakker worden gaan we denk ik lekker in een speeltuin spelen. (alhoewel de jongens wel eens andere ideeen hebben over dat soort dingen)

Het komt er eigenlijk op neer dat we deze vrije dagen betalen van ons pensioen, en vooralsnog heb ik daar geen problemen mee. Ik geniet graag nu van een beetje mijn pensioen terwijl mijn zoontjes nog klein zijn.

Jawel, het is gelukt. Kort nadat de jongens wakker werden kwam Nanette thuis en hebben we gezamelijk gelunched, waarna we samen naar Moonee Ponds Central zijn gegaan. Daar scheidde onze wegen: Nanette ging boodschappen doen en ik ging met Max en Warrun naar de glijbaan in het park. We hebben er ERG veel pret gehad, vooral toen ikzelf ook van de glijbaan ging, en toen het al aardig donker werd besloten we toch maar om terug naar huis te gaan.

Op de terugweg hadden we slechts 1 banaan om te delen en Max en Warrun moesten elkaar steeds helpen herinneren dat ze ‘samen deluh’ moesten. Toen de banaan op was begon Warrun verontwaardigd Max ervan te beschuldigen dat hij nog banaan had maar die niet wilde delen hetgeen tot een zeer komische diskussie leidde in hun eigen taaltje. Uiteindelijk bracht een passerende kat die de kar kopjes gaf genoeg afleiding om de discussie te stoppen.

Ik kan waarlijk zeggen dat deze eerste vrije dag me zeker zal heugen. Het samenzijn met Nanette en de kids is altijd erg leuk, en dit is gewoon helemaal extra! Een soort mini-weekend midden in de week.

Het was dit weekend weer een lang weekend vanwege Queens Birthday. Bert en Tineke hadden ons uitgenodig om weer bij hen te komen logeren dus vrijdagmiddag om 4 uur stond Nanette klaar bij mijn werk om me op te halen. De jongens zaten me op dat moment luidkeels te roepen (ik had ze verteld wat er ging gebeuren die dag).

Het was net duidelijk geworden dat ik ineens op mijn werk een klus aanstaande vrijdag al af moeten hebben, maar ik ga er geen lekker-weekendje-weg voor laten schieten.

De wegen stonden muurvast met verkeer, we waren blijkbaar niet de enigen die op tijd aan het lange weekend wilden beginnen, dus het duurde redelijk lang voordat we in Foster aankwamen. Max en Warrun waren vreselijk zoet en vermaakten zich goed met wat eten, zingen en touwtrekken achterin de auto. Bij ‘Opurere’ aangekomen (Bert en Tineke’s huis) hebben we nog iets gegeten en kort daarna zijn de jongens lekker gaan slapen.

Zaterdag 9 juni

De volgende ochtend zijn we op bezoek geweest bij Bayview (Ellen en Paul) omdat die nog eventjes vrij hadden voordat hun nieuwe gasten zouden komen. We hebben er lekker gekeuveld en de jongens hebben fijn binnen en buiten kunnen rondrennen. We werden gelijk uitgenodigd voor Fish & Chips voor de volgende dag, en daar hadden we wel oren naar.

Toen we terug boven op de heuvel waren (bij Bert en Tineke thuis) zijn Max en Warrun lekker gaan slapen en nadat ze wakker werden hebben we de rest van de middag in en om hun huis doorgebracht. ‘s Avonds hebben we tezamen heerlijk gegeten. Max en Warrun zij vrij laat naar bed gegaan en hebben lekker doorgeslapen.

Zondag 10 juni

Op zondag zijn we ‘s ochtends na het ontbijt een stuk gaan ‘wandelen’ op een fiets/wandelpad in de buurt. Max liet zich graag voorttrekken op zijn kar, maar Warrun wilde op zijn fiets, kreeg zijn zin niet een heeft de gehele tijd lopen huilen, schreeuwen of mokken. Hij heeft ondertussen wel een flinke afstand afgelegd, en vanaf het moment dat er een tiental paarden langs waren gekomen was hij volstrekt vrolijk en liep hij druk pratend het hele stuk weer mee terug.

Max en Warrun hadden geen zin in een middagdutje deze dag. We gingen die middag weer naar Bayview, waar Warrun en vooral Max in een nogal barbaarse stemming waren. Je kon gewoon zien dat Max rondliep met een blik van “Wat kan ik nu weer even lekker gaan slopen”. Hij had uiteindelijk een soort boterbloempjes in het grasveld gevonden die hij goed kon hebben, maar toen hij bij een veld kwam met etterlijke duizenden van die dingen met de opmerking van Paul:”Well go ahead Max” gaf hij het toch maar op. Max deed de hele tijd dingen die niet mochten maar hij liet het niet verder dan één waarschuwing komen. Nanette en ik hoopten al de hete tijd op een excuus om hem op de strafmat te zetten, want dat had hij duidelijk nodig, maar we waren het eens dat we wel een reden moesten hebben. Vlak voor het eten gaf hij eindelijk die reden; hij reed met een uitdagende blik met een auto op tafel, nadat ik had gewaarschuwd dat dat niet mocht (tja je moet wat). Hij was eventjes onder de indruk dat er TOCH nog grenzen zijn en was daarna weer helemaal zijn eigen lieve zelf.

Maandag 11 juni

Na het ontbijt zijn de jongens en ik even buiten gaan spelen met ballen terwijl Nanette alles inpakte. Ze stonden op een gegeven moment bovenop een boomstronk bovenaan een helling, gooiden de bal naar bedenen, wezen de bal na die vlot de helling af stuiterde, en riepen “oh-oh, bal”. Dit leidde tot een mooie expeditie naar beneden met zijn drietjes, om de ballen terug te halen. Max vond de klim terug een beetje eng, maar verder vonden ze het heerlijk om zo door de wilde natuur te banjeren.
Later stond Max een eindje verderop bovenaan een helling met zijn fietsje te kijken van:”Hmm.. dit moet kunnen”. Gelukkig, toen ik hem vroeg of hij dat nou wel zeker wist want het was echt wel stijl, zag hij er toch maar van af om zich naar beneden te storten.

Max en Warrun hebben laten zien dat ze een prima abstractievermogen hebben; ze wezen naar een blaadje op de grond waar ze duidelijk ‘Haai Bruce’ in herkenden (van Finding Nemo), het mos tussen de tegels wat duidelijk ‘Traintrack’ was en de visfuik die volgens hun erg op ‘Nemo’ leek.

Na de koffie zijn we op pad gegaan en rond de lunch zijn we even bij een McCafe gestopt om de jongens uit te laten. Tegen de tijd dat we weg wilden had Warrun zich geinstalleerd in een vlieguig hoog in het klimrek (eigenlijk voor kinderen tussen de 3 en 12 jaar, maar wie let daar nog op) en hij had niet veel behoefte om mee te gaan. Nadat ik een meisje had gevraag hem te zeggen dat hij naar beneden moest komen, kwam ze verhit naar bedenen om me te melden dat “he doesn’t want to go“.. goh wat een verrasssing :-/ Uiteindelijk zelf maar het klimrek in geklommen (ik ben daar te groot voor, dat was duidelijk), en boven aangekomen begroette Warrun met enthousiast en ging me voor de glijbaan af. Nanette was verbaasd om te zien hoe vrolijk Warrun naar buiten kwam stappen, ze had wat meer weerstand verwacht.

Vlak voordat we thuis waren werd het teveel voor Warrun, hij zat als een zombie voor zich uit te staren vlak voordat hij in slaap viel, en Max viel in slaap toen we min-of-meer onze straat in reden. Ze hebben voor de vorm nog even in bed gelegen (om half 5 ‘s middags) maar eigenlijk hebben ze niet geslapen. We zijn vroeg gaan eten (waar Max en Warrun weinig van hebben ingenomen) en hebben de knullen vroeg in bed gestopt.

Vandaag was mijn tweede woensdag dat ik niet hoef te werken. Het is moeilijk om op tijd weg te gaan op dinsdag, want ik wil toch mijn werk goed achterlaten zodat mijn collegae er goed mee verder kunnen. Nanette belde me gelukkig om me te helpen herinneren naar huis te gaan.

Nanette had met Helen (en John) afgesproken bij the Science Works, en ik ben meegegaan zodat Nanette en Helen even rustig wat tijd met elkaar hadden zonder ogen in hun achterhoofd te hebben. Ik heb me erg vermaakt bij de scienceworks, zowel met de exposities/speeltjes als met de drie rondrennende kereltjes.

Toen de jongens sliepen heb ik even wat spulletjes gehaald bij de plaatselijke bouwmarkt, en de rest van de middag hebben we rustig thuis doorgebracht met het bekijken van een videoband van Pingu die ik van mijn baas had gekregen.

Donderdag was duidelijk een dag van het ‘soms zit het tegen’ type:

Donderdag was het bed van de jongens, eerder dan verwacht binnen gekomen, maar bij het uitpakken bleek het het verkeerde bed te zijn.

 Er is een recall geweest van een aantal treintjes van de Thomas the Tank Engine wooden sets, waar Warrun en Max zo graag mee spelen, vanwege lood in de verf die in een bepaalde serie is gebruikt.

De batterijoplader die ik voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn schoonouders waar ik zo vreselijk blij mee ben (hierover later meer) begint raar te doen.

Vrijdag was een dag van het ‘soms zit het mee’ type:

Het bed is vandaag alweer opgehaald en de nieuwe moet maandag naar ons toe worden gestuurd.

De treinen die de jongens hebben komen allemaal uit een grote set en die zijn ergens ander gemaakt en dus onschadelijk.

De batterijoplader deed wel raar maar niet schadelijk, hooguit vreemd.

Toen de kinderen vandaag in bed lagen voor hun middagdutje maakte Nanette de opmerking dat ik een beetje een druk programma had afgewerkt met de jongens. Ik realiseerde me dat niet zo, maar ze had wel gelijk, ik heb dan ook haast geen tijd gehad om foto’s te maken. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Nanette heeft een plan gemaakt voor dit weekend: zij mocht vandaag uitslapen en in ruil mag ik morgenochtend in de auto slapen op weg naar de treintjes, maar ik loop alweer op de zaken vooruit. Vandaag stond ik samen met Max op en toen we lekker zaten te ontbijten riep Warrun dat hij ook wel wat lustte, dus hebben we er een trio van gemaakt. Toen het ontbijt op was zijn we vertrokken, per tram, naar het CBD (Central Business District = centrum). Dat is alvast uitje 1.

Daar aangekomen zijn we een richting het Melbourne Aquarium gelopen, maar op het laatste moment besloot ik dat het leuk zou zijn om even boven in de Rialto Towers te gaan kijken (de een-na hoogste toren met observatiedek in Melbourne) omdat het een beetje mistig was. Dat was uitje 2. Onderweg naar boven moesten we 3 roltrappen trotseren, en beide jongentjes werden per trap enthousiaster en moediger (hetgeen later weer bleek in het aquarium, maar ik loop weer op de zaken vooruit). De roltrappen waren uitje 3. Boven aangekomen keken de jongens heel enthousiast naar een paar passerende treinen en riepen daarna in koor:”Shoes uit!”. En ach ja, er ligt tapijt dus watvoor kwaad kan het… Nou… zonder schoenen rent het lekkerder, en bij de Rialto Tower kan je zo lekker rondrennen… Ik had wel van tevoren gezegd dat als ze er genoeg van hadden en ze gingen rennen, ze 2 rondjes mochten rennen en we dan naar het aquarium zouden gaan. Dus na 1 rondje zijn ze verder alleen nog maar heen en weer gaan rennen… stelletje wijsneuzen. Ze hebben vooral pret gehad op de banken en de vloer van het rustige observatiedek, met worstelen, rollen en rennen.

Met wat moeite (en een kleine lading poep later) heb ik ze ervan weten te overtuigen dat we echt even naar het Aquarium zouden gaan (toch het hoofddoel van de expeditie, dacht ik) en dat zou uitje 4 worden. Bij het aquarium ging Max me enthousiast zijn favoriete dingen laten zien tot ik hem er op wees dat er een mens in een van die tanks stond bij de cuttlefish. Hij remde hard en ging gehypnotiseerd staan kijken. Normaal doen die beesten niets, maar als iemand bij ze gaat staan rondstampen is het blijkbaar een ander paar mouwen. Hierna was hij zo van slag dat hij zelfs niet meer bij Nemo ging kijken maar bij de zeedraken en de informatie computer.

Toen we een verdieping hoger waren aangekomen ontdekte ze een roltrap waar ze niet weg te sleuren waren, dus gaf ik ze maar een autotje en liet zien dat als je die er tegen aan houdt, de wielen gaan draaien = succes. We hebben later nog wel iets van het aquarium gezien maar dat was lang niet zo mooi als die roltrap.

Na veel moeite, toen de vermoeidheid begon toe te slaan, kon ik Warrun en Max verleiden met me mee te gaan naar huis met het vooruitzich van een stukje peer. De trams kwamen zo snel opdagen dat ik de peer maar in de tram heb geserveerd.

Vlak voordat we thuis waren werden de jongens enthousiast besprongen door een prachtige jonge hond, waarna ze vol verhalen Nanette begroetten. Ik geloof dat ze haar een nauwkeurig verslag in 3 seconden hebben gegeven van de ochtend, maar dan moest je het verhaal al wel kennen

Maanden geleden was Helen jarig. Ze vierde dit half in Nieuw-Zeeland half in een roes van slaap, met een soort jet-lag, en 3 stevige verkoudheden. Toen het denken de volgende dag weer wat beter ging is haar beloofd dat het hele feestje overgedaan zou worden.

Andere plek, andere tijd MET ons erbij.
Om 10 uur verzamelden we bij het parkje in Eltham waar de diamond valley miniature railway is. Deze opent om 11 uur, vermeldde het bord (ik weet nog steeds zeker dat de website 10 uur zegt en zo lang ik het niet controlleer is het ook zo). We moesten ons nog bijna haasten om dit uur te overbruggen. Oude auto’s kijken die daar bijelkaar kwamen, klimmen, de meegebrachte lunch half verorberen en door het hek kijken naar de treintjes die klaar gemaakt werden.

De foto’s zijn van het eerste tochtje op de trein, de snackbreak tussendoor, het 2e tochtje op de trein en het derde tochtje (omdat John na de 2e tocht huilend uit het treintje gesleurd moest).
Bij de laatste rit is Nanette niet meegereden maar heeft zo veel mogelijk foto’s gemaakt.

Tegenover het park is een chinees, en voor iedereen die eens wat anders mee wil maken. Of voor iedereen die nieuwsgierig is naar de 55-jarige eigenaresse, die wel ADHD moet hebben, vol van haar ‘family-cooking’ is, en het leven, ze wijst op het gebrek aan vetresten op de lege borden (ja, leeg want iedereen vind alles zo lekker dat alles altijd op gaat) en zeer tegen het bestellen van een 2e portie kroepoek is omdat het niet gezond is, kunnen wij deze plek aanraden. Naast smakelijk is het ook vermakelijk.

Terug in de auto was Warrun al snel weggedoezeld. Max viel om midden in een zin. Het heeft nog dagen geduurd voor ze dit weekend verwerkt hadden.

Maandag 18 juni : Bezoek!
De jongens hadden een koe op bezoek bij de opvang om het verhaal over melk, melken en karnen te versterken. Nanette ging bij de tandarts op bezoek en Ellen (Branko’s nicht uit Bayview house) kwam bij ons op bezoek. (Ik zal eens navragen of Branko soms ook iemand op bezoek had op zijn werk, toen hij daar uiteindelijk aan was gekomen na zijn oogcontrole deze ochtend.)

Het is gemeen, maar een ochtend lijkt niet zo vroeg als je je bij het opstaan realiseert dat iemand (in dit geval Ellen) al lang op moet zijn omdat haar bus over 30 min. richting de grote stad vertrekt.
Na de tandarts trof ik Ellen in de stad. Branko had haar al mobiel gesproken, er was een schietpartij geweest in de stad en men werd aangereden om 3 straten te mijden. Gelukkig lagen onze plannen in andere richtingen en we zijn lopend, trammend en bussend rondgetrokken tot we met een kopje thee bij ons thuis zaten. Niet lang hierna gingen we de kinderen ophalen. Branko was ook naar de opvang gekomen en zo stonden daar drie volwassenen te wachten tot 2 kinderen klaar waren om naar de auto te lopen. De avond werd afgesloten met een heerlijke take-away japanse maaltijd.

Dinsdag 19 juni, Heb je dat echt nodig?
Uitslapen is een onbekend woord voor Warrun en Max en daarom voor iedereen die hier in huis verblijft. Ellen moest bezocht worden in de vroege ochtend, maar dat werd voor haar niet beloond met een ochtend knuffel. Terwijl Branko aan het werk was togen Ellen, Max en Warrun en ik naar IKEA. Ooit heeft iemand mij verteld, als je heimwee krijgt (zeker iemand uit Delft ) dan ga je gewoon naar IKEA. Dat ziet er overal hetzelfde uit en je weet dus niet meer dat je niet meer in IKEA-Delft zit.
Ik weet niet of het waar is. Misschien kwam ik niet genoeg bij Ikea. Ik kijk mijn ogen uit daar. Altijd iets nieuws, altijd iets dat practisch lijkt, altijd iets dat naar je schreeuwt dat je het nodig hebt. Het viel mee dit keer.

Met 6 nieuwe glaasjes, een 2-dollar ontbijt, wat video een glijbaan en een krijsende Warrun achter de kiezen zaten we weer in de auto. Richting bed, voor de kinderen dan, wij volwassenen hebben het gewoon heel rustig aan gedaan deze middag. Om vier uur hebben we Ellen bij het busstation afgezet en dat was het weer voor het bezoek.
De avond was nog even snel, Nanette ging op John passen, vertrok om 6:15 (3 minuten nadat B. thuis kwam) was om 6: 30 bij Helen en John. Helen vertrok om 6:30 + 5 seconden om precies op tijd te zijn bij de bios waar haar man Martin heel practisch voor 7 uur een film had geboekt.

Woensdag 20 juni, Niet zo koud als gisteren en ook eigenlijk ook geen regen.
Branko’s derde woensdag zonder werkverplichtingen. Alweer naar Scienceworks. Dit keer met Helen + John en Michele + Jake & Amber.

Na we de monsters-tentoonstelling hadden bezocht en daar wat papieren monster inelkaar hadden geklust was het tijd voor koffie (voor de moeders) en buiten spelen/ klimmen voor de kinderen. Vandaag bleek weer hoe handig een extra paar (Branko) handen is. Hij let op de kinderen, leidt af als er eentje even moet laten horen dat het een eigen wil heeft, doet luiers (van Max en Warrun). Stuurt moeders naar de ‘rust-bank’, en is natuurlijk gewoon enorm leuk gezelschap.

Donderdag 21 juni, “When I beat on my drum… dum die dumm…..”
Mainly Music, Spelen en lunch bij Michele. Een ongelooflijk vriendelijke, meewerkende en leuke dag met de jongens gehad. Vooral de ochtend en het opvallende samenspel met Jake en Amber en Warrun en Max. Wij hoeven totaal niet op te treden, ieder vind zijn eigen plekje en speelgoed om te spelen en af en toe gaan ze naar elkaar om samen te spelen of ervaringen uit te wisselen en ideeen over te brengen hoe je met het speelgoed kan spelen.

Vrijdag 22 juni, Een gewone vrijdag voor Nanette en de kinderen……
…………………………………………………………….Maar niet voor Branko
Hij werd opgehaal (en thuisgebracht) door zijn collega Jose, met wie hij regelmatig ook het fietspad deelt. Jose is altijd vroeg. Hij zou tussen 7 en 7:30 Branko op komen halen. 7:35 was hij hier, tja het is vrijdag he? Met Warrun en Max bij het hek werd de auto uitgezwaaid. De reden van dit luie gedrag van de mannen was dat op het werk die middag/avond een (thema) barbeque gehouden werd ter ere van de kortste dag. Het thema: De langste zomer dag (op het noordelijk halfrond). Iedereen was gevraagd mee te doen en er waren prijzen voor het mooiste en lelijkste shirt. En er was nog een prijs… voor de beste inzet. En zo kwam Branko thuis met 2 bioskoopkaartjes voor de directorssuite (Directorssuite: “Relax in the exclusive surrounds of Hoyts Directors Suite and enjoy its plush lounge, private bar, tempting menu selection and in-cinema service, all whilst lying back in our luxurious James Moran leather recliners, the ultimate in comfort. It’s the perfect choice for that special date ~ but why not treat yourself and someone you love to a special everyday movie experience?“)
Hij was de enige die en een shirt en een korte broek en teenslippers en een hoed op had. Branko vertelde dat hij aardig wat commentaar kreeg op de echte australische hoed, erg goede touch, vond men. Hij ziet ook dat alle andere dagen dat hij niet fiets, en dus deze zelfde hoed opheeft men kijkt, denkt, en toch maar niets zegt.

Helen had ons de ‘belangrijke informatie’ doorgespeeld dat er net ver van Prahran Market een speelcentrum geopend werd. De opening werd gevierd met een zweefmolen, boerderijdieren, en een gratis  bezoek aan het centrum.
Wij zijn er ook heen geweest, zo kon Branko een indoor playcentre zelf meemaken (de volgende dag liep hij nog krom na al het klimmen en  glijden en door de gangen van 1,50 m. hoog lopen. ).
We hoefden maar 1x met Max mee naar boven te lopen voordat hij zelf rondrende, de kortste weg kende, naar beneden gleed en weer naar boven rende. Eventuele hindernissen (kinderen) omzeilend of misschien zachtjes aan de kant duwend. Warrun wilde liever samen met papa naar beneden glijden. Niet heel gek de baan was erg glad.

Ook heeft Branko gezien hoe lief de jongens omgaan met de boerderijdieren. Bij dit evenement stond dezelfde man die iedere dinsdag in Prahran market staat, erg bekend allemaal voor de jongens.

Nieuw was de zweefmolen, de jongens konden er uren naar turen. En iedere keer kwam er een zeer stellig NEE uit als we vroegen of zij misschien mee wilden zwieren.

foto’s:
Warrun, Max en Branko klimmen naar boven.
Warrun met de blokjestrui
Allemaal op de glijbaan,  Max halverwege Branko en Warrun boven aan
Warrun zit bij het konijn, Max aait
Warrun en de hond.

De loopauto’s van de jongens worden te klein. Of eigenlijk worden de jongens te groot. Zondagochtend zijn we op pad gegaan om eens te kijken of we een goede vervanging voor hun favoriete voertuig konden vinden.

Mijn idee was iets van een skelter ofzo, omdat ik al eerder had gemerkt dat ze erg goed met het stuur overweg kunnen van hun huidige auto, en geen moeite hebben met achteruit inparkeren.

Nu blijkt dat zoiets voor deze leeftijd niet zo gangbaar is. Het is veelal meer electrische rommel of hele kleine fietsjes. Nu vind ikzelf een driewieler met trappers op het voorwiel helemaal niks omdat ze dan tijdens het trappen het stuur omver duwen en vice-versa.

Toen we in de Target waren gaan kijken ging ikzelf nog even rondkijken naar een film diw Nanette en ik zouden willen zien voordat we het vervolg gaan bekijken in de bioscoop (de film was uitverkocht). Dus besloten de jongens om zelf er maar even rustig bij te gaan zitten en even een boek van de schappen te pakken om te gaan lezen.

Gelukkig konden Max en Warrun ook geen pret krijgen uit fietsjes tenzij ze werden rondgeduwd, en zelfs dan was de pret maar van korte duur. Dus zijn we het er wel over eens; voorlopig nog geen fietsje. Ze kunnen nog de rest van hun leven op een fiets rijden, maar ik denk dat ze raar worden aangekeken als ze over 20 jaar op hun werk aankomen met een skelter.

Er waren twee voertuigen die wel gesmaakt waren maar niet echt heel goed. De motorfiets (rechts) rolde niet soepel genoeg dus dat was veel ploeteren en weinig lol, en de zithouding van de driewieler was zodanig achterover dat het moeilijk was om met 2 benen af te zetten em lekker vaart te maken.

Er stonden nog twee apparaten in doos op de schappen die onze interesse wekten: een soort skateboard wat zicht voortbeweegt door aan een stuur te draaien (niets voor de jongens maar toch een leuk idee) en een fietsje met zij-wieltjes en trappers aan het voorwiel, waar zowel de zijwieltjes als de trappers vanaf gehaald kunnen worden. Dus eventueel kan hij gewoon als loopauto of loopfiets worden gebruikt. Het is niet echt wat we in gedachten hebben (liever een soort trapauto of loopauto).

Terwijl we druk rondkeken waren de jongens alweer een stukje verder gaan kijken bij de speelhuisjes en met heel veel moeite hebben we ze uit de schappen van de winkel weten te krijgen om weer naar huis te gaan.

‘s Middags zijn we met borrelhapjes onder de arm naar de speeltuing gegaan waar Warrun en Max het toch nuttiger vonden om eerst wat te snacken voordat ze zich van de glijbaan wierpen, en Warrun had het idee dat het wel zinnig zou zijn om een plakje worst in zijn jaszak mee te nemen. Je weet tenslotte maar nooit. Op het klimrek sprongen ze onbevreest tussen grotere en wildere kinderen de glijbaan af en keken vol ontzag naar de rare capriolen die de andere kinderen uitvoerden.

Na het klimmen was het tijd voor fish & chips. Er is een nieuwe winkel in onze oude Kip & chips plek. Nog steeds genoeg ruimte voor de kinderen met nu aan de voorkant treinen die langskomen om te bekijken en een aquarium achterin de winkel (met het type ‘kijk eens mij mooi zijn vis’ en niet de ‘wijs-en eet-op’ vis). De jongens aten alleen rijst op (niet de patat) maar hadden niet echt door dat dit hun avondmaal was, zodat we om 8 uur ‘s avonds de jongens uit bed moesten halen en nog vrolijk aan tafel moesten voor witte bonen in tomaten saus en pasta slierten.

Maandag: opvang, schoonmaken, advertenties voor werk bekijken, opruimen, wassen, koken, kinderen halen, Branko begroeten, niets bijzonders, niets gewoons. (alhoewel, ik herinner me opeens dat ik van Branko de opdracht had gekregen uit te slapen. En dat is gelukt toen de mannen het huis uit waren!)

Dinsdag: Parentgroup. Door kou en winter naar binnen gedreven. Gelukkig voldoet het indoor playcentre goed. Alleen Helen was er van de hele groep moeders en kinderen. Anderen hadden, vakantie, werk, golf, en zieke kinderen om zich bezig te houden.

Woensdag: Helen had gevraagd of wij op John konden passen zodat zij wat tijd voor zichzelf had en ook hoog nodig wat in huis kon opruimen en schoonmaken (haar huis (helaas)).   1 blik op haar en je wist het, ze had geen verklaring hoeven geven, ze had even tijd voor zichzelf nodig. John is al in de fase dat hij vind dat hij geen  middagslaapjes meer hoeft en Helen is nog in de fase dat ze haar dag indeelt alsof er wel middagslaapjes zijn. Van  Michele moest ik medeleven overbrengen. Zij kon zich deze tijd nog goed herinneren. De moeder mist het rust moment midden op de dag. Het kind is om 4 uur helemaal op en vraagt erg veel van de moeder.
Wij hadden geen probleem met John. Het weer  was nog steeds zeer winters (maar dat heeft verder weinig met de rest van het verhaal te maken). De kapper! het was weer tijd dat de jongens naar de kapper gingen. Zeker nu ze regelmatig een muts dragen (en aftrekken) liepen ze rond als vogelverschrikkers.  John ging gewoon mee. Al het normale is bijzonder als je een kind bent. Met zijn drie-en achterin de auto (het is niet ver maar het weer dwong ons in de auto). De kapper was blij dat iemand het weer had getrotseerd en hem bezocht. 
Max mocht eerst en zoals de vorige keer vond hij het gefriemel wel lekker. Dit keer zat hij helemaal zelf op het bankje dat de stoel verhoogt. Warrun volgde en die vond het allemaal wat minder in het begin. (Op de foto een ‘voor’ en ‘na’ moment. Heel handig een tweeling.). Het hele uitje werd afgesloten met koffie en warme chocomelk. Hier viel weer op dat niet ieder kind hetzelfde ontwikkelt. De grote warme chocomelk was lauw-warm-in 3 kleine  bekertjes verdeeld voor de jongens. Ik zette ze neer en W&M gingen vrolijk drinken en lepelen om het binnen te krijgen. John die praat dan wat meer dan mijn jongens maar met een bekertje chocomelk had hij toch wat motorische problemen. Zeker als je dan ook nog je vriendjes na doet met zo’n onhandig klein lepeltje dat je te stevig in je knuistje vastknijpt. De rest van de middag hebben we (ze) geslapen en gespeeld. Tot een uitgerustte en tevreden Helen haar zoontje weer kwam halen.

Donderdag: Het was de laatste Mainly Music van het blok. De komende 2 weken is het weer vakantietijd. Voordelen zijn dat er vanalles te doen is in Melbourne, alle musea hebben speciale evenementen bijvoorbeeld, nadeel is dat juist alle ‘gewone zaken’ stoppen, zoals Mainly Music. Dan moeten we zelf gaan verzinnen wat we donderdag ochtend gaan doen.

Vrijdag: Weer opvang, boodschappen, schoonmaken, de hele riedel.
Het is wel handig zo’n dag die gestructureerd is, waarvan je weet wat er moet gebeuren, waarop je helemaal alleen bent en er geen verrassingen zijn.

Een rustig weekendje thuis en binnen hebben we onder broken met een beschaaft fietstochtje naar een parkje dat we  weleens vanuit de auto zien. Dit park ligt half tegen een heuvel en langs die heuvel ligt een glijbaan. NOOIT iemand te zien daar.

We gingen het onderzoeken…..

Uiteindelijk konden we door de jongens op onze voering van onze jassen te zetten met een beetje vaart de heuvel af roetsen. Zonder deze tussen laag was de  glijbaan niet eens traag te noemen, hij deed het gewoon niet.  Heel bijzonder een object, zo simpel, zonder batterijen dat NIET WERKT. Dat kom je niet vaak tegen.

Zondag, klusjes dag
Eerst ging Branko het gras te lijf. Weken, misschien wel maanden geleden hadden we nieuw gras gezaaid, Op het pak stond dat je het moest laten groeien (tot het 10 cm lang was en dan afknippen tot 5 cm lengte). Tot deze zondag waren we min of meer gestopt met lezen toen het haakje begon.
Het gras heeft het overleeft, maar het oude gras heeft ook erg genoten van alle extra  voedingsstoffen in het zaad en staat als dikke struiken prei tussen het jonge groen.
Na de tuin was de fiets aan de beurt. Het weer van de afgelopen dagen had duidelijk sporen achter gelaten. (Meestal ook op Branko als hij thuiskomt, maar die gaat dan douchen).  Warrun was halverwege het knippen van het gras al naar buiten  gegaan om te helpen. HIj liep vrolijk heen en weer over het paadje met de bezem. Het gras in de emmer stoppen wilde hij niet. Volgens mij omdat het te veel werk was, het bukken – pakken- wegstoppen enz. Volgens Branko omdat het gras koud en nat aanvoelde. Maar misschien heeft het ook wel iets te maken met on ze onduidelijke aanwijzigingen.  Eerst zeiden we stop het gras maar in de emmer, maar toen hij buktje en een hand vol gras uit het gazon trok gingen we weer roepen dat dat NIET de bedoeling was. 

Toen de fiets te voorschijn kwam en het gras in de emmer vervangen werd door water raakte Max ook geinteresseerd. Ze hebben goed geholpen en ook echt stukjes frame schoongemaakt. 
 Weer was Warrun wat in  verwarring gebracht. HIj vond een tandenborstel en stak die trots in zijn mond en ging poetsen. Als hij dat in de badkamer doet juichen wij hem toe, en nu werd er opeens stiekum gelachen maar vooral veel tegen hem gepraat om het niet te doen. Fietswielaandrijvings tanden, eigen tanden, poetsen en poetsen. Het is ook ingewikkeld.
Het besluit om gelijk na het poetsen iedereen in bad te stoppen was niet zo moeilijk.

In de middag zijn  we er toch ook nog op uit getrokken. Even een bezoekje aan de dierentuin.  Bij de tijgers werden we verrast door een vrolijk stel dat rondsprong en dartelde en een toeschouwende mevrouw zo gek  liet gillen door  tegen het raam op te springen dat Max zich met  open mond  omdraaide en haar aanstaarde. Nog zeker 10 minuten hebben ze keer op keer verteld van de sprong en de gil (toch fijn dat bijna niemand hun taaltje spreekt).

Maandag is maandag, niet veel anders alleen dan dat het uitzendbureau waarvoor ik eerder had gewerkt belde. Vorige week woensdag hadden ze al gebeld om te vertellen dat de mevrouw met wie ik altijd had gesproken (Emma) een andere baan had (uitvoerig wordt dan verteld wat die persoon is gaan doen, en alles bij voornaam en met ontwikkelingen ed. erbij. Heel Australsch vind ik). In ieder geval ging dat gesprek van ‘je contact persoon is vertrokken’ over in ‘er is een baan die je misschien wel interessant vind, zal ik je cv doorsturen als je nog steeds iets zoekt – en dan hoor je vanmidag nog van mij (Pam) of zeker morgen wel weer wat van ons.’. Erg interessant . Die VRIJDAG. (1,5 dag na het ‘dan hoor je zeker wat van ons’ tijdstip) belde een 3e persoon (Steven) van het uitzendbureau dat het bedrijf mij ook interessant vond en ze een afspraak gingen maken.
Dat gebeurde dus deze maandag. Deze Steven belde om te vragen of ik op dinsdag op gesprek kon gaan om 11 uur. NEE. zei ik ik kan wel op woensdag. Uren later werd ik teruggebeld dat woensdag ok. was. Nog net kon ik roepen hoe laat???. 11 uur werd er gereageerd alsof ik totaal raar was.

Dinsdag: Pam belt om half 5 om te vragen hoe het gesprek is geweest. ‘Da’s morgen’, zeg ik. ‘OK’, zegt zij.

Woensdag: Het gesprek. Het bedrijf is in Altona. Dat leek mij op het eerste gezicht wat ver en het is voor een receptiebaan, wat ik niet erg vind voor af en toe zodat ik weer helemaal wen aan het gehele ‘werken’ gebeuren, met op tijd opstaan en je degelijk aankleden in kleren zonder vlekken ed. Maar deze baan is voor 6 maanden, en da’s dan toch wat anders. Maar tot nu toe is dit het enige uitzendbureau dat mij nog wat uitzicht op werk geeft, dus ik ga niet gelijk NEEEEEE! roepen. Daarbij heeft Branko natuurlijk helemaal gelijk dat het goed is om gesprekken en situaties te oefenen zodat ik helemaal klaar en zelfverzekerd ben als DE BAAN langs komt.
Het gesprek was HEEEL LEUK, aardige mensen, niet opgedirkt zoals de vele carrieredragers die door het centrum hollen. De baan is ondersteunend voor 3 onderdelen van het bedrijf, receptie, administratie en HR. De mogelijkheden, de instelling en alle genoemde taken leken mij erg leuk. Het is ook een groot bedrijf, dus daar zie ik zelf ook mogelijkheden voor toekomstmogelijkheden (als je begrijpt wat ik bedoel). Eerst zorgen dat je binnen bent, dan je ideale baan creeren.
Net thuis belde Steven hoe het gesprek was geweest. Erg leuk zei ik en gaf een verslagje, ‘ja ik ben nog steeds geinteresseerd’. ‘Vrijdag hoor je meer’, wist hij te melden.

Terug naar Dinsdag: Om een uur of 12 wordt ik gebeld, ik zit net in de auto en kan dus niet praten. Thuis aangekomen blijkt dat degene die mij belde ook op het antwoordapparaat heeft ingesproken, er is dus moeite gedaan om mij te bereiken (denk ik dan). Het is een mevrouw van het bedrijf waar ik de vrijdag ervoor een sollicitatiebrief (meer notitie) met cv heen heb gestuurd. Ze willen me spreken! hoor ik als ik terug bel. Of ik dat ook nog steeds wil? Ja, ikke wel. Het is een bureau dat bekende mensen (tenminste bekende Australiers boekt, voor lezingen, teambuiliding, en dat soort festiviteiten). Ik ben helemaal van slag, werken voor een evenementen bureau lijkt mij wel wat. Later op de dag belt ze terug. Donderdag om 4 uur, kan ik dan? JA, zeg ik gelijk. Logistieke dingen qua kinderen enzo zoek ik hierna wel uit.

Woensdagavond. Snel sollicitatie pak, broek/ shirt, jasje, gewassen en gestreken zodat het klaar hangt voor donderdag 4 uur. Het is helemaal voor elkaar Helen past op de kinderen in Port Melbourne, ik ga solliciteren in Prahran, pik op de terugweg Branko op om vervolgens bij Helen de avondmaaltijd te nuttigen.

Donderdag: De dagplanning werkt perfect. Het regent zo hard in de ochtend dat ik Branko kan overtuigen dat ik hem wegbreng (voordelen: we hebben geen vragen hoe en wat met zijn fiets later op de avond, ik heb iets te doen om een redelijk onuitgeslapen maar wel wakker zijnde Warrun te entertainen. We maken een kort maar krachtig ochtend programma waarna ik de kinderen vroeg in bed leg, zodat ze vroeg weer wakker worden zodat ik op tijd richting Helen vertrek. Als ik daar voor 2 uur ben, kan ik nog theedrinken, kletsen en me omkleden. Om 3 uur vertrek voor een tocht van max. 30 minuten, dat geeft nog 30 min. om een parkeerplaats te vinden.) De dag werkt ook min of meer zo. Het krachtige ochtendprogramma werd iets minder krachtig omdat op donderdag in Prahranmarket waar we naar toe gingen nadat we Branko hadden afgezet bij zijn werk, wel het entertainment is dat er ook op dinsdag is BEHALVE de boerderijdieren (die ik natuurlijk al beloofd had). Daarbij verwachten Warrun en Max min of meer dat als we daar zijn Helen en John er ook zijn. Gelukkig kon ik ze vertellen dat we die middag John zouden zien en ze vermaakten zich prima met de overige speelmogelijkheden. Ik trof het verder niet met een ontzettend smerig bakje koffie en een vieze muffin (ja, het is mogelijk, een vieze muffin; Tiramisu. Krijg je ooit de kans om er 1 te bestellen DOE HET NIET!)
Thuis gebeurde een wonder. De kinderen accepteerden dat ze om 11 uur in bed werden gelegd en gingen zelfs slapen! De rest van de planning liep zoals gepland. Behalve: het gesprek. Beetje sjabby kantoor, de baas die zich afvraagt of ik me niet ga vervelen, en een baan die niets meer inhoud dan bevestigingen verzamelen en contracten uittypen (‘als je het onder de knie hebt doe je er zo 12 per dag’ ). Zoals alle gesprekken die ik nu heb gehad (2 bedrijven en 2 Uitzendbureau’s) gaat 80 % van het gesprek over je verhuizing, waar je woont, wat je man doet, hoe je Melbourne en vooral het weer vind en of je je goed vermaakt. Hierna wordt met zeer veel nadruk verteld wat de werktijden zijn en dat ten alle tijden iedereen er enorm voor zal zorgen dat je absloluut op tijd klaar bent en dat je dus echt die eindtijd ook echt weg kan. Hooguit 5 min. later, en men weet te melden hoe vaak dit voor zal komen en in welke situatie. Waarna de baan wordt beschreven en men doorgaat naar vakantiebestemmingen, vakantieplannen en andere leuke plekken in Australie. Deze man wist nog net aan het eind eraan te breien dat ik een fantastisch cv had en het echt geen moeite zou zijn om een baan te vinden….. (o ja, Maandag zouden ze iets van zich laten horen)
Het was leuk Branko op te halen en de pizza’s bij Helen met elkaar te delen.

In de tussentijd waren er ook nog de dingen die we normaal meemaken. Op dinsdag Parentgroup, we hadden weer afgesproken in het indoor playcentre. Nu waren er wat meer moeders met kinderen van onze groep. Maar ook nog heel, heel veel andere mensen (vakantietijd, we hadden het kunnen weten). Voor veel moeders (of kinderen?) werd het al snel te veel zodat Helen en ik het laatste uur weer samen doorbrachten. Ik ging naar huis en belde vrijwel gelijk Helen weer op, ik moest toch tegen iemand aan jubelen dat dit ontzettend gave bureau mij wilde spreken (het was toen nog dinsdag, ik wist nog niet beter). Helen verzuchtte een beetje moedeloos dat John weer niet sliep en of W&M nog lang zouden slapen, ik schatte nog zo’n 45 min. Precies de tijd die Helen nodig had om in te pakken en deze kant op te komen. Toen zij voor de deur parkeerde, knipperde Max vanuit zijn bedje met het licht en opende (vanuit zijn bedje) de deur. Terwijl ik zijn luier verschoonde en Helen de voordeur binnenstapte (ik had hem op een kier gezet) riep Warrun dat hij wakker was.
M et John, Max en Warrun op de auto’s richting park gelopen. We kwamen niet ver. Net als de vorige keer toen we met de auto’s op stap waren gaf Warrun aan dat hij niet verder wilde. Toen maar recht gegaan, richting dichtsbijzijnde speeltuin, die sjeesden de jongens voorbij om naar het fietspad te gaan. Wij waren buiten, blij dat de jongens zich vermaakten, en volgden dus waar heen dan ook. Op dit fietspad vonden de jongens het opeens nodig om een talud te beklimmen. En vooral ook weer af te glijden. Max vond het iets wat frustrerend dat het hem steeds niet lukte om ook bovenaan te komen en bleef doorzetten en proberen (met af en toe een paniekerige kreet).

De niet werkzoekende activiteiten van woensdag waren als volgt: Heel rustig konden we opstaan, gezamenlijk ontbijten en klaarmaken voor de dierentuin. Alleen: Branko ging met de kinderen de tuin in, waar hij Helen & John en Michele met Jake & Amber (en tot haar grote frustratie ook haar man Barry) had afgesproken en ik ging weer naar huis om me aan te kleden voor mijn gesprek. Op de terugweg reed ik min of meer tegen Melissa die aan het eind van de straat woont aan. We hebben altijd veel bij te kletsen omdat we elkaar altijd maar heel even zien of spreken. Vorige week had ze al gebeld om te vertellen dat haar man (die architect is) een project gaat doen voor 1 jaar in Oman. Hij is inmiddels al daar, zij vertrekt over 5 weken).
Ik heb dus echt een baan nodig zodat ik weer wat andere mensen leer kennen.
Na het gesprek ben ik in de dierentuin Branko en de jongens op gaan halen. Helen kon ik terplekke bijpraten, Michele was al naar huis en heb ik later in de week gesproken toen zij vanuit de supermarkt belde dat ze eindelijk even uit huis was en tijd had om te kletsen.
De donderdag is al beschreven en de vrijdag bracht ons de nieuwe bedden van de kinderen! (Iedereen begrijpt natuurlijk dat ik hier in dit laidback land NIETS heb gehoord over welke baan dan ook deze vrijdag. Noch de maandag kan ik daarbij toevoegen)

Eindelijk, de bedden van de jongens (de juiste dit keer) waren aangekomen dus de grootscheepse verhuizing kon beginnen. Vrijdagavond hebben Nanette en ik wat laatste gedachten laten gaan over de nieuwe inrichting van de slaapkamers (Warrun en Max zouden naar de logeerkamer gaan en vice-versa). Vlak voordat we gingen slapen maakte Nanette de opmerking of het misschien een idee was al wij naar de logeerkamer zouden gaan en de jongens in onze kamer gaan slapen….

De volgende ochtend leek dat nog steeds wel een goed idee dus vol goede moed zijn we aan het werk gegaan. Spullen in dozen, bedden uit elkaar, kasten trap op andere kasten trap af, logeerkamer leeghalen, ons bed in elkaar zetten.  Tegen die tijd wilden de jongens toch wel even slapen (ze waren ERG lief geweest en lieten ons de hele tijd hard werken en hielpen hier en daar zelfs een beetje mee.)  
(foto’s zijn van voor de herinrichting)

Tijdens hun slaapje hebben we zo slilletjes mogelijk hun nieuwe bedden in elkaar gezet, even geprobeerd of het inderdaad een stapelbed kan zijn, en toch maar als 2 losse bedden gebouwd. Het ziet er erg stoer uit, mijn werktuigbouwershart geniet van de dikke bouten en moeren waarmee het in elkaar zit  

Warrun was gedurende het hele proces stellig geweest dat voor hem geen nieuw bed zou komen en hij bleef gewoon in zijn eigen bed slapen. Max daarentegen riep geregeld dat hij het helemaal zag zitten om in zijn ‘grote-mensen-bed’ te gaan slapen. Toen Max wakker werk galoppeerde hij dan ook zijn nieuwe slaapkamer in en wees aan in welk bed hij zou gaan slapen en waar Warrun werd ingedeeld.

We hebben nog wat werk kunnen doen aan het opmaken van hun bedden maar verder moesten we het er bij laten omdat we met de jongens naar het circus gingen! (circus quircus) Max heeft gedurende de hele eerste bedrijf ingespannen zitten en staan kijken naar de acrobaten en clown, maar Warrun vond het minder interessant. Na de pauze hadden beide jongens het een beetje gehad dus zijn we maar vroeg vertrokken (vlak voor het einde bleek achteraf).

Thuis waren de jongens door dolle heen van het idee dat ze in hun grote-mensen-bed mochten gaan slapen, ook Warrun, dus we hadden wat moeite om ze gefocused te krijgen op het voorleesboekje. Ze gingen daarna dan ook rennend naar hun bed en klommen via hun opstapje gewillig in bed. (zelfs de losse bedden zijn iets te hoog voor ze om zelf in te klimmen zonder opstap). Zodra hun kamerdeur dicht ging begon het feest. We hebben ze even laten gaan maar na een tijdje lachen gieren, rondrennen door de slaapkamer en praten hebben we toch duidelijk gemaakt dat he de bedoeling was om te gaan slapen. Dit voelde voor mij erg als kinderkamp: ik kom binnen, een stilte valt, en ik zie nog een jongentje (W) snel naar zijn bed rennen en zijn hoofd op zijn kussen leggen (dat de rest van zijn lichaam naast het bed stond doet er niet toe dacht hij, hij lag in bed). Max lag ook een beetje vreemd (ondersteboven) in zijn bed een slaap te veinzen. Dit spelletje hebben we nog een drie-tal keer herhaald en toen zijn ze toch in slaap gevallen. We hebben voordat wij gingen slapen nog een tijdje naar ze staan kijken… ze worden veel te snel groot.

De volgende ochtend zou een spannend moment voor ons zijn, want meestal roepen ze om half 6 dat ze op willen staan, maar daar denken wij dan anders over. Nu ze zelf uit bed kunnen komen zou dat best eens anders uit kunnen pakken. Maar niet gevreest om kwart voor 8 ! (en niet 6 uur zoals normaal) kwamen twee zeer uitgeslapen vrolijke jongens onze kamer binnen hollen en ons als springkussen gebruiken.

Het was tijd om de  rotzooi op te gaan ruimen; de inhoud van alle kasten stond nog in dozen of zat nog in de verkeerde kasten. Dit soort zaken kost heelaas ook erg veel tijd en dit keer hadden de jongens iets minder tolerantie voor ons werk.  Toch zijn ze lief geweest en hebben we het meerendeel goed weg kunnen stoppen. Gedurende de hele volgende week hebben we hier en daar nog wat lopen schuiven maar al met al zijn we zeer te vreden over de nieuwe opzet. De jongens lijken vooralsnog goed te slapen in hun nieuwe bed en wij ook in onze nieuwe slaapkamer. We zullen binnenkort even wat foto’s maken van de nieuwe situatie.

Ik heb hier 2 broertjes die elkaar ‘s avonds naar bed brengen. Max stopt Warrun in. Warrun ligt even en besluit te gaan kijken wat Max allemaal verteld.(misschien weren die leuke dekbedhoezen met vliegtuigen, dino’s en auto’s toch geen goed idee). Gevolg: Max moet  er weer uit  om Warrun de deken aan te geven.
Tussendoor moet er nog een nieuwsgierige blik naar buiten worden geworpen om na te gaan of mama nog steeds de wacht houdt bij de deur.
‘Jaaaahhaaaa’, Snel rennen naar bed en doen alsof je echt wilt gaan slapen. Misschien krijg je dan nog wel een kusje en een aai over je bol.

Vanavond is Warrun om 8 uur in slaap gevallen. Max nog een half uurtje later die vond het wel gezellig steeds een handje en iemand die je weer in bed hielp. Zijn guitige oogjes verraadden het. (of waren het de danspasjes?)

De scholen hebben nog steeds vakantie, dit betekend dat er heel veel te doen is overal. Kinderopvang doet niet aan vakantie in deze periodes, de maandag en vrijdag waren ‘dus’ routine voor Warrun en Max.

Dinsdag 10 juli, Van de parentgroup was weer niet veel over. Allen Sue kon deze ochtend. Omdat het erg mistte besloten we niet naar de dierentuin te gaan maar naar Pahran market, iets meer overdekt en altijd goed voor de kinderen. 
Na een kopje warme chocomelk gingen we eerst op de draaimolen (hield Courtney eindelijk even op met zeuren). Warrun wilde wel, maar ik moest zijn handje vasthouden. Gevolg een iets wat duizelige mama. Max vond het wel een leuk spelletje en rende achter mij aan.  Halverwege wilde Max ook wel op de molen en heeft nog wat rondje meegedraaid.

Natuurlijk konden we de boerderijdieren niet links laten liggen en ik was weer helemaal vertederd. Warrun met cavia op schoot, Max ernaast die denkt dat het beestje wel gaat eten als je de wortel maar goed in zijn mond probeert te proppen. Het werk ‘s avonds bij hemzelf ook niet, maar dat snapt hij dan weer niet.

 Woensdag 11 juli,  We hebben een rustige ochtend gehouden. Nadat we allemaal aangekleed waren zijn we naar de straat langs het park gelopen (de jongens afgewisseld op de loopauto’s en fietsen)  in de (nieuwe) koffiehoek van de snoepwinkel een kopje koffie gedronken, de krant doorgenomen en vooral gezellig gekletst. De jongens vermaakten zich met een halve donut, hun autotjes en het raamkozijn. De wandeling naar huis was weer net zo plezierig.

Helen wilde graag nog een keer naar de kleine treintjes voordat ze 4 augustus terug naar hun huis in Engeland gaan. Omdat het vakantie is konden we ook deze middag. We hebben weer volop pret gehad. Warrun heeft een hele tijd bij de pony’s gestaan en aan iedereen verteld dat hij er op eentje wilde. UIteindelijk heeft hij er ook op 1 gezeten. Maar de helm op voor een ritje was te veel van het goede. Een volgende keer misschien…
De middag werd afgesloten met een bezoekje aan Mc Donalds.  Nog even tijd voor ons om wat bij te praten en de kinderen kunnen er heerlijk spelen in de klimtoren.

Donderdag 12 juli, Na alle drukte van gisteren hadden we geen haast deze morgen. ‘s MIddags ontmoette we Helen en John in het aquarium. Hier was het aardig druk maar niet te. Wij zijn enorm verwend dat we zo veel op doordeweekse dagen kunnen doen met de kinderen. Weer heeft iedereen het enorm naar zijn zin gehad. Branko ging op het zelfde tijdstip van zijn werk weg als wij de parkeergarege verlieten. Thuis vonden we Branko die al gedouched had en het eten eten stond te bestuderen wat we die avond zouden eten. Het is erg druk op de weg rond een uur of half 6 zullen we maar zeggen.

Vrijdag 13 juli, De kinderen gingen wel eens waar naar opvang, maar er was toch nog een verrassing voor ze. Om 3 uur kwam ik ze al ophalen. Het duurde even voordat ik ze ook in de auto had. Ze zaten net van hun middagsnack te genieten en moesten alles opeten en nog 2x bijscheppen voordat ze mee konden.  In de auto gingen we naar de Open dag van Branko’s werk. De afgelopen maanden is daar flink verbouwd en nu is het allemaal klaar. Wij kregen alles te zien en hier en daar was er wat extra’s (2 racebanen, een springkussen, een treinbaan, raceauto van de universiteit, pony’s om een ritje op te maken, een rondleiding door het bedrijf en natuurlijk een barbeque). We hadden Warrun goed voorbereid op de pony’s toch durfde hij er niet op. Ach er komt wel weer een volgende keer….
Binnen heb ik (Nanette de rondleiding gevolgd en heeft Branko de tijd met de jongens doorgebracht.) Tijdens de rondleiding liep ook de ingehuurde clown mee. Hij was niet grappig, hij was niet leuk, hij was eigenlijk een beetje depri geloof ik. Als hij een kind zag zei hij ” Wil jij een ballon?” met een stem die je ook aan een beer die net uit winterslaap wordt gewekt mee zou geven. “Welke kleur?” Was zijn volgende act. Nadat de kleur was gezegd, groef hij met zijn grote hand in zijn vrolijk gekleurde ietswat aan een wasbeurt toe zijnde tas en haalde 80% zwarte en wat gele balonnen te voor schijn. “Die kleur heb ik niet” moest hij dan zeggen, want wel kind kiest nu zwart of geel.  Uiteindelijk pakte hij een andere, Blies met 18 grote blazen het balonnetje op en knutselde er een hondje of giraf van. (ongeacht het beest dat het kind vroeg). Halverwege was het hij gedoe wat zat denk ik en maakt hij zwaarden. Dit viel erg goed bij de 5 12-jarige die vervolgens al schermend door de ruimtes vlogen. Zoals op de foto’s te zien is vermaakten mijn mannen zich prima.
Na de bbq en de chocolade taart (voor mij en opgegeten door de kinderen) en de worteltjestaart voor de kinderen (en opgegeten door mij) vertrokken we naar huis, met collega Jose in de auto die we even thuis brachten. De jongens vonden het prachtig en al 20 min. thuis waren ze nog aan het vertellen van Jose en dat hij nu thuis was en vast in bed lag onder zijn deken te snurken (met snurkgeluiden wordt dit duidelijk gemaakt).

Vandaag was het afscheidsfeestje van Helen, Martin en John. Ze gaan weer terug naar Engeland, naar hun huisje, naar hun dorp. Martin was voor 6 maanden naar Australie gestuurd, nu 2 jaar en een paar maanden later gaan ze ECHT, ECHT terug.
Het afscheidsfeestje was in het indoor play centre waar we de laatste tijd veel zijn geweest. Het feestje had een leuk ‘tea-party’ thema en voor ons feestgangers was er een speciale hoek in de ruimte ingericht waar onze  hapjes en drankjes stonden. Verder was het gewoon, spelen, kletsen en doen waar je zin in hebt.  Het feestje was van 10 tot 12, maar ieder keer als we zeiden, ‘zullen we gaan?’ wilde een van de jongens nog een keertje van een glijbaan of Warrun uitte zijn inmiddels bekende “Twee minuten”. Waarna we weer een half uur verder waren en helemaal geen zin hadden om weg te gaan.
Wij zullen de komende weken nog veel van Helen en John zien voordat ze 4 augustus op het vliegtuig stappen,  voor anderen was dit echt het afscheid.
Ik ben benieuwd hoe het ze zal vergaan in Engeland, terug thuis. In de twee jaar hier hebben ze in moderne gemeubileerde appartementen gewoont, veel ruimte veel licht, een groot park voor de deur, met het centrum van Melbourne en al zijn attracties op nog gaan 15 minuten afstand. In Engeland wonen ze in een dorp,  1 school weinig tot geen kindergroepen/ activiteiten, geen zwembad, geen bios, wel natuur op de stoep, en een oud engels schattig huisje met kleine kamertjes, en overal muren (dit zei Helen nadat ze er vorig jaar 4 weken op vakantie was geweest).

 In het museum loopt een expositie ‘The great wall of China’. Volgende week eindigt deze en ik wilde hem graag zien dus we moesten min of meer wel deze zondag naar het museum. Een goede en niet al te drukke activiteit na de drukke zaterdag (zonder slaapje maar met een lekker vroege bedtijd).

De expositie was leuk. Bijzonder te zien wat met al kon in de vroege jaren van de muur (muren). De kinderen hielden zich goed, een zoektocht naar paardjes en draken hield ze enig zins bezig. Na de expositie zijn we nog even het musuem zelf ingeweest.  Vandaag was het absoluut wel nodig om middagslaapjes te houden en de mannen (ja, alle mannen hier in huis) hebben ervan genoten. De middag hebben we gebruikt om de garage uit te vegen, het gras te knippen en alles op te ruimen.
Weer hebben we 2 kale plekken in het gras. Dit keer nam Max het gras opruimen en in de emmer stoppen wat te letterlijk.
Aan het eind van de middag moesten de kinderen nog even op de speelplaats naast het huis spelen. De laatste maanden merk je steeds meer dat hun fantasie ontwikkeld. Nu had Warrun een winkeltje en riep dat het eten klaar stond. Toen ik naar binnen wilde omdat ik het koud had kon dat nog niet, hij had nog koffie en thee in zijn shop. Max voegde snel nog wat muffins en koek er aan toe.

Een ander gevolg van de fantasie is dat we laatst een 1,5 cm grote pinguin (waar Max op het moment helemaal gek van is) uit een pak chocolade vlokken moesten redden. Meestal rijdt hij mee met de auto’s maar dit keer werd bekeken of hij ook in deze doos paste.

Nog niets gehoord van de baan waarvoor ik die woensdag op stap was geweest. De mensen van de saaie baan van donderdag hebben wel terug gebeld. Ze hadden iemand gevonden die goed in het team paste! (Ik was het niet, niet dat mijn kwalificaties niet goed waren…)

Vanmorgen naar het bureau gebeld dat mij naar het woensdag gesprek had gestuurd. Ze gingen gelijk bellen om na te vragen hoe het zat, het is nu 3 uur later…

Volgens mijn fietscomputertjes heb ik inmiddels ruim 3500 km afgelegd op mijn nieuwe fiets. Het is iets meer aangezien ik die fietscomputer 2 maanden ben kwijt geweest. Dit wil zeggen dat ik ongeveer 350 liter brandstof heb bespaard (zo’n AU$435) door te fietsen, 292 keer van of naar mijn werk heb gefietst, en daarmee AU$1300 heb bespaard aan de tolweg.

Daar staat dan tegenover dat ik bijna 300 keer extra heb gedouched.

Het is zover, mijn ouders, Doeskja, Hans, Gerke en Julia (ik kan die naam niet schrijven) zijn er. Vorige week donderdag zijn ze aangekomen. Nanette en ik waren redelijk ziek, maar besloten om met een paracetamol achter de kiezen toch maar even naar de luchthaven te gaan en daar de groep op te wachten. Na 2 uur gingen we toch maar even vragen bij het autoverhuurbedrijf of ze hun auto’s al hadden opgehaald en wij ze misschien gemist hadden. Bij het eerste bedrijf zeiden ze heel verbaasd dat ze de naam niet konden vinden en dat we het misschien bij een ander bedrijf moesten vragen, dus dat deden we dan maar. Bij Herz konden een vriendelijke dame de naam vinden en uitten ze hun verbazing over het laat zijn van deze familie. Toen we het kantoortje verlieten siste een collega iets tegen deze vriendelijke dame, vermoedelijk dat ze dat soort informatie helemaal niet zomaar aan iemand mag geven.

Wij weer terug naar de aankomsthal en daar stonden ze toen al vrolijk te wachten. Ze hadden een heel avontuur beleeft, vol van verdwenen visa, verloren koffers, en zwemmen in het warme Singapore.

We gingen verdeeld over de auto’s naar het apartement en Doesjka en ik gingen eerst nog eventjes haar Mobiele telefoon ophalen (dat was vlakbij het vliegveld). Ik was heel kunstig verkeerd gereden maar Doesjka wist me weer op het goede spoor te brengen.

Nadat iedereen bij het apartement was aangekomen ging Nanette lekker terug naar bed en heb ik de jongens onder bij hoede genomen. Warrun wilde thuis nog wel graag slapen, maar Max had de Lego ontdekt die ik voor Gerke had klaargezet en kon daardoor echt niet meer slapen. Hij heeft wel vreselijk leuk gespeeld. In de dagen hierna merkte ik dat het voor mij een stuk makkelijker is om een hele middag met Warrun en Max te spelen: ik bouw gewoon een autootje voor ze en zij spelen een uurtje leuk en komen dan met een paar handjes steentjes terug en vragen of ik het weer in elkaar kan zetten. Erg leuk

Vrijdag ben ik weer gaan werken en heb de auto voor een beurt weggebracht. Ze hebben helemaal niet gebeld over extra dingen die gedaan moesten worden en bij het ophalen bleek waarom: De dingen die aan de auto moeten gebeuren zijn te groot en duur om in 1 dag te doen dus dat hebben ze lekker laten zitten todat we de auto langer kunnen brengen…. snik. ‘s Avonds hebben we de jongens opgehaald en zijn we bij Opa en Oma langs gegaan en hebben daar gegeten. Gerke en de jongens hebben erg leuk gespeeld met de Lego, alhoewel Gerke soms een beetje wanhopig leek te worden over de souplesse waarmee Warrun en Max de bouwsels uit elkaar kregen.

Zaterdag was het tijd om even naar Highpoint te gaan voor wat boodschappen (lees:Speelgoed). Nanette was een dagje met Helen naar de arts and craft beurs dus ik mocht zelf met de jongens op stap. Opa had een mooie set pratende auto’s voor Max en Warrun uitgezocht, en Max en Warrun zelf hadden een Bob-de-bouwer-take-along voertuigje uitgezocht (ikzelf heb wat Disney leesboeken uitgezocht) waarmee ze na de kassa gelijk op de grond lagen te spelen. (ja: liggend op de grond in de winkel). Voordat het zover was was Max bij de Target nog wel plotseling spoorloos verdwenen. Warrun en Max gaan er wel vaker vandoor maar nooit heel ver, maar nu was Max echt niet te vinden. Tegen de tijd dat de paniek zich begon te laten voelen vroeg ik hulp aan een personeelslid en die zei:”Oh maar er zit een klein jongetje bij de eerste hulp”. En ja hoor, daar zat Max, heel bedremmeld midden in de kamer op een hele grote bureaustoel. De arme jongen was blij om weer met me mee te gaan. Ik heb niet de moeite genomen om uit te zoeken hoe hij daar was gekomen, maar heb de mensen bedankt en ben met hem naar zijn nieuwe speelgoed gegaan.Bij thuiskomst was van slapen uiteraard geen sprake, er moest gespeeld worden met de nieuwe auto’s.

Tegen de avond was de familie weer langsgekomen om de knullen in bad de stoppen waarna besloten werd om afhaalchinees te gaan eten. Het was lekker knus rond onze kleine eettafel en de jongens lagen vrij laat in bed, waardoor ze al protesterend als een blok in slaap zijn gevallen.

 Max kan heel goed zijn vla eten, en het is nog heel kunstig ook

Laatst haalde ik de kinderen op uit opvang toen 1 van de juffen die in de klassen invalt als er zieken  zijn of tijdens de koffiepauzes, vertelde dat ze altijd graag met Max en Warrun puzzelt omdat ze zo lang hun aandacht vast kunnen houden. Weer zo iets wat ze daar wel doen en thuis niet, puzzelen, aandacht. We hadden al: alles eten, niet gillen en niet jammeren als dingen die ze daar wel doen en thuis niet.

Da’s wel zo’n beetje de verklaring voor de lange achterstand. Ik ga proberen in te vullen wat de laatste drie weken gebeurd is.

Maandag 16 juli tot zondag 22 juli:
De maandagen en de vrijdag waren redelijk gewoon, opvang, boodschappen, schoonmaken. Dinsdag was Parentgroup, als ik het me goed herinner was het deze dinsdag nog zo druk ivm de schoolvakanties dat ik geen parkeerplek vlakbij het indoor playcentre kon vinden waar ik langer dan een uur kon staan en dat niet zo ver was dat de enorme en zeer plaatselijke regenbui ons kletsnat zou maken. Na 3 rondjes even bij Branko langsgereden om ‘hoi’ te zeggen en toen maar weer naar huis. De kinderen zijn de auto niet uit geweest.
‘s Middags konden ze gelukkig lekker thuis spelen.

Woensdag de 18e hadden we met Michele en Helen en de kinderen bij Science Works museum afgesproken ook Melissa kwam, zij woont aan het eind van de straat, nog even. Zij vertrekt met man en kinderen 1 augustus naar Oman waar haar man voor een jaar aan een project gaat werken (ja, ja, een jaar, ik ken dat, die jaren in project-werk voor dat je het weet zijn het er 3 of 5). We  hadden het erg gezellig en leuk.

Zaterdag de 21e is Branko met de jongens naar buiten geweest. Nanette was in de middag even boodschappen doen en als de wiedeweerga een cadeautje kopen voor Anna, die viert deze zaterdagavond haar verjaardag en de eerdere dagen zijn we er niet aan toe gekomen om iets te kopen.
Martin zou op de jongens komen passen als wij naar de verjaardag van Anna gingen. Die middag belde hij op over het hoe, wat, hoelaat enz. en liet vallen dat Helen ziek in bed lag, maar dat ze prima ‘s avonds op haar eigen kind kon passen, zeker omdat wij ook pas na bedtijd van de kinderen een oppas nodig hadden. Helen kennende was ze echt heel ziek om midden op de dag, in het weekend in bed te gaan liggen. Wij zelf voelden ons ook al niet 100% en de kinderen waren duidelijk ook niet op hun best. Vooral een hoestje is erg hartnekkig en zorgt voor onderbrekingen in de nachtrust. Uiteindelijk hebben we besloten dat ik, Nanette thuis bleef en Branko naar het feestje ging. Tot mijn grote verbazing (en eigenlijk ook wel de zijne) Heeft hij het tot na middernacht volgehouden en had hij het enorm naar zijn zin.

Maandag 23 juli tot zondag 29 juli
De kinderen waren in opvang, ik had de ochtend met Martin en John doorgebracht in Highpoint. Het was de bedoeling dat ik met Helen zou gaan, maar die was nog steeds zeer zwak, ziek en hoesterig en had gevraagd of ik het erg vond om Martin wat gezelschap te houden en tegelijkertijd die leuke winkel te wijzen waar ik die nieuwe fleece tuitjes voor de jongens had gekocht. Na het winkelen, de koffie en wat tijd in het park bij het speelrek zijn we ieder naar huis gegaan. Ik had net een kopje thee gedronken en besloten dat het het beste voor mij was om naar bed te gaan en zo een grote griep te voorkomen toen de kinderopvang belde, Warrun zag er heel ziekjes en zielig uit na zijn slaapje en zijn temperatuur was ook wat anders dan normaal 36.3. Snel ben ik hem gaan halen, maar nog sneller heb ik Martin gebeld. Ik wist dat hij die middag ook weer het huis uitwilde om Helen zo veel mogelijk rust te geven en ik had bedacht dat ik ook gelijk Max mee zou nemen naar huis zodat ik niet dat over een paar uur nog een keer zou moeten doen als ik een doodzieke Warrun lekker in bed aan het slapen zou hebben. Als Martin langs zou komen dan zou hij met Max en John kunnen spelen en zou ik voor Warrun kunnen zorgen. Prima! (vond Martin ook). Terug thuis en met de appelmuffin van de opvang in een papiertje mee (ze wilden anders niet mee naar huis) kwam Martin ook net aan. De jongens vonden het geweldig en erg gezellig. Er was niets meer te merken van enige ziekte of ongemak (bij de jongens dan) en voor zielig doen en slapen was ook geen tijd meer. 
Op de terugweg van de opvang was Warrun nog wel duidelijk ziekig en dus zielig, ook viel zijn muffien steeds uit het papiertje en dat papiertje moest er natuurlijk om blijven tot de laatse hap, want Toni de favoriete opvang juf had hem er zelf zo ingedaan, dus dat hoorde zo en dat moest zo.
Martin stelde voor om met Max en John naa r het park te gaan. De eerste die opsprong en klaar stond was Warrun. Zo hebben we een gezellige middag in het park doorgebracht.

dinsdag 24 juli, Nanette is geveild door de griep, of wat het ook is en heeft het grootste deel van de dag in bed doorgebracht. Branko heeft zichzelf op de been weten te houden en heeft de kinderen vermaakt, als ze dat zelf al niet deden.

Woensdag 25 juli, Branko mocht het in de ochtend even rustig aan doen, maar niet te lang want er was een afspraak om 11.30 bij de mevrouw die onze belasting voor ons regelt en om 14.00 uur moest Nanette in het centrum zijn om met Helen een ‘cursus haken voor beginners’  te volgen. Terwijl Nanette de gegevens voor de belasting doorspeelde, brachten de jongens en Branko de tijd door buiten, kijkend naar treinen en wachtend op meer treinen.
Die middag hebben Helen en Nanette veel geleerd maar nog veel veel meer plezier gehad. Branko trof laat op de middag Martin en hebben weer tijd in ons park doorgebracht. Aan het eind van de cursus heb ik Helen meegenomen met de trein en zagen we onze mannen in het fisch en chips paleis bij de treinhalte. De jongens smulden weer van de rijst. Warrun at ook wat van de gegrilde vis. Het was laat toen we terugliepen. Het was een leuke dag geweest.

Donderdag 26 juli moesten we alweer vroeg op. Vandaag gaan we Opa, Oma, Doesjka, Hans, Gerke en Julia van het vliegveld halen. Als we mensen gaan halen vertrekken we meestal zo rond het tijdstip dat het vliegtuig land, zo staan we niet een half uur tot drie kwartier te wachten, maar zijn we nog aan het reizen als de mensen die aankomen door de douane en alle controles gaan. Dit keer waren we net iets later en na bijna 2 uur wachten waren we eigenlijk wel bang dat we ze dit keer toch gemist hadden. Uiteindelijk kreeg Branko het brilliante idee (wij vonden het briljant in ieder geval) om bij de autoverhuur waar ze een auto hadden gehuurd te vragen of ze hun atuo al op hadden gehaald. Bij het eerste bedrijf stonden ze niet in het systeeem, ‘Misschien hier naast bij het andere bedrijf’ hulpvaardig waren ze zeker. En ja hoor. Bij het 2e bedrijf hadden ze al een uur geleden hun auto op moeten halen, maar ze waren nog n iet geweest. We waren verbaasd dat ze deze informatie gaven, maar tegelijkertijd ook zeer dankbaar. Terug in de aankomst hal liepen we de familie gelijk tegen het lijf. Bij de eerdere onderdelen van de reis had het visum van Julia voor wat problemen gezorgd, nu waren het de missende koffers van Gerda en Sjoerd die de meeste tijd in beslag hadden genomen.  Maar uiteindelijk was iedereen er. Bij de auto’s nog wat heen en weer geschuif met babyzitjes-kinderzitjes en kleuterzitjes, maar ook dat kwam allemaal goed.
Bij het appartement was alles snel en goed geregeld (het wordt dagelijks voor de gasten schoongemaakt). Branko is nog met de jongens was rond blijven hangen terwijl Nanette nog even een slaapje deed.

Vrijdag 27 juli, heeft Nanette de andere grote supermarkt bij de winkelstraat laten zien. ‘s Avonds na het ophalen van de kinderen hebben we met alle families bijelkaar in het huurappartement gegeten, met 2 autotjes en een bank voelden de jongens zich al snel weer thuis.
Gerke heeft wat lego van Branko gekregen om te spelen en onze jongens zijn er ook heel tevreden mee; Er zitten wielen aan en af en toe valt het helemaal uit elkaar zodat je weer even naar je papa kan voor wat aandacht en dan wordt het weer gemaakt.  

Zaterdag 28 juli, hebben B ranko, Max en Warrun met de visite doorgebracht. Nanette had met Helen afgesproken om de ‘Quilt and crafts beurs’ te bezoeken, deze beurs had ook de haakcursus van eerder deze week georganiseerd. Branko heeft eerst Highpoint laten zien, zodat iedereen weet waar je alles kan kopen, wat je ook maar verzint. En natuurlijk de foodcourt met het principe, ga zitten waar je wilt en haal te eten wat je wilt. Na de resp. middagslaapjes zijn de gasten bij ons thuis op bezoek geweest en hebben ze Branko geholpen met het avond eten (chinees halen) en de kinderen in bed stoppen.
Ik had in de tussentijd een heel ander programma. Met de tram naar het centrum, hier door het winkelgebied naar het winkeltje waar ik een houten vogeltje voor Helen en Martin wilde kopen (als afscheidscadeautje). Op weg hiernaartoe eindelijk het lange vest gevonden En gekocht dat ik al maanden wil hebben (warm, lang en niet zwart of grijs gebreid met dikke kabels). Vervolgens op een terrasje wat gelunched en van een zonnetje genoten. Helen was veel later dan verwacht op de beurs. Alle bezigheden tot voor hun vertrek de 4e veroorzaken contstante vertragingen. Helemaal niet erg. Ik had de beurs al bezocht toen zij kwamen hierdoor wist ik precies wat ik leuk vond en hadden zij de kans ook nog rustig rond te kijken. Helaas had John niet veel zin in knutsel spul en Martin en John vertrokken al spoedig. Helen en ik hebben uitgebreid rondgekeken, een praatje over tassen  maken gevolgd, zelf een libelle van kraaltjes inelkaar geknutseld en het aanschaffen van frutselt jes en dingentjes tot een gezonde hoeveelheid beperkt gehouden. Om 8 uur nog even wat gegeten samen en toen ieder ons weegs met de tram.

Zondag 29 juli,  Naar de kleine treintjes! Gerda, Sjoerd en Gerke gingen mee. Hans, Doesjka en Julia gebruikten deze dag om goed bij te slapen en niet ziek te worden. Helen en Martin hadden ook net bedacht dat ze deze zondag zouden gaan dus die troffen we ook daar. We hebben het weer enorm naar onze zin gehad. En Gerke durfde wel op de pony’s (Warrun de vorige keer niet, en nu nog niet).

Maandag 30 juli tot zondag 5 juli
Deze maandag werd prettig onderbroken voor een lunch met de famlie in hun appartement. Gerda en Sjoerd zijn ‘s middags meegelopen om de kinderen op te halen en hebben nog even geholpen met spelen en entertainen. Branko kwam zo’n beetje binnen toen Nanette het huis alweer verliet, ze had een afscheids etentje voor Helen met de moeders van de parentgroup.
Een maandag in de winter op een zomerse, waterkant locatie is wat kil en stil bleek al snel. We waren het eerste uur de enigen in het hele restaurant (en we gingen ook als laatste weg om 10 uur). Gerda en Sjoerd hebben Branko geholpen bij het badderen en pasta eten, het was een heel festijn heb ik gehoord.

Op dinsdag vergezelden Max en Warrun hun moeder naar het indoor playcentre. Vrij veel van de moeders en kinderen van de parentgroup waren er en er werd weer volop gespeeld. om half 11 was er ook nog een mevrouw die een half uurtje liedjes zong en rond hupste en danste met de kinderen. Warrun en Max, die natuurlijk al maanden lang op donderdag zoiets mee maken wisten precies wat ze moesten doen: Stevig op schoot bij je moeder klimmen en NIET bewegen (oke, een beetje meewiegen dan met de muziek, maar niet te veel!)

 Woensdag 1 augustus, tussen half 8 en half 9 zouden de verhuizers bij Helen alles komen inpakken dat niet in het gemeubileerde appartement hoort en wel mee moet naar Engeland. Ik was er om 8 uur om John op te halen. Hij had toen genoeg meegekregen van het hele inpak idee en Helen was zeer dankbaar dat ik er was en hem meenam. 
Met John, Max en Warrun, Branko, Gerda, Sjoerd, en Doesjka met Hans, Julia en Gerke zijn we in de tram naar het centrum en naar het aquarium gegaan. Iedereen heeft zich voortreffelijk gedragen. Wij zijn terug naar huis gegaan om de kinderen een middagslaapje te gunnen. John was de enige die dit waardeerde en heeft heerlijk een  uurtje gedut. Onze bezoekers zijn langer in het aquarium gebleven en hebben hierna nog een deel van het centrum bezocht.
‘s Middags kwam Helen John halen en Michele kwam ook nog even langs om Helen en John nog een keertje te  zien. Wij moeders konden rustig aan tafel een kopje thee of twee drinken terwijl de kinderen speelden en heen en weer renden.
(zie op de foto’s de jassen en de blouses die Gerda voor de jongens gemaakt heeft)

Donderdag en weer tijd voor Mainly Music. Gerda en Sjoerd gingen mee en de jongens vonden dat duidelijk leuk. Er werd veel meer meegedaan dan anders en flink gelachen en bewogen.
De middag hadden we Doesjka, Hans, Gerke en Julia op de thee. Wederom een geslaagd bezoek. Julia heeft heerlijk geslapen. De kinderen heerlijk gespeeld en wij volwassenen heerlijk gekletst.

Vrijdag 3 augustus was Branko lekker vroeg thuis, hij had donderdag een ‘hei-sessie’ met zijn werk gehad (zo noemde wij dat waar ik vroeger werkte, ookal speelden deze dagen zich voornamelijk in kustgebied af), en door de lange dag op donderdag had iedereen een korte vrijdag verdiend. Branko lag net in bed wat bij te slapen. Hij heeft zijn gehele ziek-zwak en misselijk periode zich voortslepend doorgebracht omdat er net altijd iemand anders net iets zieker was of iets met haken of knutselen aan het doen was. Branko kon wel een extra uurtje slaap gebruiken en probeerde er het beste van te maken. Helaas moest ik hem om vier uur melden dat ik naar Helen ging omdat die wat morele steun nodig had en het ook wel handig was als John wat afleiding had zodat hij niet steeds 2 stukken uit de koffer haalde als Helen er 1 ding in deed.
Branko is uiteindelijk met zijn ouders en Gerke de jongens op gaan halen bij de opvang. Ik heb met Helen een kopje thee gedronken, met John wat boekjes gelezen en Helen weer verteld dat het echt niet zo erg was dat ze misschien wel 80 kilo aan koffers bij zich hadden (hoe goed zou mijn poker-face zijn geweest?). Toen Martin thuis kwam was het voor mij tijd om te gaan. De tweede lading dozen met spullen die niet mee naar Engeland gingen en ook niet in het appartement hoorden had ik al met John in mijn auto gezet en ik ben naar huis gereden. Voor John had ik namens Warrun en Max twee boekjes gekocht over de thomastreintjes ‘Henry’ en ‘Spencer’, Warrun en Max hebben deze treinen en John wist dat altijd tegen Helen te vertellen.

‘ s Avonds om een uur of negen zag ik Helen, Martin en John nog even, op hun weg naar de luchthaven kwamen ze de allerlaatste dingen afgeven (pak melk, onze tv die ze geleend hadden, ed.) en gaven ze het cadeautje van John voor Max en Warrun, voor elk een Toby, uit de Thomas de trein serie. De eerste paar bezoeken bij John was het altijd flink herrie omdat er uitvoerig uitgevochten moest worden wie met Toby mocht spelen. De maanden erna verstopten wij moeders hem uit gemak, en nog later (toen de kinderen leerden klimmen en alle ‘verstop’ hoekjes kenden, waren ze uitgevochten en wisten ze gewoon dat hij van John was en werd hij ook aan John gegeven als hij hem per ongeluk niet vast had.

Zaterdag 4 augustus.
Branko heeft er weken op gewacht, en de jongens ook: Zwemmen, eindelijk gingen we weer eens. Iedereen ging mee, dit zorgde voor genoeg mensen in het water voor vermaak en een heel goed excuus voor mij om niet te water te gaan. Het kwam ook goed uit, ik kreeg luier-dienst. Na 1,5 uur zwemmen had Warrun 2 keer gemeld dat hij zijn luier wilde vullen en Max waarschijnlijk wel 5 keer. Na het zwemmen bofte Branko alweer, we gingen lunchen bij Highpoint. I k kon snel nog even een cadeautje halen voor die middag want ik had alweer een sociale verplichting. Na de lunch heb ik Warrun, Max en Branko thuis afgezet voor een dutje en wat verder ze nog wilden doen (Sjoerd en Gerke zijn langsgeweest) en ik ging naar de baby-shower van Lauren. Dit keer niet met de moeders van parentgroup maar met allemaal vrienden en wat familieleden van Lauren. Sommige kende ik al van haar verjaardag. Ik was weer net op tijd thuis voor het eten.

Zondag 5 augustus, vandaag hebben we  het museum Science Works bezocht en ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat het een zeer geslaagde dag was. Als je rond keek was het duidelijk dat iedereen in zijn nopjes was, er was voor iedereen dan ook wel iets te vinden wat ze leuk vonden. Warrun en Max draaide hun gewoonlijke programma af maar ipv naar huis gaan om 12 uur gingen ze nu met opa en oma spelen terwijl Branko en ik met Doesjka, Hans en Gerke een speciale 30 minuten ‘lightning-show’ bezochten. Hierna de nieuwe expositie over muziek bezocht en nog geluched. Op de terugweg zijn we nog even langs de doe-het-zelver gereden voor wat onderdelen voor alle klusjes in huis die op ons wachten. 
Onze bezoekers hebben het zelfs nog langer uitgehouden in het museum en zijn na ons vertrokken.  

(foto van Nanette bij de speeltuin in het museum met haar nieuwe vest)

Maandag 6 tot donderdag 9 augustus.
Maandag
Terwijl de kinderen in opvang zaten gingen Branko en ik onze eigen weg en gang van zaken.

Dinsdag 7 augustus
Branko had vandaag een training in St. Kilda een mooie gelegenheid om hem weg te brengen. Ik ben hierna  doorgereden met de kinderen naar Prahran Market. Hier was het nog even wachten op de rest van de familie die met de trein kwamen en op een normaler tijdstip hun huis hadden verlaten.
In de tussentijd keken Warrun en Max erg geinteresseerd naar het kleine draaimolentje met een auto een vliegtuig en een boot. Ze klommen erin, eruit, erover en stonden er naast. Tot 5! keer toe kwam er een moeder met 1 kind, zette het kind erin, gooide er 2 dollar in en vroeg of Warrunn en Max ook  mee wilden draaien. Dit gebeurde allemaal na dat ik had beloofd dat ze rond mochten als OPA en OMA er waren, en die belofte hebben we gehouden. Dol gedraaid hebben we nog de boerderijdieren bezocht en een kopje koffie gedronken. Toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Warrun was nog even in de auto in slaap gevallen, maar verder werd er niet meer geslapen deze dag.

Woensdag 8 augustus
Een mooie dag om naar Healsville Sanctuary te gaan.
We hebben er een aardige tijd doorgebracht en nog niet alles gezien. Misschien ook wel omdat we een flinke lunchtijd in de speeltuin door hebben gebracht. Hier had Gerke zich even bezeerd en dat trok Warrun en Max erg aan. Ze wisten dat er iets was, ze wilden iets doen, en durfden niet, of wisten dat ze beter even rustig konden doen. Erg lief om te zien. De vliegshow met roofvogels vonden de jongens dit keer ook interessant, de vorige keer was alle  interesse op toen hun ijsje op was, dit keer niet, ze volgden de vogels en blijven kijken en zitten tot het eind.

Donderdag 9 augustus
Dit keer gingen Doesjka, Hans, Gerke en Julia mee naar Mainly Music. Vooral Julia had het erg naar haar zin met al die mensen en kinderen om haar heen. Warrun en Max waren nog iets stiller dan anders. 
Aan het eind hebben we de auto even laten staan om naar een dichtbijzijnde winkel te wandelen. Op de terugweg bleek dat alle jongentjes het erg goed met elkaar kunnen vinden, de hele route werd hand in hand in hand afgelegd.
In de middag kwam Gerke met de jongens spelen, Julia in 1 van de bedjes slapen en hadden Hans, Doesjka en ik de tijd om bij te kletsen.

Vrijdag 10 tot dinsdag 14 augustus

Vrijdag, Gisteren hebben we besloten de kinderen toch naar opvang te brengen.
Hoezo toch? Is het geen gewone vrijdag? Het is wel gewoon vrijdag maar ook de eerste dag van ons familie uitje (vakantie in de vakantie voor onze gasten) naar Foster.

Gerda en Sjoerd hadden samen met Doesjka, Hans en de kinderen de auto’s al snel gepakt en konden vroeg vertrekken om zo het ‘platteland’ tussen Melbourne en Foster te ontdekken en kennis te maken met Foster en iedereen daar.
Wij hadden weer eens onze plannen op het laatste moment gewijzigd en besloten de tijd te nemen om te pakken, de jongens naar opvang te brengen tot na hun slaapje (het zijn de enige 2 midden op de dag-rustpunten in de week die onze jongens nog  houden, de slaapjes bij opvang worden wel gewoon gehouden, zonder het ge-ren, gejodel en bedje-verwissel dat ze hier thuis doen tussen 12 en 1) en het rustig aan te doen, het was tenslotte ook een vrije dag voor Branko.
Het slaapje lukte goed en na inpakken en de tijd doden met een lunch buiten de deur moesten we nog een uur wachten voordat de jongens wakker werden. Alle andere dagen slapen alle kinderen bij opvang tot ongeveer 1.30 uur. Nu was 80% van de klasgenoten, inclusief onze W&M om 2 uur nog met geen luide conversatie wakker te krijgen. Wij waren vooral blij dat de kinderen goed sliepen en hebben nog maar even een cafetje gezocht voor een drankje.
De tocht naar Foster verliep verder goed en redelijk vlot (de avondspit begint op vrijdag echt om 3 uur, iedere keer weer), we reden in 1 keer door en konden nog voor de avondmaaltijd (of had men op ons gewacht?…) onze intrek nemen in de beneden kamer van het B&B van Ellen en Paul. Doesjka zat met haar gezin boven in ‘the Balkony’ zodat Gerke een eigen kamertje had. Gerda en Sjoerd zaten boven in de kamer met Kitchenette. Wij zaten beneden (met koelkastje en thee/koffie faciliteiten) en Warrun en Max in de logeerkamer van Ellen en Paul, dat is een entree, huiskamer, en gang verwijderd van elkaar maar we vonden het geen van allen een probleem en hebben allemaal heerlijk geslapen.

Zaterdag 11 augustus
 Wij hebben deze regenachtige ochtend Bert en Tineke bezocht. Hier zijn deze weken ook hun zoon Derek met vrouw Mandy en dochters Katie en Abby (ook deze familie viert vakantie in Australie en hebben hun huisje in Schotland voor enige weken gelaten wat het is). Het is ruim 2 jaar geleden dat we elkaar zagen, onze jongens waren toen 6 maanden en Katie en Abby net 2 jaar.
Het was een goede ochtend, de kinderen speelden met elkaar en met de cadeautjes (een kaartspel en lego-mini-steck).

 In de middag was het tijd voor taart, het was tenslotte Paul’s verjaardag vandaag. En DE familie foto. Hier werd duidelijk dat Abby gelijk had, ze had die ochtend tegen haar moeder gezegd dat ‘that colourful boy’ (onze Warrun in zijn blokjes trui) haar wel bijzonder vond en veel aandacht had gegeven. En nu weer. Warrun was duidelijk zeer onder de indruk van Abby (die hij hardnekkig Katie bleef noemen) en ‘s avonds aan tafel ook voor Katie verruilde.

 Na wat boekjes en gespeel was het tijd om in de auto’s richting Toora Pub te gaan. Aan een grote tafel werden weer de enorme porties geserveerd.

De jongens doken gelijk de speelkamer in, naar de Treintafel  (en Gerke naar de computer spelletjes).

De meesten van ons vonden nog uit dat de toetjes nog abnormaal groter zijn dan de porties eten die hier geserveerd worden.  

Maar wel alles even smakelijk.

De jongens kennen Bayview feilloos. Zonder problemen of gehuil klimmen ze ‘s morgens hun campeerbedje uit, lopen de gang door, gaan de huiskamer door, door de hal en onze kamer in, waar ze gezellig even in bed klimmen. Of ze blijven even in de huiskamer hangen, waar ze Ellen tegenkomen en een heel gesprek voeren over de foto’s die er hangen en wie weet nog wat meer (de verhalen zijn nog niet altijd duidelijk). Ellen heeft ze zelfs op een ochtend in haar zorg kunnen opnemen en heeft schone luiers verzorgd en een ontbijtje terwijl Branko en ik eens niet direct wakker moesten zijn om voor ze te zorgen. Erg goed was dit!
(helaas is dit in en uit het campeerbedje klimmen vrijdag avond bijna 2 uur lang uitgeprobeerd. Allemaal nadat wij bepaald hadden dat het bedtijd was. Zaterdag avond was het weer even feest, maar niet zo lang. De jongens waren wel wat vermoeider nu. Zondagavond wonnen wij! We zijn zo lang bij Bert en Tineke gebleven dat ze op de terugweg in de auto in slaap vielen. Bij Bayview aangekomen hebben we ze zo hun bedjes ingeschoven en tot de volgende ochtend niet meer gehoord.) 

De zondagochtend begon voor ons B&B gasten goed. Zondag is Pancake-Day by Bayview. Helaas bleek al snel dat het koudje mij nog niet verlaten had en alle drukte en indrukken te veel waren. Een heerlijke warme, rustige ochtend in bed volgde. Ik heb er geen spijt van.

Branko nam de jongens (na het oude vertrouwde bezoek aan de kippen) mee naar Wilsons Prom, met de rest van de B&B gasten en Ellen, onze nicht tevens gastvrouw dit weekend.

De beesten lieten  zich enigzins zien, er was tijd voor een wandeling, de lunch werd ongewild gedeeld  en toen is Branko naar huis gekomen om de jongens wat kunnen verleiden tot een slaapje (het is hem niet gelukt). De rest is nog op de Prom gebleven en hebben nog een strandwandeling gemaakt. 

Na het mislukte slaapje heeft Paul de jongens een tijdje bezig gehouden. Ze waren zeer onder de indruk en we gaan de volgende keer dat we in Bayview zijn Paul zeker weer vragen wat te zingen en spelen voor de jongens.

‘s  Avonds was iedereen bij Bert en Tineke. Tineke had voor de hele groep grote potten heerlijk eten gemaakt.  Allereerst kregen de kinderen hun bordje aan tafel. Waarna ze verder konden met een dvd’tje kijken. Dit gaf de ouderen en ouders de kans en tijd om hun maaltijd te nuttigen. Een prima regeling.

Dit weekend hebben Warrun en Max iets nieuws ontdekt. Cornflakes voor ontbijt (eventueel met rijst-bubbels). Nu 3 weken later eten ze het nog ieder ochtend vol overgave. Met name Warrun die zit zo flink door te happen, je ziet of hoort hem niet. Als het bijna op is schraapt hij bijna de bodem uit zijn  bakje om vervolgens het restje melk uit het bakje te drinken en de randen nog eens af te likken. Waarna hij zich tevreden naar je toe draait en nog een bakje vraagt. Dit 2e bakje eet hij voor 1/3 op, maar om 10 uur neemt hij weer plaats in zijn stoel en wordt de rest verorberd.

 Maandagochtend was het voor ons tijd om het strand op te zoeken. Hans en Gerke waren al vroeg op stap gegaan en maakten dat dit strand niet een grote eenzame vlakte was toen wij daar aankwamen met Derek, Mandy en kinderen achter ons aan (of eigenlijk voor ons uit, voor een ons onbekende reden had Derek gezegd ‘wij rijden achter jullie aan’. Dat vonden wij best, maar wij weten niet echt de weg. Dus toen wij echt zeker wisten dat we niet meer goed gingen zijn we gestopt en hebben we gevraagd of Derek wel de weg wist en hij voorop wilde gaan). Gerke had een vlieger van Gerda en Sjoerd gekregen. Katie en Abby hadden via Bert en Tineke een vliegertje ontvangen en Branko had een iets geavanceerdere vlieger van Ellen geleend. Alle kinderen hebben leuk gevliegerd en Branko heeft lange tijd geprobeerd er iets van te maken, maar de twee touwen wonnen van hem en hij heeft niet gevliegerd. De middag is in Bayvieuw doorgebracht.

Dinsdag wa s het alweer tijd om te vertrekken. Via Phillip Island zijn we terug gereden naar huis. Na het voeren van de Pelicanen, de Nobbies bezocht. De zeehonden zijn vanaf hier nauwelijks of niet te zien maar de uitzichten over zee en de ruwe kustlijn maken dat je die zeehonden helemaal vergeet. Het informatiecentrum met restaurant en speelkamer waren een goed rust en lunchpunt.

Hierna splitsten we weer van de groep. De jongens waren duidelijk te moe om ook maar enigzins redelijk te zijn, en ik voelde mij ook niet opper best. De auto gaf ook aan dat hij voor donker thuis wilde zijn door 1 koplamp uit te schakelen. Nog geen 10 minuten onderweg was duidelijk aan Warrun te zien dat we een juiste beslissing hadden genomen. Hij heeft bijna de hele weg geslapen.

Voor het geval dat er iemand dacht dat tussen het bezoek aan Phillip Island en het vertrek van de familie NIETS meer gebeurd is, hier het verslag van deze tijd: De tweede helft van Augustus.

Woensdag 15 augustus,
Iedereen was terug in Melbourne en nam de tijd om wat te rusten. Nanette vooral thuis. Branko bezocht met kinderen en zus Melbourne Museum, de dino’s, de speeltuin, en misschien nog wel meer.
‘s Middags kwam Opa Sjoerd weer eens langs om een nieuw ontwerp van de treinbaan neer te leggen, en een uurtje later het e.e.a. te optimaliseren. Opa heeft duidelijk jarenlange ervaring met het bouwen van banen. Ik heb hem nooit iets op zien pakken of zelfs op zien  zetten dat niet paste of niets werd. Ook de banen die hij bouwde waren steeds anders en niet  zoals ik vaak heb een variatie op iets dat ik al gebouwd had.  We kunnen er nog wat van leren. Deze avond was het weer Baddertijd! voor de jongens. Van opa en oma krijgen ze een vrolijk badbeestje. een dolfijn en walvis. Dat ze in het watter konden zwemmen was leuk, maar ze op het randje laten klapperen en ze uitvoerig bestuderen was veel leuker.

Donderdag 16 augustus was bijna alles weer ‘normaal’. Opa en Oma namen Max en Warrun mee naar Mainly Music en vervolgens naar het park. Rond een uur of 1 waren ze weer terug hier. De jongens hadden verschillende malen zeer duidelijk gezegd dat ze naar bed wilden. Uiteindelijk hebben ze zeker 30 minuten boven doorgebracht en waarschijnlijk wel 5 minuten in bed.
Op de foto’s zie ik dat het die avond weer baddertijd was, normaal is dit om de dag in periodes van normaal weer en geen uitermate smerige bezigheden. Ik neem aan dat de jongens gewoon weer met hun badbeestjes wilden spelen, en dat mocht.
Na het badderen en voor  het naar bed gaan is er altijd even een moment van rust om een boek te lezen. Dit keer lazen ze Joris en de draak.
We hebben ook een kleinere versie van dit boek, in het Engels, met precies dezelfde plaatjes. De jongens zitten dan, na een gevecht over wie het kleine boekje mag, naast elkaar te lezen en de bladzijden om te slaan. Iedere keer weer zijn ze verbaasd dat in beide boekjes dezelfde plaatjes staan op dezelfde volgorde. Halverwege het boek komt Joris (de muis) in zijn nieuwe grotje naast de draak te wonen. Het grotje is voorheen van een vleermuis geweest dus al het meubilair staat op het plafond. Tegelijkertijd draaien de jongens hun boekje om om bedje, tafeltje en kast aan te wijzen.
Heel schattig (ze zijn daarna altijd even in de war welke kant ze de bladzijde moeten omslaan).
Tot de draak Joris ziet en enorm moet gillen, dit deel doen de jongens graag voor ons voor.

Vrijdag 17 augustus, Opvang, schoonmaken, de gewoone routine. Tijdens de vakantie zijn opa en oma regelmatig meegelopen naar opvang om de jongens te halen en/of te brengen. Vandaag zijn ze ze zelfs helemaal alleen gaan halen, zonder begeleiding van Branko of mij. De opvang kenden ze inmiddels en de jongens mochten mee naar huis.

Zaterdag 18 augustus,  Opa en Oma wilden graag nog een keer met de kinderen naar de dierentuin, en dat is te begrijpen, dat is ook vreselijk leuk. Om de koe eens goed bij zijn horens te kunnen vatten zijn ze alleen met de kinderen gegaan en dit had veel voordelen:
Zowel Branko als ik konden deze ochtend rustig aan doen, uitzieken en klusjes doen die we al zo lang willen doen. Opa en Oma hadden 2 kinderen bij zich die redelijk goed luisterden, ontzettend lief deden en niet bij ouders gingen jengelen.
De jongens draaiden redelijk hun gewone dierentuin programma af, spelen op de trappen, rondrennen bij de olifanten, verstoppertje spelen in de pot. Enige variatie was er wel. Het fruit werd ze geserveerd terwijl ze op hun wip-kip-olifant zaten in het speeltuintje. Alhier is ook de grote draaimolen, waar Branko laatst met een redelijk dappere Warrun op was geweest en een Max die over hem heen weg probeerde te klimmen, niet wetend waarheen als het maar weg was en als Branko maar mee ging (wat niet kon want Branko stond midden in de draaimolen de dappere Warrun zijn hand vast te houden.). Dit verhaal hebben de jongens kennelijk geprobeerd aan opa en oma te vertellen, wat niet helemaal over kwam wat er volgde een heel nieuw hoofdstuk in het boekje “tweeling op de draaimolen”. Kaartjes werden gekocht, aandachtig werd er gekeken, gewezen, verteld. Maar toen ze erop mochten…. een stellige NO NO.  (ik heb dit alles natuurlijk van horen zeggen, maar ik kan het me heel goed voorstellen hoe het gegaan is).

Zaterdagavond hadden we uitgekozen om met zijn allen nog een keer uit eten te gaan. Misschien niet de slimste keuze, maar we hebben het overleefd. De kinderen waren achteraf wel heel moe en dat vraagt toch altijd een hoop inzet, geduld en staccato eten van ons. We hadden de Tabaret op de hoek gekozen. Bij de renbaan staat een vestiging van 1 van de grootste gokbedrijven, naast gokken, wedden, wedjes leggen en met de machines spelen is er ook een hele verdieping voor eten. We waren er nog nooit geweest maar ik had gehoord van moeders dat het goed is met kinderen, het is dichtbij, het gaat om 6 uur open, het is een lopend buffet (smorgasbord, noemen ze dat hier).  Bij binnenkomst mochten we kiezen: bistro of pub, het was 1 ruimte maar op de helft van de tafeltjes lagen tafelkleden, als je voor die helft koos mocht je van het buffet smullen (ook makkelijk met kinderen, er zit altijd wel iets bij dat ze eten, dit keer was het rijst, drilpudding en een stuk taart wat er bij ze inging). Koos je de lege tafeltjes dan kon je van een kaart hamburgers, hotdogs of patat kiezen. Wij kozen het buffet. Het eten was lekker, uitgebreid en te veel om van alles een beetje te proeven. Toen alles op was zijn we snel naar huis gelopen om de kinderen in bed te stoppen.

Zondag 19 augustus, We kunnen de dagen tot het einde van de vakantie tellen, en:”zo veel te doen…. er is nog zo veel te doen“. (da’s uit een liedje).  Groot, engels  ontbijt bijvoorbeeld, dat wilden Doesjka en Hans wel eens meemaken. Wij vonden dat St.Kilda Beach wel een plek was van Melbourne die bezoekers moesten zien, en dit werd gecombineerd. Ontbijt aan het strand (gewoon in een restaurantje) met een zeer groot, omvangrijk en heerlijk ontbijt. Warrun en Max hadden een zeer goede nacht achter de rug en stortten zich vol overgave in  hun bakjes met Cornflakes, en chocolade rijstbubbles (chocolade omdat het een speciale dag was).  Samen hebben ze drie porties op. En ze waren schattig (dit is de mening van een uitgeslapen moeder op zondagochtend als niets hoeft en alles mag).
Doesjka, Hans en Gerke hadden ons  ‘we gaan naar het strand’ opgevat zoals het is en gingen naar het strand, scheppen, schelpen zoeken en tot net iets boven de omslag van je broek in het water staan.
Wij hadden dit soort spul allemaal niet mee omdat mijn ‘we gaan naar het strand’ inhoud dat je in een warm restaurantje een glaasje van het een of ander neemt en genietend naar buiten kijkt naar de mensen vol met zand, die net iets te veel wind en water trotseren. Voor ons volgde een wandeling over de locale ‘arts & crafts market’, en de pier op en neer  (hiervoor moesten  we ook even langs het strand lopen).
Aan het eind van de pier is een gerenoveerd theehuis dat weer uitstekend in mijn beschrijvig van ‘we gaan naar het strand’ valt. Warrun heeft hier ‘deze duim op deze duim’ geleerd van Branko en Sjoerd.

Maandag 20 augustus, Na een redelijk gewone dag in de opvang, kregen de jongens een bijzondere avond. Opa Sjoerd kwam oppassen terwijl Branko, Nanette, Doesjka en Hans uit eten gingen. Oma Gerda paste in het appartement op Gerke en Julia die heel lief waren en gelijk sliepen. Niet dat Warrun en Max niet lief waren…. maar het is ook zo’n pret met opa.
Het eten voor ons was gezellig en leuk. We hadden de Nepalees gekozen waar we ook met Fulco en Marielle geweest waren. De bestellingen waren een beetje moeilijk voor ze af en toe (waarschijnlijk door de grote groep die er ook zat, wat logistiek altijd wat moeilijker is dan allemaal kleine groepjes, die willen nl niet allemaal op het zelfde moment wat nuttigen. Na ieder bestelling gaf de ober een vriendelijk knip, een glimlach en een gniffel (om waarschijnlijk buiten gehoorafstand helemaal in een lachbui uit te barsten, waarom? we weten het niet, maar het was wel vrolijk). Ze vonden het verder ook geen probleem dat we ons bijgerecht, dat zo laat geserveerd werd dat we het met ons toetje zouden moeten nuttigen als we dat genomen zouden hebben, afsloegen.
Halverwege kwam de hulp(?) ober nog even vertellen dat onze drankjes die we net besteld hadden (ja, die hadden we net besteld en werden op 1 m. aftand aan de bar voor ons klaargemaakt) er niet waren. Na wat ongelukkige blikken tussen ons en de ober en de anderen in de zaak, werd de man met lichte drang op de arm afgevoerd en bij het volgende tafeltje geplant om daar zijn verhaaltje nog een keer te doen. (aan dit tafeltje zaten drie mannen, maar het was ook bij de bar, en er zat ook 1 man met korte stekeltjes dus zo’n beschrijving zou een verwarring kunnen geven tussen hen en Branko met gezelschap).
Een stukje taart hebben we verderop als toetje genuttigd. Dom dom dom… we kozen allemaal wat anders en konden het allemaal niet op, de stukken waren veel te groot.

Dinsdag 20 augustus vroegen we Gerda en Sjoerd weer op te passen. Was het de vermoeiende dag? Was het het badderen met de nieuwe badspeeltjes, was het Gerda die iets beter de ‘routine’ had onthouden? Het maakt niet uit. Er werd niet rondgerend en er werd niet meer uit bed gekropen, het was een rustige avond voor de oppassers.
WEL…. wisten de jongens nog hun grootste truuc tot nu toe te houden. Achteraf kunnen we vertellen dat bij het aankleden na het bad de jongens per ongeluk een keer verkeerd om zijn aangesproken, dit keer wezen ze niet naar elkaar, of zeiden ze niet hun eigen naam om het eens duidelijk te maken, ze zijn er in mee gegaan. Het aankleden, het boekje lezen, het naar de slaapkamer lopen, zelf het in bed klimmen deden ze voor elkaar. Hier gingen ze bijna de fout in, want toen Gerda navroeg of ze hun favoriete slaapknuffel hadden werd er (achteraf gezien) niet heel enthousiast gereageerd, maar wel goed omgedraaid. Warrun kroop in het bed van Max, weer naar Kammie (het knuffelkonijn van Max) en verzekerde dat hij ok was.  Max kroop in het bed van Warrun wees naar de doeken die ‘hem’ door de nacht heen zouden helpen en ging ook liggen.
Doerakken zijn het!
Terwijl Branko en ik naar de film waren heeft Gerda de voorgedrukte doek die ik gekocht had op de markt die ik met Helen had bezocht eind Juli, omgetoverd tot 2 autotjes met gele achterkant, ritsje en binnenkussen. Ik weet zeker dat die van John niet zo mooi zullen zijn (maar net zo veel plezier zullen geven). De jongens noemen het hun ‘taxi’. (vanwege hun boekje over ‘de Gele Taxi’)

De film was een hele nieuwe ervaring. Branko had kaartjes gewonnen op kantoor voor zijn uitmuntende inzet voor de thema avond en de hele verkleedpartij (met name zijn hoed ?!). Het waren kaartjes voor de directors-suite en wat dat betekende gingen wij ervaren.
Nadat we de speciale directors-suite wachtruimte in kwamen werd ons een bankje met zithoekje gewezen waar we even konden ‘chillen’ voor de film begon. Hier konden we ook al wat te drinken bestellen en een bestelling plaatsen voor later op de avond. Wij kozen wat gekruiden kipstukjes en een iced-chocolate, die we graag om kwart voor 10 wilden ontvangen (halverwege de film zou dat zijn). Tegen de tijd dat de film begon werden je drankjes op een dienblaadje gezet en kon je achter de serveerster aanlopen naar de film zaal, hier wees ze aan op welke van de 4 rijen met elk 6 stoelen je zat. Ze zette de drankjes op het tafeltje tussen de stoelen, wees het knopje aan waarvan je dikke leren eerste-klas vliegtuig stoel veranderde in een luie onderuitlig stoel met hoofdsteun en voetenbank. Het was een hele ervaring, de kip was niet uit de diepvries en zeker niet gefrituurd, de chocolade met ijs was stylisch klein de film (Harry Potter) zeer onderhoudend.
Als we ooit nog een keer alles georganiseerd kunnen krijgen dat we nog een keer naar de film gaan, dan gaan we zeker weer naar de directors-suite.

Woensdag 22 augusts, gingen we naar Puffing Billy!. Helen en Martin hadden al vele malen geprobeerd ons hierheen te krijgen, maar wij vonden altijd wel een excuus om niet te gaan (om de ervaring te bewaren tot nu, met dit gezelschap).

Het is toch wel handig dat de jongens geen slaapjes meer doen overdag (niet dat ze het niet nodig hebben, maar met de slaapjes die ze WEL bij opvang doen overdag en de vroege avonden de rest van de week komen ze toch aardig de dag door). En nu konden we de LUNCH-special boeken.

Puffing Billy is een beetje gecompiceerd om te boeken, het is een stoomtrein die op verschillen de tijden vertrekt, en je kan op verschillende plaatsen uitstappen omdat gelijk terug te gaan, of later of helemaal niet, of je kan halverwege opstappen en dan een stuk verder rijden, of juist weer terug en soms sluit het aan, maar je kan er ook voor kiezen om een uur of wat later te gaan zodat je kan winkelen of op een speelplaats kan spelen, of zielig op een bankje in de regen te zitten en te wachten tot je weer weg mag. Te veel keuzes!
Uiteindelijk hebben we voor een mogelijkheid gekozen die niet veel keuzes meer open laat. We gingen mee en we wilden onderweg lunchen. De tijd staat nu vast en de route. Allen nog even kiezen welke van de 4 lunch types en we kunnen!  (we kozen de Devonshire tea).

Het is even rijden voordat je bij  het beginpunt van Puffing Billy bent, da’s niet erg want zo kom je in het beboste heuvelige stuk van Melbourne: de beste plek die je kan bedenken voor een stoomtrein. Na de auto geparkeerd te hebben stapten we een cafe binnen voor koffie. Hier vonden de jongens al snel de speelgoed doos met treintje. Gerke speelde met iets dat mij aan mijn jeugd deed denken. Als wij bij oom Tom en tante Elly op bezoek gingen als 8 jarigen speelden wij ook met beesten van plastic die uit losse onderdelen bestonden en tot verschillende creaties in elkaar geklikt konden worden.

Voordat de trein vertrok (op de heen- en de terug-reis),  was er ruim de tijd om de locomotief te bekijken. De zeer aardige machinist nam ook de tijd om alles te vertellen en aan te wijzen. Hij perste er zelfs wat Nederlandse woordjes tussen, hoe hij ze kende, dat vertelde hij niet.

Donderdag 23 augustus.
Voor Hans zat het leukste deel van de vakantie er op, hij is ‘s morgens voor dag en dauw naar het vliegveld gebracht en uitgezwaaid door schoonouders, vrouw en dochter en uitgehuild door zoonlief. Hans begint morgen, vrijdag gelijk aan zijn nieuwe baan.
Na Mainly Music troffen we Gerda en Sjoerd met Gerke in het park. Michele met Jake en Amber was ook naar het park gekomen, zo konden Gerda en Sjoerd ontmoetten met wie ik zo veel tijd doorbreng en van wie ze tuinstoelen en een fietsje voor Gerke hadden geleend.

 Na de koffie en chocolademilkshake hebben we nog wat in het park gespeeld en de  eendjes gevoerd. Toen was het tijd voor Jake en Amber om naar opvang te gaan en voor Branko om uit zijn ziekbed te stappen en de plaats in te nemen van Nanette die op haar beurt het ziekbed weer gezelschap ging houden.

Branko is met de kinderen naar het speeltuintje bij het Boathouse gegaan. Hier kwamen Sjoerd,  Gerke en Doesjka ook heen nadat ze uitgewinkeld waren in Highpoint.
(Deze gehele week was het voor Branko en mij nog een beetje nasukkelen met een koudje en een finke hoest, gelukkig is het allemaal over gegaan)

‘s Avonds is Branko met zijn ouders nog naar Highpoint gegaan. Die ochtend had Michele verteld over een soort stepjes die ze voor Jake en Amber had gekocht en waar ze veel op oefenden. 
Ook hadden we bedacht dat het leuk voor Gerda en Sjoerd zou zijn als ze zelf de cadeaux zouden kopen/zien die ze in oktober aan Max en Warrun gaan geven voor hun verjaardag (Grote Tonka auto’s was het idee). Deze avond zijn ze op jacht gegaan en kwamen met  grote dozen en tevreden gezichten thuis. De tonka auto’s zijn aangevuld met een tonka hijskraan (deze blog even niet laten lezen aan onze jongens tot na hun verjaardag!). Branko wist er nog 10 % korting op te krijgen door te wijzen op het draaihendeltje dat er niet op zat (bij geen van de exemplaren in de winkel). Branko dacht dat Tonka wel zo’n goede naam was dat hij vanaf thuis wel een nieuw hendeltje zou kunnen bestellen. Dit bleek niet nodig, het hendeltje zat gewoon netjes ingepakt in de doos erbij.
De Tonka’s hebben we een week onder ons bed ’verstopt’ gehad. Ik heb Warrun een keer aandachtig ohhh, en ahhh, horen zeggen met zijn  hoofd onder het bed. En Branko heeft Max een keer in zijn geheel onder het bed vandaag moeten rollen. Gelukkig zijn ze nog in de ontwikkelfase dat ze denken dat wij gewoon dozen met mooie plaatjes van auto’s erop onder ons bed hebben staan. Ze realiseren zich niet dat er misschien wat inzit, dat je het misschien onder het bed vandaan kan halen enz. Of misschien waren ze al zo onder de indruk van de plaatjes dat ze nog geen tijd hadden gehad om alles er onder vandaan te halen en uit te pakken. In middels hebben we de auto’s vakkundig verstopt op hoge planken in kasten, en achter lappen.

Vrijdag 24 augustus, Het grootste deel van de dag heb ik winkelend met Doesjka doorgebracht. Ook nu ben ik weer op plekken geweest waar ik wel van gehoord had, maar nog nooit geweest was. Het was erg leuk en we hebben een goed rondje gemaakt met trein, tram, en bus.
Na de opvang zijn we met Warrun en Max langs gelopen bij het appartement van Gerda, Sjoerd en Doesjka Hier waren nu ook Bert en Tineke, die hadden net Derek met familie op het vliegtuig gezet, terug naar hun huis in Schotland, en blijven 2 nachtjes slapen bij Gerda en Sjoerd.
We zijn blijven eten en daarna snel naar huis vertrokken om 2 oververmoede jongentjes in bed te stoppen en onszelf ook. 

Zaterdag 25 augustus, het is een heerlijke lente dag! (en nog niet eens lente). We hebben dit gevierd  met een lunch/picknick in het park. De jongens lekker aan het spelen op de rekken en wij knabbelend aan het fruit en de boterhammen.  Op de terugweg zijn we langs het andere park gelopen, dichterbij ons huis en met een crossbaantje, ideaal voor Gerke met zijn geleende fietsje. Hier troffen we dan ook Doesjka met Gerke en Julia. De resten van de picknick hebben we gewoon weer uitgestald en we hebben verder genoten van deze lentedag.

Zondag 26 augustus, Na een rustige ochtend kwamen Doesjka, Gerke en Julia langs. We hadden ze uitgenodigd voor een pannekoeken lunch. Terwijl ik aan het bakken was wilden de jongens al naar buiten. Om de een of andere reden heeft Warrun altijd wel zin om iets schoon te maken en hij vroeg of hij de deur kon wassen, dat mocht. Snel bedacht ik dat hij ook zijn auto kon wassen, dat bracht het water iets meer in de tuin en iets verder van de binnekant van het huis.  

Dankzij het heerlijke weer konden we op het speelplaatsje naast het huis lunchen.
Heerlijk, alles wat valt is direct voor de vogels, kinderen die niet meer willen zitten kunnen spelen,  pannenkoeken worden verteerd als boter onder de lentezon waarna weer meer gegeten kan worden. Gerke had ondanks zijn grote uit-eten-ontbijt met Bert en Tineke nog verrassend veel plek voor veel pannenkoeken. Julia heeft een pannenkoek gegeten en is daarna een slaapje gaan doen. Na haar slaapje hebben Warrun en Max haar een kiwi gevoerd.
Terwijl Gerke speelde en Julia sliep is Doesjka met Gerda gaan winkelen en is Sjoerd ons komen helpen om op de kinderen te passen.

Maandag 27 augustus, 
Ellen had  ook bedacht dat ze nog even bij haar oom en tante langs kon gaan en is met de bus naar Melbourne gekomen. Na koffie met mij en Doesjka hebben we nog even gewinkeld. Doesjka is hierna naar een tentoonstelling gegaan. Ellen en ik hebben nog even doorgewinkeld en geluncht. Hierna was het voor mij tijd om naar huis te gaan. Ellen heeft nog even de toerist uitgehangen en heeft iets later Gerda en Sjoerd opgezocht.
Het bezoek van Ellen was weer een goede reden om na de opvang nog even bij Opa en Oma langs te lopen. Ze vonden het maar gek om hier opeens Ellen te zien. 
De jongens lagen thuis nog maar net op bed toen Sjoerd bij ons aankwam met de tas die we hadden laten liggen. Tegelijk kon hij even zijn e-mail checken EN de verjaardagscadeautjes voor de jongens inelkaar zetten. Afgelopen donderdag hadden ze niet alleen Tonka’s maar ook (loop)fietsjes voor de jongens gekocht. We hadden bedacht dat de auto’s nu gegeven konden worden (zodat het duidelijk was dat ze van opa en oma waren ) en de fietsjes zouden ze op hun verjaardag krijgen. 
Na een weekend met veel buiten zijn en weer 2 paar versleten schoenen van hun huidige loopauto’s heb ik gevraagd of de cadeautjes niet andersom gegeven konden worden, en zo is het gegaan.

Dinsdag 28 augustus
Terwijl Gerda en Sjoerd aanwezig waren bij de officiele opening van het nieuwe kantoorgebouw van Branko’s werk,  trof ik Doesjka en Ellen in de locale winkelstraat voor een kopje koffie. Ik ben nog even met ze meegelopen wat winkeltjes af. Al snel hadden de jongens er genoeg van en moest ik het hazenpad kiezen, de winkelenden achterlatend.

‘s Middags hebben we een mini verjaardagsfeestje gehouden. Ondanks de waarschuwing van mijn zus, dat het wel een leuk idee lijkt, maar het geen leuk idee is, heb ik toch sterretjes in de muffin-taart gestoken. Ik dacht, met 2 doosjes lucifers en 2 mensen die aansteken, moet het wel lukken. Het lukte half. We hebben 2 keer 3 sterretjes af zien branden (de tweede keer met een loeiend brandalarm).

Hierna was het tijd om te blazen. In 2 stevige koekjes heb ik elk 3 kaarjes gestoken en de jongens hebben elk ze 3x uitgeblazen.

Het cadeau! Onder  een groot laken hadden we de fietsjes verstopt en ze vonden ze heel interessant. Het is nog even wennen voor ze dat ze echt hun helmpje op moeten als ze gaan fietsen.
Warrun had nog even problemen met het feit dat het achterwiel niet meedraaide, dit kwam door de zijwieltjes, maar ook dat is ‘s avonds gefikst, net als de trapper die er halverwege afviel.

‘s Avonds kreeg Sjoerd op de een of andere manier wel het avond eten in de jongens (heel veel geduld en een verhaaltje was de truc deze keer). Omdat hij 100x succesvoller was dan ik heb ik hem maar even alleen gelaten met Max en Warrun tot alles op was.

Woensdag 29 augustus
Na een rustige  start zijn we onze cadeautjes voor de familie gaan brengen. Zo kon alles nog op tijd worden meegenomen met het inpakken der koffers.
Na een kopje thee en een hapje fruit voor de jongens op het terrasje zijn we weer naar huis gegaan.

We hebben alvast de spullen van Michele opgehaald uit het appartementen evenals de huishoud en etenswaardingen die over, en niet meer nodig, zijn.

‘s  Middags kwam iedereen nog even bij ons op bezoek. Ik had net voor de jongens de ballen in de achtertuin gezet. Zo had Julia haar eerste ballenbak ervaring.

Donderdag 30 augustus, Gelukkig was het vertrek te vroeg om bij alles stil te kunnen staan. Om 6 uur ging de wekker, ik heb me aangekleed en ontbijtbakjes klaargemaakt. Om 10 voor half 7 hebben we de kinderen uit bed gehaald, sokken en een vest aangedaan en met ontbijtbakje in de auto gezet. We hebben Branko gedag gezegd en aan zijn lot overgelaten. Om half 7 waren we bij het appartement. Alle koffers en Gerda gingen bij ons in de auto. Sjoerd, Doesjka en de kinderen met de handbagage gingen in de huurauto die gelijk op het vliegveld zou worden ingeleverd. Bij de ‘drop-off’, heb ik Gerda met de koffers achtergelaten.

We zijn gewoon naar huisgegaan, kleren aangetrokken en naar Mainly Music gegaan. En zo goed mogelijk de routine van de dag gevolgd.

Vrijdag 31 augustus, Op opvang wordt ‘s middags vaderdag gevierd. Branko heeft geen tijd om hierbij te zijn, zoals de meeste ouders en krijgt zijn cadeautjes mee naar huis. Zondag maken we ze open.

In a Kingdom far far away…. welk sprookjesboek begint niet zo. 
Far far away…. De lijst namen die Max en Warrun opnoemen na deze woorden wordt steeds langer. Al een maand weten ze dat John & Helen (en als Branko thuis is maken ze de conectie met papa’s en wordt Martin ook genoemd) in een vliegtuig zijn gestapt en ver ver weg zijn.  Een week of 2 hebben ze gedacht dat ze in dat vliegtuig bleven, maar inmiddels is er dus ver ver weg na die vlucht.
Warrun en Max dreunen nu een hele rij namen op, of als ze een vliegtuig zien, of als ze aan 1 van de mensen in de rij moeten denken. Maar de hele rij van mensen die ‘ver ver weg zijn’ gegaan wordt in 1 adem genoemd; John, Helen, Martin, Oom Hans, Opa, Gerke, Oma, djanteDoesha, Jululla, Katie, Abby.

Ik moet maar snel op zoek naar meer mensen hier waarmee ze kunnen spelen. Het klinkt zo triest als al hun vriendjes ver weg zijn gevlogen. Het doet mij ook weer beseffen dat wij ver weg zijn gevlogen. En weer is me duidelijk dat als je weggaat je bij dit alles niet zo stil staat, je bent bezig met wat volgt, wat eraan komt. Alleen nu er van ons weggegaan wordt besef ik dit en hoe ik me voel meer overeen zal komen met wat mensen 2 jaar geleden voelden toen wij verhuisden.  

Nanette heeft gelukkig onze achterstand met de blog redelijk weggewerkt en vandaag heb ik de foto’s ook weer eens om de website gezet; ze zijn hier weer te vinden (Juni, Juli en Augustus).

Zoals Nanette hieronder al schreef, zijn de jongens al aardig te spreken over Lego. Ik had een doos met wat Lego bij elkaar gezocht zodat Gerke daarmee kon spelen tijdens zijn verblijf hier, en toen ik dat had gedaan stond Max gelijk in de doos te graven en koos een grote doos die hij graag open wilde hebben. Sindsdien spelen ze veel met de voertuigen die ik voor ze maak met Lego en komen ze af en toe met handjes lego terug met het verzoek of ik het weer wil maken. Ik pret (Lego spelen) en zij pret. Een makkelijkere manier om iedereen blij te krijgen is er haast niet

Afgelopen zaterdag moest ik helaas werken omdat onze collegae in China niet weten wat ze willen maar wel wisten dat wat wij voor ze gemaakt hadden niet was wat ze wilden. Afijn, een fijn dagje op kantoor bezig geweest en gelijk afgedwongen dat ik deze week dan wel vrij heb op de verjaardag van Nanette. (waarschijnlijk moet ik wel even blijven doorduwen om echt vrij te hebben maar dat komt wel goed).

Ons hele gezinnetje is nogal ziekelijk geweest de afgelopen maanden. We lopen allemaal nog steeds te hoesten van een nare verkoudheid en Max en Warrun zijn daarboven ook nog eens echt ziek geweest met een flike koorts. Ikzelf heb op een of andere manier mijn ribben bezeerd door het hoesten dus als ik nu moet hoesten doet het echt pijn. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar het bezeren van ribben door hoesten kan ik van harte afraden. Toen Warrun nog niet zo ziek was en Max nog vrij slap ben ik met de jongens gaan wandelen, wat er op neer kwam dat Warrun een wandelwagen wilde duwen en Max rustig achterover in de kinderwagen zat. Warrun heeft de hele wijk de buggy geduwd, ik was zeer onder de indruk.

Maar ik dwaal een beetje af. Afgelopen zondag werd hier in Australie vaderdag gevierd. Nanette had geloof ik grootse plannen, maar aangezien Warrun zaterdagavond ook met flinke koorts neerstorrte (net al Max eerder al had gedaan) was het plan omgegooid tot een rustige dag. Ik heb me flink vermaakt door samen met mijn zoontjes de film ‘Over the Hedge’ te kijken (erg leuk) en verder heb ik de Lego die Gerke had geleend op bevel van Max en Warrun weer in elkaar moeten zetten. Kortom: lego-en en TV kijken, samen met je kids, veel mooier kan het toch niet worden? Jawel, het kan WEL mooier. Namelijk: toen Max een van zijn slaapjes wilde doen en ik even bij hem moest blijven ging hij even zijn luier vullen. Toen hij al aardig succes had geboekt bood ik aan om zijn luier te verschonen zodat hij wat ruimte zou hebben en dat vond hij wel prima want er zou nog wel wat komen. Terwijl hij met de billen bloot lag op het aankleedkussen kwam de rest van de lading er aan. Ik stond klaar met zijn luier om het op te vangen en moedigde hem aan om zich vooral niet in de houden. En dat deed hij dan ook niet. Hij wist een enorm projektiel over mijn hand heen de schieten en een halve meter verder tegen de muur te krijgen. Ik geef toe; een onfris verhaal, en het opruimen ervan was ook geen feest, maar ik ben nog steeds diep onder de indruk van Max zijn prestatie en heb hem dan ook ruimschoods geprezen. Later heb ik van de jongens ook nog een zelfgemaakte gipsen handafdruk gekregen, en ook nog eens wat leuke films om te kijken! It’s good to be a dad.

Het regent baby’s om mij heen. Mijn vriendin Edith in Nederland heeft een prachtige zoon gekregen (ik heb de foto’s gezien, ik gebruik prachtig niet zonder reden). Venessa die ik hier ooit in het park heb ontmoet en die mij kennis heeft laten maken met Michele en Melissa heeft in Japan op 4 september een dochtertje gekregen. Nog voor de kerst zullen ze weer hier in Melbourne wonen en kan ik het kleintje zien.

Tenslotte heeft Lauren, moeder van Oscar, die ik ken van Parentgroup ook 4 september een dochterje gekregen. Vader Andrew heeft gemaild dat ze precies op Oscar lijkt toen hij net geboren was. Ik ben benieuwd, Oscar was ECHT 1 van de mooiste babies die ik ooit gezien heb, hij leek ook erg veel op 1 van de babies in een luier reclame op tv. Ik ben erg benieuwd naar dit meisje.
Begin Augustus ben ik nog op het feestje ter gelegenheid van dit meisje geweest. Een vriendin van Lauren had mensen uitgenodigd voor een baby-shower. Eerst wilde ik niet gaan, het was weer een sociale bezigheid van mij, niet met de familie, net terwijl Gerda, Sjoerd en Doesjka met familie op bezoek waren. Maar toen ik er achter kwam dat het niet de hele parentgroup was de uitgenodigd was, maar een mengeling van vriendinnen van Lauren, ben ik natuurlijk wel gegaan. Met de allerliefste washand met eendekopjes op de vingers als cadeautje.

Er worden hier helemaal geen geboortekaartjes rondgestuurd. Via via, moet je zorgen dat je op de hoogte blijft. Soms wordt er een mailtje of sms-je gestuurd, maar dat kan ook even duren voordat die echt verstuurd worden, da’s Logisch nieuwe ouders hebben wel wat anders te doen dan lettertjes in zinnentjes te veranderen en aan anderen te sturen.

Nanette heeft weer eens een flink werkstuk op onze blog gezet. Het is het laatste overzicht van augustus en het is hieronder te vinden (scroll maar naar beneden of klik hier).

Veel moois dus aan het begin van deze maand. Ja, het is hier nog steeds zo droog dat zelfs regen ons blij maakt. We kunnen ook blij zijn want 80% van de regen valt ‘s nachts; we hebben er weinig last van.

Het eerste weekend van de maand heeft Branko op zaterdag gewerkt waardoor ik geen cadeautje voor hem had op vaderdagzondag. De jongens gelukkig wel en hij is daarvan de vader, niet van mij. Ze hadden de cadeautjes zelf gemaakt en zelf geschonken, jullie hebben Branko’s verhaal kunnen lezen.

Op maandag hebben we Max thuis gehouden en heeft Warrun een prima dag bij opvang gehad. Ik had halverwege nog even gebeld om het na te gaan, maar er waren geen problemen en hij zat lekker te eten toen ik belde. Dinsdag hebben we lekker rustig aan gedaan.
Woensdagochtend zijn we met Michele, Jake en Amber op stap geweest, niet ver; gewoon naar een speeltuintje. Jake en Amber hadden hun driewielers mee. Max en Warrun hun nieuwe fietsen. Ze zijn het er nog steeds niet zo mee eens dat ze hun helmen op moeten. Maar vinden het toch ook niet goed als anderen kinderen hun fietsen bewonderen en gaan er dan snel op zitten. Zo hebben ze toch nog wat tijd met hun rijwielen doorgebracht.
Ook al vind ik dat er genoeg plekken zijn waarop mensen vertellen hoe grappig en geestig de uitspraken van hun grut zijn, het volgende wil ik jullie niet onthouden. Terwijl we om een uur of 10 op het gras wat stukjes fruit deelden met de kinderen kroop er een rups over Jake’s knie. In optocht vonden we een boom en probeerden we deze hier te huizen. De rups keek wel beter uit en wilde niet op de dikke bast die Amber had uitgezocht. Optie 2 een kleiner exemplaar met groene blaadjes werd wel goedgekeurd en de rups verdween. Na wat spelen kwam Jake nog even een keer vertellen dat er een rups over hem had gekropen en Michele vroeg hem wat een rups later wordt (we hebben tenslotte al tientalle keren de vlindertuin in de dierentuin bezocht). ‘A Sausage’ antwoordde hij zeer stellig.
Volgens Michele kwam het door de overeenkomst in vorm van rups en worst, maar ik kon mij voorstellen dat hij een gekweld kinderzieltje had na een kinderboerderijbezoekje met bijvoorbeeld zijn vader en dat ze bij de biggetjes stonden en zijn vader vroeg, ‘weet je wat die later worden’ (precies de vraag die Michele in het park vroeg).

Op donderdag 6 september ging alles al weer wat beter en zijn we naar Mainly Music geweest. Hier werd vol overgave van de cakejes gesnoept die er waren omdat iemand voor het laatst was; de jongens zijn zeker aan de beterende hand. Thuis was dat nog niet duidelijk omdat daar nog flink gejammerd en voedsel geweigerd werd, maar als er cakejes worden gegeten en zelfs opgestaan en meegedanst met de muziek, dan zit het wel goed en is het heel jammer voor de jongens maar is het weer gewoon eten wat de pot schaft en niet hangen of jammeren om aandacht.
En vrijdag, toen werd ik 35!  Judith wist heel vrolijk te vertellen dat je dan bij haar werk een extra vrije dag krijgt , dus het is officieel dat je met 35 oud bent en wel een extra dagje rust kan gebruiken.

Zaterdag was er weer een Farmers market op de Collingwood Childrens Farm. Ik ben hier 2 keer eerder geweest en vind het er erg prettig op zo’n dag. Het lukt me niet iedere tweede zaterdag van de maand er heen te gaan, misschien maar goed ook het is dan waarschijnlijk ook helemaal niet leuk meer. Dit keer ging Branko ook mee, die had het nog nooit gezien. We hebben hele mooie rozen gekocht die een week later nog zo mooi waren dat ik aan de buren heb gevraagd of zij ze wilden hebben omdat wij 3 dagen weggingen, en verder gezonde rozijnen een drankje, meer dan overheerlijke trostomaten en een pannenkoek voor het lekkere. De jongens hebben nog wat dieren gekeken en Warrun vond nog een mooie stok, gelukkig stond hij er niet op om hem mee naar huis te nemen.

Zondag 9 september  was er een dagje van de tweelingengroep waar ik (slapend) lid van ben. Ze gingen dit keer naar de treintjes waar wij wel vaker zijn geweest en omdat Warrun en Max het daar altijd leuk vinden zijn we ook gegaan. Voor de tweelingen groep was een uur lang een treintje gereserveerd, dat zijn 4 ritten. Er waren zo veel ouders met tweelingen (of meer) dat er 2 ritten nodig waren om iedereen mee te laten rijden. Michele was er ook met iets wat hangerige kinderen. Na de ritjes en een pick-nick in het park zijn zij weer naar huis gereden, maar wij moesten toch echt nog een laatste rondje rijden. We hadden een mooie dag. Op de foto is te zien dat Max weer helemaal is opgeknapt en Warrun nog wat rustiger is en zijn reserves weer opbouwt.

Maandag 10 september had Branko de auto mee om hem naar de garage te brengen. Bij de laatste beurt hadden we een lijst mee gekregen van zaken die vervangen moesten worden; twee dagen werk en bijbehorende kosten. We vinden een goede=veilige auto belangrijk en vonden deze twee dagen geschikt voor het onderhoud. Ik heb de kinderen lopend weggebracht en opgehaald, ze hadden een leuke dag gehad en 100 dingen te vertellen, niet alles is nog te begrijpen voor ons.
Dinsdagochtend ging ik even bij Michele langs. Maandag was ik (zoals gewoonlijk) na het wegbrengen van de kinderen even langsgegaan voor een kopje koffie. Helaas is Amber nu ook ziek en zit Michele ‘vast’ onder dit zieke hangerige kindje. Ik denk dat Jake niet ver weg is van ook ziek worden. Deze dinsdagochtend had ik Michele gebeld hoe het ging en het was helemaal niets daar. Beide kinderen ziek, zeer slechte nacht gehad,  geen melk in huis en sommige medicijnen moesten ook aangevuld.
Geen nood, ik had toch geen auto dus parentgroup zat er niet in, en dit gaf een goed doel aan de dag. Met de kinderen in de fietskar ben ik naar de winkel ‘op de  hoek’ gelopen. Hier melk gekocht. Naast deze winkel zit een bakkertje daar wat broodjes gekocht voor de lunch. Naast het bakkertje zit een snoepwinkel met een koffiehoek, hier een koffie gedronken en de kinderen een chocomelk. Wat drop voor het weekend gekocht en de jonges zochten allebei een zakje sojaknabbels uit. Ik vind dat niet zo erg want ze eten het zelden en als ze het eten zijn ze het zo weer zat.
Met de kinderen weer in de kar knagend aan de knabbels, de verbijsterde blikken van voorbijgangers getrotseerd (ik had geen bakje ofzo dus ze aten zo uit de zak, het zag er ook een beetje ….tja hoe zou je het noemen… uit. ) gingen we via de apotheek naar Jake, Amber en Michele.
En toen werd het een dag waarop het NIET alleen ‘s nachts regende. Iedere keer als ik weg wilde gaan begon het weer zo te stortregenen dat ik besloot nog even te blijven. UIteindelijk zijn we de hele dag gebleven en heb ik Michele kunnen helpen bij de lunch en het diner en heel veel met de kinderen gespeeld. Michele is volgens mij het meest ziek en kon deze rust en afleiding wel gebruiken en riep iedere keer als het even droog was dat ik nog niet weg moest gaan.
Branko heeft vanuit zijn werk de auto opgehaald en is toen ons op komen halen. We hadden dit niet goed doorgedacht want zijn fiets lag achterin en de autostoeltjes van de kinderen stonden in onze garage. Hij is dus na het voeren van de kinderen doorgereden naar huis en Michele heeft mij en de kinderen  met haar auto met autostoeltjes en plek voor de kinderwagen in de achterbak thuis afgezet.

Woensdag 12 september werd een dag waarop we veel tijd met ons gezinnetje hebben doorgebracht en wat goede ontdekkingen hebben gedaan over ons leven en besluiten hebben genomen. Lees de stukjes over werk maar (hier en hier).

Donderdag was er geen Mainly Music, met een groepje hadden we afgesproken om naar het park te gaan. Om 10 uur zouden we verzamelen. Vanaf 9 uur belde iedereen 1 voor 1 af. Ziek, ziek, ziek.  Na gisteren het grootste deel van de dag niet thuis te zijn geweest vinden Max en Warrun het ook wel eens leuk om uitgebreid met hun trein, puzzels en auto’s te spelen. Zo heeft Max zeker een uur de grotere lego blokken opelkaar gestapeld, zeer geconsentreerd. In de middag zijn we naar Branko’s kantoor gereden. Hier heeft Branko een uurtje of iets meer met de jongens in de tuin gespeeld en met de loopauto’s de wijk doorkruisd. Ik moest naar een endotondist (ofzo). Mijn tandarts hier heeft mij doorgestuurd omdat ik nu al 2 jaar en waarschijnlijk al veel langer (dit kan 11 jaar zijn) een geinfecteerde holte boven mijn stifttand heb, mijn ene voortand. De voorgeschreven behandeling van deze specialist: het hele ding weghalen, dit is niet zo erg want de kleur past niet meer, hij is te lang en de afwerking tegen tand en tandvlees is niet heel goed passend, de pin die alles in mijn tand houdt weghalen, de stop uit de lege wortel halen, alles schoonmaken, medicijn erin stoppen,  een stop in de wortel stoppen die wel helemaal tot het topje van de wortel gaat (dit is nu niet het geval en dat heeft ervoor gezorgd dat achtergebleven bacterien in de wortelschacht een abses erboven hebben veroorzaakt.) Dan krijg ik een tijdelijke tand. Na 3 weken wordt er gekeken of alles goed gaat en als dat zo is mag ik terug naar mijn tandarts voor een nieuwe kroon/stiftand. 
Zo, het is niet eens zo snel gezegd, dat staat mij dus te wachten 15 oktober en de weken erna. Branko heeft al vrij genomen om mijn hand vast te houden en het is op een maandag dus de kinderen zijn ook goed en veilig ondergebracht.
Na dit hele verhaal teruggereden naar Branko, de kinderen opgehaald deze hadden het erg leuk gehad en vertelden weer vanalles terwijl we naar huis reden (zonder Branko). Thuis gegeten en de kinderen in bed gelegd Branko was wat later want die wilde wat extra uren maken zodat hij morgen wat eerder van kantoor weg kan.

Het is een emotionele achtbaan geweest deze week wat betreft mijn werk.
Sinds ik in Australië werk probeer ik her en der een beetje kontakten te leggen om er achter te komen waar leuk werk op het gebied van regeltechniek te doen is. Deze behoefte is ontstaan uit het gevoel dat ik op den duur mijn klus wel geklaard zal hebben bij Air International, en ik dan weer op zoek moet naar iets anders.

Enige maanden geleden heb ik geprobeerd kontakt te leggen met een bedrijf wat zonne-energie centrales bouwt (SolarSystems), en kort geleden hebben ze kontakt met mij gezocht omdat ze op zoek zijn naar een Control Systems Engineer (en dat ben ik). Ik wilde graag eens met ze praten en na een paar gesprekken hebben ze mij een baan aangeboden. Ik voel me erg aangetrokken tot het idee om te werken in een industrie die, naar mijn idee, de komende decennia een enorme groei zal gaan doormaken, en nog goed voor onze planeet is ook.

Gedurende dit hele proces heb ik mijn baas op de hoogte gehouden van wat er gaande was dus toen ik hem vertelde dat SolarSystems mij in dienst wilde nemen kwam dit voor hem niet geheel als een verrassing. Hij legde zich er echter niet zomaar bij neer en samen met de general manager (direkteur van de Australische afdeling van Air International) heeft hij zijn uiterste best gedaan om mij ervan te overtuigen het bedrijf niet te verlaten. (Een van de meest overtuigende akties was dat ze me een opslag van 12% aanboden!) Kortom, ik blijf voorlopig nog eventjes bij Air Inter, met een warm gevoel van waardering. Ik heb deze week gemerkt dat ik toch het nodige respect heb opgebouwd bij mijn collegae en dat is me toch wel wat waard.

Vrijdag 7 september werd ik 35! Omdat Branko de zaterdag ervoor had gewerkt had hij deze vrijdag vrij. Heel fijn. Allereerst hoefde ik niet op te staan toen de kinderen wakker werden. Branko kleedde ze aan, maakte ontbijt en bereidde een ontbijtje op bed voor mij. Toen ze mij hoorden kwam iedereen naar boven. Allereerst kwam Max met een vierkant cadeautje onder zijn arm de kamer binnen strompel/schuiven. Max verliest alle functie en buigzaamheid in zijn knieen als hij wat moet dragen. ‘Hier, open maken’ zei hij terwijl hij het op bed deponeerde. Tegelijk kwamen Warrun en Branko binnen. Nog meer cadeautjes. De kookspatels en kwastjes werden als kam uitgeprobeerd en de parmezaanse kaasschaaf/rasp bleek erg leuk en interessant om rond en rond en rond te draaien. Een deegrol en pottenopenmaker maakten de pakjes compleet. Van Branko kreeg ik een kaart met erin het programma voor vandaag. Een uitgebreidde ochtend in de plaatselijke beautysalon  gevolgd door een lunch. We kozen hier het speciale lunchmenu 2 gerechten van de 3 gangenkaart met wijn of koffie/thee erbij. De bediening adviseerde ons dit zo konden we een voorafje kiezen om te delen, ieder een hoofdgerecht en een toetje om te delen. Een gehele lunch voor een voordelige prijs.
De middag wandelden we door de lokale winkelstraat op zoek naar een cadeautje van mijn ouders. Ik wilde graag een groenkleurige hanger voor om mijn nek. Uiteindelijk iets gezien dat ik leuk vond. Helaas het waren oorbellen. Een zeer meewerkende juwelier volgde onze aanwijzingen op en maakte er 2 ovalen rondjes aan, vond een kettinkje dat heel kort of een beetje kort gedragen kan worden en ik was tevreden. De juwelier had een half uurtje nodig om de oogjes netjes te maken. Branko heeft alles opgehaald toen hij de kinderen ging halen en wat bleek. Ook aan de tweede oorbel hadden ze een oogje gemaakt en er ook nog een simpel kettinkje bij gegeven.
De kinderen hadden in opvang een grote kaart voor mij gekleurd en kwamen hiermee ZO trots binnenstappen om aan mij te laten zien. Op de foto laat Warrun zien waar zijn hand is.

Was dit het? Nee hoor. Ik ben nog veel meer verwend. Helen stuurde een mail dat Martin (voor de 3e keer) toch weer niet naar Melbourne komt om een dringend probleem op te lossen dus zij sturen hun Jamie Oliver kookboek MET handtekening op. (ze wonen in het dorp waar zijn ouders hun pub hebben). Zus Louise had een kookboek op de post gedaan, erg leuk, deel 1 hiervan heb ik ook al en dit boek heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels kookboeken lees als een boek, en niet omdat ik iets wil gaan koken. Schoonzus Doesjka had een boek voor mij gekocht hier in Melbourne, een kookboek, ik houd jullie op de hoogte met lekkere vondsten. En van Michele kreeg ik een zeer luxe map om je eigen uitgeknipte, favoriete recepten overzichtelijk in op te slaan.
Tenslotte kan op ieder moment de locale kookspeciaal zaak bellen dat ‘mijn’ pan is binnengekomen verjaardagscadeau van de ouders van Branko. Het is een hapjespan die ook in de oven kan, ook anti-aanbak maar niet Tefal, iets veel gezonders (?) dat er voor zorgt dat alles wat je kookt lekker wordt.
Er zit diep verboren ergens een thema, iets dat de cadeautjes verbind en iets waarvan de mensen vinden dat het bij mij past.

Afgelopen weekend zijn we naar Foster geweest. Vrijdag de 14e heb ik de kinderen naar opvang gebracht, heb ik bij Michele haar moeder geholpen met de kinderen en hebben we samen Michele naar bed gestuurd. Vervolgens ben ik de koffer gaan pakken en alles dat mee moest in de auto gezet, dit was verbazend weinig en het zal nog minder worden. Om 3 uur heb ik de kinderen opgehaald, om 4 uur waren we in Port Melbourne en stapte Branko in de auto. Vervolgens sloten we aan in de vrijdagmiddag spits en reden we naar de rand van Melbourne. Hierna konden we gewoon doorrijden naar het huis van Bert en Tineke.
Hier bleven wij dit weekend. Zij niet, maar dat was nog een verrassing. Zaterdagmidag zijn we naar Bayview gereden om mijn verjaardag te vieren met thee en taart. Vervolgens hebben wij Bert zijn 70ste verjaardag gevierd met meer thee. Het was een totale verrassing voor Bert dat opeens 2 bevriende stellen de keuken binnen stapten. Wij wisten het allemaal, alleen hij niet. En hij had niets in de gaten gehad, ook al had hij een opmerking gemaakt over alle aanwijzingen. Het B&B dat opeens volledig vol zat volgens het uithangbord. De 2 taarten en berg koekjes die hem wat veel leken voor alleen ons.
Van Bert en Tineke kreeg ik precies de Bodybutter van de Bodyshop die ik wilde hebben. Dat was een complete verrassing, maar niet zo raar omdat ik net 2 weken eerder deze creme met Ellen had gekocht, onder het mom ‘Tineke heeft een nieuwe doos nodig en vind altijd dat jij een goede keus hebt in geurtjes, dus wat jij lekker vind vind zij lekker’. Van Ellen kreeg ik ook iets speciaals, ik had gevraagd waar zij het superhandige kleine handtasje vandaan had. Dat bleek uit Schotland te komen. Ik had nog even overwogen Derek te vragen er 1 voor mij mee te nemen voordat hij naar hier op vakantie kwam, maar ik heb het niet gedaan. Ik spreek hem zelden tot nooit dan is het een beetje te veel om hem 2 dagen voor vertrek voor een symposium en vakantie in een ander werelddeel te vragen om nog even voor mij te gaan winkelen. Ellen daarentegen had dit wel aan hem gevraagd (waarschijnlijk niet 2 dagen van te voren) en hij heeft een prima exemplaar uitgekozen (zie foto met kookboeken) dus eigenlijk is dit cadeau ook van hem.

Het weekend was verder erg rustig en we hebben veel geslapen. Bert en Tineke blijven in Bayview voor een avond met vrienden, en ontbijt. Wij gingen terug naar hun huis waar de kinderen nog een nacht tevreden op hun luchtbed gingen liggen dat daar voor hen was opgemaakt. We hoeven voortaan dus ook geen campeerbedjes meer mee te nemen. En als we de kinderen moe genoeg maken en laat genoeg in bed stopppen, dan kunnen ze prima samen op 1 matras liggen en vallen ze in slaap voordat ze kunnen bedenken dat ze kunnen, schoppen, porren, prikken, dekbedden aftrekken, kussen gooien enz. 
Zaterdagavond en zondagochtend heb ik helemaal zelf de kachel aangemaakt en een prachtig vuurtje gestookt (ook al zeg ik het zelf, Warrun was het trouwens wel met mee eens). Zondagochtend hebben we de auto weer ingepakt (zo klaar, en misschien dit keer niets vergeten) en zijn we naar Bayview gereden. Hier kregen we nog een pancake en  wat lichte live muziek voor de jongens (‘there’s a redback on the toilet seat’  en ‘the pub is out of beer’). We bleven zo lang hangen dat het lunchtijd werd. Na een heerlijke chickenquich zijn we echt op huis aan gegaan.

kleine voetnoot van Branko: Nanette is op vrijdagavond erg ziek geworden (het hele spijsverteringskanaal langs diverse uitgangen geleegd zullen we maar zeggen) en Branko had de helft hiervan te pakken vanaf zaterdagmiddag.

Zo af en toe durven (vooral oud collega’s) deze vraag nog aan mij te stellen. En ja, ik ben op zoek, niet hard, niet full-time. Na een dag vol kindergedoe omgevallen bekers melk en pindakaas afgeveegd aan lamellen komt Branko thuis met leuke verhalen over collega’s die over de kop slaan op de fiets of kantoortuinen die verbouwt worden en dan geen ingang meer hebben zodat mensen over muurtjes moeten springen,  dan mis ik zo’n omgeving en zulke contacten en ga ik weer wat gemotiveerder op zoek.

2 weken geleden liep ik tegen een advertentie aan die mij wel aansprak. Er werd niet veel gevraagd, maar ik heb wel veel te bieden, en ik heb ruime ervaring met projecten en vind dat ook heel leuk om te doen. Altijd wat anders altijd nieuw:

This position is to provide administration support to the installation team on the new ticketing system for the Victorian bus system.
The position is three days a week with Monday and Thusday being mandatory for approximately three months. Requirements for this position are exellent verbal and written skills, posess a thorough understanding of Microsoft applications including powerpoint. Recent involvement within a project team enviroment is also advantagious.
Duties will include maintaining the issues register for installation, documentation of installation related procedures and processes, invoicing enquiries and staff meeting minutes.
(in Port Melbourne da’s dezelfde week waarin Branko werkt)

Ik heb vrijdag mijn cv gestuurd en maandag werd ik teruggebeld. De advertentie had toen 3 dagen op het net gestaan en de man was al 4 mensen aan het uitnodigen voor een gesprek. Gelijk de volgende dag sprak ik hem, om 12 uur. Of eigenlijk, hij sprak tegen mij;  hij had voor mij 3 mensen gesproken maar toen ik binneliep zei hij: “ jouw cv is gewoon beter en jij bent geschikter” vul deze papier in. Hij vertelde nog wat het werk was (dat was precies wat in de advertentie stond, meerr wist hij ook niet echt. Toen ik vroeg waar het in Port Melbourne was bleek na 2 keer heropstarten van zijn computer dat het in het centrum van Melbourne is en niet in Port Melbourne (dit was alleen maar nog beter nieuws, dit is ook met OV goed te bereiken en ALS ik zou willen fietsen is het dichterbij dan Port Melbourne). Zoals je kan lezen was ondersteunend werk voor een project dat loopt over de introductie van een nieuw systeeem voor bus kaartjes (ja,,, en ik hoor mijn moeder in Rotterdam praten  over een project waarin  65 plussers een nieuw systeem voor metrokaartjes uitproberen. Soms lijkt iets Zo ver weg en blijkt toch Zo dicht bij…)
De 3 maanden zouden net goed zijn om uit te proberen of het hier thuis allemaal zou lukken en passen.
De man die ik sprak zou ‘mij’ die dinsdagmiddag voorleggen aan zijn opdrachtgever. Woensdag hoorde ik niets, donderdagochtend kreeg ik een mailtje… de opdrachtgever had intern iemand gevonden en er werd helemaal niemand meer gezocht. MAAR, hij had iets anders, precies voor mij (?!)…. Een familie dat een eigen bedrijf runt heeft hulp nodig.

De woensdag erna had ik een ontmoeting. Het was maar een half uurtje rijden naar de saaiste buitenwijk van Melbourne met bijna geen infrastuctuur of voorzieningen. Hier ontmoette ik de vrouw des huizes. Zij vertelde wat het werk inhield: hun business ondersteunen, vooral het deel van haar man (waarom praat ik dan met haar en niet met hem, denk ik dan?) en als ik ingewerkt was zou ik daar in huis werken tewijl zij op klussen waren.
Waarschijnlijk had ik al mijn glazen al ingegooid in de eerste 5 minuten, toen ik begon vertelde dat ik wilde werken om mensen te ontmoeten, dingen mee te maken en gesprekken te voeren die niet met 3 jarigen zijn. 
Inmiddels hadden B. en ik ook al besloten dat ik alleen ga werken op de dagen dat we opvang hebben voor de kinderen en niet de dagen dat hij niet werkt want het is helemaal niet zo zeker of hij altijd maar op kan passen, je weet nooit wat de toekomst brengt, of zijn werk.  Dus ik kan maandagen en vrijdagen werken en zij wilde heel graag iemand voor de woensdag. Dus dat matchte ook al niet helemaal.
Na het gesprek had ik een beetje raar gevoel. Eigenlijk wilde ik dit werk niet doen, niet daar, niet zonder collega’s niet dit werk dat zeer gespecialiseerd is en niets toevoegt aan mijn ervaring en cv. 
Ik hoop heel sterk dat ze voor de andere persoon heeft gekozen die ze nog zou spreken, dan hoef ik geen nee te zeggen want ik heb niet het idee dat ik iets win bij het hebben van deze baan.

Het rare is dat de hele gang van zaken, een baan krijgen en toch weer niet, zonder gesprek maar met wat gezellige ontmoetingen, dagen niets horen.. tot nu toe, etc. Mij helemaal niet meer verbaasd.
This is Australia… (da’s uit een liedje).
op de foto Warrun en Max die hun tijd doden in de ‘superspeeltuin’ in Caroline Springs. In de advertentie ziet het er echt aantrekkelijk uit. In de realiteit is het een klimrek van niets op een grasveldje van niets in een parkje van niets.

Wat heb ik geleerd?
- Als je een leuke job ziet moet je gelijk reageren want binnen 2 dagen worden al gesprekken gevoerd.

- Ik weet nu zeker dat ik alleen werk wil dat voldoet aan de volgende eisen: interessant, contact met mensen (niet door de telefoon voor zaken), en met een ontwikkeling, voorzetting van mijn ervaring. Arrogant he?

- Denk nooit dat je iemand kent, of dat je iets goed gespeeld hebt. Ik kreeg net de baan aangeboden, ondanks het feit dat ik niet heel enthousiast ervan werd nog eens had doorgemaild dat ik niet op woensdagen kon werken en ik haar tak van het bedrijf erg interessant vond (was waar) maar helaas het meeste werk voor hem moest doen (dat heb ik echt zo gemaild). Ik kan komen werken als ik de kinderopvang van maandag naar woensdag kan verzetten. Kon dat niet, dan zou hij verder kijken voor een baan voor mij. (die beloftes lopen nu al bij 3 bureau’s dus houd niet je adem in…)
Ik heb net teruggemaild dat er een wachtlijst is en dat het dan nog moeilijk is om de kinderen tegelijk naar een andere dag te schuiven, dit zou namelijk inhouden dat er 2 kinderen tegelijk op moeten zeggen en plek maken voor Warrun en Max. Ze zitten namelijk al in een groepje/klasje met kinderen van allemaal dezelfde leeftijd. Dus 2 broertjes of zusjes die zouden verhuizen oid zodat er plek vrij komt bij de opvang zal nooit in dezelfde groep gebeuren. Behalve in 1 klas lager, waar ook een schattige tweeling zit, ook 2 jongentjes. Maar daar hebben wij weer niets aan want Warrun en Max hoeven niet naar een klas lager. 

Spinnen houden ongedierte buiten je huis zegt men. En ik geloof het en ik weet zeker dat wij zolang we deze gast in de garage hebben geen last van ratten zullen hebben.

In het toilet boven hebben we dan weer liever kans op wel een ongewenste bezoeker, vandaar dat we dit iets kleinere, maar veel dikkere exemplaar buiten hebben gezet.

(Zouden jullie me geloven als ik zeg dat er een bierpul overheen staat, en niet een sapglaasje van IKEA?)

‘s Morgens klimmen de jongens nog wel eens bij ons in bed, en ze mogen daar dan ook even liggen (als het niet voor 6-en is). Meestal doen ze dat wel maar beginnen ze al snel te vertellen dat ze naar beden willen, en gaan ze opnoemen wat ze allemaal willen eten, of wat ze allemaal zouden kunnen eten, dat verschil is niet helemaal duidelijk.
Vanmorgen lag ik nog wat te doezelen toen ik merkte dat Max maar zijn vingers was gaan tellen. Een, Twee, Zeven, Acht, Vijf. … HIj heeft het al goed door.
1 en 2 weten ze. Drie eigenlijk ook maar wordt structureel genegeerd. ‘Drie’ is nl het dreigende getal dat gebruikt wordt als ze iets moeten doen en niet opschieten.  En vijf is veel, een hele hand vol. De laatste tel-reeks die Max volhoudt is “Een, Twee, Vier, Vijf, Chicken, Nine”…

Ik heb vanochtend mijn baas verteld dat ik heb besloten om te blijven ondanks het aanbod van SolarSystems. Ik had dit besluit vrijdag al genomen, en toen ik het hele verhaal vertelde aan Ellen en Paul besefte ik dat mijn keuze eigenlijk heel duidelijk was: gewoon bij Air International blijven werken.

Mijn baas ontving dit nieuws met een juich! Hierna zei hij dat hij even ongerust was dat zijn favoriete vergaderzaal (waar we zaten) misschien niet meer zijn favoriet zou kunnen zijn. Het is leuk als iemand zo blij doet als je zegt dat je voor hem blijft werken.

Maandag 17 september
Branko brengt en haalt de kinderen, niet alleen handig voor mij, hij heeft er ook wat aan aangezien zijn fiets nog op kantoor staat. 

Dinsdag18 september
Na de drukke dagen  van gisteren en het  weekend hebben we het rustig aan gedaan. Ik heb nog geprobeerd de keuken te dweilen, maar zodra Warrun iets ziet wat op een bezem lijkt wil hij helpen. Nu ook. Het ging goed TOT hij uitgleed (niet raar op de natte vloer). Na een korte stop keerde hij terug naar de keuken en bleef op het tapijt staan terwijl hij verder ging met dweilen.  Uiteindelijk moest Max (in oranje) het ook proberen en wilde niet op het kleed blijven, natuurlijk gleed hij ook uit. De rest van de dag hebben we nog een wandelingetje gemaakt, gespeeld en rustig aan gedaan. Met wat fruit, crackers en nootjes in de tuin in de middag. De laatste keer dat ze dit deden was 2 weken geleden met Michele, Jake en Amber, ze wisten dit  nog en vertelden er uitgebreid over.

Woensdag 19 september
Vanochtend zijn we naar de kapper geweest, aan het ontbijt hadden we het al over. Hallo Len, Knip knip, Psssst Psst (de waterfles), nat, spiegel, knip knip, woel woel door je haren. De jongens hadden er zin in. De hele weg naar de kapper hadden ze het erover. Tot in de passage, ik liep iets achter met Max omdat die zijn brooddoos en een aapje moest dragen en ook nog mij een hand wilde geven. Ik zag nog net hoe Warrun zijn hielen de grond in duwde terwijl Branko hem de kapperszaak binnen schoof. Er werd net een kindje geknipt. Daarna was het “Warrun’s turn” wist Max te melden. Warrun vond het niets, hij bleef wel op de kappersstoel zitten maar draaide helemaal naar Branko, uiteindelijk heeft hij de hele knipbeurt bijna achterstevoren gezeten, maar het is gelukt en hij ziet er weer uit als een klein mannetje en niet meer als een ‘stampertje’ van Puk van de Petteflat.
Hierna was het Max. Hij vond het eng om op de stoel te zitten, maar toen hij de cape omkreeg wist hij het weer, een tevreden glimlach gleed om zijn gezicht, hij ging rechtop zitten en genoot van het gepluk en gefrut aan zijn hoofd. Zijn kapsel is NET even iets beter gelukt, maar als je het niet weet zie je het niet.
Hierna ging Warrun voorop, 2x rechts, af en toe wat leuks in een etalage aanwijzend. We waren benieuwd. Hij had enthousiast gereageeerd toen Branko vroeg of hij thuis met de treintjes wilde spelen. Maar eerst moest er chocomelk gedronken bij Gloria Jean’s. En toen we dat hadden vroeg Max nog verongelijkt waar het banenenbrood bleef. De jongens hebben heerlijk gesnoept en gespeeld en Branko en ik konden gezellig zitten en kletsen.
Hierna was het allemaal een beetje onduidelijk wat wie waarom nou precies ging doen. Uiteindelijk kocht ik bij de Safeway tissues en bij de groenteboer bananen en sinaasappels en pikte ik Branko en de jongens op op de hoek bij de treinen. We hadden nu niet de boodschappen die we wilden halen, niet het geld dat we nodig hadden en ook geen kaas. Ach dat kan later ook. We gingen lekker naar huis. De jongens konden nu spelen en Branko wat klussen aan het tuinmeubel.

Ik ben heel tevreden met de jongens zonder morren werd er rijst met mais, doperwten, kikkererwten en tomatenblokjes gegeten. Vervolgens namen Max en Warrun allebei een hap van Branko’s stokje met stukjes varkenshaas. Max vond dit genoeg ervaring met vlees voor dit moment en liet het erbij. Warrun heeft nog 3 andere stukjes op.
(de foto’s zijn genomen bij opvang terwijl de jongens aan het ontbijt zaten met hun nieuwe korte haar)

Donderdag 20 september
We begonnen met Mainly Music, toen we erheen gingen wisten Warrun en Max te vertellen dat ze op de hoek, bij de pizzeria, onder de luifel voor de regen hadden geschuild toen ze op weg waren naar de ‘koekjes-winkel’.
In de middag moesten we weer een wandeling maken. Warrun wil dan met de buggy die we van Michele hebben en Max gaat op zijn auto. Voor Warrun nemen we ook de auto mee want op de terugweg als we weer naar beneden gaan is hij moe van het lopen en duwen en wil hij ook rijden.

Ik weet niet was er was deze week, maar ik liep in onze 2 plaatstelijke supermarkten rond alsof ik er in geen maanden was geweest. De 1 wordt opeens half verbouwd. De ander heeft bij de afdeling ‘buitenlandse producten’ de 2 vakjes waar soms hagelslag maar meestal vieze zouten dropjes in zaten veranderd naar een schap ‘Dutch Products’,  van een meter breed en het hele schap hoog.
Het hangt van de manager van de supermarkt af hoeveel er van “buitenlandse producten te koop is” zo ben ik weleen in een minisupermarkt in een dorpje grote pakken dikke speculaas tegen gekomen. Iets dat hier (nog?) niet lag.

Ik kwam dus thuis met veel meer boodschappen dan de melk en ham die op mijn lijstje stonden: 
2 zakjes Hagelslag, Ik vertrouw erop dat ik dit nu gewoon keer op keer kan kopen.
2 potten Appelstroop, ik vertrouw er niet op dat ik dit vaker kan kopen.
1 ontbijtkoek (ze verkochten 2 types, honing en gewoon),
en koekjes: bokkenpootjes, taai-taai en kano’s (dat zijn de langwerpige gevulde koeken, ze hadden ook gevulde koeken, appelkoeken en nog meer soms niet herkenbaar voor mij als typisch Nederlands, zo leer je nog eens wat.)
Ik heb nu een rolletje KING pepermunt in mijn tas en mergpijpjes bij de thee (cakeje met creme en soort marsepijn eromheen met uiteinden in chocolade gedoopt). Warrun zag het, zei ‘koekje”, nam hem hap en zei ‘is voor mama’. Inclusief de hap die hij had afgehapt kreeg ik alles weer netjes terug.

Dingen die ik niet gekocht heb: appelmoes,  Cacao, speculaasjes, met en zonder amandelschilfers onderop, en nog wat dingen die ik mij niet herinner, waarschijnlijk vind ik die dus niet de moeite om te kopen. Dropjes heb ik niet naar gekeken, want die koop ik in de plaatselijke snoepwinkel, waar ik ook nootjes koop. Als ik deze winkel in mijn route opneem kan je je klok erop gelijk zetten dat ik daar binnen 5 minuten iets sta te beschrijven waar ik trek in heb wat zij vervolgens gaat zoeken bij de groothandel. De volgende keer dat ik er kom heeft ze het of gevonden, of is ze overtuigd dat ze het heeft gevonden maar is het iets anders of is het er niet. Helaas (?) verlaat ik deze winkel nooit met lege handen.
Het rare is is dat de beschuit in de supermarkt gewoon bij de crackers te vinden is, maar de melba toastjes weer in de speciale ‘Dutch’ afdeling liggen.

Branko had deze zaterdag voor hem zelf, hij mocht doen wat hij wilde. Dit omdat ik in Juli een hele zaterdag met Helen op stap geweest en mijn tijd had besteeds hoe ik wilde.
Ik was vrij verbaasd toen Branko zei ‘ik kom zo naar beneden’ toen ik met de jongens opstond. Zou hij het vergeten zijn? Nee hoor hij weet dat het handig is als je even samen aan het ontbijt begint. Toen we allemaal zaten met sapje, boterhammetje, melk en cornflakes ging hij weer naar bed. Wij hebben nog even gespeeld (we waren vroeg op deze ochtend). Om half 9 kwam Max vertellen dat de dierentuin open was en dat we weg konden.

Toen we bij de dierentuin aankwamen was hij nog niet open, maar da’s niet erg er rijden treinen en trams langs dus er is genoeg te zien terwijl ik de kinderwagen inpak en we rustig richting hek gaan.
In de dierentuin hebben we eens een andere route genomen, niet gelijk naar de tijger en olifanten. We hebben een leuke ochtend gehad met mooie ontmoetingen, het fototoestel lag nog thuis dus jullie moeten me gewoon geloven dat we een possum zagen (zo’n 30 cm hoog) die ‘zijn’ vuilnisbak verdedigde. Er was een kangoeroe die aan de tenen van Max en Warrun snufflede, de vogels, een rondscharrelende wombat. En toen was het tijd voor ‘mischie-melk’ (chocomelk). Langs de giraffen en de zebra’s (die zien we meestal niet) naar het cafe. Hier koos ik om buiten te gaan zitten. Al snel zat er een waterkip onder onze tafel. Warrun kon niet eten of drinken, eerst moest die vogel weg. Ik heb het geprobeerd, maar we bleven rondjes rennen om de tafel. Uiteindelijk kroop Warrun bij mij op schoot.
Grappig was dat hij niet piepte of huilde alleen, ‘vogel, vogel… vogel weg’ zei om duidelijk te maken dat hij er niet blij mee was.
Om een uur of 12 was het tijd om naar huis te gaan vonden de jongens. Ik was net het pad naar de olifanten ingelopen en wilde dit rondje even afmaken. Bij de olifanten hebben we wat gegeten (en de mussen gevoerd) dit gaf weer wat energie aan de jongens maar uiteindelijk was het enige dat ze wilden naar huis.
Er zat niet veel puf meer in de jongens deze middag.

Zondag 23 september,
Eindelijk, eindelijk zijn we weer gaan zwemmen. Warrun was zo leuk aan het rond spatten en op Branko aan het klimmen en van de glijbaan aan het glijden, dat ik besloot dat hij op zwemles mag. Ik weet dat er zwemlessen zijn waarbij kinderen van 3 met de juf het water in gaan, als ik niet mee hoef in het water, hoef ik ook niet te proberen 2 kinderen te begeleiden en/of Branko hoeft niet mee, dus we kunnen het op een doordeweekse dag doen. Ik heb wel bedacht dat we het pas doen als Warrun zindelijk is. Dit nadat ik 4 zwemluiers had vervangen (voornamelijk bij Max).
Branko en de jongens hebben heel veel plezier gehad in het bad. Ik had het ook naar mijn zin, niet in het water en dus niet totaal afgekoeld met luier dienst en het kijken naar mijn mannen die zo’n plezier hebben.
Ook na het zwemmen, en het speelhoekje in de Bunnings (doe het zelf winkel) en een late lunch bij Burgers edge (een hamburger-keten die erg lekkere frieten bij zijn lekkere kipburgers doet)  was er weer weinig energie bij de jongens over. Ze lagen lekker vroeg in bed nadat Max al zijn Tortellini’s en een bakje yoghurt met vla op had. En Warrun at na zijn Tortellini’s en visticks en een kipstick liever aardappelpuree met erwten en mais dan een bakje vla. Dat mag van ons, wij klagen niet over zoiets.

maandag 24 september : verrassing voor het raam.
Vandaag heb ik geprobeerd nog meer te doen op een dag. Met de kinderen in opvang vond ik tijd om te maaien, brieven en kaarten te schrijven, boodschappen te doen en naar een winkel waar ze gordijnstoffen zouden verkopen. 
En dat klopte. Ik heb mijn ogen uitgekeken, naast gordijnen, vitrage, lamellen, rolgordijnen en alle garens, kussentjes  en noem maar op hadden ze ook wol, naaimachines, garen, boorduurdingen, kralen, dingetjes, dangetjes, applicaties, stofjes voor lappendekens, verkleed spullen, feest dingen en nog wat spul dat ik niet gezien heb.
Ik heb ook gordijnen gekocht voor de kinderkamer; ze moeten al het licht tegenhouden en ook wat warmte en kou, dit laatste kunnen we pas over een paar maanden testen maar het eerste hopelijk deze week al. Thuis gekomen heb ik gelijk 1 raam afgedekt met dit materiaal en het ‘oude’ gordijn eroverheen gehangen. Als het 2e raam ook gedaan is kunnen we eens kijken of Warrun niet weer 5 minuten vroeger op is dan de afgelopen ochtend. Dit doet hij nl. de laatste dagen, steeds 5 min. eerder wakker worden. Gisteren was het 10 voor 6, Vanmorgen kwart voor 6.  
Nadat we de kinderen in bad hebben gestopt waren ze nog niet moe genoeg om zonder springen en dansen naar bed te gaan. Aangezien ze bij opvang nog wel een middagdutje doen, hebben ze ‘s avonds nog veel energie over.

dinsdag 25 september : verrassing voor de deur.
Vandaag met de jongens geverfd, papier, de tafel en wasknijpers. Warrun is nog even doorgegaan op raamkozijn en deurpost. Het ging er gelukkig snel af.
De knijpers gaan we gebruiken bij hun kamerdeur, daarom heb ik 2 linten gespannen en al hun kaarten die ze van familie krijgen ga ik hier op hangen.

Woensdag 26 september: Meer verrassingen in de slaapkamer van de jongens.
Vanmorgen zijn we eerst pasta gaan kopen bij de fabriek en daarna hebben we wat tijd gedood in Brimbank park.  In de winkel werd ik gebeld door een uitzendbureau of ik wilde werken. Ik wilde wel,maar was ver van het centrum en niet in werkkleding dus het zou even duren voordat ik daar zou zijn. Ik zou teruggebeld worden of dat kon. Om 1 uur waren we thuis en heb ik het bureau nog maar even gebeld. Met veel excuses werd uitgelegd dat de vraag was ingetrokken, geen werk dus voor mij vandaag.
Vanmiddag heb ik het 2e gordijn voor de jongenskamer genaaid. Deze is heel mooi gelukt. Het eeste gordijn moet nu netjes gemaakt worden.
Aan het gordijn heb ik 2 touwtjes gemaakt om de stof op te kunnen rollen en vast te kunnen zetten. Het uiteinde heb ik opgeleukt met kraaltjes. Toen ik hiermee bezig was kwamen de jongens helpen. Ieder met een eigen rijgdraad. Eerst vond ik dat ik ze moest helpen omdat alle kralen er weer net zo snel aan de achterkant af gingen. Max vond het later maar lastig zo’n knoop aan het eind nu moest hij zelf steeds alles er weer af schuiven. Warrun liet ze zitten, sommige dan. Toen ze stopten had hij precies 3 knal roze kralen aan zijn lijntje.

Deze avond had ik voor de laatste keer Pilates. De juf heeft een andere baan genomen en  huurt de ruimte niet meer voor de gehele week. Ze heeft de afgelopen maanden geprobeerd alleen ons groepje nog les te geven op woensdagavond, maar de kosten van huur zijn hoger dan de opbrengsten van ons,2 a 3 deelnemers.

Ik weet niet of het aan het gordijn lag en de stik donkere kamer, maar om een uur of 10 hoorden we een flinke bons en gehuil. Ik trof Warrun naast zijn bed aan, zoekend naar zijn bed. Hij was er helemaal uit gevallen.

Donderdag 27 september: Veel verrassingen vandaag
Vanmorgen werden we wakker van een roepende Warrun. De gordijnen werken een beetje; HIj wordt nog wel vroeg wakker, maar komt niet (meer) zijn bed uit.
Het is in de kamer te donker om ook maar te durven bewegen.
Ik ga de verblinding een klein beetje oprollen zodat er toch een schemering is in de kamer de volgende ochtenden, dit is zielig zo donker.

Verder hadden we een erg drukke dag. Eerst zijn we met met de bus  en de trein naar het centrum gereden, naar Federation Square. Ik dacht dat er een kinderprogramma was op het plein, maar er was een groote iets met footy gaande. Het is dit weekend de finale van het Australische footbal seizoen. Iedereen leeft mee, behalve ik, ik heb geen idee waar het over gaat. Een meneer die boekjes uitdeelde om handtekeningen te verzamelen van alle spelers die rondzwierven op het klein keek heel raar toen ik hem vriendelijk bedankte, ik ken al die mensen niet, ik zou nog wild vreemde, stevig gebouwde mensen met boksersneuzen aanspreken. 
Gelukkig is er achter het plein, aan de oever van de Yarra een speeltuin. Hier krioelde het van de kids, maar M&W gingen er gewoon tussen en sloegen leuk aan het spelen. We kwamen nog een moeder met zoontje van parentgroup tegen. Na het spelen ben ik terug gelopen naar het plein voor een kopje koffie. Ik heb dit genomen in het cafe van het complex van ‘the institute of moving image’  hier is nu een tentoonstelling van ’20 jaar PIXAR’ en op de tv schermen in het cafe werden aankondigings filmpjes gedraaid. Goed voor de kinderen om naar te kijken terwijl we er zaten. In de lobby stonden Sully en Mike van de film ‘Monsters Inc’. Warrun en  Max waren het met me eens dat we dit eens snel aan Branko moeten laten zien. Na het drankje wilden we allemaal wel naar huis. Op weg naar de tram, nog op het plein wilde Max  nog even trappen klimmen en Warrun de buggy duwen. Ik stond op ze te wachten toen er  opeens een vrouw over Max heen boog, hij zat even zijn luier te vullen in een ‘discreet hoekje’ naast de ingang van het VVV. 
  Ik weet niet wanneer Tineke zich realiseerde dat het geen verloren mannetjes was maar haar eigen MAX. Ze was met een vriendin uit Hobart, die voor een paar dagen in Melbourne was op weg naar het arts-centre. 
Toch grappig dat ik net 5 min. daar ben, waar zij in 1 minuut langsloopt.

Om 3 uur waren we versleten, moe en met korte beentjes thuis. Gelukkig stond er in de oven nog een restant van gisteren en hoefden we NIETS meer te doen.

score van vandaag:
3 bifiworstjes / 2 sleutelkoorden en 1 opblaasbaar zitje voor in het station, en als je opstaat en het meeneemt dan kan je op je terugweg er je 4 biertjes in zetten. Ik neem aan dat hij niet zal ontploffen als we hem voor andere drankjes gebruiken.

Vrijdag 28 september: Verrassende gedachtengang.
Ik had Warrun en Max opgehaald bij opvang en we liepen net de garage binnen toen Warrun de maan ontdenkte. Bijna iedere avond als het wat donkerder wordt en we zijn nog buiten moet hij even naar de maan zoeken. Hij is altijd weer blij als hij hem ziet.
Vandaag zei hij: Maan is buiten. Maan niet binnen. Thomas binnen. Maan niet met Thomas spelen.
Ik vind het erg grappig om zo te ondervinden hoe zo’n kind denkt. En dat hij nog niet helemaal het concept van groot, klein, en de maan door heeft. Dat hij denkt dat als de maan wel naar binnen zou kunnen dat hij dan met Warrun met Thomas de trein zou kunnen komen spelen.

Dit hele gedoe met de maan bekijken en aanwjizen doet mij altijd denken aan mijn zus en haar zoontje Bart. Het moet zo’n 5 of 6 jaar geleden zijn dat ik een keer bij mijn zus en haar zoontje in de auto zat en HIJ de maan zag. De rest van de rit. Zo’n 10 kilometer en 20 minuten (er stond file) heeft hij in zijn speciale hoge stemmetje. “Dag mannetje op de maan, dag mannetje op de maan” gezegd.
Ik had toen nog geen kinderen en ook nog niet de ‘gave’ die een moeder heeft om conversaties met kinderen op een soort automatisme te zeten met ‘goh’s, ja’s en ‘hmm zekers’ erin zonder echt te luisteren. Ook wist ik nog niet dat kinderen van die leeftijd nog niet altijd echt met je praten en een conversatie verwachten, ze praten gewoon, da’s alles.  Ik zou er nu beter mee om kunnen gaan en misschien ook wel voor 80% uit kunnen schakelen en toch nog interactie kunnen hebben met het kind.

Zaterdag 29 december
Branko heeft nieuwe shirts en broeken nodig en de meneer van de kookwinkel had gebeld dat mijn pan er was en opgehaald kon worden. Naar de winkelstraat dus!

Eerst in de fietsenwinkel een nieuwe band en remblokjes voor Branko gekocht. Voor de kassa stond een hele stapel met fietshelmen voor kinderen, en die hebben we toevallig net nodig, want hun oude passen echt niet meer. Gelijk meegenomen dus. 
Hierna ben ik met de kinderen Gloria Jean’s ingedoken. Ze hadden tenslotte al een aardig stuk achter de rug, de hele weg naar de winkelstraat hebben ze lopend of op hun auto’s overbrugd. Terwijl de kinderen zich vermaakten met speelgoed, babychino’s en banenenbrood en zich erg thuis voelden (Max meldde dat hij even een tukje ging doen op de stoel), heeft Branko alle geschikte winkels doorzocht naar een leuk werkshirt en/of goede pantalon. Hij heeft niets gevonden.
Wel heeft hij nog onze nieuwe pan opgehaald. HIJ IS HEEL MOOI.

‘s Middags heb ik eindelijk een taart gebakken uit het kookboek dat ik van Doesjka heb gekregen. Niet de Hummingbird taart die Doesjka al uit haar exemplaar had gebakken (ik had niet alle ingredienten in huis) maar dit kunswerkje heb ik gemaakt, waar ik raar genoeg wel alle ingredienten voor in huis had.

Zondag 30 december:
Vanmorgen gingen we weer met bus en tram naar het Centrum. Branko ging mee en we gingen naar de PIXAR tentoonstelling. De extra filmpjes die ook op de dvd’s staan waren erg leuk om te zien, ook voor Max en Warrun. De rest van de tentoonstelling was meestal niet erg interessant voor de jongens. Wij vonden hem wel erg leuk en ik ben blij dat we geweest zijn. 
Er was nog een speciale ruimte waar op een grote schijf hetzelfde figuurtje steeds een stukje verder in een bepaalde actie was. Terwijl de schijf draaide werd hij belicht met een stroboscopische lamp waardoor het net leek of er vanalles bewoog. Erg speciaal, Max en Warrun vonden dit ook leuk.
Er was ook nog een fim over de inspiraties, kleuren panelen etc van de PIXAR films, dit werd op een zeer breed breedbeeld scherm geprojecteerd en met goede begeleidende muziek. Ik voelde een hele schok door Max heengaan op een gegeven moment. Niet verbazend dat hij hierna alleen nog maar vroeg wanneer we naar huis zouden gaan. Branko had een zelfde ervaring met Warrun niet veel later. 
Gelukkig bracht de roltrap en het zakje met cadeautjes alweer genoeg afleiding.
Op de terugweg nog door  het park gelopen en toen moesten we echt naar huis. Bij het naar bed gaan bleek helemaal dat het een indrukwekkende dag geweest was. De jongens lagen er om 10 over 6 in en hebben geen kik meer gegeven.

Toen we vorige week bij Bunnings waren om wat spulletjes te kopen voor de restauratie van ons tuinmeubel ging ik ook gelijk voor een nieuwe schroevendraaier. Ik zag dat er een aanbieding was van Stanley met een volledige set schroevendraaiers van het type die ik wilde hebben. Die heb ik nu gekregen en ik ben er erg blij mee. Ik heb ze al een paar keer geprobeerd, en het is gewoon fijn om met goed gereedschap te kunnen werken.

Zo heb ik nu ook eindelijk een rasp waarmee ik het tafelblad van de tuintafel mooi op maat kan maken. Ik heb al vaker gewenst dat ik zo’n ding had toen ik met andere dingen bezig was, en nu is hij er! Jippie!

Gisteravond riep Nanette ineens dat we lekkage hadden bij de wasmachine dus ik mocht even op onderzoek. Gelijk mijn nieuwe kistje met schroevendraaiers gepakt en de wasmachine opengemaakt. Helaas is de slang die lek is niet makkelijk te vervangen. (De slang is lek omdat hij niet goed in opening aan de achterkant van de wasmachine zit). Dus heb ik maar de grote tube silliconenkit ‘voor nat gebruik’ gepakt en de boel voorgespoten. Eens zien of dat het water een beetje binnen kan houden, ik ben benieuwd. Anders moeten we helaas toch een reparateur laten komen vrees ik.

Gisteren had ik weer een lekkere woensdag thuis met de kids en Nanette. Aangzien ik dinsdag thuis was gebleven omdat Nanette zich niet zo lekker voelde, moest ik ‘s ochtends even wat werk doen voor mijn USiaanse collegae, dus Nanette ging even op pad met Michelle en de vier kids. Na een tijdje kwamen ze bij ons thuis en gingen alle vier de kids volstrekt onafhankelijk heerlijk stilletjes in een hoek zitten spelen. Nanette had dit verschijnsel wel eens beschreven, maar het is toch anders om het daadwerkelijk te zien. Als er maar 2 kids zijn is het een stuk minder rustig.

Hoe dan ook, er was sprake van plannen van Michele om hun huis te gaan verkopen en dan een kleiner huis te kopen en een stukje land aan de kust. Als ik dat soort dingen hoor en hoor hoeveel geld zo’n huis oplevert dan ben ik wel eens jaloers en zou ik ook een huis willen bezitten. Maar ik besefte dat ik wel het resultaat wil van een huis kopen (een huis bezitten dus), maar ik wil niet de levensstijl die er aan vooraf gaat (al ons geld in een huis stoppen). Dus ondanks het onvoldaan gevoel wat dit onderwerp me altijd geeft, voel ik me altijd wel tevreden met de keuze die we hebben gemaakt.

Dit werd gisteren nog extra bevestigd toen ik lekker met de jongens buiten had gespeeld en we weer binnen kwamen. Daar riep Warrun gelijk dat hij wilde tekenen (dat heeft hij nog nooit gevraagd) en dus moest ik een papier klaar leggen. Ik heb vol verbazing staan kijken hoe zowel Max als Warrun uitgebreid hebben staan tekenen met hele verhalen erbij, zonder enige stimulans van ons. Ik besefte me op dat moment, dat als ik 5 dagen per week zou werken ik dat moment zou hebben gemist en daar kan toch echt geen huis tegen op.

Kortom: Laat maar komen die huur, we gaan wel in een kleiner huis wonen zodra we het niet meer kunnen opbrengen. We leven in ieder geval leuk zolang het duurt

Maandag 1 oktober, Warrun had waarschijnlijk gezien hoe ik Max had ‘toegetakeld’ met de borstel en vroeg om een kuif. Na de ‘kiss and cuddle’ (ochtend ritueel) met pappa ging iedereen naar zijn werk. Ik had nog net even tijd om me op te frissen voor ik met de tram naar Lauren ging. Zij woont nog steeds in het gebouw waar wij de eerste paar weken in Australie hebben doorgebracht. Nog even… In december verhuist ze naar Adelaide, dichter bij familie.  Zij zelf heeft MS en ookal praat ze er haast nooit over ze zegt nu dat ze hulp nodig heeft. Naast haar moeite om bij te blijven met de verzorging van huis en kinderen heeft ze ook  nog de nodige ziekenhuis en therapie afspraken voor haarzelf en Oscar. Oscar heeft een probleem met de spraakontwikkeling. Sommige verbindingen in zijn  hersenen zijn nog niet helemaal volgroeid waardoor hij bijna niet praat. Vol trots demonstreerden ze vandaag, ‘tenen’ “buik” en “haar”. Het is heel raar om ‘s avonds de kinderen op te halen en het getetter uit hun mondjes te horen. Vier weken oude Emily is gelukkig alleen maar schattig en lief en heeft geen problemen. Dus dat is een zorg minder voor de Lauren-familie.

Dinsdag 2 oktober,  volkomen uitgeput werd ik wakker. Hoe kan dat? Ik had gisteren niet einden gelopen, misschien toch echt veel gedaan en  te kort geslapen afgelopen weekend? In ieder geval werd ik weer herinnerd aan de eerste maanden van Max en Warrun. Toen had ik ook dagen dat ik niet wist dat je zo moe kon zijn dat je ‘s morgens bij het uit bed stappen zere voetzolen had. 
Gelukkig is Branko er altijd om in te springen en het huishouden draaiend te houden. Hij ging naar mijn afspraak met parentgroup en kwam vol verhalen weer terug, die mij verbaasden hier en daar. Ze waren naar Prahran Market geweest met de boerderijdieren die je kan bezoeken. De kinderen hadden dit keer niet voor het hek staan springen, ‘ERIN, ERIN’. Ze waren uiteindelijk met Branko meegelopen omdat hij erin ging en ze niet achter wilden blijven. Ook hadden ze niet heel lief een cavia op schoot gehad, maar vielen bijna achterover van de hooibaal toen de vrouw met de cavia in hun richting kwam. Heel anders dan mijn ervaringen.

Woensdag 3 oktober, Deze dag moet goed begonnen zijn voor Branko hij geniet altijd als 1 van de kinderen (hier Max) zich op de lego stort.
Ik was goed bijgeslapen en ben op stap gegaan met de kinderen, zodat Branko wat tijd voor zichzelf had (zoals je kan lezen heeft hij gewerkt, maar hij heeft ook nog een middagslaapje gedaan). Ik had met Michele in het park afgesproken. Het was een erg winderige dag en da’s altijd wat chaotisch, niet alleen met drukke kinderen maar ook met wolken voor de zon en koude stromen lucht die maken dat ik niet echt weet wat nu aan te doen of aan te houden.

Donderdag 4 oktober, Dierendag! (maar we hebben geen dieren,  na de gedachte “ik moet Fulco en Marielle mailen”  ben ik verder dit hele dieren gedoe weer vergeten. Eerlijk gezegd heb ik er in de media ook niets overgehoord, op bij de kinderopvang was er geen dieren thema, dus het zal wel niet iets Australisch zijn.)

Voordat we op pad gingen heb ik eerst een tijd met Cathel gebeld. Zij woont nu in Boston, waar Mark werkt na hun tijd hier in Melbourne. Zo’n 2 weken geleden had ik haar ook al gespoken en vertelde ze me het mooie nieuws dat ze zwanger is. Inmiddels heeft ze het zelf ook op haar blog gezet en is ze zo’n 14 weken dus ik kan het hier nu ook wel schrijven.

In het tijdschrift voor kinderen in Melbourne had ik gelezen dat er op de Queen Vic market ook een hoek met boerderijdieren zou zijn deze vakantieperiode. Nadat de kinderen uitgezongen (zie foto) en uitgespeeld waren zijn we met een 1-persoons buggy en niet de grote kinderwagen met de bus en tram naar Queen Vic market gegaan. Aangezien deze markt zeker 6 keer groter is dan Prahran market was ik verbaasd dat de beesten boel zeker 1/3 van het oppervlak van die in Prahran market was. Warrun vond het toch leuk, ook omdat hier ganzen en piepkleine biggetjes liepen. Max wilde NIET (maakt niet uit wat, hij wilde NIET). Na de beestjes ben ik opzoek gegaan naar een broodje voor de jongens, dit was moeilijk te vinden. Sandwiches, opgemaakte lunch-boeketten, alles is te krijgen, maar een simpel droog broodje? Ik keek vast op de verkeerde plekken (en als ik er 1 vond was het in een winkel waar je 10 min. in de rij moest staan, en dat gaat niet met 2 hongerige kinderen). UIteindelijk zijn we tevreden in een cafetje neergestreken voor wat getoast krentenbrood en wat chocomelk.
 Hierna hebben we de trein gezocht en zijn we weer richting huis gegaan. Het klinkt als een mini-tocht maar met 2 peuters die lopen, rondkijken en ontdekken was het inmiddels 4 uur na vertrek uit het huis toen ik uitgeput op ons treinstation stond. Nu nog naar huis….
Ik heb eerst Michele gebeld, misschien was zij net aan het winkelen of in het park. Dat was ze niet maar vond het een HEELLLL goed idee om even naar buiten te gaan met de kinderen (het is zoals ik eerder zei weer vakantie tijd en ze zit alweer dagen met haar man thuis ‘vakantie’ te vieren, waarbij nu ook nog eens komt dat ze hun huis gaan verkopen, bezoekers van haar moeder in de logeerkamer hebben en volgende week school en tennislessen weer beginnen, druk druk druk druk.). We troffen elkaar bij Gloria Jeans in de winkelstraat en toen alle drankjes opwaren en luiers verschoond zijn we naar het park gewandeld. Hier hebben de kinderen zich inmens vermaakt met een heuveltje, het rennen om een boom, takken, blaadjes en het tegen elkaar aan rennen en op elkaar springen.
Om 5 uur was het echt tijd om naar huis te gaan. Warrun heeft nog een stuk de kinderwagen van Jake en Amber geduwd en toen die de andere kant op gingen besloot hij de laatste kilometer naar huis rennend af te leggen. Max zat heel gelukkig in de buggy (zolang Warrun niet duwde) op een broodje te knagen (gekocht in onze winkelstraat) en heeft ook de laatste kilometer nog wat heen en weer gerend.  Bij de voordeur zei Max : ‘spelen met Jake en Amber is leuk’. Na een snel diner van Pasta was Branko net thuis toen ik ze in bed ging leggen. We hebben geen kik meer gehoord, zo uitgeput waren Warrun en Max.

Niet zo’n grote kinderwagen of dubbbele buggy bij je hebben is erg handig bij het in- en uitstappen bij Tram en Bus. De afgelopen weken had ik ook al gemerkt dat Warrun vooral wil lopen of wil duwen en Max het prima vind om te zitten en als Warrun wil zitten wil Max meestal net uit de kinderwagen, dus waarom 2 zitjes meenemen, als je met 1 kleine buggy toe kan.
Dit was 80% theorie, en theorie en kinderen… dat gaat niet samen. Max vond het prima om te zitten en geduwt te worden maar NIET door Warrun.
Warrun vond het prima om te lopen, maar probeerde of hij dit achter uit kon, springend op 1 been, of  met zeer gebogen knieen (ik moest vaak aan de Markx Brothers denken) 
Het was een leuke maar ook erg veeleisende dag. Op het treinstation kwamen 2 conducteurs toegesneld met de vraag of en hoe ze konden helpen en wezen liften en drukten op knopjes zodat ik niet 5 stappen om hoefde te lopen.. Michele noemde me ‘brave’ dat ik zo met de kinderen en het openbaarvervoer op stap was geweest. Ik voelde me ook alsof ik een maraton had afgelegd.

Genoeg gepuf en gejammer; het is nu vrijdag. De donderdagavond verliep in grote rust en met een lekker diner van stoofvlees en spinazie. Het vlees had ik woensdag al in onze nieuwe pan klaar gemaakt dus het was erg makkelijk. Vanmorgen om half 5 riep Warrun. Na hem lekker ingestopt te hebben, hoorde je hem bijna denken en er volgde snel ‘ ik wil bij mama in bed slapen’. Dat doen we niet als ze niet ziek zijn of als het voor 6 uur is dus ik stopte  hem nog eens in en ben weer naar bed gegaan. Gebrul volgde dat ook opeens weer ophield. Niet lang hierna hoorde ik geschuifel, een deur, kaarten die bekeken werden en  meer geschuifel. Het kwam steeds dichterbij. Ik heb Branko aangetikt en hij heeft Warrun weer naar bed begeleid, deze ging lekker liggen en heeft doorgeslapen tot kwart voor 7! Zelf Max was al wakker en aangekleed voordat we Warrun weer zagen. Aan het ontbijt heeft hij geprobeerd om alles nog een keer te vertellen (dat is Warrun’s favoriete tijdverdrijf op het moment, vertellen wat er gebeurd is, bij voorkeur aan de persoon die bij hem was). Het kwam uiteindelijk hier op neer: “Bed liggen, ogen dicht en slapen, slapen slapen”.

Ik ga straks met Michele uit lunchen. Redenen: 3 weken geleden toen zij ziek was heb ik haar geholpen met een bezoek dat de kinderen bezig hield en wat kleinere bezoekjes waarbij ik medicijnen, fruit en melk afgaf. Ten tweede heeft ze zin om even lekker met mij uit lunchen te gaan en tenslotte is het alvast een bedankje voor de komende weken als ik op de kinderen pas terwij zij ‘open huis’ heeft en hopelijk tientallen geinteresseerden door haar huis leidt.

zaterdag 6 oktober
We maakten er vandaag een dagje uit van: op zaterdag naar IKEA. We waren er om half 10, op tijd voor het Ikea ontbijt, waar Max en Warrun uitgebreid van hebben zitten eten (bacon, eggs, sausages en beans) terwijl op de achtergrond de Lion King op TV werd gedraaid. We hebben zelfs een 3e ontbijt moeten halen omdat er meer worst en ei werd gevraagd door resp. Warrun en Max.

Hierna zijn we nog even snel de kinderafdeling in geschoten om te kijken naar de laatste verjaardagskadootjes voor de jongens. Hieronder vielen 3 pakken met houten rails, en wat houten treintjes. De jongens weigerden pertinent om deze dozen nog los te laten. Ook bij de kassa leverde het veel stress op toen ze de dozen moesten loslaten (we hebben helaas geen fotos). Zelf het passen en uitzoeken van nieuwe sandalen werd uitgevoerd met 2 grote dozen onder de arm en een rijtje trein in de hand.  Aangezien ze nog niet jarig zijn, mochten ze de rails uiteindelijk nog niet houden om de pijn te verzachten hadden  we voor elk het treintje gekocht wat ze wel mochten houden.

Hierna zijn we nog even bij de K-Mart nieuwe schoenen voor de jongens gaan uitzoeken (alweer!die dingen slijten ERG hard met hun duw-autos). Bij deze K-Markt zag  ik de nieuwe Lego Technics set zag staan die ik maar met veel moeite terug in de schappen kon zetten.

Toen we bij de IKEA het parkeerterrein af reden zag Max een ute (zeg ‘joet’ = Utility Vehicle = auto met laadbak) met een hond in de laadbak. Toen we thuis kwamen vond max zijn speelgoed-ute en begon druk tegen ons te vertellen over de hond die in zijn ute zat.

W&M hebben de rest van de dag een film gekeken:(Robots), en tegen het eind van de middag hebben we nog even buiten op de speelplaats rondgerend.

Nanette was ondertussen bezig om een taart (hummingbird cake) te bakken en zoals je kunt zien op de foto is hij prima gelukt!

zondag 7 oktober
Het was weer eens tijd voor Nanette om uit te slapen dus heb ik Warrun en Max meegenomen naar de speel…eh… dierentuin. Voor vertrek had Max de taart al zien staan en heb ik hem beloofd dat als hij de hele ochtend lief zou zijn hij een stukje mocht hebben bij terugkomst. De rest van de ochtend als hij dreigde vervelend te gaan doen hoefde ik hem er maar aan te herinneren of hij begon weer:”stukje taart etuh? Lief sijn?”

We waren iets voor openingstijd bij de dierentuin dus konden we eerst eventjes wat treinen bekijken op het station, en bestuderen hoe een groep mannen met golftassen het park in liep en ter plekke op de golfbaan ging lopen knikkeren.

Beide jongens bleven vragen of de dierentuin al open was dus toen dat zover was moesten we onmiddelijk naar binnen. We hebben een rondje gedaan langs de grote katten, de beren, leeuwen, meerkats (stokstaartjes) en de giant tortoises (reuze landschildpadden). Vooral de stokstaartjes en de schildpadden konden de aandacht van Warren en Max erg vasthouden. Bij de schildpadden leunde Warrun zelfs zover over de rand van het hek dat hij voorover viel en bovenop zijn hoofd in het verblijf stond. Later bij thuiskomst hebben Max en Warrun de gebeurtenis nog vele malen gereconstrueerd.

Toen was het 10 uur en volgens hen al tijd om naar de speeltuin te gaan, en tja, praat ze dat maar eens uit het hoofd dan. Ze hebben lief op een wip-kip/-zeeleeuw/-olifant/-paard gezeten en hun appel en peer opgegeten terwijl ze druk commentaar gaven op het al dan niet draaien van de caroussel. De face-painters vonden ze zo raar dat ze daar maar niets over zeiden.

Na de speeltuin hebben we even een pit-stop gehouden en vervolgens met wat minder pittige dampen om ons heen zijn we naar de zeeleeuwen gegaan die zo lief waren om vlak voor het raam heen en weer te zwemmen. Hier hebben de jongens hun morning-tea (boterhammen) opgegeten, terwijl voorbijlopend stel mij uithoorde over de fiets-kar die ik bij me had. Dit gebeurde vandaag 3 keer, blijkbaar geeft de kar nu meer bekijks dan de tweeling die er bij hoort.

Het was lekker weer en het laatste weekend van de schoolvakanties dus tegen de tijd dat we via de giraffen/zebras, kangoeroe’s en tijgers bij de olifanten waren aangekomen was het DRUK in de dierentuin. Bij het terrasje voor de olifanten installeerden de jongens zich lekker met hun koekjes, en bekeken de gebeurtenissen en de pauwen eens rustig.

Ik heb niet eerder zoveel mensen in de dierentuin gezien, en er was niet echt meer plezier aan te beleven, dus ben ik weer snel naar huis gegaan.

Thuis aangekomen was het tijd voor de veelbesproken taart, waar we nog vele malen meer plezier aan hebben gehad: zo’n taart is nogal groot voor twee volwassenenen en twee kleuters, dus Nanette heeft zich stellig voorgenomen om voortaan maar de helft van een recept te doen.

maandag 8 oktober

Na een drukke dag bij opvang waren de jongens volstrekt versleten. Toen ik thuis kwam wilde Warrun graag door mij naar bed gebracht worden en hij plakte tegen me aan als een bewusteloze koala. Hij ging lief liggen en vroeg of ik even bij hem wilde liggen. Na een tijdje vroeg hij of ik weer weg wilde gaan. Niet lang daarna volgde een wanhopig geloei; het bleek dat Warrunn had overgeven in bed. Nanette heeft het bed opgemaakt terwijl ik Warrun schoon maakte en probeerde te kalmeren. Hij werd helemaal vrolijk en ging fijn in bed liggen. Tegen die tijd moest ook Max naar bed dus alles leek goed te gaan, maar wederom korte tijd later, een wanhopige kreet. Ik ging kijken maar zag niets behalve een triest snikkende jongen die gewoon in zijn bed lag. Toen ik wat verder het bed bestudeerde ontdekte ik dat hij weer had overgegeven… arme knul. gelukkig is het hierbij gebleven en was hij de volgende dag weer helemaal fris. Ik denk dat hij hetzelfde heeft als ik; overgeven bij oververmoeidheid.

dinsdag 9 oktober

Nanette is deze dag naar een nieuwe playgroup gegaan waar ze is geintroduceerd door Michele. De jongens waren erg moe en zijn ‘s middags al in bad gegaan zodat ze tegen 6 uur alweer in bed lagen. Je hebt wel een lekker lange avond zo.

woensdag 10 oktober

Uiteraard waren onze stuiterballen vroeg op om ons uit bed te stuiteren (dat krijg je als ze zo vroeg naar bed gaan). Op een gegeven moment kwam er een vrachtwagen langs die achteruit de speelplaats op ging. Ik heb snel de schoenen van de jongens aan gedaan en we zijn gaan kijken. Het bleek een grote kiepwagen te zijn die nieuwe houtsnippers voor de speelplaats kwam brengen. De jongens waren volstrekt gefacineerd door de truck en toen de grote laadklep kiepte en daar een enorme berg houtsnippers uit kwam waren ze helmaal door dolle heen.

 De bestuurder zei dat hij nog een lading ging halen dus twee uur lang hebben ze steeds verteld over de vrachtwagen die “piep piep piep” (achteruit) en “Wooooaaah” (bak kiepte) en “nog een beetje halen”. Nanette had het idee om met emmertje en schepje op de berg snippers te gaan spelen dus dat deden we.

Vervolgens zijn we naar het Boathouse park gegaan waar Nanette zich met de jongens installeerde terwijl ik  naar Highpoint ging om wat boodschapjes te doen. Ik had vrij snel alles wat ik nodig had bij elkaar, en ik kon het niet laten om even bij de speelgoedwinkels naar Lego te kijken. Wat bleek: Myer had weer 20% korting op al het speelgoed (inclusief Lego) en ze hadden de nieuwe Lego Technics set (die ik ook bij K-mart al had gezien). Ik kon met niet beheersen en heb hem meegenomen. Terug bij de speelplaats hebben we daar nog even wat (verlate) lunch gegeten waarna we op pad gingen anar Gloria Jean’s om Michele, Jake en Amber te ontmoeten.  Bij het inladen van de auto merkte Nanette twee grote lego dozen op en vroeg of ik haar nog wat anders te melden had. Ik merkte alleen op dat ik deze dozen al op het oog had om via internet te bestellen, maar dat deze aanbieding toch wel een stuk voordeliger was… mijn zonde voor dit jaar zullen we maar zeggen.

Toen Nanette en Michele zich met de kinderen bij Gloria Jean’s hadden geinstalleerd ging ik op pad met 2 boodschappenlijstjes en een bonnetje voor het postkantoor. Bij het postkantoor heb ik 2 grote pakketten opgehaald van de familie in Nederland (1 voor ons alleen, en 1 voor Max en Warrun’s verjaardag) die ik de inde auto heb gelegd alvorens bij de groenteboer 2 mandjes te gaan vullen met groente en fruit. Nanette en Michele waren zeer dankbaar dat ze zelf geen boodschappen hoefden te doen.

Zodra we thuis kwamen was het al weer tijd om de jongens in bad te doen, gevolgd door een snelle hap, tanden poetsen, boekje lezen en naar bed.

donderdag 11 oktober

 We zijn de ochtend begonnen met het postpakket van opa en oma uit te pakken. Dit was niet voor de verjaardag, dus als we het nu niet deden moesten we het een week laten liggen anders was het te verwarrend (natuurlijk?!). De jongens waren zeer tevreden met de inhoud. Een shirt met een Robot erop (wij moesten 3 keer kijken om het te herkennen, zij hadden aan een half oog genoeg. En een pyjama met een auto erop! het kan niet beter denk ik. Warrun was zeer gewillig om ermee te poseren zoals te zien is. Verder werd er gretig gekeken naar vlokken en gekleurde hagelslag die eruit kwam, maar die hebben we snel veilig opgeborgen.

Bij Mainly Music werd de verjaardag van de jongens gevierd. dit houd in dat ze bij aanvang een sticker krijgen met ‘ik ben jarig’, deze heb ik op hun rug kunnen plakken zonder dat ze het doorhadden. Na het zingen van de gewoonlijk liedjes wordt er voor de jarigen nog een ‘lang zal hij leven’ gezongen en mag er een cadeautje uit een zak gegrabbeld worden.  Normaal blijft het hierbij en gaat men over in de gewone speel/theedrink routine van de ochtend. Maar nu kwam 1 van de ‘moeders’ naar mij toe. Het is een oma van een meisje dat altijd komt en ze had speciaal voor Warrun en Max een cadeautje. Een s piderman pyjama. (ze vroeg voor het geven nog aan mij of wij bezwaar hadden tegen spiderman voor de jongens ).   (Max heeft vandaag het gele shirt aan).
Na de muziek zijn we naar het park gegaan met Jake en Amber zij bleven 2 uurtjes waarna ze doorgingen naar de middagopvang. Nanette en de kinderen zijn nog langer in het park gebleven want er was nog veel te eten in de tas en er moest nodig op de auto’s rondgereden worden.

vrijdag 12 oktober

We hebben de jongens vandaag samen naar de opvang gebracht waarna Branko met de auto naar kantoor ging. Bij opvang had Nanette een verjaardagstaart besteld die ze met de groep tijdens afternoon tea hebben opgegeten. We hebben een fototoestel achter gelaten (een oude,  met een film erin!). De foto’s volgen dus ooit een keer, waarschijnlijk… misshien.

Op mijn werk wilde de Human Resource afdeling hun bestanden wat bijwerken en was iedereen verzocht om een kopie van hun diploma mee te nemen. Mijn Doctor’s bul is echter zo groot dat ik die niet op de fiets even mee kon nemen dus kon ik niet zomaar op dat verzoek ingaan. Aangezien ik deze dag toch met de auto was heb ik mijn diploma’s meegenomen hetgeen het nodige commentaar en jalouzie tot gevolg had op kantoor. Zij zagen ook geen manier om dit ding te kopieren, dus hebben ze maar genoegen genomen met de Engelse vertaling. 

Aan het eind van de dag heb ik een collega even thuis gebracht, Nanette opgehaald en uit bed geschopt (ze lag net even een tukje te doen) en samen zijn we de jopngens weer gaan halen. We waren heel tevreden met veel verhalen over taart en eten en spelen. Ze moesten ook steeds erg lachen als we ‘Happy Birthday’ voor ze zongen.

Zaterdag 13 oktober: De jongens zijn jarig!
En we hadden het goed voorbereid. Vrijdagavond zijn we druk geweest met slingers en ballonnen, terwijl Branko de pakjes inpakte en verspreidde, bakte ik een taart, of eigenlijk muffins; handiger om mee te nemen.

Warrun was al vroeg wakker, we hebben hem nog een tijd af kunnen leiden want we wilden de jongens graag te gelijk de cadeautjes laten vinden. Zo heeft hij tijden zijn nieuwe t-shirtje kunnen bewonderen dat ik gemaakt had.

 Toen Max wakker was moesten we de jongens wijzen op de cadeautjes die in hun slaapkamer stonden. Ze hadden het uitpakken al snel onder de knie en gingen vrolijk van pakje naar pakje

Hierna was het tijd voor ontbijt. Beneden maakten de slingers en ballonen zeker indruk, welke dat is onduidelijk. Beneden vonden de jongens nog meer pakjes. Uit de grote doos die mijn zus had gestuurd viste Max als snel een pak stroopwafels, stopte deze onder zijn arm en ging verder met uitpakken.

Het was Warrun die zijn broer erop moest wijzen dat er beneden nog 2 grote pakken stonden en ze misschien niet de hele tijd om die leuke, mooie, grote gele hijskraan hoefden te vechten die ze net boven hadden uitgepakt.

Een deel van de cadeau’s was een middag naar Puffing Billy. Niet voor deze stoomtrein, maar voor zijn ‘gast’ deze komende weken: THOMAS THE TANK ENGINE. 
Het plan om er vroeg te zijn zodat we daar konden lunchen mislukte volkomen.  De jongens waren zo enthousiast dat ze helemaal niet aan eten en kauwen konden denken. Bij het rondkijken bleven de jongens teruggaan naar de miniatuurtreinbaan, en hier hebben we dan ook het grootste deel van de tijd doorgebracht tot 13.30. Toen begon ‘ons’ programma. Eerst een ritje met  Thomas (die geholpen werd door een diesel om alle wagonnen voor de mensen te duwen/trekken).  Tijdens de rit hadden de jongens wel zin in zo’n heerlijk stroopwafel van tante Louise  Hierna werd er een stukje opgevoerd, herkenbaar van de dvd’s die we hebben en daarna mochten we nog naar de  draaischijf waar de schijf zo vaak werd rondgedraaid dat Thomas duizelig werd en helemaal niet achterstevoren gezet werd. 

Er  was nog wel even tijd om met papa voor Thomas op de foto te gaan, je kon het ook dichterbij doen, en achter het touwtje, maar die 15 dollar hebben we ‘s avonds aan een heerlijke chineese afhaalmaaltijd besteed.

De rest van de middag hebben de jongens nog een keer de miniatuurbaan van alle kanten bekeken.  De boerderijdieren, het  spingkussen zelfs de oude bus kregen geen aandacht. Uiteindelijk ging alles dicht en konden we de jongens meekrijgen naar de auto.

Zondag zijn we gewoon doorgegaan met de festiviteiten. Toen de jongens beneden kwamen vonden ze daar het cadeau van ons. Hier hebben ze een hele tijd mee gespeeld (alle jongens van dit gezin).
Opeens ging de telefoon, Anna belde, we hebben elkaar al maanden niet gezien en zij had nu een paar uurtjes, ze achtte het onwaarschijnlijk, maar probeerde het toch, en dat was maar goed ook want we hadden wel even tijd.
In het park zagen we elkaar. De jongens speelden niet echt met haar zoontje dat in januari 3 wordt, maar ze speelden er ook niet NIET mee. Ze hingen altijd wel zo’n beetje met zijn drieen op dezelfde plek rond.
We hebben een kopje koffie gedronken en een koekje gedeeld. Anna en ik zaten wat langer en toen we klaar waren vonden we Branko midden in de speeltuin met zeker 8 kinderen om hem heen, allemaal waren ze ‘eten’ voor hem aan het bereidden van de houtsnippers. Na 10 minuten werden de kinderen door dankbare ouders meegenomen. (En Branko vroeg zich af waarom hij 4 kinderen tegelijk “papa” tegen hem hoorde zeggen).
We waren op de fiets naar het park en hierdoor zo  weer terug van het park. Dat was goed want Michele zou langs komen met Jake en Amber voor een soort verjaardagsfeestje. We hadden niet echt iets gepland, maar we hadden wel nog meer muffins!
De avond hebben we afgesloten met skype gesprek met Helen, Martin en John; de jongens hebben het hele principe nog niet helemaal door, maar we gaan er aan werken.

Als allerlaatste, en het was een mooie afsluiting, zijn de ledikantjes van de jongens opgehaald. We hebben ze via e-bay verkocht en dit ging super goed (waarschijnlijk omdat het 2 dezelfde waren, want dat was het enige verschil tussen de onze en de 80 ander bedjes op e-bay die niet als warme broodjes gingen).  En zo is een einde gekomen aan het leven met onze 2-jarigen. Ze zijn nu 3 en echte mannetjes, grote jongens eigenlijk al.

Maandag 15 oktober gingen de jongens weer gewoon naar opvang, geen cadeautjes meer, geen verjaardagen meer, alles gewoon als altijd. Het was een beetje anders voor ons. Branko had vrijgenomen omdat ik naar de endodontist moest (als je naleest wat een endodontist doet, Is het niet moeilijk voor te stellen wat ik tussen 10 en 12 deed) Ik moet zeggen dat de man fantastische verdovingen had (en gebruikte) het enige dat oncomfortabel was, was de 2 uur liggen in 1 houding, dan krijg ik een beetje pijn in mijn achterhoofd mede door het ‘geweld’ dat op mijn schedel werd losgelaten. Want de tand die er zat was misschien niet helemaal mooi en helemaal passend, hij zat wel goed vast!
Branko heeft deze 2 uur trouw in de wachtkamer zitten wachten tot ik klaar was.
Na deze ochtend kwam het leuke stuk, we zijn samen uit lunchen gegaan.
Om vijf uur moest ik nog even terug naar de specialist om een tijdelijke tand op te halen om het gat op te vullen dat zit waar bij menig mens gewoon een linker voortand zit. Het is heel mooi en bijzonder. Stel je voor die ‘nep-dracula-tanden die kan krijgen voor feesten en partijen. Ik heb nu ongeveer zo iets voor de boven kant, van hoektand tot hoektand een hoesje over mijn tanden, kleurloos, behalve daar waar mijn voortand had moeten zitten daar zit een witte tand in het hoesje, dus als ik het hoesje in hebt, heb ik een volledig gebit. Het is wel even wennen zo’n stuk plastic in mijn mond en de man raadde aan om er niet mee te bijten, het is puur voor het mooi.
Terwijl ik het bitje ophaalde ging Branko de kinderen van opvang halen, ik was zo snel klaar dat Branko me even opwachtte en het was een hele verrassing voor Max en Warrun dit ik opeens uit de tram kwam stappen naast de opvang. (ze hebben het er nog over… 2 weken later).

Dinsdag 16 oktober kwamen in de middag Jake en Amber spelen, Zoals gewoonlijk vermaakten de kinderen zich weer prima zonder vechten of wat dan ook. Dit keer bleven ze ook eten. Michele moest even weg omdat er foto’s van haar huis werden gemaakt voor de verkoop. Toen ze terug kwam vond ze Jake en Amber netjes in Pyjama klaar voor bed. Max en Warrun lagen al in bed. Jake was zelfs helemaal van plan om ook bij ons naar bed te gaan. Misschien een volgende keer….

woensdag 17 oktober en Branko is een beetje ziekig. Hij gaat zeer rustig aan doen vandaag en hopelijk wat aan zijn slaaptekort doen. Niet nadat hij gewekt werd door Max die naast hem stond met de mededeling ‘grote poep’ en een luier in zijn hand om zijn verhaal wat kracht mee te geven. (gelukkig was de inhoud niet indrukwekkend)
Ik had een afspraak met Michele, Jake en Amber bij Science works. Na een leuke ochtend, waarbij we veel tijd doorbrachten in de speeltuin, waren de jongens erg moe en hebben op de bank ’The Aristocats’ bekeken.

donderdag 18 oktober. Sommige dagen zijn we ‘s morgens vroeg, sommige laat. Vandaag waren we vroeg en dan kan je een heleboel doen voordat het 9 uur is en je op pad gaat. Vandaag kwam om een uur of 8 Max langsstappen met een rij potjes Play-doh onder zijn arm (verjaardagscadeautje van Anna en Bailey). Hij had dit in de bijkeuken gevonden. Daar bewaar/verstop ik het spul. Playdough is leuk speelgoed maar er moet wel een volwassenen bij zijn hier in huis als er mee gespeeld wordt, zelfs dan vind ik 3/4 van het spul terug in het vloerkleed en tussen de bank, of als passagiers in auto’s.
Opeens zie ik Max weer in de keuken, hij komt naast me staan en verteld terwijl hij de dichte potten toont: “Play-doh mag niet naar buiten.” “Play-doh mag je niet eten”. (Dit in heel duidelijk Nederlands terwijl hij het in het Engels geleerd moet hebben, bij opvang. Ik weet zeker dat ik deze zinnen nog nooit tegen ze heb gezegd).

noot van Branko: ‘s avonds kreeg ik te horen dat de jongens heel creatief alle wasknijpers en play-doh in de voet van de parasol hadden gestopt. Daar zit normaal water in om de parasol lekker stevig te hebben staan. Dit even ter illustratie van de nood aan volwassen supervisie bij Play-doh.

Na Mainly Music hebben we bij  Michele gespeeld, het was vandaag te winderig om  buiten te spelen. 
Die avond hebben we Branko opgehaal bij zijn werk. De reden: Ik zat opeens met 2 jongens in de auto. Max was vlak ervoor door Warrun van het stoepje bij de achterdeur geduwd en had grote brullen en een knie met bloed.
Warrun was opeens heel lief en ging knuffels halen voor Max en stil in een  hoekje zitten te wachte op wat ik hem te zeggen had. Ik had net iedereen in de auto om op weg te gaan naar de dokter, toen ik bedacht dat het stukje uitstekend bot of pees dat ik had gezien (vlak voordat ik te misselijk werd om te kijken en even op de grond moest zitten) , niet bot of pees kon zijn, het zat midden op zijn knie, en die deed het nog gewoon, het moest wel gewoon een velletje zijn. Trouwens kwam er helemaal geen bloed of wat dan ook onder de mini pleister vandaan die ik erop had geplakt.
Ik was nog geen 10 minuten onderweg of de jongens zaten al te slapen, ze hebben de hele weg geslapen en Branko heeft ze zo in bed gelegd,
(De volgende maandag heeft de bezoekende huisarts bij opvang nog even naar de knie gekeken, en hij vond het een mooie knie, niets aan doen.)

We hadden geen plannen voor vandaag, zaterdag. We kwamen dan ook zeer rustig op gang. ‘s Morgens hebben we uiteindelijk besloten om te gaan zwemmen. Toen we allemaal bepakt en bezakt in de auto zaten veranderde het plan iets en moesten we nog even petjes en zonnebrand halen omdat we naar het buitenbad (verwarmd) gaan. Het was erg leuk en een beetje fris (dit kwam door de wind), voordeel was weer dat hierdoor bijna niemand anders had bedacht om naar het buitenbad te gaan.
‘s Middags heb ik lekker gekookt terwijl de kinderen speelde en Branko wat klussen in en om het huis deed.
De dag hebben we afgesloten met een Skype-gesprek met de jarig Opa. Het ging verrassend goed omdat we merkten dat de jongens gaan praten als ze gerichte vragen krijgen. Niet ‘wat heb jij vandaag gedaan?’ maar: Was jij vandaag in het zwembad?”

Op de radio had ik gehoord dat de marine basis aan de kust ten zuiden van Melbourne een open dag had deze zondag. De weersvoorspelling voor vandaag was erg warm, 31 graden met betrokken lucht, dat was ook nog een extra stimulans om naar de kust te trekken. Max (in geel vandaag) was de dag begonnen met de mededeling dat hij wel een pannenkoek lustte, geen slecht idee vonden wij. BIj het ontbijt heeft hij zich dapper door 3 stuks heen gegeten en de hele dag heeft hij er nog lekker van gesmuld.

We hebben een heerlijke middag gehad op de basis. Lekker rustig aan gedaan, op het verrassend groene gras patatjes gegeten. Een deel van het programma gezien; oude auto’s parachutisten, helicopters, vliegtuigjes, stuntvliegers, en boten. De basis heeft ook een groep stoom-liefhebbers en deze reden met 4 stoomvrachtauto’s en 1 tractor rond. De jongens vonden dit weer bijzonder interessant. Warrun wilde wel mee met een ritje, Max niet (die was ook een beetje te moe).
Helaas heb ik de jongens geen drumband of orkest van dichtbij kunnen laten zien, dat moet de volgende keer dan maar.

Dinsdag 23 oktober was een drukke dag en werd drukker en drukker en drukker.

Allereerst was er playgroup waar de jongens dit keer meededen met het creatieve deel, niet plakken of verven zoals voorgaande weken. Nee, vandaag was het PLAY-DOH tijd. Ze hebben zich kostelijk vermaakt, voor een groot deel van de tijd ‘reden’ ze met brokken van de klei rond over bobbels en heuvels van andere stukken klei. We zijn op tijd vertrokken voor onze volgende afspraak; Courtney en Sue troffen we op Prahran Market, eerst de boerderijdieren bezocht en daarna lunch genuttigd. Toen was alle energie op en zijn we weer naar huis gereden. Eigenlijk alleen om het fototoestel op te halen. Warrun en Max hebben de hele weg naar huis geslapen en ik heb zeer rustig aan gedaan om ze zo veel mogelijk tijd te gunnen en te rusten.
Vanochtend bij Playgroup kreeg Michele wat instructies van 1 van de moeders die op haar beurt weer door playgroup Australia gevraagd was om met kinderen naar het museum te komen om de achtergrond wat op te vullen bij de opnames van het weerbericht voor 1 van de televisiezenders. En puur omdat ik naast Michele stond mochten wij ook komen.
Om kwart voor 4 waren we in het museum, ik dacht dat er bergen moeders en kinderen zouden zijn, maar dat was niet zo Michele, de andere moeder en ik, met totaal 7 kinderen. En ik was de enige met een camera!
De kinderen stortte zich op de ‘set’ en sloegen aan het spelen, precies wat de tv-lui wilden zien. En toen kwam er nog 1 klein dingentje, wat vulling, wat meer reclame (de opnames waren in het museum omdat daar op woensdag de 24e een speciale dino-dag was voor kinderen ter gelegenheid van de week ‘van het kind’ die deze week is.) Het was een GEEL iets, een dino? een zeepaard? ik weet het niet meer. Uiteindelijk vroeg men of Max en Warrun niet steeds weg zouden lopen als ik erbij ging zitten, en dat lukte. Ik was nu ook op de film, met alle kinderen die leuk aan het spelen zijn. Met 20 minuten was alles klaar en opgenomen. Nog geen uur later is het uitgezonden op tv.
Op de bovenste foto’s Max (oranje) en Warrun(beige) die gelijk gingen tekenen (dat doen ze thuis nooit).

Woensdag en ik had al weken in mijn hoofd dat ik wel naar het museum wilde naar die speciale dag voor kinderen. Om 10 uur reden we langs, de parkeergarage zat vol, er was een constante stroom moeders en kinderen die naar het museum trok en schoolbussen voor kinderen vochten zich door het verkeer heen om bij een stoeprand te komen om uit te laden. Wij zijn verder gereden en hebben een bezoek gebracht aan het Aquarium. Op de een of andere manier voelde deze dag alsof we vakantie aan het vieren waren, misschien daarom kregen de mannen dan ook een ijsje om te delen. Op de foto Max met ijsje)

Donderdag Mainy Music en een chocomelk in het cafe in de winkelstraat. We weten niet waarom en waardoor maar Jake, Amber, Max en Warrun waren zo druk en dol dat het hard werken was om even wat te drinken. Vlak voor we weggingen was Michele even met Jake buiten gaan staan om hem even kans te geven om weer tot zichzelf te komen. Later vertelde ze dat daar op het terrasje de moeder met 2 kinderen zat die wij normaal vrij irritant vinden in dit cafe, deze moeder was 10 minuten eerder vertrokken maar nu ze daar zat was het duidelijk dat ze was gevlucht voor ons, en zodra Michele naar buiten stapte stond deze moeder op, verzamelde haar tuig en VERTROK. Wij vinden haar nu zeker een raar figuur. Aan de ander kant toont dit wel een beetje hoe druk M, W,J en A waren.
Ik was zeer verbaasd om te constateren dat de rest van de dag de jongens uren lang lief, stil en rustig gespeeld hebben. Om half 6 stond Michele weer op de stoep met Jake en Amber. Bij haar thuis was het over een uur ‘open huis’ voor mogelijke kopers dus de familie kwam hier dineren en wachten tot ze weer naar huis konden. Zelfs hun hond Moose kreeg een plekje in onze achtertuin. Het was erg gezellig. Op de foto de kinderen die hun eigen versie van Memory speelden:”KIJK! er zijn TWEE CRANKY, kijk TWEE THOMAS!”

Nanette heeft een hele tijd geleden een tuinmeubelset van de rand van de straat (lees: grof vuil) gered. Ze had toen het idee om hem als leuk projektje te gaan opfleuren en dan konden wij het leuk gaan gebruiken.

Tot nu toe hebben we het alleen nog gebruikt in de ruwe staat met vogelpoep eraan en bijna uit elkaar vallend. Ik raakte hier nogal gefrustreerd van en heb me bruut aan dit projekt opgedrongen door de meubels te repareren en een beetje te schuren.

Afgelopen weekend (zoals Nanette al schreef hieronder) heb ik eindelijk de eerste verf op de meubels gesmeerd en het begint er zowaar best aardig uit te zien. Ik vind het nog steeds jammer dat Nanette het niet zelf heeft gedaan, maar het is leuk om de visie die Nanette had voor dit afval nu werkelijkheid te zien worden.

Zoals op de foto te zien is ben ik echt heel erg goed bezig met de verfvooraad op een bijzonder handige plek geplaatst en lekker veel ruimte om te kunnen bewegen zonder het risico van verf aan mijn knieeen…..ofzo…..toch?

 Op  zaterdag hebben we nieuwe  kleren gekocht voor Branko, uiteindelijk heeft hij 2 broeken, 4 overhemden gekocht en 3 t-shirts. We moesten wel dit weekend, vele winkels gaven nu 20 -25 % korting.
In de middag heeft  Branko de computer opnieuw geinstalleerd en aan de tuintafel gewerkt terwijl de jongens buiten speelden en ik eten voorbereidde voor onze gasten deze avond.

Branko’s collega Jose met zijn vrouw Katrina zijn komen eten. Het was erg gezellig en leuk om de man met wie Branko vaak samen terug fiets, hij chinees leert en praat en  tegenwoordig zo’n 3 avonden per week via internet spelletjes mee speelt (om een 3e collega’ happy te maken, da’s de enige reden voor die spelletjes) te ontmoeten.

Zondag de 28e was er bij ons in het park  ter gelegenheid van de kinderweek  van alles te doen. We begonnen bij de draaimolens,  Warrun wilde wel op de hele kleine met de houten paarden, toen hij ook echt mocht bedacht hij zich. Dan maar in de  thee kopjes, papa kon mee! Mama moest gelukkig bij Max blijven en kon alleen maar kijken hoe iedereen zich misselijk draaide. 

Langs het springkussen kwamen we bij de boerderijdieren. Het was weer Warrun die wel naar de konijnen wilden, en vooral de koe, Max niet. We  besloten dat het eerst volgende doel zou zijn: Max voeren en zorgen dat hij meer energie en zin kreeg.

Maar eerst de dieren, daar waren we nu al.

 Lunch was uitgebreid en langdurig, er was ook zo veel te eten, snacken  en snoepen. Terwijl we dit deden keken we naar de girls scouts met hun kampvuur liedjes en een goochelaar.

We hebben nog een ritje in de Thomas trein gemaakt (of was het een blauwe grasmaaier?) en toen wilden de jongens spelen in de speeltuin, net als anders. Branko is naar huis gegaan om nog verder te klussen. Toen het tijd werd om naar huis te gaan mochten  de jongens nog 1 keer met  Thomas mee. EN… nu wel naar de paardenmolen, vond Warrun. Vervolgens heeft hij nog geprobeerd te vertellen dat hij op nog meer mocht, maar dat was niet de afspraak het was echt tijd voor terugtocht, bad, eten en bed.

Het is  ons gelukt we hebben gelijk (vrijwel gelijk) het fotorolletje vol gemaakt en de foto’s laten ontwikkelen.

Hier de foto’s van Warrun en Max bij opvang met hun verjaardagstaart.

Warrun heeft de dunnere strepen aan en Max het witte boord met de dikke strepen.

Op het rolletje ook hele oude  foto’s zoals deze die vlak na een foto van hun 2e verjaardag zaten, dus dit zijn Warrun (rode laarzen) en Max (blauwe laarzen) toen ze net 2 waren.

Maandag en Dinsdag had Branko EHBO lessen. Vanuit kantoor is hij gestuurd maar dit soort kennis kan je altijd gebruiken en zullen we dus ook altijd met ons meenemen op uitstapjes en vakanties.

Branko heeft in het weekend Windows opnieuw geinstalleerd op de computer. Dit ging sneller dan hij gedacht had, alleen in de loop van de week werd het vervelender en vervelender en uiteindelijk heeft hij het een week later nog een keer gedaan.

toevoeging voor de liefhebbers: Tijdens de eerder genoemde installatie heb ik (Branko) heel even iets op internet opgezocht met Internet Explorer. Dit was voordat ik een virusscanner had geinstalleerd en prompt was de PC geinfecteerd met spyware! Jawel! Het bleek enorm hardnekkig te zijn en een verse installate het beste geneesmiddel. Ik ben weer goed genezen van het gebruik van Internet Explorer… zucht.

W oensdagochtend trof Branko Michele in een ander parkje, het is daar vrij vlak en goed voor kinderen met fietsjes. Aan de rand van dit park woont een van de moeders van playgroup en zij was er ook met haar 2 dochters. Het was erg gezellig.
Nanette was het eerst deel van de ochtend eerst naar de endodontist. Deze heeft het 2e uur van zijn vorige behandeling nog een keer over gedaan, leeghalen, schoonmaken, afstoffen, dichtstoppen. Dit was een geplande behandeling. Nu moet alles goed zijn en kan ik naar mijn eigen tandarts voor een kroon. De endodontist adviseerde om de tijdelijke kroon wat langer te laten zitten (3 maanden), zodat als ik hem in februari weer zie dat hij dan niet een goede/dure kroon hoeft fijn te malen als er iets fout is.

Donderdagavond had Michele weer open huis voor een half uurtje (van 6 tot half 7) en kwamen zij, Jake en Amber weer hier eten en spelen. Na Mainly Music waren we met Michele meegegeen voor een uitgebreidde lunch met het idee dat we voor het diner gewoon een boterhammetje konden serveren. Dit lukte niet helemaal Alleen Warrun vond de kip/groente sauzijzenbroodjes te eten. De rest at niets. ?s Avonds werd er weer geen genoegen genomen met een boterham en werd er pasta gevraagd en noodles.
Michele vond het kennelijk erg gezellig hier want om half 8 was ze nog niet weg.

Zaterdag 3 November.
Wij hadden een mail gekregen van onze locale fietsenwinkel met een aanbieding voor goede klanten (zoals wij) met korting op accessoires. Reden voor een bezoekje want Branko?s fietsbroek is na 5000 km wel aan vervanging toe. Terwijl Branko in de rekken zocht en broeken paste vermaakten Warrun en Max zich met 2 van huis meegenomen autotjes op de helling die zich in de winkel bevind over een trappetje.

De jongens vermaakten zich prima tot een winkelbediende 2 fietsjes naast de helling neerzette; ze waren net inelkaar gezet en moeisten naar de etalage. Helaas dit ging niet door Warrun zag ze eerst, riep Max, samen stelden ze vast dat de blauwe voor Warrun was en de groene van Max en daar gingen ze. Rondjes lopen. Af en toe kreeg ik ze er ook op en reden we een stukje.
Branko heft nog geprobeerd ?echte? fietsjes aan de jongens te verkopen; ze wilden er wel even opzitten en ook wel een rondje meer rijden, maar de blauwe en groene waren van Max en Warrun en die moesten mee naar huis.
Wij vonden ze ook fantastisch en vinden het gewoon leuk als onze jongens zo?n plezier hebben met verantwoord speelgoed. Dus we hebben ze meegenomen.

Zaterdagavond zijn we uit eten geweest met 2 collega?s van Branko waar hij weleens mee fietst, de vrouwen van deze mannen en nog een vriend van 1 stel en een Amerikaan die tijdelijk hier in Australie werkt (dus da?s eigenlijk 3 collega?s waarmee we uit gingen.)

Collega 1, die we Simon noemen (omdat dat zijn naam is), heeft alles georganiseerd, wat redelijk was want hij wilde uit eten met de rest. Collega 2, die we Jose noemen (zo heet hij) komt uit Colombia en dat was de redden van het uit eten gaan en de restaurant keuze: Latin-American (http://www.gardenias.com.au/)

Simon heeft 2 dochters (14 Eliza en 11 Milly) en deze vonden het prima om op onze jongens te letten. Zo kwam het dat ik om 6 uur mijn zorgvuldig uitgezochte kleding aantrok, een swingend rood rokje (we gingen naar een salsa tent) met zwart satijnen top. Ik hoorde een auto stoppen en keek door het raam, ja hoor Simon, met 2 kinderen en zijn vrouw de laatste keurig gekleed in saaie bruine broek en donkergroen keurig gekreukeld satijnen blouse. Ik heb heel even overwogen om mijn keuze te veranderen, ik heb het toch maar niet gedaan. Toen ik beneden kwam trof ik de hele familie keurig op een rij op onze bank, en Max en Warrun die enorm aan het uitsloven waren voor de meisjes en rondjes renden alsof er prijzen te winnen waren.
Tijdens de avond kwamen we erachter dat ze lerares Engels is en dat haar oudste dochter Eliza heet. We hebben een erg leuke avond gehad. (niet door het beroep en de naam, daar hebben we het verder niet over gehad). Het was een leuke avond omdat we uit waren, het leuk gezelschap was, er lekker eten was en het een leuk restaurant was, waar tot laat nog mensen met kinderen binnenkwamen en aanschoven. Helaas begon het salsadansen pas op gang te komen toen wij weer gingen. Een volgende keer is het onze beurt! De vriend die het gezelschap versterkte had een goed ?Australische? inbreng op ons buitenlanders (inclusief de Amerikaan); we konden geen woord begrijpen van wat hij zei. Dat kwam ook doordat hij al een aardige middag gefeest had bij de belangrijke paardenraces van deze week, maar ook als hij nuchter zou zijn geweest zou het erg moeilijk zijn geweest.

Dinsdag was het Melbourne Cup day. De dag dat ?heel? Melbourne vrij heeft om naar de races te gaan. De 3 dagen voor deze dag en de 3 dagen erna zijn er ook paardenraces en alles wordt op tv uitgezonden. Ieder dag heeft zijn thema, en /of gebruiken. Op zaterdag wordt er traditioneel veel zwart/wit gedragen. Melbourne Cup die is DE DAG. De donderdag is Oaks day en is voor de vrouwen en de mannen worden thuis gelaten.
Branko had maandag vrijgenomen en zo kwam het dat hij van zaterdag tot woensdag niet naar kantoor hoefde. Mooi om er even tussenuit te gaan.

Zondagochtend zijn we in de auto gestapt en naar Bayview gereden. Het weer was erg nat, iets dat lang verwacht was en waar iedereen volop van genoot. Sommige wegen in Gippsland waren zelfs hier en daar ondergelopen. Maar we zijn veilig aangekomen.
Bij Ellen en Paul hebben we volop genoten, gespeeld en de natuur gekeken. Warrun had kennelijk een programma af te werken . Eerst vroeg hij waar de poes was, daarna moest hij even al het speelgoed keuren en toen was het tijd om naar de kippen te gaan, vond hij. Wij lieten e.e.a. liever van het weer afhangen.
Ellen en Paul verzorgen op het moment een kleine Magpie. Weken geleden is die bij de buren onderaan een boom gevonden. Sindsdien geven Ellen en Paul hem regelmatig wat voer en hij gedraagt zich nu al seen echte tiener; hij hangt wat rond rond het huis en bedelt om eten als hij niet zit te slapen of de natuur verkent.

Ellen had voor ons ook een vroege maaltijd verzorgd, op deze manier kunnen we allemaal eten en liggen M&W ook nog op tijd in bed. De geroosterde kip kwam met aardappels en peen met pompoen uit de oven. Warrun en Max keken ernaar en wezen allebij op een grote kippenvleugel die ze wilden hebben.
We waren zeer verbaasd, we hebben toch zeker 3 jaar vrij zeker geweten dat onze jongens een vegetarische aard hadden, dat was nu helemaal verdwenen. Stukken kip warden opgesmuld en met lijf en leden verdedigd tegen snaaiende broers.

?s Avonds zijn we doorgereden naar Bert en Tineke waar ons bedje al klaar lag.

Maandag was het weer droog en zijn we naar Agnes falls gegaan. Deze waterval was opens erg indrukwekkend na deze natte 24 uur. Warrun en Max hebben nog nooit een waterval gezien en vonden het ?een beetje eng?. Waarschijnlijk was het bulderende geluid erg indrukwekkend.

Na het water hebben de jongens met de fietsen gespeeld eerst in een speeltuin (en een half-pipe) en later om het huis van Bert en Tineke.
Ook tijdens dit avondeten wearden we verrast, Max zat met smaak zijn zelf gedopte tuinboontjes weg te happen. Warrun probeerde het ook maar had iets meer moeite met ze weg krijgen, maar het is gelukt!

Dinsdag gingen we alweer vroeg terug naar Melbourne. Alle mannen hebben een groot deel van de rit geslapen. In de middag waren we uitgenodigd bij de zus van Michele die ieder jaar een Melbourne Cup feestje heeft. Een huis vol mensen, een bbq vol eten en een tafel vol toetjes. Iedereen deed wat hij wilde, als er een race was ging de TV harder en dromden de mensen erom heen.
De kinderen zorgden voor de weddenschappen en het uitkeren van het geld.
Ik was weer heel trots op onze jongens. Aan de hand liepen ze naar binnen en na 10 minuten zat Max al helemaal alleen op de drempel naar de garage naar de andere kinderen te kijken die met skateboards speelden. Warrun had iets langer nodig om ons los te laten maar hij was absoluut niet kleverig.

De jongens gebruiken hun kinderstoelen al tijden niet meer. Ze ziten nu gewoon aan tafel, meestal gaat het goed maar als ze soep uit een schaaltje eten en dat schaaltje eindigd net boven hun neus, dan wordt het toch wat moeilijker.
Al weken heb ik een idee en ik was ook al op ?uitkijk? geweest. Vandaag was het zover, we gingen allemaal kijken. Ik wilde nl. een tripp-trapp stoel en in babywinkel had ik naast deze stoel een rip-of gezien voor 1/3 van de prijs. In deze winkel staat een grote Thomas speeltafel en auto?s en huisjes voor alle kinderen om mee te spelen. Max en Warrun vinden het helemaal niet erg om deze winkel te bezoeken. Wel vonden ze het erg om zo?n stoel even voor ons te testen. Zeker met zo?n rare mevrouw ernaast die iets te enthousiast praatte (niet ik, de winkelbediende). Overtuigd van onszelf hebben we 2 stuks meegenomen.

Thuis hadden de kinderen even een rust moment nodig (niet raar na afgelopen dagen). Een Disney dvd doet het dan wel, vooral Dombo, Lady & Vagebond en de Aristocats zijn erg rustig en redelijk schadeloos.
Ik was aan het opruimen en was net begonnen met een stoel inelkaar schroeven toen Warrun aan kwam wandelen. Hij vond het wel interessant en begon te helpen. Toen kwamen ook de hele verhalen, dat het zijn stoel was, dat hij erop ging zitten en waar die ging staan aan tafel etc. Helaas ontbrak er een schroef van de 2e stoel en moest ik even terug naar de winkel. Hier werd ik snel en vriendelijk geholpen en verdween de man voor 20 minuten het magazijn in. Aan mij werd iedere 3 minuten gevraagd of ik al geholpen werd, tot me een pepermuntje en een glas water werf aangeboden. Uiteindleijk werd er een schroef uit het showmodel gedraaid en kon ik weer op pad. Gelijk door naar de tandarts voor mijn tijdelijke tand. Warrun kwam hier nog even aan mijn been trekken terwijl Branko en Max om de hoek keken. Ze bleven maar niet en gingen naar het park.

Donderdag 8 november verliep de ochtend zo traag dat we niet op tijd waren voor Mainly Music. Plan b was naar Puckle street voor postkantoor en wat andere dingen. Op de hoek bij de kruising tussen straten en trein is nu een heel leuk cafetje met terrasje, ik kon hier even zitten en koffie drinken terwijl de jongens treinen keken. Michele schoof ook nog even aan met Jake en Amber.
Hierna zijn we doorgereden naar het indoor playcentre. De weersvoorspelling voor vandaag was 26 graden, heerlijk weer. Dit had tot gevolg dat we het eerste uur de enigen waren in het speelparadijs, met Sue en Courtney. Later op de middag kwamen er nog meer mensen maar echt vol was het nooit. Max en Warrun klommen helemaal zelf de grote opblaasbare glijbaan op via een soort touwladder die over de baan gespannen is, aan de andere kant kunnen ze dan weer naar beneden glijden op een stuk zonder touw.
Doodmoe en dol klommen we aan het eind van de middag in de auto. Max met een enigszins blauw oog waar hij eerder trots op was dan last van had.
Omdat ik er toch min of meer langskom zijn we Branko op gaan halen, of eigenlijk zijn collega Jose, die eerder in de week van zijn fiets was gevallen en nu een paar dagen lopend of met OV van en naar werk ging (het is ook maar 12 km voor hem van deur tot deur). Branko ging ook maar gelijk mee naar huis.
Max en Warrun vinden het altijd wel leuk als ze Jose zien of over hem horen. Op de een of andere manier is hij volkomen geaccepteerd door de jongens (misschien omdat hij maar 1.50 groot is en de jongens denken dat hij ook nog een kindje is). In iedergeval zitten ze altijd druk te vertellen over ?Hoosie? en dat hij naar huis gaat en ook een grote-mensen-bed heeft (de eerste keer dat ze hem ontmoetten waren zij net van ledikant naar bed gegaan). En nu hadden ze het erover dat Hoosie pijn had maar thuis was en dat zijn papa en mama wel een sticker voor de pijn hadden (een pleister) en dat hij broccoli moet eten (dat hebben ze van ons, dat de pijn eerder weggaat, als ze goed broccoli eten).

Vrijdag was het weer tijd voor kinderopvang.

Het leek wel weken geleden dat de jongens geweest waren, maar ze gingen vrolijk naar binnen. Ook bij het ophalen waren ze vrolijk en de juf vertelde dat ze de hele dag veel met ook andere kinderen gespeeld hadden en veel hadden gekletst.

Ik kon om half 4 nog bij een fysio terecht. Ik heb al 2 maanden een pijn in mijn rug die soms vervelend is en soms bijna weg. De eerste keer dat ik het had was de dag nadat ik Max van het park naar huis had gedragen (op mjin rug). Ik denk dat het afgelopen weekend (zie foto?s) niet echt geholpen heeft aan een goed herstel.
De fysio was het met mij eens dat het 1 keer een beetje verkeerd gegaan is en dat dat nu niet goed kan herstellen. Met een flinke massage en het recht drukken en voor de de komende dagen strekoefeningen, moet het volgende week woensdag als ik hem weer zie, een stuk beter zijn. (Omdat ik 2 jaar geleden ook al een keer daar was geweest kreeg ik een rekening voor een ?vervolg? bezoek en niet de 20 dollar duurdere 1e bezoek rekening. Aardig, vond ik.

(10 november) Zaterdag = klusjesdag

Branko stond op met de jongens terwijl ik nog wat uit kon slapen. Het idee was dat Branko altijd wel goed is in een middagdutje en ik niet. Helaas schoot het hele dutje erbij in voor hem. Hij heeft het echter goed gemaakt door om half 9?s avonds lekker vroeg naar bed te gaan.
Toen ik wakker was en we allemaal gevoed en gekleed waren heb ik de jongens weggetrokken bij Branko en de heg die gekortwiekt werd en zijn we naar het postkantoor gegaan. Vervolgens naar een bijgelegen straat waar een huis werd geveild van een vriendin van Michele. Dit was geen trieste gebeurtenis. Hier worden bijna alle huizen verkocht door middel van een veiling op straat voor het huis. De vriendin had zelfs Michele opgebeld of ze nog kwam kijken en de week voor de veiling verspreidt de makelaar briefjes bij de buren dat de veiling eraan komt, en vraagt of de buren komen kijken. Het huis ging uiteindelijk voor 725.000 dollar. Een hele gewone prijs voor een opgeknapt huis met 3 slaapkamers in deze buurt (overigens een bedrag wat ruim een factor 2 buiten ons budget zou liggen).

We hadden net besloten om naar het park te gaan toen Max en Warrun riepen ?achter het meisje aan, achter het meisje aan?. Ik had dit meisje al eerder in het park gezien en toen hadden W&M het ook al over haar gehad ?Bella? schijnt ze te heten.
Op de hoek van de straat sprak ik haar vader, en ja hoor, ze gaan naar dezelfde kinderopvang. ?Max en Warrun? is hun naam wist Isabella te vertellen. Zo hebben onze jongens al een hele eigen sociale kring waar wij niets van weten.

In het park kwam Branko de jongens overnemen. Ik ging door boodschappen doen, ik moest nog aan de bakkerij voor de zondag.

Wat? Alweer? Ja…. alweer, en weer naar Thomas bij Puffing Billy. Alleen waren dit keer nog wat andere moeders en kinderen en vaders en nieuwe broertjes/zusjes van de kinderen erbij. Niet iedereen. Van de parentgroup die ik 2.5 jaar geleden trof zijn er inmiddels 2 mensen naar Europa vertrokken en 1 naar Sydney.
Een vierde (Lauren met Oscar en familie) vertrekken aan het eind van het jaar naar Adelaide, ze zijn dan dichterbij haar familie en dat heeft ze nodig, ze heeft MS en het wordt zwaar voor haar om voor de 2 kinderen te zorgen en een huis.

2 andere ouders zijn binnen Melbourne verhuisd 1 naar het zuiden, dat is Sue met Courtney, en zij vinden het geen probleem om wat te reizen. En 1 is naar Emrald verhuisd, da?s een uur naar het oosten, en iets te ver voor vaak contact.
Deze Thomasdag was echter in Emerald dus die waren er wel.

We hebben weer een geweldige dag gehad. Eerst taart met alle kinderen daarna spelletjes en bijkletsen gevolgd door een lunch van door ons meegebrachte dingen.

Om half 2 begon het Thomas-programma en ging ieder min of meer zijn weg binnen de mensenmassa. Branko volgde met W&M het programma terwijl ik met Lauren en haar baby Emily bijpraatte en op de spullen paste.

Branko kwam (bekaf en druk niesend wegens een, dit jaar volstrekt vernieuwde, hooikoorts) met 2 verrukte kinderen terug. De treinreis was leuk geweest, niet zo bijzonders als de eerste keer maar ze waren nog steeds enthousiast. Het toneelstukje hadden de jongens helemaal gevolgd en wisten er over mee te praten.  Alhoewel ze het begin een beetje misten omdat ze met hun neuzen in hun nieuwe boekjes zaten die ze gekregen hadden.
Op de terugweg van de show was Warrun op het springkussen geweest en daar wilde hij graag nog een keer naar terug.

Met mij erbij zijn we eerst met de bus gegaan, dat hadden we de vorige keer niet gedaan. Hierna moest de treintafel weer uitgebreid bekeken worden en uiteindelijk konden we het springkussen nog een keer bezoeken. Via de treintafel zijn we naar de auto gegaan en om 5 uur waren we thuis. Bad, Eten, Bed, het ging allemaal snel en om 7 uur laten de jongens in bed en hebben we ze niet meer gehoord.

Helaas, onze jongens zijn na hun feest-weekend ingestort. Eerst ging Warrun spontaan overgeven toen hij naar bed ging en kort daarna was ook Max het haasje. Ze hadden redelijk hoge koorts en waren overdag erg lusteloos zodra de paracetamol was uitgewerkt.

 Tegen het eind van de week waren de jongens alweer een stuk beter, en heb ik geprobeerd om Warrun geinteresseerd te krijgen in computer-spelletjes, wat maar gedeeltelijk is gelukt. Het bewegen van de muis in combinatie met het klikken is nog wat lastig maar we komen er wel.

Zaterdag is typisch een veilingdag voor huizen hier in Australie. Het is volkomen normaal om een huis per veiling te verkopen en zaterdag is de dag waarop dit gebeurd. Vandaag was het huis van Michele en Barry aan de beurt (de ouders van Jake en Amber), dus moesten we maar eens gaan kijken.

We hadden ter voorbereiding wat andere veilingen bijgewoond alwaar ik enigszins gedeprimeerd van terug kwam. Het gemak waarmee mensen een half miljoen dollar over de straat brullen is onvoorstelbaar. Bij een huis een paar straten verderop kwam ik toevallig langs toen de veiling begon dus bleef ik even staan kijken. De veilingmeester (in net pak) stond in de hitte vreselijk hard te werken om een beetje een bedrag uit het publiek te trekken, en net toen het bieden leek te vertragen (het bedrag stond op AU$495.000,- voor een bouwval) begon Max knetter-hard op een toeter te blazen die hij in de kinderwagen vond. Elke toeter werd met een grinnik van de omstanders ontvangen dus hij had pret… tijd om even verder te lopen.

Maar goed, terug naar vandaag: Michele en Barry willen hun huis verkopen om dan een huis buiten de stad te kopen en een kleiner huis hier in de buurt. Ze willen over enkele jaren dan buiten de stad gaan wonen. Barry heeft het huis zelf gebouwd en de lap grond op aandringen van zijn vader lang geleden goedkoop gekocht. Kortom: een groot huis in een goede buurt; dat moet wat leuks opleveren. De veiling begon vrijwel direkt nadat we aankwamen en al snel riep iemand een startbod van 9 ton over straat (letterlijk over straat, ik blijf dat mooi vinden). Deze veiling was niet te vergelijken met de veiling die ik boven beschreef, en niet alleen door de afwezigheid van Max’ toeter. De prijs werd met stappen van 10.000 dollar verhoogd met hooguit 15 seconden ertussen, en al heel snel stopte het bieden en ging de veilingmeester even vragen of de verkopers bereid waren te verkopen voor het bod. Ja hoor, het was 50.000 meer dan ze wilde hebben dus iedereen tevreden. De veilingmeester kwam naar buiten en het bieden ging ineens weer verder. 15 minuten na het begin van de veiling was het huis verkocht voor ruim 3 ton meer dan verwacht! Uiteraard reden voor Michele en Barry om tevreden te zijn, wijzelf voelden ons ook wat euforisch over dit proces.

Deze gebeurtenis genereerde bij mij wel gelijk weer wat twijfels en een licht ontevreden gevoel. In Australie wordt het als een hoofddoel gezien om een huis te kopen en bezitten en mensen storten zich hiervoor dan ook met gemak enorm in de schulden. Wij zijn al eerder tot de conclusie gekomen dat wij niet bereid zijn om op een houtje te bijten (en Max en Warrun op een houtje te laten bijten) zodat we een huis kunnen bezitten over 30 jaar. Met name omdat de enige huizen die we kunnen betalen een heel stuk verder buiten het centrum liggen, en ook nog eens in een stuk minder goede staat zijn dan wij zouden willen. Maar toch…. als huurder geniet je geen enkele bescherming en dat geeft toch wel wat onzekerheid. Het is geen leuk idee dat de huisbaas op elk moment kan zeggen dat je over 2 maanden het huis uit moet zijn. Inmiddels heb ik me weer bij onze situatie neergelegd, en telkens als ik de stress die een renteverhoging kan brengen bij hypotheekhouders, dan ben ik blij dat wij maar ‘zielige huurders’ zijn. Het zit er dik in dat we de komende jaren een keer op straat worden gezet, maar er zijn vast nog wel andere leuke plekken om te wonen.

Zaterdagochtend was het lekker warm, 28°C ofzo, en de jongens wilden graag even naar Queen’s Park wandelen om daar wat te spelen. Al snel wilden ze weer naar huis, waar Nanette rustig aan had gedaan. Het was lekker warm dus we zagen het wel zitten om die middag naar het zwembad te gaan. Nanette had helemaal plannen om wat barbeque spullen mee te nemen en gebruik te maken van de BBQ bij het zwembad.

We gingen even wat eten en zodra we naar buiten gingen voor de veiling van Michele (zie het verhaal hier) voelden we dat de temperatuur al een graad of 5 was gezakt. Toen we aankwamen bij Michele in de straat, (5 minuten rijden) was het ongeveer 21°C, en kwam er een regenbui aan. Het is niet meer warm geworden dus we bleven lekker thuis.

Zondagochtend was het nog steeds fris buiten (net onder 20°C) dus liet ik de jongens graag binnen. Helaas moesten ze echt even naar buiten (volgens eigen zeggen) en ‘raining stopped’ dus dat kon toch wel? Tja hoe kan ik ze de pret van nieuwe plassen op straat nou ontzeggen… droge kleren wachtte ze op toen we weer naar binnen gingen.

Die middag zijn we wel naar het zwembad gegaan, want na de buien van die ochtend warmde het lekker op tot zo’n 30°C, heerlijk voor een buitenzwembad dus. We zijn weer eens naar een ander bad gegaan, wat er voor ons een beetje oud en saai uitzag. het enige bad waar we met de jongens in konden was een rechthoekig bad van ongeveer 50-70cm diep. De jongens vonden het ge-wel-dig! We hebben ze nog nooit zoveel pret zien hebben met rondspartelen, ronddrijven op een bal, trapje op en af, uit bad, even wat snacken, en weer het zwembad in. Met moeite konden we ze tegen het eind van de middag weer mee naar huis slepen.

Het heeft weer een tijd geduurd maar we hebben weer eens wat plaatjes op de website gezet. Het kostte wat meer moeite dan normaal omdat de PC weer eens flink ververst is en daardoor alles net eventjes anders werkt, maar nu moet het toch zijn gelukt. Zoals gezegd; alles is net even anders: De foto’s zijn nu geheel automatisch te bekijken door een foto aan de klikken en daarna ‘slideshow’ te kiezen, waardoor de foto’s automatisch worden getoond met 3 seconden tussenpozen. Verder zijn de grote originelen beschikbaar door vanaf de hele kleine eerste de wat grotere foto’s te bekijken en dan op die wat grotere te klikken. De afmetingen van deze foto’s zijn ook aangegeven bij elke foto zodat je weet waar je aan toe bent.

De foto’s zijn zoals altijd hier te vinden: www.branette.net/OurTwins

Maandag 19 november

Het was vandaag een warme dag (30°C) en ik was blij dat de kinderen bij kinderopvang zaten in een goed geventileerd en geairconditioned gebouw. Kennelijk dachten veel ouders er zo over want toen ik de kinderen om 6 uur ?s avonds ging halen, waren niet de gebruikelijke 6 overgebleven kinderen van het hele gebouw in 1 kamer aan het spelen, Maar trof ik 2 volle kamers en wel 30 kinderen aan.

Dinsdag 20 november

Max had vanmorgen zelf zijn kleren uitgezocht, zodoende zat hij met 37 graden in 2 T-shirts (1 met lange mouwen) een een totaal niet passende broek bij Playgroup. Na playgroup wilden de jongens graag naar het park. Eigenlijk was dit een goed keus, onze milkshake en koek met Smarties stond net op ons tafeltje toen er een koele stevige wind opstak, en binnen een uur was het verlaten park weer een vrolijke verzameling kinderen en (groot)ouders.

Het blijft verbazingwekkend dat het om 11 uur nog 37 graden is en om 3 uur ‘s middags opeens 17. ‘s Avonds zaten Branko en ik met een dikke trui aan opgerold op de bank. Ons herinnerend hoe fijn het is om een koud huis te hebben wilden we de kachel niet even aanzetten.

Australie pakt kerst groots aan, zoals zo veel Engelstalige landen, en dus is het in deze periode (als het weer warm begint te worden) de moeite waard om even in het centrum te gaan kijken (in het Central Business District, CBD). Vorig jaar hebben we deze dingen maar links laten liggen omdat we er veel te laat bij waren en de drukte niet aan ons besteed was, maar dit jaar waren we op tijd.

We zouden woensdagochtend (ruim een maand voor kerst) vroeg op pad gaan samen met Michele, Jake en Amber om de kerstetalage en de kerst-trein bij Myer te bekijken en Santa’s Cave bij David Jones.

Jake wilde niet wakker worden dus we waren iets later dan heel vroeg maar we zaten nog lekker op tijd in de bus en tram naar de stad. Daar aangekomen hebben we Michele opgepikt die met de trein was gekomen en zijn we door Myer heen naar de etalages gelopen waar alle vier de kinderen gehypnotiseerd naar de bewegende poppen en alle kleurtjes stonden te kijken. Vorig jaar rond de kerst stonden de mensen 3 blokken ver in de rij en werden als vee langs de etalages geleidt om het te bekijken. Het was fijn dat we nu lekker rustig konden kijken.

Hierna zijn we naar David Jones gegaan omdat Santa’s Train een beetje stuk was. In Santa’s Cave zijn Jake en Amber breed lachend in de draaimolen geweest maar Max en Warrun bekeken het liever op afstand (vreemd). Ze hebben hun ogen uitgekeken bij alle bewegende muziekdozen/maquettes die er verkocht werden.

Vlak voordat we weer weg gingen heb ik nog even snel gespiekt bij de Lego (je hebt een verslaving of je hebt het niet) en ik zag tot mijn stomme verbazing dat ze de Cafe Corner hadden staan die ik op mijn verlanglijst had staan, maar nooit in een winkel verwachtte te zien. Ik ging verbaasd terug naar Nanette en Michele die zich in de koffiehoek van de winkel hadden geinstalleerd, en vertelde Nanette blij dat ik goed en slecht nieuws had: ze hebben Lego Cafe Corner maar hij is niet in de aanbieding en dus koop ik hem niet (welke van deze berichten goed of slecht nieuws is hangt af van je uitgangspunt). Thuis aangekomen ging ik even nieuwsgierig op de website van David Jones kijken en wat blijkt: Deze doos was wel degelijk stevig in de aanbieding, en is exclusief alleen bij die winkel te koop!! AAAARRRGGHH! Ik geloof nooit meer de prijs die op een doos staat (dat had ik voor DVD’s al geleerd, maar ik denk niet zo breed blijkbaar). Nanette is zo lief geweest om de volgende dag toen ze in de buurt was bij die winkel langs te sluipen en die doos voor mij te kopen! Over leuke verrassing gesproken, jippeee! (echt, het is ook leuk voor Max en Warrun hoor……wat? 16+ op de doos? oh..eh…)

Terug naar de orde van de dag. Toen we bij David Jones wat ‘scones with jam’ en ‘iced chocolates’ zaten weg te werken moest Nanette er vandoor hollen omdat ze een afspraak had bij de fysiotherapeut. Blijkbaar is het rondzeulen met kinderen van 15 kilo niet altijd even goed voor je spieren, stel je voor zeg. Michele en ik zijn samen verder gegaan en we merkten dat het zo rond lunchtijd aanmerkelijk drukker was geworden in de stad. Santa’s train deed het weer dus we gingen er op af. Warrun nam nog wel een gouden kaartje aan, maar had geen zin om ook echt in de trein te gaan zitten. Max haakte al af bij het overhandingen van de kaartjes. We hebben dus maar staan kijken hoe Jake en Amber breed lachend een rondje reden in Santa’s Train.

Onderweg naar de speelgoedafdeling stopten W&M bij elk schap, en steeds ging ik kijken wat ze voor interessants zagen en in elk schap vonden ze een trein in een of andere hoedanigheid: porselein, lamp, kaars, blik, radiografisch, elektrisch, hout etc.etc.etc. Toen we bij de speelgoedafdeling kwamen stonden Michele en ik elkaar net te vertellen dat onze kinderen zo goed zijn afgericht dat ze in een winkel kunnen kijken zonder te zeuren dat ze wat willen hebben, toen Warrun ineens met een houten treintje aankwam en tegen me zei:”deze mee naar huis”. kuch… Hij accepteerde gelukkig een duidelijk ‘nee’ zonder protest, maar we moeten dus gaan oppassen.

Het was inmiddels laat geworden en tijd om per trein naar huis te gaan. Nanette had haar afspraak bij de fysio gemist/afgezegd dus ze kon ons ophalen op het station zodat we gelijk verder konden naar Lauren en Oscar, waar we een middagje Oscar zouden vermaken zodat Lauren wat rust kon krijgen. De jongens hadden eigenlijk alleen oog voor de trein van Oscar en niet voor Oscar zelf, waardoor hij wat druk deed om aandacht te trekken. Al vrij snel hadden Max en Warrun besloten dat Oscar wel met Percy mocht spelen (die reed niet zo goed) maar verder niet! Oscar nam gelukkig genoegen met Nanette of mijzelf als speelkameraad (af en toe tenminste).

Het was al met al een gezellige middag die we hebben afgesloten met een lekkere afhaalmaaltijd waarna we laat naar huis gingen. In de auto zijn Warrun en Max al in slaap gevallen en toen we thuis kwamen konden we ze vrijwel direkt in bed rollen

De jongens waren vandaag laat wakker, ik heb het idee dat ze iedere keer als het bewolkt is ?s morgens (veel) langer doorslapen. Ze zijn niet om 6 uur wakker maar om half 8 of nog later. Mijn theorie nu is dat het komt door het gebrek aan vogelgezang op de vroege ochtend, en met een raam open op hun slaapkamer en een palmboom voor het huis, die dienst doet als vogeltorenflat, is gekwetter niet van de lucht als de zon opkomt.

Ik had net de fietskar ingepakt met extra kleding, regenjassen, laarzen, snacks, brood etc. Toen Sue belde. Of het erg was dat we niet naar de dierentuin gingen vanmiddag, maar naar het Aquarium. Ik zei NEE (ik had ja moeten zeggen want nadat ik dit verhaal al tegen 6 mensen verteld heb heb ik nog steeds behoefte om het te schrijven. Dus ik vond het wel erg. Aan de andere kant klopte mijn ?NEE? ook wel, erg was het niet Het maakt niet uit waar we heen gaan, het is leuk ergens heen te geen. )

In ieder geval kan de fietskar niet mee naar het aquarium dus moest ik alle snacks en boterhammen uitzoeken en selecteren op wat wel in de rugzak paste (extra kleding gooide ik (gelukkig) met het zakje los achterin de auto (je weet maar nooit) en we konden in de middag naar het aquarium. Nog 1 klein puntje op mijn agenda: de dierentuin weer uit de hoofden van de jongens praatten. Ik had ze net verteld dat we gingen, en ze vonden het een heel leuk plan.

Allereerst moesten we naar Mainly Music. Hier vond ik genoeg mensen tegen wie ik kon vertellen dat ik die morgen was opgebeld door iemand die eerst ging zwemmen met haar kind en vervolgens niet naar de ZOO wilde omdat het misschien ging regenen en ze niet nat wilde worden.

Na de music snel een kopje koffie gedronken met Michele, we hadden het net weggewerkt/ beschermd tegen onze 4 kinderen en boven ons hoofd gehouden tegen omvallen toen de mevrouw van de winkel een doos met treinbaan en speeltjes kwam brengen. We konden nu nog een paar minuten rustig zitten.

Hierna ben ik doorgereden naar het Aquarium. Er was inmiddels al zoveel gebeurd dat de jongens het wel accepteerden dat we niet naar de ZOO gingen. (Warrun vulde de hele ochtend mijn verhaal aan het zijn verhaal over gisteren, dat Oscar Thomas-blokken naar zijn hoofd had gegooid, dat dat ?Auw? deed en dat Oscar toen naar zijn kamer had gemoeten. Terwijl hij dit verteld kijkt hij heel moeilijk en wijst hij met 2 wijsvingers naar het midden van zijn voorhoofd waar het blok hem raakte. We waren op dreef en er moest iets van ons hart, zullen we maar zeggen).

Bij het Aquarium werden we vrolijk begroet door Courtney en moeder Sue. M&W vonden het ook leuk hen weer te zien. Courtney racete het liefst gelijk door naar de Jelly-fish / kwallen; de eerste keer dat ik een kind ontmoet met deze voorkeur. We hebben redelijk wat vissen kunnen bekijken en belandden zoals gewoonlijk in de speelhoek van het aquarium. Hier hebben Max en Warrun zich vermaakt met 2 vuilnisauto?s.

Sue en ik vonden het tijd voor een kopje thee voordat we ons uitstapje besluitten. We kozen voor het cafe in het aquarium, dichtbij en een afgesloten

Hierna besloten de kinderen dat het tijd was om het aquarium te bekijken. We hebben nog een keer het hele rondje gedaan tot…. vlak voor de speelhoek, hier vlak voor zijn we in een lift gedoken die rechtstreeks naar de uitgang gaat.

Ik was toch in het centrum en dacht ?ik kan wel even naar de winkel voor Branko voor zijn lego die exclusief in voorraad is en ook nog eens in de aanbieding’. Ik dacht er niet bij na dat de winkel aan de andere kant van het centrum was en de hele route heuvel op. Maar we hebben het gehaald. En ik het de lego ingeslagen, en nog wat meer (het is bijna december tenslotte) hierna was het heuvel af terug naar de auto. Met een tussenstop in een winkel om wat soepstengels te kopen voor de kinderen waren we snel bij de auto. De soepstengels werkten trouwens erg goed. Met een stengel in elke hand en 1 in de mond was het trekken, duwen en kopstoten geven helemaal over.

Nu was het bijna 5 uur en ik voelde me een teckel (korte beentjes). Tijd voor het noodplan. Snel Branko gebeld, en ja hoor, hij wilde wel opgehaald. Iedereen pret. Op de weg naar huis nog elkaar lekker gemaakt voor Fish & Chips, en dat was ook zo gehaald. We hebben alles meegenomen naar huis. De jongens aten weer liever de rijst dan de frieten (ligt zeker niet aan de kwaliteit van de frieten) en tot mijn grote verbazing aten ze NOG liever de stukjes gegrilde vis.

Zaterdagochtend besloten we dat het tijd was om de gemiste kans voor de dierentuin goed te maken aan de jongens, en Warrun en Max vonden dat wel prima. Nanette had het idee om maar eerst even wat boodschappen te doen zolang de jongens nog energie hadden dus eerst op naar Highpoint. Dit creeerde wat verwarring bij Warrun, maar na uitleg accepteerde hij het wel. 
Ons elektrische mes was stuk aan het gaan, het lemmet begon te scheuren, hetgeen na 10 maanden toch wel een beetje sneu is. Bij de winkel keken ze er niet eens naar en kregen we het geld terug op de creditcard.. okee… dan moeten we dus opnieuw besluiten of we een elektrisch mes willen of gewoon een goed broodmes (de huidige stand is: een gewoon broodmes). Aangezien we toch bij BigW waren hebben we gelijk even naar zwembandjes voor Warrun en Max gekeken omdat ze bij het laatste zwembadbezoek zo enthousiast waren, maar wel wat drijfhulp konden gebruiken. Met armenvol zwembadspul zijn we huiswaards gegaan (helaas zonder broodmes). Onderweg naar de auto werd de aandacht van Max in het bijzonder getrokken door een drietal kerstbomen, een Papa, Mama en Max kerstboom waar wel even voor geposeerd kon worden.

Hierna zijn we uiteindelijk toch nog bij de dierentuin aanbeland. Warrun had zijn zinnen gezet op een bezoek aan de seals, maar nee! De zeeleeuwen waren er niet omdat ze een nieuw verblijf voor ze aan het maken zijn. Er was een enorm stuk van de dierentuin afgezet dus ik ben benieuwd wat voor moois ze gaan maken. We hebben hierdoor wel wat dieren gezien die we meestal niet tegenkomen, met een zeer vermoeide tweeling zijn we vrij snel weer naar huis gegaan.

Die middag  was het weer eens tijd om mijn fiets te wassen. Het is heel leuk zo’n mountainbike, maar de hoeveelheid blubber die er op blijft zitten, en de plaatsen waar het blijft zitten zorgen wel voor een zeker behoefte aan onderhoud. Max en Warrun helpen daarbij graag, in ieder geval tot het moment dat ze ontdekken dat dat water ook best ergens anders heen kan dan naar de fiets. Men vraagt wel eens of Max en Warrun een verschillend karakter hebben; nou oordeel zelf aan de hand van de foto’s. Max en Warrun zijn echt even sterk en hadden beide zeker genoeg toegang tot diverse natte dingen… maar toch is Max wel ERG veel natter dan Warrun….

Vandaag was er een ‘Arts and Crafts market’ waar Michele en Nanette wel heen wilden, maar ik had er niet zo heel veel zin in. Vandaar dat ik aanbood om op alle kinderen te passen zodat de dames even rustig hun gang konden gaan.

Zo gezegd zo gedaan en zodra Jake en Amber wakker waren zijn ze hier afgezet en zijn Nanette en Michele er vandoor gegaan. Geen van de kinderen had hier moeite mee en we hebben met zijn vijven een leuke ochtend gehad. Op een gegeven moment werd er ineens besloten om boven te gaan spelen, en ze waren zo leuk bezig dat ik zelf een beetje tijd heb gehad om wat op te ruimen boven.

Nanette:

De craft markt was zoals de meeste markten. Veel van het zelfde en ook de enkeling die je nog nooit gezien hebt. Ik heb de aanschaffen kunnen beperken tot een potje curry, biologisch geteelde rabarber en … dat was het geloof ik. Ook heb ik nog wat dingen gezien waar ik misschien een keer voor terug wil. Deze kooptechniek werkt erg goed voor mij. Eerst loop ik over de hele markt en als ik me dan nog dingen herinner die ik wil hebben, en ze nog steeds leuk, nuttig en betaalbaar vind dan koop is ze pas. En dit keer ben ik dus eerst naar huis gegaan en moet ik een maandje wachten tot ik er weer heen kan (maandelijkste markt). Het was leuk rondkijken. Verbazingwekkend was het ook een beetje koud, de voorspelling was dat het hoog in de 20-ers zou worden deze dag.

In de middag ging Nanette even op stap met Max en Warrun zodat ik mijn fiets kon onderhouden na de wasbeurt van gisteren (remblokjes en achterband vervangen en de dynamo verplaatsen). Ik had de garagedeur open gezet voor wat frisse lucht en ineens zag ik Warrun op zijn twee-wiel-loopfiets de heuvel naar onze garage af komen rijden! Vanaf dat moment is Warrun bijna niet meer van zijn fiets af te slaan en hij beheerst dat ding al bijna net zo goed als hij zijn auto beheerst (foto’s volgen nog).

Nanette:

In de middag letterlijk een blokje om gelopen met de jongens. Aan het eind van onze straat stapte Warrun opeens OP zijn fiets en ging er vandoor. Dit hield hij nog een halve straat vol en toen moest hij weer even ernaast lopen. Maar niet lang. Bij de 2^e hoek ging hij weer op zijn fiets en heeft dit volgehouden tot hoek 3. Niet alleen ging hij als een razende, ook nam hij alle hobbeltjes en kuilen en putten in het gras mee (opzettelijk). Hij kreeg het ding heel snel onder de knie. Vlak na hoek drie is een speelveld met crossbaan. Hier is Warrun 1x rondgefietst, met wat hulp op de hoge hobbels en 2x rondgelopen naast de fiets. Bij vertrek ging hij weer zitten en is niet meer gestopt tot hij bij Branko de garage in reed.
Wat deed Max deze gehele tijd? Max zat op zijn auto, beentjes naar voor, in de gaten te houden dat ik wel goed en hard genoeg trok. Alleen op de crossbaan en na hoek 4 heeft hij de auto zelf voortbewogen.

Playgroup. Ik had de activiteit voorbereid: Kerstversiering maken. Maandagavond had ik een hele stapel papieren wegwerp bordjes verknipt tot sterren. Deze konden de kinderen nu vol kliederen met lijm en glitters. Helaas wilden M&W niet bij deze activiteit in de buurt komen. Tijdens playgroup spelen ze nog steeds eerst met  de auto’s, de grote auto’s, de zandauto’s en play-dough auto’s tot ze in de hoek komen met de trein waarna ze soms plaatsnemen op nog wat driewielers. Ik vraag me wel eens af waarom ik ga, ze doen daar precies hetzelfde als thuis. Om toch een herinnering te hebben aan mijn grandioze creatieve uitbarsting heb ik zelf wat lijm gesmeerd en glitters gestrooid en nu hebben we een schitterende ster boven tafel hangen (Max heeft al geklaagd over de locatie en de aanwezigheid) .
Na playgroup zijn we naar de speeltuin in Port Melbourne gereden, deze is op het strand en staat helemaal in het zand. De jongens hebben zich enorm vermaakt met het scheppen in en verplaatsen van het zand, en daarna met  het landen in het zand vanaf de glijbaan.
Toen de parkeertijd op was zijn we via het werk van Branko naar huis gereden. Warrun en Max vinden het altijd leuk om Branko even te bezoeken en herkennen nu alle routes die erheen leidden. We hebben het zeepaard opgehaald (zeker 70 cm hoog; zie de blog hier) en zijn naar huis gegaan. Max heeft de terugrit benut om een slaapje te doen, Warrun lag alleen wat doezelig te staren.
Deze passiviteit was niet verwonderlijk, Max had al voor het spelen in het zand en de tijd bij playgroup zich erg druk gemaakt en wel om het shirt dat hij aan moest van mij dat lijnrecht inging tegen het shirt dat hij aan moest van hem (zijn ‘Cars’ pyjama). Bij thuiskomst kwam ik de buurman tegen die (toevallig?) naar zijn brievenbus liep. ‘slaapt er 1?’ vroeg hij, “da’s lekker stil dan” vervolgde hij. Zou hij ons gehoord hebben deze ochtend, terwijl ik Max in alleen een rompertje in de auto propte om naar playgroup te gaan?

Weer begonnen we met  een heel simpel plan voor deze dag. Het eerste deel was: naar de kapper en het tweede deel: een broodmes aanschaffen.
We gingen niet te vroeg en niet te laat op pad. Warrun op zijn loopfiets en Max in de fietskar (eigen keuze voor allebei). Warrun gaat als een speer op zijn fiets en zorgt ervoor dat hij geen holletje, bobbeltje of dekselputje overslaat.
Halverwege naar het park lag er een stukje wol in het gras. Een bewegend stukje wol, ik keek nog eens en het was een vogeltje! Held die ik ben (met het excuus dat ik de fietskar vast moest houden) riep ik Branko om het beestje te redden. Het bibberende ding nestelde zich met steeds grotere tevredenheid in Branko’s warme hand. Maar ja… wat nu? Wij waren bepakt en bezakt onderweg. Waren niet meer echt dichtbij de auto en het huis en al geruime tijd onderweg. We besloten het dingetje naar de politie te brengen, het bureau zit op de route naar de winkels en het was het beste dat we konden verzinnen.
Regelmatig wilden Max en Warrun het beestje (de kwek-kwek) even zien. Bij het politiebureau vonden ze het geen probleem,  het nummer van de vogelopvang hing zelfs naast de telefoon. Het diertje zou snel opgehaald worden. In de tussentijd mocht het in een doosje tissues wonen.  We hebben geen idee watvoor type vogel het was.
Terwijl we met het vogeltje liepen viel ons  op dat er een hoop gepiep en  geknars van het fietsje van Warrun kwam. Zodoende werd Branko’s en Warrun’s 2e stop de fietsenwinkel om alle moeren even aan te draaien en ik ging met fietskar en Max naar de groenteboer voor groente en fruit.

Branko: Toen ik de fietsenwinkel binnen kwam met een jongentje enthousiast rijdend op een houten fiets keken alle werknemers (behalve de jongen die de fietsen aan ons had verkocht) ons heel vreemd aan. Ze waren erg behulpzaam, maar bij de werkplaats vroegen ze toch nog even voorzichtig of ik dat ding daar gekocht had?

We troffen elkaar weer in de kapperswinkel van Len. Warrun zat al in de stoel en met een hand in papa’s hand was er geen wolkje aan de lucht. Binnen minuten werd ons vlekkenmonster omgetoverd tot een jongetje. Max die al het kappers gefrummel tot nu toe altijd wel lekker vond had wat meer moeite met het plaatsnemen op de stoel. De toestand overziend bleek dat hij vooral moeite had met het achterlaten van zijn cracker’s dichtbij Warrun en toen het bakje veilig onder zijn kapmantel zaten was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Na de kapper is het rechtsaf naar Gloria Jeans voor een koffie/chocomelk/ milkshake. Zo niet deze keer, de jongens gingen linksaf, naar de treinen. Nu zit er sinds een maand of 2 een cafeetje op de hoek waar we treinen kijken dus Ik kreeg mijn koffie, de jongens hun milkshake EN hun treinen. Branko was snel even naar de speelgoedwinkel (dit keer niet voor hemzelf maar voor de jongens).

Branko: Max en Warrun zijn altijd erg enthousiast als we naar Bert en Tineke gaan omdat die nog een oude tractor van Derk hebben die echt kan sturen. Max en Warrun spelen daar om en om uren mee en hebben het er al over als we zeggen dat we naar Foster gaan. Helaas is deze tractor bij ons vorig bezoek een beetje overleden. We hebben een tijd gezocht naar autotjes die echt sturen en het enige wat Nanette had gevonden waren tractoren die erg op de oude tractor van Derk leken, dus ik kreeg de opdracht om het even te keuren en er eventueel 2 te koen als kerst-kado voor de jongens.

Terwijl we treinen keken kwam de man die als enige ook op het terrasje zat eens naar de fietsen van de jongens vragen, vervolgens kwam een mevrouw met dochtertje langs die over de oversteekplaats liep hetzelfde doen gevolgd door een moeder die voortgetrokken werd door haar zoontje die uit het cafe kwam. Hij wilde ook wel zo’n ding.
Nadat Branko zich bij ons had gevoegd zijn we naar de supermarkt gereden waar ik snel wat melk en spul insloeg en Branko de jongens bezig hield buiten de winkel. De route treinen - draaimolen – andere winkel – huis leidde niet langs de winkel met broodmessen. Nu hebben we er dus nog steeds geen.

Branko: Onderweg naar huis zijn we door Queen’s park gelopen men net aan het werk was om wat bomen te snoeien en de houtsnippers te verspreiden en er kwam ons een krachtige eucalyptusgeur tegemoet, net alsof je in een kuuroord zit. Erg lekker, ik blijf het leuk vinden dat je deze geuren hier gewoon buiten kan ruiken.

Donderdag 29 November was de laatste Mainly Music van 2007. Met een kerstviering werd het jaar afgesloten. De twee groepen van de donderdag waren gevraagd te komen om 11 uur, en dit keer in de grote zaal. De groep van 9.30 op de verhoging (onze groep) en de groep van 11.30 (die altijd te laat is , rommelig is en zeurt over van alles en nog wat) voor de verhoging. Iedereen mocht familieleden, vrienden en wie dan ook meenemen,  en een bordje met iets te eten voor een gezamenlijke lunch na de uitvoering.

Met de 2 groepen gereed en alle oma’s op de banken en een enkele vader zich breed opstellend ervoor gingen we van start. Het gewone repertoire werd gezongen maar iedereen deed toch een beetje extra zijn best. Iedereen had zich ook in zijn mooiste  kindvriendelijke-rondschuifel op de grond-outfit gestoken. Halverwege werd het programma onderbroken door een klein stukje poppenkast en het geheel werd afgesloten met het uitdelen van een boekje voor elk kind met een kerst-teddybeertje erbij. Warrun kreeg het stickerboek van David en Goliat en Max een stickerboek over de ark van Noach. (Het gehele muziekgedoe wordt tenslotte georganiseerd door de meest hartelijke en liefdevolle mensen van het leger des heils).

Na afloop was al het meegebrachte voedsel uitgestald op tafels en smulden de kinderen van muffins, ei-sandwitches en watermeloen. Toen ze zelf wel even iets lekkers wilden halen van tafel kwamen ze terug met een trosje druiven. Ik was erg trots op ze. Zeker toen Michele mij de volgende dag vertelde dat Amber zich zo op het snoepgoed had gestort dat ze binnen het uur ziek was geworden van alle zoetigheden en roze taartjes. (Ik denk toch dat wij het niet zo slecht doen met af en toe een koekje en wat snoepen thuis, dat weerhoud de jongens in ieder geval tot volledige wervelwind over lekkernijen vermoedde lekkernijen bij dit soort gelegenheden).

 De rest van de middag hebben we ons thuis vermaakt. Ik had voor de verandering het speelkleed eens beneden gelegd en dit bracht natuurlijk(?) weer hele nieuwe mogelijkheden met zich mee. De jongens stortten zich erop alsof ze het nog nooit hadden gezien en nadat de auto’s eerst keurig in de parkeervakken waren gezet werden ze een voor een rondgereden. 

Dat is wel ongeveer het hele bericht dat ik aan Nanette heb gemaild afgelopen woensdag. Ze wist dat ik ging kijken naar de creaties van een collega van me, en dit is het resultaat.

Ik had hem op mijn bureau gezet totdat Nanette hem kwam halen en dat trok nogal wat aandacht van andere collegae. Toen ik vandaag op kantoor de betreffende collega tegen het lijf liep boog hij naar me toe en fluisterde: “you’ve created a run on these things!”, hij had die dag nog 10 sculpturen verkocht en hij keer er heel tevreden bij.

Nou aan mij ligt het niet, zijn werk verkoopt zichzelf

Vrijdag 30 november

 Toen ik de kinderen ophaalde van opvang, zei 1 van de leidsters dat de jongens wel erg ruw met elkaar speelden. Verder zei ze niets, maar ik heb diverse gesprekken gevoerd met onderwijzers of over onderwijzers en 1 punt dat altijd naar voren komt is dat deze mensen het erg moeilijk hebben met constant formuleringen vinden om toch maar zo positief mogelijk van alles te beschrijven.
Kort om: onze jongens zijn beesten, en da’s niet zo mooi.

Zaterdag 1 december

DE dag waarop Australiers hun kerstboom opzetten (is mij verteld) behalve dan sommigen die tot kerstavond wachten.
Vanmorgen kwamen de buren op de koffie. Ik kom ze (voornamelijk hem) voortdurend tegen op straat en hij heeft ook al 2 keer geholpen als er iets was met auto of zo dus het werd wel tijd dat we elkaars namen eens gingen onthouden.
Het bezoek was gezellig. Het begon totaal anders dan verwacht. Diana en Tony kwamen door de achterdeur binnen en om en om sprongen Max en Warrun vanuit de woonkamer de hoek om en namen een brullende-hulk-houding aan. Vervolgens gingen ze rondjes rennen door de woon- en eetkamer. En er was het eerste uur totaal geen interesse in de taart van mij en de cake van de buurvrouw. Dit zijn hele andere jongetjes dan een jaar geleden, ze leken totaal niet verlegen.

‘s Middags zijn we alsnog het broodmes gaan kopen waar we vorig weekend en afgelopen woensdag ook al het huis voor hadden verlaten.

We kunnen november afsluiten met de stelling dan Max en Warrun geen baby’s meer zijn maar echte kleine, doerakken van jongetjes.  

Terwijl verhalen van kou, regen en sinterklaas weer ons vanuit Nederland worden toegestuurd krijgen wij meer en meer te maken met het zomerse hete weer. Voor de tweede keer stijgen de temperaturen tot boven de 30 om na een draaiing van de wind binnen de kortst keren te dalen tot getallen onderin de 20,  getallen die als het om leeftijden zou gaan een  geheimzinnige glimlach en weemoed  op ons gezicht zou toveren.

 Van Michele hadden de kinderen een Adventskalender gekregen. Het eerste hokje was een 1: Zaterdagochtend de tijd dodend tot de winkels open gingen en Branko uit bed was en geschoren, had ik deze overhandigd.
Vrolijk werden de dozen aangepakt en er werd geroepen dat ze open moesten, de puzzel moest gemaakt. Het was even een teleurstelling dat het geen puzzel was. Maar dat was snel vergeten toen bleek dat er chocolade uit kwam. Als er chocolade achter de 1 zat, dan moest er ook iets zitten achter ALLE andere vakjes.
Het was geen doen om  uit te leggen waar het over ging. Na lang NEE, Nee, nee…. was het wel duidelijk dat er morgen pas weer naar de dozen gekeken kon worden.

(Warrun zet zijn kalender terug in de kast en Max bekijkt met Branko nog even welk vakje morgen aan de beurt is)

2 december

Zondag en meer dan 30 graden =>> ZWEMBAD!
Met worstjes, broodjes, opblaas-beesten en -bandjes trokken we naar het openluchtbad.
De jongens vermaakten zich uitstekend met hun nieuwe opblaaszeehond (knalrood) en het zwembandje. De armbandjes die moeten helpen bij het zwemmen bleven onbekeken. Uren hebben zowel Warrun als Max door het kinderbadje geploeterd. Ik had eindelijk de kans om worstjes op de plaatstelijke bbq te bakken en die met een boterham aan mijn mannen te serveren.

De volgende keer zullen we een camera meenemen zodat we foto’s kunnen laten zien van Branko of mij op dit beest  ipv deze advertentie- kinderen. Want dat was wat de jongens het leukst vonden: Wij zitten en zij duwen.

Maandag 3 december.
Commentaar van de opvangjuf: “De jongens hadden weer een fantastische dag, Max heeft weer veel gekletst en ze hebben allebei een 2e keer groente en worstjes opgeschept.  En ja, we kunnen merken dat ze anders met elkaar omgaan, we hebben ze geen 1 keer uit elkaar hoeven halen”.
Onze strenge aanpak de afgelopen 2 dagen van ‘niet duwen, trekken en vooral niet aan  elkaar zitten, anders moeten jullie allebei in de hoek  zitten’ heeft geholpen.

Om kwart voor 5  ‘s avonds ging de telefoon. Het was Michele. Jake had een plas gedaan op het potje! Het was haar 2e dag met zindelijkheidstraining en terwijl Amber al vrolijk plassend en al richting potje rende en het idee al aardig in de gaten kreeg had Jake nu pas een doorbraak en had eindelijk door dat Michele wel erg blij was als hij al zijn water in het potje liet lopen (ook al was dit na een uur erop zitten).
(Helaas kan ik nu woensdagavond zeggen dat het de eerste en tot nu toe de laatste keer voor hem was. Een dag later merkte hij dat als hij een plas doet met een luier om hij helemaal geen natte benen krijgt. Dus hij weigert om zijn luier af te doen.)

Warrun zei op een ochtend deze zin: “Toni en Christina zijn in een heel groot vliegtuig ver weg gegaan”.
Toni en Christina zijn twee van de juffen van opvang en die zijn inderdaad een weekend naar Sydney geweest. Zij moeten dit aan de kinderen verteld hebben, maar wel in het Engels natuurlijk. Ik vind het heel opmerkelijk dat Warrun dan een correcte vertaling brengt de volgende ochtend.

Met iets te rijpe bananen kan je nog heerlijk koken en bakken. Bananenbrood wordt het meestal maar een taart kan ook. Na 2 zeer succesvolle en oogverblindende taarten uit mijn nieuwe kookboek is het nu redelijk tot een mislukking gekomen. Misschien waren de bananen toch iets te rijp. Misschien is het toch niet helemaal handig om te proberen de helft van het recept te maken zodat Branko en ik niet zoveel taart hoeven te eten in enkele dagen. In ieder geval zag het resultaat er niet uit.

Ik heb kort geleden eindelijk een First-Aid course afgerond: 2 dagen training over het in leven houden van onfortuinlijke medemensen totdat een ambulance arriveert. Ik ben erg blij dat ik hier nu officieel voor gekwalificeerd ben, het geeft wat meer vertrouwen en rust mocht er iets gebeuren. Tijdens deze cursus heeft de cursusleider me aangepraat dat ik ten alle tijden een setje Nitrile handschoenen bij me moet hebben (geen latex, dat is uit den boze; Nitrile). De reden is persoonlijke bescherming: mocht je ooit iemand willen helpen dan wil je niet in aanraking komen met hun bloed, en een bijkomend voordeel is dat je altijd handschoenen bij je hebt als je iets viezigs wilt doen. Ik kreeg laatst nogal vreemde blikken toen ik met mijn blauwe medicinale handschoenen afval uit de plaatselijke vijver aan het vissen was, maar het was wel handig Bij onze laatste paar verf-activiteiten hebben Nanette en ik ook deze handschoenen gedragen en het is best fijn om gewoon schone handen te hebben nadat je met verf bent bezig geweest.

Als afsluiting wat technische zaken over deze blog:
Als je behoefte hebt om kommentaar te plaatsen bij een verhaal van ons dan moet je ‘geen reacties’ aanklikken onderaan een post. Het is wat onlogisch, maar ik heb het ook niet verzonnen Mocht er al een reactie geplaatst zijn dan staat er de hoeveelheid reacties die al zijn geplaatst en dan kan je daarop klikken om je verhaal te doen.

Let er verder even op dat we niet altijd chronologisch posten, dus het kan voorkomen dat er een verhaal wordt toegevoegd wat niet bovenaan de lijst komt te staan. Bijvoorbeeld vandaag is er een verhaal verschenen vlak onder het verhaal over het stalen zeepaard (hier namelijk). Mocht je interesse hebben, kijk dan altijd even wat verder onderaan de pagina.

Dinsdag 4 december, de laatste playgroup bijeenkomst. Als het team dat de playgroup opzet voor volgend jaar een andere locatie kan vinden, dan blijven we doorgaan anders is het over en uit. De huidige ruimte is opgekocht en wordt volgend jaar niet meer beschikbaar gesteld. De geruchten gaan dat ALDI de grond heeft gekocht en grote winkels gaat bouwen. 
Vandaag hebben alle kinderen (behalve Max en Warrun) kerstbomen beplakt. Ik heb het geheel overzien terwijl de andere moeders het speelgoed opruimden en afwasten. Om niet thuis te komen zonder bewijs heb ik zelf maar weer een kerstboom bepakt. (op de foto de kerstster van vorige week)

 Woensdag 5 december. Branko is vandaag dus ook in en om het huis. Michele is deze week met zindelijkheidstrainig bezig en blijft in en om het huis om niet met bergen onderbroeken en schone kleren op pad te hoeven.  Om de eenzaamheid wat te drukken zijn we langsgegaan. Terwijl ik met de auto naar de winkels ging voor dingentjes en boodschappen liep Branko met de kinderen naar Michele. Warrun heeft de halve route op zijn loopfiets afgelegd, we zijn zeer onder de indruk, er zitten nl 2 aardige hellingen op de weg naar Michele, Jake en Amber. De ochtend hebben de kinderen in de tuin doorgebracht, spelend met tennisballen, fietsen en wat er nog meer te vinden is in de tuin van Jake en Amber.
Toen ik aankwam was het net lunchtijd. Branko ging na een boterham naar huis om wat dingen daar te doen en ik bleef met de kinderen boven spelen.  Op de foto wordt er net bus gespeeld, inclusief een discussie over de bestemming, het vastmaken van gordels en een controle door de bestuurder.

In de namiddag waren we weer thuis en waren de kinderen flink moe. Een mooie gelegenheid om een dvd te bekijken en op een dag als 5 december is ‘De Sint in Sesamstraat’ natuurlijk DE film om te zien. De jongens waren helemaal onder de indruk en wilden hem na afloop gelijk nog een keer zien. Dit gaf ons de tijd om even te overleggen. We hebben in de kast cadeautjes liggen. En ze hebben nu een idee van Sinterklaas en we zijn Nederlands. Dus opeens konden we de jongens roepen om eens te komen kijken er zat een cadeautjes in ieders laars! Voor elke een Thomas figuur en nog eentje om samen te delen.
(nu volgt een klein excuus voor alle mensen die mij de afgelopen weken hebben gevraagd of wij iets aan sinterklaas zouden doen. Ik heb toen heel luid en duidelijk NEE gezegd omdat ik dacht dat we het niet duidelijk konden maken aan de kinderen. Maar we hebben het dus wel gedaan. Niets is zo veranderlijk als onze dagen in ons leven met kinderen.)

Het weekend van 8 en 9 december, sinterklaas is geweest en met de kerstman hebben we komende week pas afspraken.

Zaterdagochtend zijn we met zijn allen opgestaan. Na een ontbijtje zijn de jongens in ik in de auto naar de boerenmarkt bij een kinderboerderij gegaan. Om 9 uur vertrok ik van huis. Dit was voor de markt al redelijk laat. We konden bijna vooraan op het parkeerterrein parkeren op plekken die alweer leeg waren gekomen.

Toch waren we voor de gehele mensen massa drukte, en dat is wel fijn. Langs de kraampjes gelopen, bosje rozen en Organische tomaten gekocht (die zijn erg lekker). Alles op deze markt is biologisch en/of organisch. Na een kopje koffie/ iced-chocolate zijn we bij het koe-melken gaan kijken, dat hoort niet bij de markt maar is iets wat iedere dag op de boerderij gebeurd.

Hierna wilde ik naar huis maar Max wilde eerst een pannenkoek en Warrun toen ook wel. Terwijl ik een plekje inrichtte om onze koeken op te eten zag ik Warrun een 15 meter verderop gehurkt op 1 meter afstand van de boerderij poes staan en Max stond naast me de pannekoeken in de gaten te houden . Ik kijk nog even achter me of ik niet in kippenpoep ga zitten en BLEHR! Max staat bij de poes te huilen. Een ‘koe-melken-kijkende-mevrouw’ zei dat de poes Max had aangevallen. Terug bij de pannenkoeken heeft Max twee gaatjes in zijn onderarm. Ik denk dat de poes gebeten heeft. Max is eigenlijk snel over het leed heen en zegt dat het een ‘naughty poes’ is en dat de poes naar zijn bed moet (dit komt nog door Oscar die in zijn kamer moest toen hij stout was).

Zondag 9 december zijn we naar Werribee Open Range ZOO gegaan. Nadat we de auto hadden volgeladen met een goede voorraad lunch, snacks, fruit, boeken en muziek gingen we op pad. En wat bleek…… Werribee is niet meer dan een uur rijden. In 30 minuten waren we er, met onderweg nog interessante mede weggebruikers.

Bij de kassa ons ZOO abonnement laten zien en we kregen kaartjes voor de eerste busrit van die dag, we konden gelijk doorlopen. In de bus was plaats genoeg en zo zaten  Warrun met Branko en ik met Max voorin klaar om te zien wat er op ons af zou komen. De jongens waren vooral geinteresseerd in de bus voor ons (die was door een groep afgehuurd en was 5 min. eerder vertrokken). De dieren waar we onderweg langskwamen werden door Max en Warrun beleefd bekeken. De automatische hekken, de andere bus en de heuvels in het terrein waar we op en af reden waren echter wel de hoogtepunten. 
Na de rit moest ik even een kopje koffie drinken en zitten in het restaurant. 1 muur van dit restaurant is van glas en tegelijk de muur van een hok met stokstaartjes, altijd wat te zien. In het restaurant werd een (vreselijk) kinderfeestje gevierd. Om kwart over 11 zag ik patat, kipnuggets, dierenmaskers, zeker 20 kinderen, ijsjes en een verjaardagstaart langs komen (allemaal in de tijd dat wij koffie en chocomelk dronken). Om de tafel met 20 kinderen hadden zeker 40 ouders/ grootouders zich opgesteld. Allemaal hun best doende, leuk te zijn en enthousiast te doen terwijl ze met milde hand probeerden of ze het plaatje van ‘ zie mijn kind, dat is toch het ideale kind’ in stand konden houden.

Hierna zei Max dat hij naar huis wilde, wij waren het hier niet mee eens en begonnen aan het pad, dat rondloopt langs nog een paar verblijven. Hier bleek dat we toch nog niet helemaal ingeburgerd zijn. Wij gingen van rechts naar links terwijl de route van links naar rechts liep.  (Zeg maar hoe rotondes werken in resp Nederland en Australie). Het nieuwe nijlpaarden verblijf is erg mooi. De ene kant grenst aan de busrit zijde de andere kant aan het looppad. Vanaf het looppad zijn er diverse punten waarop je het verblijf kan bekijken.  Hierbij staat op 1 punt een halve boot in het water als je op het dek staat lijkt het zo net of je op de nijl vaart en de kolossen op de oever ziet rusten.

Op een ander punt is er naast het pad een klimparcours met boomstammen en touwbruggen. Hiervoor kwam Max wel even de kinderwagen uit.  Bij de leeuwen werd er geduldig gewacht op een plaatsje in de jeep die half bij de bezoekers staat en half in het verblijf. Een leeuw had de motorkap uitgekozen voor een slaapje. Het zag er heel leuk uit.

Laatste stop: Grasveld, klimrek en voor de ouders om en om een bezoek aan de winkel. Warrun verbaasde ons door gelijk naar het klimmuur stuk van het klimrek te rennen en zonder blikken of blozen naar boven te klimmen (zonder moeite).
De jongens vermaakten zich weer prima op het klimrek met glijbaan, vooral ook omdat hun meegenomen auto eerst van de glijbaan werd geduwd, waarna ze er zelf van af gingen. Deze auto trok weer veel bekijks van de andere kinderen. Na het klimmen kwam Nanette terug met een  ijsje en konden we met zijn drie-en even op het gras zitten en het bekertje leeg scheppen. Dit ging prima (dat was onverwacht); het bekertje en lepeltje werd netjes doorgegeven en vooral Warrun zorgde ervoor dat het netjes steeds dezelfde kant op ging en mama niet stiekem een beurt oversloeg.
Terwijl we dit deden werd 1 van de groepen die zich in de tuin bevond bezocht door de kerstman. De jongens vonden het heel interessant, deze rode figuur in de verte die door iedereen zo hartelijk welkom werd geheten en na zingen en knuffels van kinderen weer met een biertje in de hand vertrok.
Toen wij de parkeerplaats afreden zagen Branko en ik de man weer. Tussen een ute (pick-up. Utility-vehicle) en een Australisch bosje (dat is een kale stam waar iemand 5 blaadjes op geplakt heeft en halverwege dacht: laat maar zitten) probeerde hij zich van pak te ontdoen en zijn eigen identiteit weer te krijgen.
Max heeft de meeste tijd in het park in de kinderwagen doorgebracht. Thuis gekomen bleek waarom, hij had een aardig hoge temperatuur.

Warrun strompelde een beetje toen we de dierentuin uit kwamen omdat hij die hiel van zijn voet een beetje had opengehaald toen hij op blote voeten rond rende. Eindelijk konden we ons kersverse 1e hulp kit gebruiken, al was Warrun daar minder over te spreken.

Maandag 10 december. Max is zeker ziek; de nacht van zaterdag op zondag was hij al onze slaapkamer ingewandeld met het verzoek bij ons te slapen. Hij heeft uiteindelijk in mijn bed gelegen en ik in het logeerbed zodat we allemaal toch nog een goede nachtrust konden krijgen.
Zondag na de dierentuin kreeg hij koorts en die is alleen maar toegenomen en toegenomen (tot er een zielig mannetje met 40 graden koorts in mijn bed lag naast Branko).

Maandagochtend had ik een afspraak bij de tandarts die ik niet af wilde zeggen. Branko is de ochtend thuis gebleven zodat ik dit bezoek kon afleggen en wat boodschappen kon doen. Toen ik thuiskwam had Branko Max in bed en aan het slapen gekregen. Heel knap werk want hoe niet lekker Max ook was hij vond het wel gezellig met ons en wilde niet naar bed. Branko had uiteindelijk de dvd speler boven aangesloten en zo kon Max vanuit mijn bed naar ‘Thomas’ kijken waarbij hij in slaap is gevallen.
Na twee uurtjes slapen was Max weer wakker omdat we vergeten waren de telefoon uit onze slaapkamer te halen waar Max lag te slapen. Het was Michele die belde om een  uur of 1 belde omdat ze nu al wel heel lang in de speeltuin van de dierentuin naar haar spelende kinderen had gekeken en zin had in een praatje. Het praatje werd wreed afgekapt door haar kinderen; de dochter is nu zindelijk als het om plassen gaat, die toonde dit midden in de speeltuin door zich bijzonder vies te maken met niet een plas en tegelijkertijd kon haar zoon het ook niet langer binnen houden en vulde zijn hele luier. Deze jongen had vorige week zo’n schok gekregen van de zindelijkheidstraining dat hij er helemaal mee was gestopt vorige week, maar nu na een week inhouden en laxeermiddel kwam het er toch allemaal uit. Ik kreeg nog even een goede beschrijving van dit hele tafereel van  Michele zodat ook dit leed gedeeld was en toen hing ze op.

Dinsdag 11 december. Het was lang Ja/nee/ja / nee, maar uiteindelijk zijn we WEL naar het jaarafsluitings feestje van playgroup gegaan. Max was weer op zijn normale temperatuur en met Warrun leek er niets aan de hand.
Voor deze laatste playgroup van het jaar was er een hutje op een boerderij/ educatiecentrum afgehuurd. Het was even rijden (zeker als je fout rijdt zoals ik) maar zeker de moeite waard. Alle kinderen speelden buiten in het gras en op een groot klimrek en in het lokaal werd al het eten uitgestald (iederen had iets meegebracht voor de lunch)  en werden drankjes verzorgd. Na een glaasje water/limonade met een mini-muffin of 3 (onze bijdrage) kwam er een mini tractor met kooi/aanhangwagen voorrijden. Hierin waren rondom bankjes en iedereen mocht mee. De jongens vonden het prachtige. We reden over het terrein naar een speciaal stuk waar emu’s en kangoeroes zaten. Het was vervelend dat de bestuurder af en toe stopte en praatte over deze dieren maar dan ging het daarna toch weer snel verder. De rit stopte niet waar hij begon maar bij een schuur vol geitjes. Hier mocht iedereen naar binnen en werden flesjes met melk voor deze beestjes uitgedeeld. Warrun heeft nog even een flesje vastgehouden maar de enthousiaste geit maakte hier een eind aan om op ons te klimmen en dat was te veel van het goede, voor de rest hebben we het allemaal bekeken. Max vond het allemaal erg leuk, maar was ook duidelijk nog niet helemaal 100% en vond het prima om te zitten en te kijken. Na het geiten voeren en handen wassen was het tijd voor de lunch deze werd gevolgd door nog wat geklim, gespeel en het bekijken van beesten en toen …. kwam daar opeens een KERSTMAN. Een meisje uit de groep werd heel enthousiast en riep gelijk ‘HOI PAPA!’ alle andere kinderen deden alsof ze het niet hoorden en gingen netjes zitten, zingen en pakten hun pakje aan als hun naam genoemd werd. Warrun vond  het prachtig maar wilde geen stap dichterbij komen dan dat hij al stond. Zodoende werd het boekje dat voor hem was even in de handen gestopt bij een jongentje dat zijn kans schoon zag en heel hard naar voren rende toen niemand anders dat deed bij de naam ‘ Warrun’ . Max weigerde om van mijn schoot te gaan en ging van geinteresseerd kijken over in totaal negeren van het geheel toen zijn naam genoemd werd.

Woensdag 12 december hebben we het in de ochtend rustig aan gedaan. Uiteindelijk hebben we de bus gepakt richting Lygon street en zijn nog 1 halte verder op de tram gestapt richting centrum. We zijn in Carlton uitgestapt en gelopen naar het parkje vlakbij Kate en Dave. Hier aangekomen hebben we wat gespeeld, een sms’je naar Dave gestuurd en lunch/ fish & chips gehaald. We stonden net op het punt om weer te vertrekken toen Dave ons berichtje gelezen had en met Kate (in haar lunchpauze) en dochter Mhianne kwamen ze even langs. Wij hadden hiervoor net ontdekt dat Max allemaal rode vlekjes op zijn lijf had. Terwijl we van het park naar de tram liepen om weer naar huis te gaan  hebben we de dokter gebeld en daar konden we die middag nog terecht. De diagnose was Tonsillitis, en de vlekken een reactie op de koorts, Max vond de dokter vreselijk maar kon zich er verder niet aan storen. 

Donderdag 13 december hebben we het toch maar een beetje rustig aan gedaan. Het was warm , na al die dagen buiten was er genoeg binnen te doen en de kinderen konden ook zeker wat rust gebruiken.

Vrijdag 14 december: Vandaag werd er bij opvang kerst gevierd. Al enige tijd geleden hadden we opgegeven dat we hierbij zouden zijn. Branko heeft dat later veranderd in een ‘misschien’ omdat hij zelf een kerstlunch van kantoor had.
De ochtend bij het wegbrengen vertelde 1 van de juffen dat, zoals bekend,  het om 2.30 uur zou beginnen. Eerst afternoon tea om 2.30 uur. Met een bezoek van Santa gepland voor een half uur later en een concert van de klas om 3.30 uur. Branko kon op elk moment binnenlopen en meekijken. Ik heb het aan hem doorgegeven.

Ik was iets voor 2.30 bij de opvang. Het was een goede keus geweest om de auto thuis te laten, vele ouders hadden niet deze keuze (gemaakt) en het was druk om  het gebouw. Tot 2.30 werden de kinderen bezig gehouden met boekjes zo goed en zo kwaad als het ging. Al die binnen druppelende ouders brachten veel afleiding. Max (in rood) en Warrun( in blauw) zaten bij het boekje lezen netjes naast de juf. Ik zag hoe er in Warruns ogen tranen op kwamen zetten toen ik niet gelijk bij hen kwam zitten maar even tassen weg ging zetten en probeerde een foto te maken.  

De afternoon tea werd aan tafel geserveerd, voor de kinderen in ieder geval, de ouders stonden er omheen en hadden fruit en Scones met jam en room om te pakken. De kinderen kregen op hun bordje een stukje fairybread. Dat is wit brood met boter en daarop snoepjes die ik ken van op de roomijsjes die ik 25 jaar geleden voor 25 en een jaar later voor 50cent (afzetters!) kon krijgen. bij de  snackbaar naast de Super. Hier is dit 1 van DE feest snacks. Warrun en Max begrijpen deze hype niet zo. Ze eten het wel, maar na 1 stukje willen ze ook wel wat anders, zoals dit keer toen ze liever de meloen aten. Ik denk dat het komt door het  bijna dagelijkse ontbijt met hagelslag al dan niet op de pindakaas, dat ze al die snoeperijen niet zo bijzonder vinden. Ze eten zich er zeker niet ziek aan of gaan ervoor andere kinderen te lijf.

Hierna namen de kinderen weer plaats op de grond in afwachting op SANTA. Na 5 liedjes en 3 verzekeringen ‘hij komt zo’ werd besloten eerst het concert te houden en werd iedereen naar buiten gedirigeerd. Met veertjes aan polsbandjes en belletjes aan touwtjes werden de vogeltjes dans, jingle bells en nog iets ten gehore gebracht. De kinderen stonden bedremmeld bij elkaar (een uitzondering daar gelaten die dacht dat iedereen daar voor hem/haar was en alles uit de kan haalde),  de juffen hupten overal enthousiast tussendoor en een bandje zorgde voor de muziek. Het was bijna afgelopen toen ik Branko zag tussen de hoofden. Hij had zijn kerstlunch binnen en was op de fiets gestapt om naar ons te komen.

Branko: De kerstlunch was zeer gezellig maar mijn collegae waren het er over eens dat ik ZEKER Santa bij de kinderopvang niet mocht missen. Ik was op de fiets gespronen en kwam druipend (het was 30 graden) bij opvang aan. In een samengepakte menigte te lopen stinken en druipen van het zweet is, laten we zeggen, sub-optimaal.

Weer binnen zocht iedereen weer een plekje op in afwachting van Santa. De liedjes waren allemaal op, maar er was een list.. de cadeautjes (een beschilderd glas) en het ‘jaarboek’ van het kind werden uitgedeeld. In dit boek stonden de observaties die gedurende het jaar waren gehouden, tekeningen van het kind, bijdragen van ons aan het boek waarin iedereen gebeurtenissen van buiten opvang in kan opschrijven zodat dit bij opvang gedeeld kan worden met de rest en wat tekeningen en plakwerken van de de kinderen. We hebben een kopie van het geheel gemaakt aangezien het boek weer terug moet voor volgend jaar.  Op de foto zitten we onder een groot blauw bord. Op dit bord kan je zien wat er die dat te eten was, hoeveel jouw kind ervan gegeten heeft, hoe lang het geslapen heeft en er is nog ruimte voor opmerkingen. 

Eindelijk kwam Santa.

 Warrun en Max verrasten ons niet met hun houding.
Warrun gespannen maar op het laatste moment toch ook te bang om iets aan te pakken.
Max die het hele gedoe niet zo kon  waarderen. 
Waar ze allebei wel tevreden mee waren was de grote doos stoepkrijt die ze kregen. (zij waren de enigen die wel gelijk mee naar buiten wilden om het uit te proberen op de muur van de kinderopvang)

Het moeten deze ervaring en het gebeuren met playgroup zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat Warrun helemaal ‘INTO Santa-Claus is’.  Als hij maar een belletje hoort of een glimp van iets roods ziet, gaan zijn ogen glimmen, kijkt hij op en vraagt hij ‘SANTA??’.

Ik snap niet wat er mooi moet zijn aan glazen dingen in een boom.

Ik begrijp niet dat iemand een boom uit de natuur versierd met plastic of slingers bekoorlijk kan vinden.

Ik heb HELEMAAL niets met plastic bomen.

IK heb DRIE (!!!) plastic mini kerstbomen in mijn huis.  Waarvan 2 met zo veel kleuren, slingers en dingen erin dat je het misschien al geen kerstboom meer kan noemen.

En ik vind het best.

Ik had voor dit weekend (15,16 december) een uitnodiging gekregen om naar de studenten autoraces (Formula SAE) te komen kijken bij de University of Victoria in Werribee (Air International sponsort het team van RMIT). We dachten: auto’s, snel, uitje, dat moet prima zijn voor de jongens, en anders is Werribee Open-Range Zoo vlakbij dus dat wordt plezier.

 Nanette: Zaterdag regende het zo’n beetje de hele dag en zijn we er niet op uit getrokken. Zondag was het droog en dat was de dag om op pad te gaan.

De auto’s vonden de jongens leuk zo lang ze in de pits stonden of geduwd werden, maar zodra we in de buurt van daadwerkelijk rijdende auto’s kwamen werd het lawaai ze te veel en wilden ze wel ERG graag weg. Het aanbod om in een safaribus te gaan rijden werd welkom aangenomen. Zelfs poseren met een tractor werd niet heel erg gewaardeerd. We hebben nog heel even de Australische zonne-auto gezien (Aurora) die elk jaar door het Nederlandse team zo enorm wordt afgedroogd bij de World Solar Challenge.

Wij dus op pad naar de zoo, waar we zonder vragen gelijk linksaf een weiland op gerangeerd werden (de ingang is rechts). Even navragen gaf ons de informatie dat we voor de zoo gewoon rechtdoor moesten naar het parkeerterrein van de zoo (dat leek ons ook). Het bleek dat Elton John die avond een concert ging houden en blijkbaar trok ik een hoofd van “Goh, waar zou Elton John zijn?”. We konden nog met de laatste safari-rit van de dag mee, maar daarvoor moesten we heel eventjes wachten, hetgeen met een paar autotjes geen probleem opleverde. Het hoogtepunt van de rit was voor mij zonder meer de grote kudde neushoorns die op enige meters afstand wat verstoord naar de bus lag te wapperen (met hun oren).  Het hoogtepunt voor de jongens was denk ik weer het ‘downhill’ rijden van de bus en een nijlpaard die heel even een neus boven water stak om adem te halen.

Op weg naar huis kwamen we weer een enigszins vreemd voertuig tegen op deze weg bij Werribee:

 Nanette: de foto van Max in de bus laat duidelijk zijn dat hij zeer tevreden was dit maal.

Deze week is Nanette begonnen met de Potty-Training (toilet training) van Max en Warrun. Dat wil zeggen: geen luier aan en in hun blootje rondlopen met de po in de buurt. Nanette was geinspireerd door de strijd van Michele die met haar kinderen enige dagen heeft gehad van plas-en-poep-overal-maar-niet-waar-je-het-hebben-wilt. De beloning voor het doen van de behoefte op de po is een stikker en na een aantal stikkers een kadootje. In eerste instantie waren dat kleine treintjes van Thomas die handig meegenomen kunnen worden als we op pad gaan. Warrun had het systeem snel door en deed elk kwartier een klein plasje op de po waardoor hij weer een sticker had verdiend en hij snel een grote stapel kadootjes bij elkaar had. Max raakte een beetje gefrustreerd want hij hoefde gewoon niet naar de WC, maar toen hij uiteindelijk wel ging produceerde hij een stuk meer dan alle productie van Warrun bij elkaar. Op dit moment hebben beide jongens een mooie collectie ‘take-along’ treintjes bij elkaar geplast om onderweg ook met treinen te kunnen spelen.

Deze week hebben Warrun en Max ook een nieuw spelletje ontdekt: Pappa als crossbaan baan gebruiken voor de auto’s. Ze reden laatst wat over mijn shouders met hun auto’s dus ik suggereerde of ik misschien even moest gaan liggen zodat ze over me heen konden rijden. Dat was een groot succes, en zo kon ik een beetje een dutje doen…. dacht ik.

Woensdag 19 december was het eindelijk zover: We gingen naar de model-treinbaan in Emerald Lake. Er is daar een enorme baan in een schuur vlakbij een van de stations van Puffing Billy (de plaatselijke stoomtrein) en daar wilde ik wel eens met de jongens gaan kijken aangezien ze bij de ‘Thomas’ dagen ook erg veel aandacht hadden voor de kleine modeltreinbaan. We gingen eerst naar Emerald waar we even in het park bij het station hebben gespeeld en de jongens een voorbijkomende Puffing Billy hebben uitgezwaaid. Ik kreeg nog een vrij krachtige knuffel van een ‘broer-die-niet-helemaal-goed-is’ die met wat vrienden in het park aan het picknicken was, en daarna zijn we verder gegaan naar  Emerald Lake Park waar de modelbaan is (dat wist een vriendelijke moeder in het park me te vertellen). In het park was het nog een beetje zoeken maar uiteindelijk zijn we er toch aangekomen en hebben we er leuk een tijd rondgekeken.  Hierna hebben we op het station van Puffing Billy een ijsje gegeten en zeer geinteresseerd naar de locomotieven gekeken. De stations-chef en later de kolen-schepper kwamen even even een praatje maken met Warrun, maar dat was hem te gek, hij kroop volkomen achter me totdat ze weer weg waren. Ik maak me wel een beetje zorgen over de extreme verlegenheid van W&M t.o.v. vreemden; ze lijken met zijn tweeen een beetje in hun eigen wereldje te leven.

Toen we naar huis gingen bleek dat een van de treintjes (Edward, nr 2) van Max ontbrak uit zijn zakje, en hij had het zakje ondersteboven gehouden bij de modelbaan binnen. Helaas was de baan inmiddels gesloten dus we konden er niet meer achteraan. Max was uiteraard ernstig overstuur, maar was het met ons eens dat we hem nu niet konden halen. De volgende ochtend kon hij vrolijk aan iedereen vertellen dat Edward weg was, zonder er verder nog een probleem van te maken. We hebben het maar zo gelaten. Een week later heeft hij met een plas een andere Edward verdiend, maar ook daar deed hij niet vreselijk moeilijk over. (op de foto staat James, nr 5)

 Bij thuiskomst heb ik met Max hun speelgoedhelikopter enige malen gedemonteerd met het bijbehorende speelgoedgereedschap, en daarna ook weer in elkaar gezet. Max kon het wel waarderen.

Sinterklaas, of op zijn Drents uitgesproken “Santaclaus”… dit jaar is het duidelijk een moeilijker onderwerp geworden dan voorheen. Sinterklaas is hier niet enorm bekend, maar na het zien van “Sint in Sesamstraat” waren de jongens toch wel enorm geintereseerd, vooral in de Zwarte Pieten (ze zijn altijd gefascineerd door zeer donker gekleurde mensen), en zodoende kwam Sint langs voor een kadootje.

In de loop der tijd hadden we ook diverse leuke kado’s gevonden voor Warrun en Max, en tja… ze zijn nog lang niet jarig dus bij welke gelegenheid geef je het dan? Iedereen hier gooit enorm met kado’s met Kerst, dus kan een kadootje voor de jongens kwaad? Wij vonden van niet. Om een beetje van de Nederlandse Sinterklaas traditie  er bij te houden hebben de jongens de 3 nachten voor kerst de kans gehad om wat chocolate-chip-cookies (die ze zelf hebben gebakken) voor Santa-Clause neer te zetten in de hoop dat hij dan langs komt en een kado brengt.

De eerste ochtend hadden ze niets door totdat Warrun vroeg of de lichtjes van de kertboom  aan mochten: ’Tis tat naaauuuw?’ zoals Max erg treffend kan zeggen, toen ze een groot kado zagen staan.

En ja hoor, Alle koekjes op en een groot pak. Uitgepakt zaten er allemaal stukjes plastic in. De jongens begrepen de verpakking en bevalen dat de parkeergarage/autoglijbaan NU gemonteerd zou worden,  en bleven stukjes in papa’s handen geven en op de gebruiksaanwijzing staan, en nog meer stukjes aanreiken,  zodat hij het lekker snel in elkaar kon zetten. Het is Branko toch gelukt om over en tussen alle hindernissen door het ding in elkaar te zetten. En het cadeau is een succes.
foto1 is genomen om kwart voor negen, toen hadden de jongens er al een uur plezier opzitten. Foto’s 2,3, en 4 zijn resp. om 10 uur, half 1 en 2 uur genomen. Dit is de plek waar Warrun en Max deze dag zaten en dit is wat ze deden, geen uitzonderingen.

Zaterdagavond zette de jongens weer koekjes bij de boom en zondagochtend, jawel! een leeg schaaltje (“schandalig! helemaal op”, zag je Max denken, “niets voor mij….”) en dit keer 2 cadeautjes. LEGO! een vuilnisauto en een tractor.  De tractor is uitgepakt en niet meer bekeken. Zelfs nu 2 weken later hebben ze niet eens door dat hij die middag weer in het doosje is gestopt en in de kast ligt voor het volgende kind dat jarig is. De vuilnisauto is daarentegen een groot succes.

zondagavond, uit de koektrommel werden de laatste chocolate chip cookies gevist voor Santa Clause. Dit keer vielen er verrassend veel stukjes af die door W&M opgegeten moesten worden. We vroegen Warrun nog of hij misschien een tekening voor Santa erbij wilde doen. Hij had zich net het uur ervoor vreselijk vermaakt met allemaal dingen tekenen op kleine notitieblokjes. Traintracks, zeehonden, olifanten en op verzoek een kat hier en daar. En Ja hoor, hij tekende snel een kras op een blaadje en dat ging op de koekjes.  (de foto is van 2 dagen eerder waar de jongens helpen met cookies maken). We vroegen aan Max of hij misschien wat wilde tekenen voor Santa. Hij haalde zijn schouders op, keek eens naar de koekjes en zuchtte. “ja, oke dan”. Hij pakte een willekeurigblaadje van de stapel die Warrun had betekend en gooide het achteloos richting bakje met koekjes. Tijd om de koekjes neer te zetten en de cadeautjes in de wacht te slepen!
Maandagochtend vonden de jongens weer een HELE GROTE DOOS. Hierin een stapel jungle beesten, een tentje een dierenarts met assistent, een boom en een infobord voor het safaripark. We proberen de jongens ook andere interesses te geven dan auto’s, treinen, en dingen met wielen. Het lukte min of meer. Het Nijlpaard ging in de tent, de zebra in de jeep en de kleine olifant in de truck met kooi, waarna de jongens met de auto’s rond gingen racen.

Vooral Warrun was door playgroup en opvang helemaal in de ban van Santa CLAUSH, zoals hij dat zei, geraakt. Zondag was het warm, de jongens waren vermoeid, Max was nog aan het aansterken. We wilden eigenlijk thuis blijven en rustig aan doen. Maar sommige dagen merk je aan de kinderen dat ze eruit moeten, even rennen, even afleiding, even iets anders.
We gingen naar Sant kijken in het winkelcentrum. Ook om de jongens te laten zien dat die arme man het overdag heel druk had en dat het dus helemaal niet nodig was om thuis te bespreken op welke stoel hij moest zitten als hij langs kwam die middag en met welk speelgoed hij wel, en met welk speelgoed hij niet mocht spelen. (hij mocht niet met Molly spelen, het treintje dat Max van Sinterklaas had gekregen). We kwamen bij het winkelcentrum aan toen het bijna 1 uur was. Van 1 tot half 2 zou de kerstman een lunchpauze hebben, stond er op de website. Uiteindelijk bleken we toch goed getimed het huis te hebben verlaten want om tien voor half 2 vonden we een parkeerplek (in de tussentijd vermaakten we ons prima met auto’s kijken, mensen kijken en ons verbazen over de kerstdrukte en cadeautjes gekte (waarom heb je 2 winkelwagentjes met plastic prut nodig om als cadeautjes uit te delen. De mensen lopen rond als een kip zonder kop en ik heb echt mensen door de winkels zien struinen met de opmerking ‘IETS voor die en die’. Het maakt ze niet uit. Ze lopen net zo lang rond tot dat ze IETS vinden wat ze in kunnen pakken en kunnen geven. Waarbij dit soort mensen zich in groepen van minimaal 3 man maar bij voorkeur 5, waaronder 1 oma die ergens uit een tehuis is geplukt en niet eens weet waar ze is,  zich verplaatst en altijd minimaal 1 persoon te kennen geeft dat hij niet weet wie die iemand is waarvoor ze IETS gaan kopen.
De jongens hebben Santa gezien (hij was eerst even plassen wist Warrun te vertellen, aangezien hij er niet was). De jongens hebben op de kussens tussen de wachtende mensen gespeeld (tot grote jaloezie van andere wachtende kinderen die ook wel met van die leuke treintjes wilden spelen, in plaats van in de rij staan wachten). De jongens zijn weer blij met ons mee naar huis gegaan.
Santa is in alle warenhuizen om op een grote stoel te zitten en een lange rij mensen aan zich voorbij te laten trekken. Deze mensen zetten om de beurt een baby of bende kinderen bij de lieve man, een foto wordt gemaakt, deze wordt aangeschaft voor minimaal 15 dollar en het hele verhaal wordt herhaald voor het volgende stel dat staat de wachten. In ALLE winkelcentra en ALLE grote warenhuizen is er een Santa met stoel en fotocamera. Voor zo’n 4 weken is er een schema waarop je hem kan bezitten en je foto kan laten maken. Duizenden mensen moeten dit doen want er staat altijd een rij. Het zal wel iets Australisch zijn. Er werd bij Mothersgroup en Playgroup ook besproken welke sint en welke kleurenschema’s dit jaar het beste waren voor een foto. Ik heb ook enige foto’s gezien, en zelf als kerstkaart gekregen.

Ik had een plan opgevat waarmee we komend jaar toch al een trip naar Nederland zouden kunnen gaan ondernemen. Bovendien zouden we met hetzelfde plan ook de onzekerheid uit onze woonsituatie kunnen verwijderen (lees: een huis kopen).

Het plan was: We kopen een lot en winnen de loterij!

En zo gezegd zo gedaan. Ik heb samen met Nanette een beetje over de nummertjes nagedacht en in de winkel een tijd gepuzzeld over wat onze winnende combinaties zouden zijn en een lot aangeschaft toen we in Emerald Lake waren. Twee weken lang heb ik met redelijk veel plezier kunnen dromen over hoe ons leven makkelijker zou zijn nadat we gewonnen hadden, en dat het leuk zou zijn om weer in Nederland op bezoek te gaan.

Op 29 december was het zover: De uitslag zou tijdens een TV uitzending komen (in een pauze). Ik had me er wat van voorgesteld, maar ik zat wat te lezen en als ik niet even had opgekeken had ik de hele uitslag gemist. “Nou hier zijn de winnende nummers dan.. ” 10 seconden later  “nou de ballen en tabee”.

Ik weet nog niet precies waar mijn plan gefaald heeft, maar helaas we hebben niet de loterij gewonnen. We  moeten dus nog wat langer wachten voordat we de Europese reis kunnen ondernemen. Vooralsnog is de gulheid  van onze familie en vrienden een grotere bron van plezier voor ons, dus daar genieten we dan maar van.

Branko had vrijdag 21 december al vrij. De jongens niet, die hebben we gewoon naar opvang gebracht. Zo hadden wij wat tijd voor elkaar en zijn we samen naar de winkels geweest waar we ieder op ons gemak rond konden kijken en een kopje koffie konden drinken.  
We hebben vandaag vooral gebruikt om uit te rusten. Branko heeft nog extra van zijn vaderschap genoten en was al vroeg bij opvang, niet om de kinderen op te halen maar om een paar uurtjes mee te maken van een dag van de kinderen.

22 december, Zaterdagochtend mocht Branko wat uitslapen. Na het ontbijt en wat rondrommelen bedacht ik dat mooi zou zijn om eens te kijken wat er zou gebeuren als ik geen luiers aan zou doen bij de kinderen. En het ging boven verwachting goed. Vooral Warrun was heel enthousiast en rende gillend naar de po als hij dacht een plas te moeten. Iedere keer als er netjes een plas in de po zat kreeg hij een plakkertje op een kaart. Eerst bij 2 stickers en daarna bij 3 kreeg hij een aardigheidje. Max heeft een wat andere aanpak. Hij ging wel braaf af en toe zitten, maar er kwam niets, tot die conclusie komt hij dan ook na 3 seconden. Maar heel af en toe komt hij aansprinten en moet dan ook echt en dan doet hij een PLAS! Meer dan alle druppeltjes van Warrun bij elkaar.

Vandaag hebben we ook Cookies gebakken, Chocolate Chip Cookies. Eerst heb ik een half recept met Max gebakken, hij roerde trouw, zeefde en luisterde, hij had precies door wat er ging en moest gebeuren. Toen de chocolade stukjes op tafel kwamen kwam ook de interesse van Warrun; hij stopte met tekenen en wilde wel aan zijn portie cookies beginnen. Hij had van het hele kookgebeuren iets minder door en had van die typische gevallen dat als ik het meel in de zeef gooide dat  hij de zeef dan omdraaide in de bak. Ach, het maakt niet uit, en uiteindelijk heb ik geen verschil gevonden tussen de cookies.

Zondag 23 december zijn we dan echt thuis gebleven, dit was geen probleem want het cadeau dat de jongens bij de kerstboom vonden heeft ze de hele dag bezig gehouden. En als ze heel even iets anders wilden, dan stond het net inelkaar gezette lego huis met garage er ook nog.

Maandag 24 december. Hebben we de jongens gewoon weer naar opvang gebracht, en konden wij het huis opruimen en de spullen inpakken voor de komende dagen; we gaan naar Foster, logeren bij oom Bert en tante Tineke met de nodige bezoekjes aan Ellen en Paul in Bayview.

Dinsdag 25 december. Nadat de jongens hun laatste cadeautje bij de kerstboom hadden opgehaald hebben we de auto ingepakt en zijn we vertrokken. We hadden van te voren gezegd dat we zouden proberen tussen 11 en 1 weg te rijden en dat lukte precies. Om 12 uur reden we weg bij ons huis. En om 1 uur nog een keer. De eerste keer waren we na een half uur rijden nog maar 10 km verder, wat eigenlijk ook weer goed uitkwam want we kwamen erachter dat we de cadeautjes waren vergeten die Bert en Tineke aan onze jongens zouden geven. Om 1 uur hadden we thuis de fileinformatie geraadpleegd, de cadeautjes in de auto gestopt en gingen we weer op pad. Niet over de grote rijksweg die vol stond, maar over de ‘oude’ rijksweg die bijna helemaal leeg was en alle stoplichten werkten ook nog een mee.

Woensdag 26 december gingen we met z’n allen in de middag naar Ellen en Paul.  Bij binnenkomst zagen de jongens bijna gelijk de DVD van ‘Cars‘ liggen en die moest bekeken worden. Dat gaf ons volwassenen wat meer vrijheid. We keken mee, kletsen met elkaar, bezochten de groentetuin en keken hoe het eten bereid werd.  Na de maaltijd waren er voor ieder enkele cadeautjes en voor de jongens mooie boeken en voor ieder een tractor. 
Bij alle vorige bezoeken was er altijd een oude blauwe tractor van Derk bij Bert en Tineke en in de auto onderweg naar Foster, 2 uur voor aankomst hadden Warrun en Max gewoonlijk al besproken wie ermee zou spelen en voor hoe lang en wat er daarna mee zou gebeuren. Bij het laatste bezoek was de tractor meer in handen van Bert om alle stukjes weer bij elkaar te plakken dan bij de kinderen en wij hebben toen besloten het ding ‘te redden’ en hebben de jongens  verteld dat hij stuk was en niet meer terug kwam om mee te spelen.
De afgelopen maanden hebben wij in alle speelgoedwinkels aan allerlei mogelijk autotjes gedraaid en gefriemeld of die dan misschien de tractor konden vervangen. HET mooie van de tractor was nl dat hij een echt werkend stuur had en als de jongens ermee speelden dan stuurden ze echt.
Uiteindelijk hebben we in onze plaatstelijke speelgoedwinkel 2 tractoren gevonden die hetzelfde deden en deze hebben we aangeschaft en opgeborgen gehouden tot er een reden was om ze te geven. En we wilden ze eigenlijk ook weer bij Bert en Tinkeke hebben omdat daar een sturende truck ‘hoort’. Oom en tante waren het er mee eens en wilden de tractoren geven voor Kerst.  (Warrun heeft de grijsblauwe gekregen en Max de rode. Het is niet gelukt de voertuigen bij B&T achter te laten, ze moeten nog steeds overal mee naartoe.)
Na dit feest was het bedtijd en gelukkig hadden we de kinderen voor vertrek in pyjama gestoken want ze sliepen al bijna voordat we met de auto wegreden.  Op de foto’s brengt tante Ellen eerst Max naar de auto en daarna (op verzoek) Warrun.

Donderdag 27 december.
Weer een rustige dag met wat spelen in de tuin, de hangmat en de speeltuin in het dorp.  ‘s Avonds hadden de jongens niet zo’n zin om naar bed te gaan, om 8 uur zagen we vanuit de tuin nog een hoofdje voor ons slaapkamerraam naar buiten kijken.

Vrijdag 28 december. Vandaag wilde ik wel weer eens wandelen. De vorige keer was niet zo’n succes geweest. Misschien ging het nu beter. We hadden de houten fietsen nu bij ons, maar op het wandelpad aangekomen wilde Warrun niet ver fietsen. De vliegen op en in zijn neus vond hij niet leuk en ik denk ook dat het slippende grind onder zijn schoenen hem een beetje bang maakte. Max weigerde zo wie zo de fietskar te verlaten, maar dat hadden wij al verwacht, dus het was geen probleem. Met de jongens in de kar begonnen we aan de wandeling en na 10 minuten kwam de eerste ‘Gaan we nog ver?’  Na een half uur begonnen ook Warrun en Max te piepen dat ze geen zin meer hadden en zijn we terug gelopen naar de auto, met 2 slapende kinderen in de kar. Al met al zijn we toch een uur aan de wandel geweest, het is iets.
Hierna zijn we naar  Ellen en Paul gereden. We wisten dat ze het druk zouden hebben met het B&B, maar we kennen onze weg in de huiskamer en keuken en hebben ze niet echt nodig voor een DVD-tje, en een glas water.
Terwijl ik met Ellen een kopje koffie dronk kwam hun Magpie eens kijken of er nog iets te spelen was.
De kinderen hebben na de lunch al hun korstjes aan de kippen gevoerd en daarna zijn we weer richting oom Bert en bert-e-Tineke getrokken ( zoals Max zijn oom en tante noemt). Op de heuvel, onder de bomen was het toch net even minder warm.

Voor zaterdag 29 december stond het strand op de planning. We wisten dat Ellen en Paul vandaag geen B&B taken hadden en dus konden we eerst Ellen meenemen naar het strand en na terugkomst en badderen van de jongens nog blijven voor de lunch. Er stond deze dag een zeer sterke wind, gelukkig hadden we het advies van B&T opgevolgd en zijn we naar het strand van Shallow Inlet gegaan. Voordelen: je kan met de auto het strand op rijden, dus niet ver door de duinen ploegen met al je spullen en kinderen. En met de noordelijke wind die er was, kwam de storm over het water en waren er geen zandverstuivingen. Vanaf waar we zaten konden we het strand rechts zien en daar zag je in de verte wel de zandstormen over het strand razen. Ten derde is er bij dit strand een hele kalme zee, het is meer een groot meer waar de kinderen aan de rand kunnen spelen. Zeer geschikt. Helaas was het een dag waarop het stikte van de vliegen. Allen de flinke windvlagen brachten even verlichting van de beestjes. Max had al in de auto verteld dat hij niet naar het strand ging, nu gingen wij wel en hij wilde toch ook niet in de auto blijven zitten (dat zouden wij ook niet toelaten, maar dat weet hij (nog) niet) en koos uiteindelijk voor een plekje in onze tent waar hij lekker op een appeltje en een boterham begon te knagen. Halverwege vertelde hij me dat hij het wel leuk vond, zo. (De foto doet mij denken aan de verhalen over mij van vroeger dat mijn ouders mij op Texel op een  hele grote handdoek op het zand moesten zetten en dat ik vreselijk begon te jammeren als er ook maar 3 korreltjes zand op de handdoek kwamen. Warrun liet zich vrijwel gelijk verleiden om naar de waterlijn te komen. Hij moest wel, daar hadden we zijn emmertjes en schepjes gezet en hij was toch wel een beetje bang dat het water ze mee zou nemen. Eenmaal aan de waterlijn heeft hij er leuk gespeeld met papa, tante Ellen en de steentjes van het strand. Net toen we besloten weg te gaan ging Warrun in de tent even wat eten en liep Max zonder blikken of blozen naar de kustlijn en ging zitten spelen. Terwijl Ellen en ik de tent, handdoeken, doosjes met eten etc in de auto legden speelde Branko nog met de jongens in het water. Dit keer niet alleen in het poeltje dat we voor de waterlijn hadden gemaakt, maar ze sprongen nu ook in het rustig aankabbelende water. Na de lunch bekeken we nog even hoe Paul op deze een na warmste dag van het jaar besloot zijn gras te maaien. (de warmste zou 31/12 zijn, met 43 graden). De rest van de middag en de avond brachten we weer door bij Bert en Tineke.

Zondag 30 december, na het ontbijt hebben we de auto weer ingepakt en zijn we naar de Foster market gegaan. Hier heb ik bij alle standjes gekeken terwijl Branko  met de jongens in het treintje rondreed, vanaf de kant toegezwaaid door mij en ook Bert en Tineke. Zo deden we allemaal wat we leuk vinden. Na een maiskolf hadden de jongens geluk en reden ze nog een rondje met het treintje.  Hierna gingen we toch echt op huis aan. 
En dat was de kerstvakantie (voor 2007 althans).

Maandag 31 december. Dit houdt 2 dingen in. 1 er is opvang voor de kinderen, het is nl maandag. En ten tweede er is vanavond vuurwerk.
Ik wil graag met de jongens naar het vuurwerk en dat het een maandag en dus opvang dag is, komt alleen maar goed uit. Op de opvang dagen slapen de jongens nog overdag wat ertoe leidt dat ze ‘s avonds niet heel vroeg naar bed willen.

Er is hier geen vuurwerk in de winkels te koop (of bij de fietsenmaker, waar wij het vroeger kochten) maar om middernacht is er een groot vuurwerk in het midden van de stad, en als het net donker is, zo rond kwart over 9 ook eentje voor de mensen met kinderen.
Het plan was om de kinderen lekker naar opvang te brengen, zodat ze geen last zouden hebben van de 42 graden die het deze dag zou zijn. Na 6en zouden we ze gaan ophalen bij opvang om ze dan gelijk mee te nemen naar het centrum. Met de tram. Dit bleek een goede keus, want het OV was gratis deze warme, feestelijk dag waarop iedereen richting het centrum trok voor een feessie. Ookal was het in de tram een beetje warm. Warrun was hierdoor ‘not amused’, maar daar trokken wij ons niets van aan. Het tweede deel van het plan was om naar de toren te gaan waar de hoogste verdieping een uitzichtplatform, rondgang is. Helen en Martin hadden dit vorig jaar gedaan en ik vond het een goed idee. Al weken riep ik dat ik dit wilde doen en dat ik even op internet moest kijken of ze open waren.
In de tram zei ik nog dat ik toch echt even had moeten kijken of ze open waren.

Iets na 7-en waren we vlak bij de toren. Wat te doen? Als je er nu heengaat heb je dikke kans dat de kinderen het na een uur wel gezien hebben, je kan er misschien nog 1 ijsje instoppen maar dan hebben ze het om half 9 toch wel gehad, en dan? Gelukkig stonden we net voor een Mc Donald ons dit af te vragen. Hier zijn we maar even gestopt. De jongens krijgen een ijsje, wij een milkshake, met z’n allen hebben we een frietje opgepikt en zo zaten we daar gezellig te kijken naar alle mensen die op straat voorbij trokken. Hierna gingen we naar de toren. Hij was dicht, Nee, open - -nee, toch niet. Open voor iedereen die uitgenodigd was door het bedrijf dat het ding had afgehuurd. Helaas.
We zijn doorgelopen naar het grote station, de jongens vinden treinen kijken tenslotte altijd leuk. Op het station kwamen grote drommen mensen uit de treinen en wij besloten er maar in te gaan en naar huis te gaan. De trein was lekker koel (de foto is genomen om 5 over 8 en nog kan je zien hoe verhit de jongens zijn in de 35 graden die het toen nog was). Om kwart over 9 liepen we vlak bij ons huis langs de racebaan. Vanaf dit punt heb je een zicht over het centrum en net toen ging er vuurwerk de lucht in. De jongens hebben het gezien en gingen tevreden naar bed.
Wij hebben nog even op de bank gezeten, geprobeerd ‘traditioneel’ wat cabaret te kijken van een DVD’tje, maar we konden het niet echt volgen (het was Nederlands/Belgisch dus dat zouden we toch wel moeten kunnen volgen), we waren te moe. We hebben nog even wat mensen gebeld om alvast te wensen en om 11 uur waren we in dromenland.
De volgende ochtend heb ik de jongens nog het vuurwerk van 12 uur laten zien dat ik van de tv had opgenomen, na 2 minuten vroegen ze of het uit mocht.