Branette's Dagboek

Warrun en Max zaten laatste heel enthousiast te vertellen over een spel waarvan ze een advertentie op TV hadden gezien. Nanette legde het concept uit: je koopt het spel (Skylanders) met daarbij een klein podium (‘portal’). Je krijgt er een paar poppetjes bij en als je zo’n poppetje op de ‘portal’ zet verschijnt het personage in het spel en kan je er mee spelen. De ‘ervaring’ van dat personage wordt in het poppetje zelf opgeslagen. Dus als je met datzelfde poppetje ergens anders gaat spelen heeft hij/zij dezelfde talenten en bonussen (en naam als je die zelf kiest).

De jongens hadden redelijk wat geld gekregen met hun verjaardagsfeestje (de ouders hebben ook geen inspiratie meer blijkbaar) dus ik stelde heel voorzichtig aan de jongens voor dat als ze dat zouden willen ze wel genoeg geld zouden hebben om bijvoorbeeld Skylanders te kopen of een van die radiografische boten waar ze al zo lang om vragen.

Diezelfde dag wilden de jongens maar wat graag met mij mee naar een winkel waarvan ik wist dat die de beste prijs voor het spel hadden, om te kijken of het er echt wel leuk uit zag en of ze het wilden kopen. Al rinkelend, beide met een zak vol geld, liepen we de winkel en en zodra de doos gevonden was klemde Max deze met een zeer verliefde blik in zijn armen. (de blik van de jongens was absoluut goud waard, ik was zo gecharmeerd dat ik helemaal vergeten ben een foto te nemen). De jongens hebben beide nog wat extra poppetjes erbij gekozen (ze hadden echt behoorlijk wat geld) en dolgelukkig gingen we naar huis.

Van Nanette mochten de jongens het spel nog even uitproberen tijdens het eten (om en om eten en spelen) en beide jongens hebben een poppetje mee naar bed genomen.

Commercieel gezien vind ik dit spel briljant; het spel zelf is niet heel duur voor wat je krijgt (een spel, 3 poppetje en de ‘portal’) maar zodra je het spel hebt ontstaat de behoefte om de poppetjes te kopen. Het zijn heel mooi afgewerkte poppetjes maar aangezien er uiteindelijk 32 poppetjes op de markt gaan kopen kan je nagaan wat de consequenties zijn.

De jongens zijn zowiezo al aangetrokken tot marketing; ze hebben diverse Cars™ autotjes en Mario™ poppetjes, maar in dit geval hebben de poppetjes een extra nut: ze breiden het originele spel uit. Als de jongens spelen wisselen ze minstens 1 keer per minuut van poppetje en hoe grote de collectie hoe beter geloof ik. Die dagen na de aanschaf van het spel zijn de jongens met hun laatste zakgeld nog wat poppetjes gaan kopen (ze kregen korting van de originele verkoopster omdat het zulke schattige jongetjes zijn).

Ik denk dat dit spel nu al effectief gezien het duurste spel is dat we ooit hebben gekocht maar het is zo ingekleed dat het niet als oplichting voelt. De poppetjes zijn leuk om te zien, de jongens hebben plezier om steeds met een ander poppetje te spelen en als het spel ooit klaar is denk ik dat de poppetjes best een mooie plek op een plank zullen krijgen.

Het zou me niets verbazen als meer bedrijven dit principe gaan hanteren in de toekomst. Warrun en Max vinden bijvoorbeeld bij hun Lego computerspelletjes het ook leuk om steeds een ander karakter te spelen; dus hoe graag zouden ze hun geld uitgeven om een ECHT lego poppetje te kopen waarmee ze dan in het spel kunnen spelen. Of stel dat je een autootje koopt wat je kan bouwen om er daarna mee in het spel te spelen?

Ikzelf heb het spel nog niet gedaan; maar ik heb nu net een eigen poppetje gekocht waarmee ik kan spelen zonder iets van de jongens overhoop te halen. Ik zie de marketing val en ik loop er tevreden met open ogen in.

Ik zit hier in de OneWorld lounge te wachten tot ik naar mijn vliegtuig kan om naar huis te gaan, en ik bekijk een beetje het bord in de vertrekhal. Het valt me op dat van de onderste helft van het bord ik het merendeel van de bestemmingen voor mijn huidige baas al eens heb mogen bezoeken. Dit is een beetje een deprimerend gevoel (ook al staan er niet zo heel veel bestemmingen op dat bord).

Ik vind het gewoon niet leuk om te reizen voor werk, en al helemaal niet als het veel en vaak moet. Volgens mij is het nu inmiddels wel een stuk minder geworden dan aan het begin van het jaar. Ik kan wat meer vertrouwen op mijn team om de meeste van deze reizen te doen en dat bevalt me prima.

Qantas heeft al een tijdje ruzie met hun personeel wat af en toe wat vertragingen oplevert hier en daar. Dit stoorde me niet zo heel erg maar de CEO van Qantas wel want die heeft afgelopen zaterdag besloten per direkt alle vliegtuigen aan de grond te laten. Dat stoorde mij wel een beetje want ik had net een vlucht gepland, met Qantas, naar de VS op zondagochtend.

Eigenlijk was ik heel blij dat deze trip niet door ging en ik nog een dagje met de familie kon doorbrengen. Het was een wat chaotische dag (niets gepland) maar ik ben altijd blij met wat quality time.

‘Helaas’ lukte het de reisagent om een alternatieve reis voor me te boeken en zodoende zit ik nu (op maandag) in een vliegtuig van United Airlines boven de Pacific (Grote Oceaan?) dit verhaaltje te tikken. In dit vliegtuig hebben ze nog van de centrale TV schermen en kan je niet je eigen filmpjes uitkiezen. Kan je dat geloven?

Afijn: doel van deze reis is om met mijn collegae in de VS duidelijke afspraken te maken over een nieuw project waar we net aan zijn begonnen. Weer een hybride auto en het grootste project wat we ooit hebben gedaan (qua controls) dus heel leuk. Op de terugweg zou ik dan nog even bij de klanten langs om hier en daar een handje te helpen.

Toen ik bij Fisker kwam waren ze daar te druk om wat tijd met mij door te brengen om getraind te worden in onze software, maar ik heb leuk de dag doorgebracht met de hoofdingenieur die voorheen bij Coda met mij samenwerkte. Erg gezellig maar een vreemde situatie. We hebben een ritje gemaakt met de auto hier in de foto, en toen we koffie gingen halen stond hij geparkeerd naast een Pontiac Solstice (zie foto). Deze auto heeft een Airco van Air International erin en de motor in de Solstice is dezelfde als in de Karma. De karma is wel 5x zo zwaar en een STUK groter, maar heeft dan ook een extra elektrische aandrijving. Zomaar een weetje.

Een dag later ging ik naar Coda waar ik diverse mensen leerde kennen die voorheen bij Fisker werkten en al snel werd het een gezellige boel. Het is heel prettig dat alles eigenlijk gewoon wel goed werkt nu en ik hier alleen ben om hier en daar wat toelichting en training te geven. Heel belangrijk maar een stuk minder stress voor mij.

Verder heb ik een ‘leuke’ Ford Mustang gekregen van het verhuurbedrijf en ik moet zeggen dat ik het niks vind. Het uitzicht is naadje, de stoelen niet enorm comfortable en de auto is niet zodanig sportief dat dat het helemaal goed maakt. Ik ben blijkbaar niet helemaal de doelgroep voor de auto. Ik vind hem er wel stoer uitzien en als je heel langzaam rijdt klinkt de auto wel stoer.

Woensdag mag ik weer terug naar huis. Ik heb, zoals al bijna traditie is, een hele koffer vol kado’s klaar staan om mee te nemen. Zeker met de huidige wisselkoers zijn een boel dingen wel erg voordelig in de VS nu. Ik heb een beetje een gat in mijn hand, en ik begin me langzaam af te vragen of het niet toch voordeliger is om me daarvoor te laten behandelen. Misschien eerst zelf wat strakkere regels stellen; we zien wel. Helaas hou ik mezelf steeds voor dat ik ook aan de drank of gokken verslaafd zou kunnen zijn en dan zou het geld echt gewoon verdwijnen. Met deze verslaving is het slechts een verschuiving op de balans.

Dit brengt me bij een training die ik kort geleden heb gekregen. Nu ik een manager ben werd het nuttig geacht dat ik de terminologieen van de accountants wat beter zou begrijpen. Ikzelf vond dat ik dat als ingenieur ook al zou moeten dus ik klaag niet. Ik heb een tweedaagse cursus gekregen om wat duidelijkheid te krijgen in de belangrijkste begrippen met betrekking tot de balans, resultaatrekening en het kasstroomoverzicht (of hoe deze dingen in het Nederlands ook heten). Er waren twee grote eye-openers voor mij: ten eerste dat het prima mogelijk is om failliet te gaan als je winst maakt (dat verklaard een hoop voor mij) en ten tweede dat een accountant een project altijd precies op de verkeerde manier zal willen doen: zoveel mogelijk het werk aan het eind doen en niet aan het begin. Dit laatste is iets wat ik erg goed zal kunnen gebruiken in mijn onderhandelingen met de financiële afdeling. Nadat ik deze openbaringen met mijn team had gedeeld hadden zij ook ineens wat meer begrip waarom er geen geld was voor nieuwe apparatuur afgelopen jaren ‘terwijl we toch winst maakten’. ERG leerzaam.

Volgend jaar ga ik een ‘advanced diploma of management’ doen (op kosten van de baas en de Victoriaanse overheid). Ik denk dat het een soort MBO management is en ik kijk er erg naar uit om mijn horizon weer wat te verbreden.

Zoals wel duidelijk moge zijn houden wij deze blog niet meer zo erg bij. Als ik voor mezelf mag spreken: mijn energie is gewoon een beetje op. De eerste paar jaar na de geboorte van de jongens had ik blijkbaar nog wat reserves maar tegenwoordig ben ik al blij als we de rommel thuis een klein beetje op orde kunnen houden, laat staan de website, zeker nu ik wat meer aan het rondreizen ben.

We hebben nog steeds de intentie om de foto’s op de website te gaan zetten, maar we moeten ze een beetje schiften voordat we ze er op kunnen zetten anders is er niet genoeg ruimte.

Er is weer een hoop gebeurd afgelopen jaar. Tegen het eind van 2010 had ik een beetje genoeg van mijn werk: het ging niet de goede kant op en het zag er niet naar uit dat de bazen daar iets aan zouden gaan veranderen dus ik was aan het solliciteren naar ander werk. Ik had met Nanette afgesproken dat als ik in Februari nog geen ander werk zou hebben ik in ieder geval ontslag zou nemen zodat ik me meer op het solliciteren kon stortten. Rond deze tijd ontwikkelde Nanette een kleine zenuwtic in het linkeroog. Toen ik in December terug kwam van een reisje naar de VS vertelde mijn baas me doodleuk dat hij ontslag had genomen samen met zijn baas en dat hij per 1 januari zou vertrekken; of ik dat al wist… nou nee… eigenlijk was dat mijn tekst! Dit veranderde mijn plannen niet direct maar diverse collegae merkten op dat ik ‘uiteraard’ zou gaan solliciteren voor de management vacature. Dit was ik niet van plan maar na de zoveelste suggestie/duw/opmerking besloot ik om toch te solliciteren omdat ik de oefening goed kon gebruiken.

Drie van de vier teamleden van ons team solliciteerden voor de vacature en tijdens de sollicitatieprocedure kreeg ik eigenlijk wel zin in deze nieuwe baan. Kort samengevat: op 17 januari ben ik begonnen als Controls Engineering Manager bij Air International. In de afgelopen 9 maanden is het team gegroeid tot 8 mensen en werken we aan 10 projecten tegenover de 4 aan het begin van het jaar (en ik zoek alweer nieuwe werknemers).

Doordat ik, vooral in het begin van het jaar, eigenlijk 2 banen had (Controls Engineer, en Manager) moest ik erg vaak op reis: Of om nieuwe klanten te werven, of om huidige klanten te helpen met de oplevering van onze software. Inmiddels is mijn focus volledig op de management kant gekomen en de boel lijkt goed genoeg te draaien zodat ik de rest van het team weer een beetje met technische zaken kan ondersteunen.

Dit jaar hebben we in Maart-April bezoek gehad van de ouders van Nanette en Nanette is met ze mee terug gegaan naar Nederland om daar kort vakantie te houden. In die tijd werkte ik halve dagen en had ik een leuke tijd met de jongens (we hebben mijn verjaardag gevierd door McDonalds te eten en Star Wars te kijken op TV). Zelfs met halve werkdagen bleef er geen tijd over om nog iets voor mezelf te doen. Het was maar goed dat de tijd met de jongens zo leuk was. Nanette had ondertussen met de familie in Nederland (je weet wie je bent!) een heel mooi kado voor me geregeld: een heuse Koploper (trein) van Lego. Het is een niet-officieel ontwerp bij elkaar geraapt en verpakt door de ontwerper en verkocht bij mijn favoriete computer(!)winkel in Delft. De bouwtechniek en detaillering van het ontwerp is prachtig en er is duidelijk te zien dat dit niet voor ‘amateur-lego-bouwers’ geschikt is. Een prachtig kado: bedankt allemaal!

Als ik tegenwoordig een reis aankondig aan de jongens reageren ze gemengd; soms juichen ze omdat ze weten dat ik toch wel iets voor ze mee neem, en soms kijken ze sip en geven ze een knuffel. Waarschijnlijk hangt het er van af of ik net lieve-papa ben geweest of schreeuwende-irrationele-papa. De een-na-laatste reis die ik aankondigde werd wel met zeer enthousiast gejuich ontvangen, en dat was de reis naar Duitsland. De jongens hadden schoolvakantie en ze mochten mee! Nanette heeft een vakantie gehad thuis en in die tijd aktief het huis geverfd. Ikzelf heb met de kereltjes jullie bezocht en heel erg veel plezier gehad. De jongens hebben het er nog over en vragen geregeld wanneer we weer gaan. Een huis kopen zit er dus zeker niet in; er moet worden gespaard voor een lange reis.

Dit brengt me bij de jongens; Warrun en Max. Het zijn echt geen kleuters meer maar echte jongetjes met helemaal hun eigen karakter. De jongens gaan de ene week van heel behulpzaam naar de volgende week volkomen tegendraads. Max heeft overwegend veel zelfvertrouwen en weet zichzelf ook goed te vermaken. Hij gaat hard vooruit op school en laat zich niet uit het veld slaan als iets een beetje tegen zit. Tegenwoordig heeft hij zonder Warrun tennisles waar hij duidelijk van geniet.

Warrun heeft het een beetje moeilijk met zichzelf en zijn plek in de wereld om hem heen. Hij piekert veel over alles waar maar over te piekeren valt en ziet bijna overal wel iets om zich zorgen over te maken. Afgelopen weekend zei hij zelfs dat hij liever Max’ zijn level wil omdat die een leuker leven heeft. Dit werkt veroorzaakt door het feit dat Max met een kadootje aan het spelen was wat hij net had gekregen terwijl Warrun vorige week nagenoeg hetzelfde had gekregen maar toen keek hij er niet naar om! Warrun kan niet zo goed zelf verzinnen wat hij kan doen maar zodra hij door iemand meegenomen wordt kan hij ontzettend veel plezier hebben en dan kan hij helemaal tegen je aan kruipen van tevredenheid. Ik hoop dat hij leert om een beetje te ontspannen want hij zit zichzelf echt een beetje in de weg nu. Vanaf deze week heeft Warrun golfles en het lijkt dat hij hier weer iets nieuws heeft gevonden. Ik denk dat het goed is dat dit nu even zijn eigen ding is.

Thuis hebben we de computerkamer omgebouwd tot speel/lego kamer en de computers staan nu in de hoek van de eetkamer. De jongens hebben af en toe pret om in hun eigen kamer te spelen maar ze zitten toch liever gewoon in de woon- en eetkamer. De tijd gaat enorm rap; de jongens lezen boekjes nu al bijna helemaal zelf terwijl ze vroeger nog hulpeloos met een boekje kwamen aanlopen om voorgelezen te worden. Gelukkig vinden ze het nog wel leuk om voorgelezen te worden. Soms vinden ze het ook leuk om computerspelletjes tegen mij te spelen en tegenwoordig hoef ik ze niet meer te laten winnen, zelfs als ik hard mijn best doe lukt het me nauwelijks om ze bij te houden.

Toen de jongens vorige week hun laptop voor hun verjaardag kregen keken ze een beetje ongelovig. Toen Warrun de doos zag vroeg hij ‘is dat een TV?’ en toen Max de muismat zag zei hij: Die hoort bij jouw computer papa. Toen kregen ze het door en zelfs toen ze hem open klapte vroegen ze nog een keer onzeker:”Is die voor ons?” De jongens hebben bijna al hun email al gelezen maar het kost nog wat moeite om iets terug te sturen. Max vond het prachtig om te zien dat als hij een woord niet helemaal goed spelt de computer met een rood kringeltje een andere suggestie kan geven. Warrun raakte gefrustreerd dat hij onder alle woorden rooie kringeltjes kreeg omdat hij in het Nederlands schreef. (Nog een typisch voorbeeld van hun karakter: Max is tevreden met wat er is en Warrun wil net iets teveel en raakt gefrustreerd als het niet lukt).

Afgelopen drie weken hebben we de verjaardagen van de jongens gevierd; eerst met mij, omdat ik de week van hun verjaardag naar een belangrijke openingsceremonie in China moest, op de dag zelf met Nanette, het weekend erna het verjaardagsfeestje van Warrun en de week daarna het verjaardagsfeestje van Max. De jongens zijn nu volkomen verwend door bijna een maand lang verjaardag vieren en ze moeten er nog even wennen aan het idee dat ze nog een jaar moeten wachten voor de volgende verjaardag. Het vooruitzicht dat Sinterklaas binnenkort weer komt maakt het makkelijker.

Misschien stoort iemand zich er aan dat ik zo weinig over Nanette heb geschreven maar dat is simpelweg omdat ik het niet gepast vind om over haar te vertellen terwijl ze dat prima zelf kan doen. Het grootste probleem wat ik met Nanette heb tegenwoordig is om tijdens dienstreizen kadootjes/sieraden te vinden die nog iets toevoegen aan haar assortiment; het begint moeilijk te worden om te omhouden welke kleuren en vormen ze al heeft en jurken of schoenen ongepast kopen is toch net iets te moeilijk voor me.

Het moge langzamerhand duidelijk zijn dat we deze blog niet meer echt bijhouden. Ik zou het wel willen maar het komt er niet van, maar toch, een kort verslagje van de eerste helft van dit jaar.

Max zijn arm is goed genezen ondanks het druk gebruik ervan toen hij nog in het gips zat. Het weer is deze zomer nat geweest waardoor er nauwelijks een zomer is geweest en de water-restricties zijn teruggedraaid. Ik ben een keer van mijn fiets gestuiterd op een fietspad in de bocht, niets bijzonders maar ook daar is de grond hard.

Zoals ik al meldde ben ik dit jaar manager geworden van mijn afdeling en zodoende is mijn takenpakket behoorlijk veranderd. Het is behoorlijk druk en de hoeveelheid werk stapelt zich enorm op; ik kan de mensen niet aangesleept krijgen om het werk te doen. De sfeer in het team is ook sterk veranderd hierdoor (er zijn 2 keer zoveel mensen nu) en ik heb weer plezier in mijn werk! (dit was wel anders tegen het eind van vorig jaar).

Ik heb dit jaar een reis naar China achter de rug waar ik probeerde om onze kwaliteiten te verkopen aan een Chinese auto fabrikant. Voor mij was het een eye-opener want ik had een beeld van China wat veel minder ontwikkeld en high-tech was dan wat ik heb gezien op deze trip. Tijdens mijn afwezigheid kwamen Hans en Louky aan in Melbourne om een tijdje bij ons (en vooral Warrun en Max) door te brengen. Nanette had hierdoor een vol huis maar wel wat extra steun met de kinderen.

Het bezoek is heel goed gegaan, maar ik denk dat wel allemaal wel een beetje moe zijn; we willen toch allemaal dingen gaan zien en doen waardoor we niet echt veel rust meer namen in de weekenden. Uiteindelijk gaf mij dit net zo een vakantiegevoel als wanneer we zelf een reis zouden hebben ondernomen; vermoeid maar voldaan.

Op de terugreis is Nanette met haar ouders meegegaan zodat ze in Nederland een korte vakantie kon hebben. Zoals ze zelf zei: Ze heeft de hele periode geen wekker gezet; tja dat hoeft thuis ook niet maar je wordt toch wel vroeg wakker gemaakt door onze kleine rennende wekkers. Vanavond gaat Nanette weer thuis komen, en Warrun was vandaag al teleurgesteld dat ze er nog niet was. Max had goed onthouden dat ze vanavond pas komt.

Gedurende haar afwezigheid heb ik halve dagen gewerkt (gemiddeld) dus konden we thuis alles wel op orde houden (hard werken, maar het is te doen), maar op kantoor was het een stuk moeilijker om de boel op de rails te houden. Ik heb hieraan gezien dat ik toch nog wel een hoop te doen heb voordat de hele machine goed draait zonder mij.

De jongens zijn goed ingeburgerd op school en ze genieten er van dat ze niet meer de kleinste zijn. Ze gaan met plezier (bijna elke dag) naar school en brengen tegenwoordig zelfs huiswerk mee! Klein probleempje is dat ik geen idee heb wat de bedoeling van het huiswerk is en de jongens ook niet. Op den duur komen we er wel uit schat ik.

De komende maanden worden spannend omdat er een paar projecten worden opgeleverd op kantoor waar ik nu verantwoordelijk voor ben. Bovendien staat er een reis op de planning langs de VS en Europa voor diverse doelen, maar het is nog onduidelijk wanneer en hoe en wat.

Vandaag is mij laatste vrij Woensdag voor een tijd (zie dit verhaal) en ik wild er wat leuks van maken. We zijn vroeg boodschapjes gaan doen, waarbij de jongens heel erg goed hielpen en daarna hebben we, rond de lunch, samen Astroboy gekeken. Erg gezellig.

Hierna gingen Warrun en Max met de buurjongens (Gavid en David) buiten spelen terwijl ik de spullen klaar maakte om die middag bij Griffin te gaan spelen. Ik hoorde vooral gelach en telkens als ik keek waren ze leuk aan het spelen. Op een gegeven moment, zoals dat meestal gaat, hoorde ik een van onze jongens huilen dus ging ik even een kusje uitdelen. Max huilde ERG hard en wilde wel een kusje op zijn arm. Na het kusje bleef hij hard huilen dus vroeg ik of we er mee naar de dokter moesten (daar wordt hij meestal wel stil van); dat wilde hij zeker niet. Ik bekeek zijn arm gelijk even en kon hem vertellen dat we wel degelijk even naar het ziekenhuis zouden gaan. Max was ENORM overstuur want hij wilde zo graag bij zijn vriendje gaan spelen!

Max was vlak voor het hek van onze achtertuin, gewoon op vlak asfalt gevallen maar helaas iets te hard terecht gekomen. Hij heeft wat ze een ‘green fracture’ noemden, waarbij hij zo hard op zijn handen terecht is gekomen dat zijn onderarmbotten in elkaar gedrukt zijn en het buitenste (harde) stukje in elkaar is gedrukt. “Voor zover het breuken betreft is dit de beste botbreuk die je kan hebben, wat het bot zit nog precies op de goede plek” zei een arts nog blij. Max was een enorm flinke jongen die heel stoer aan iedereen zelf stond te vertellen wat er gebeurd was en waar het pijn deed. Hierdoor was de verdenking weg van mij omdat hij een heel mooi verhaal had wat zeker niet was ingestudeerd. Max had geen enkel probleem met de x-ray, of het gipsen van zijn arm en hij heeft alles vrolijk meegemaakt. Eigenlijk hadden we best een gezellige middag in het ziekenhuis.

Ik zelf was best trots omdat ik Max snel een mitella (‘sling’) om zijn arm had gedaan om hem wat steun te geven waar hij wel blij mee was (en waar hij een compliment over kreeg in het ziekenhuis.) Toen de arts na afloop een mitella probeerde te maken voor Max raakte ze volkomen in de war en kon ik haar wat tips geven om een goed beginnetje te maken. Vorige week had ik ook al een medefietser met een gebroken sleutelbeen een mitella om gedaan (waar hij ook blij mee was en een compliment voor kreeg van de ambulancebroeder). Ik heb blijkbaar toch iets gehad aan mijn EHBO training.

Voor de geinteresseerden: Vorige keer was het zijn rechterarm, nu is het de linker.

Of: Ik heb een promotie gekregen. Ik ben al een tijdje ontevreden over de manier waarop de projecten waar ik aan werk worden beheerd (ge-managed) en ik was van plan (en voorzichtig al bezig) om een nieuwe baan elders te gaan zoeken. Ik was dan ook een beetje verrast dat mijn baas, toen ik terug kwam van mijn laaste trip in de VS, me vertelde dat hij samen met de General Manager ontslag had genomen om een eigen bedrijf te gaan beginnen. Ik had verwacht dat ik mijn ontslag bij hem zou indienen maar dat zal niet meer gebeuren.

Dit leverde wel de interessant situatie dat de positie van Controls Engineering Manager beschikbaar kwam en daar een vervanger voor werd gezocht. Diverse collegae spraken me aan dat ze er van uit gingen dat ik als vanzelf die baan zou krijgen maar ik had me net voorbereid om het bedrijf te gaan verlaten.

In eerste instantie heb ik (net als de andere 2 vaste werknemers in mijn team) een sollicitatie ingediend onder het mom van: “Een beetje oefening kan geen kwaad” maar naar mate ik er verder over na begon te denken leek het me steeds aantrekkelijker om te kijken of ikzelf de boel beter zou kunnen leiden dan mijn oude baas.

Vlak voor kerst kreeg ik een telefoontje dat mijn nieuwe baas zeer onder de indruk was van mijn solliciatiegesprek (slijmerd) en mij graag de baan wilde aanbieden. Zodoende ben ik sinds afgelopen maandag 17 Januari 2010 officieel Controls Engineering Manager van Air International Thermal Systems. Als ik de reakties van mijn collegae zo hoor behoor ik nu tot een andere diersoort.

Nanette heeft me gedwongen om weer eens wat bij te werken. Het zijn tot nu toe vooral oudere verhalen dus ik het hieronder ze even op een rijtje gezet. Je kunt ze natuurlijk ook vinden door naar beneden te scrollen.Of te kijken in september of oktober. Ik heb ook wat plaatjes over onze vakantie in Europa neergezet, maar de echte foto’s moeten nog even uitgezocht.

Bojangles Ziek …

Ben 10 show

Vaderdag 2010

Nanette’s 38e verjaardag

Zara Jarig en Verachtelijke ik

Jippie Vakantie!!

Kort bezoekje Foster

DE drukke dagen voor …

6e verjaardag met feestje

de school fake

Zoals Nanette al eerder had gedreigd: de auto heeft ons een keer te vaak ergens gestrand achtergelaten dus zijn we op zoek gegaan naar vervanging. Door mijn recente werkreis had ik wat vrij dagen tegoed en die hadden we gepland om naar auto’s op jacht te gaan. Eerste dag gingen we bij een Mazda dealer kijken omdat ik Mazda’s wel leuk vond, en mijn oog viel op een Mazda 6 wagon. Mooie luxe auto, en Nanette was met me eens dat een Mazda 3 te klein en simpel was.

Diezelfde dag hebben we ook nog in een Toyota Prius (hybride) en een Hyundai i30 gereden maar hoe graag we een auto ook echt leuk wilde vinden, het sprankelde niet.

Na deze dag begonnen we ons wel af te vragen of we wel een wagon nodig hebben. Ten slotte gaan we maar zelden op vakantie met de auto en verder gebruiken we die ruimte niet. Kortom: de tweede week gingen we op zoek naar een sedan met de volgende eisen:

Geen SUV (hoge terrein-auto)
Niet duur
2 jaar oud
Ruim op de achterbank
Niet al te groot

Onderweg naar een Mitsubishi dealer (die ver weg was) kwamen we langs een Mitsubishi dealer vlakbij huis dus gooiden we de auto in een parkeervak en liepen we daar heen door de parkeerplaats van een Ford dealer waar we beiden stilviellen bij een Ford Mondeo hatch. Een erg luxe auto, tweedehands met niet al teveel kilometers, precies wat we zochten. We gingen voor de vorm nog even bij de Mitsi dealer praten maar we konden beide niet lekker zitten in die auto’s dus daar hoefden we niet eens mee te rijden. Die Ford daarentegen wilden we wel ERG graag even een ritje mee maken, ik verwachtte ten volste dat we die middag met een nieuwe auto naar huis zouden gaan. Bij dat ritje bleek helaas dat het niet zo mocht zijn wielen van dat ding maakten KABAAL!

De volgende stop op onze lijst was de Peugeot dealer die heel erg goed zijn best deed en ons een hele mooie Peugeot 308 touring te verkopen. De hatch was gewoon te klein achterin dus de touring was de logische optie. En opties had deze auto niet. Dat wil zeggen: ALLES zat er gewoon al op: een glazen dag, verplaatsbare achterstoelen, luikjes hangertjes haakjes klipjes frutseltes en handige features. Maar ja, daar betaal je natuurlijk wel voor en de prijs was ongeveer 1.5x ons geplande budget. Ikzelf was niet helemaal verkocht maar Nanette vond hem wel leuk (behalve de prijs).

Voordat we de kinderen zouden halen gingen we nog even bij een Holden (Opel) dealer kijken naar de Holden Cruze omdat die wel precies aan al onze eisen voldeed maar die auto kon ons niet tot een proefrit stimuleren.

Teleurgesteld staken we dan de straat maar even over om bij de Kia en Nissan dealers te gaan kijken, alhoewel ik niet verwachtte dat we daar wijzer van zouden worden.

Een heel vreemde verkoper kwam naar ons toe die doodleuk aan ons vertelde wat er mis was met al de auto’s die hij verkocht:”Die heeft geen electrische ramen”,”Bij die kan de achterbank niet naar voren”,”Die heeft een enorme dode hoek” etc…zonder dat hij er bij vertelde welke auto dan WEL helemaal goed zou zijn. Maar daar kwamen we zelf wel achter. De jongens moesten uit school gehaald, maar diezelfde avond hadden Nanette en ik een proefrit gemaakt en 2 dagen later op zaterdag hebben we een GLOEDNIEUWE auto gekocht. Dit is hem: een Nissan Dualis bij Bert en Tineke in de achtertuin:

De Dualis is in Europa bekend als de Qasquai, en nadat we besloten hadden dat we hem wilden kopen kon een collega van me vertellen dat deze auto de hoogste score aller tijden in de Europese crash-tests heeft gehaald. Waarom verteld zo’n verkoper dat niet? Hoe dan ook, omdat de auto nieuw was mochten we zelf de kleur uitkiezen en de jongens kozen (met zijn 3-en) voor vuurrood (want dat is sneller). De enige luxe die we erbij hebben genomen zijn getintte ramen omdat we bij onze proefritten merkte dat dat een hoop warmte uit de auto houdt (en dat hebben we inmiddels ook al ondervonden met ons nieuwe racemonster).

Het lijkt een SUV, maar zoals je kan zien in deze foto is hij echt niet zo groot. Het is eigenlijk een volkswagen Golf die hoog op zijn pootjes staat, maar hij is lekker ruim achterin (voor de jongens), maar me een veeeeeeel kleinere kofferbak dan we gewend zijn. We mogen ook zelf schakelen, en dat is toch wel erg leuk eigenlijk.

Dit is de eerste keer dat we echt zelf een auto hebben gekozen en gekocht en dat is best een leuk gevoel. Nu moeten we nog een leuk thuis vinden voor onze oude auto.

Kerstliedjes…. tingel tangel tingel tang.

Halsstarrig negeren we kerst, want eerst is het SINTERKLAAS TIJD.

Toen we eraan dachten zijn we Sinterklaas liedjes gaan draaien. Branko heeft donderdag zelfs even met de jongens koekjes gebakken zodat we die avond onze schoenen konden zetten (excuses voor de integratie met kerst in dit opzicht) Vrijdag hebben we weer de schoen gezet maar eerst de dvd bekeken van Sint in Sesamstraat. De jongens zaten er helemaal in en vertelden ons keer op keer over Piet en waar de hoed was. Aan het eind van de dvd bezoek Sint Sesamstraat en iedereen komt naar hem kijken. Warrun verzuchtte aan het eind ‘dat gebeurd hier nooit’. We hebben namelijk uitgelegd dat Sint alle Nederlandse Kindjes opzoekt ook die hier, de cadeautjes zijn het bewijs.

Toen bedacht ik dat ik iets had gelezen dat vorig jaar The Dutch playgroup in Elwood (maar 19 km hier vandaan) een sint feest had en zodoende waren we vrijdagavond 3 dec. druk op internet aan het zoeken naar de playgroup en of ze weer een feest hadden. We vonden iets en snel een mail gestuurd. Dat was om 8 uur ‘s avonds, om 9 uur Niets, 10 uur Geen reactie…. Zaterdag 4 december, na de verplichtingen van de zaterdag (tennis en boodschappen) net na de lunch telefoon nummer van de playgroup opgezocht en gebeld… Ik kreeg een man aan de telefoon, die wist helaas niets want ik had een 0 gedraaid ipv een 8. Nog een keer geprobeerd en het antwoord apparaat in gesproken. Langzaam aan maar plannen gaan maken wat we dan morgen zouden doen want als het weer 30 graden zou worden, net als vandaag, dan heb je een plan nodig voor je zondag.

Zaterdag avond 4 december 8.30 uur, we krijgen een e-mail binnen met het algemene programma voor het sinterklaas programma! Het gaat gebeuren! Uiteindelijk hebben we de kinderen zondag om 10 uur verteld dat we gingen proberen om Sinterklaas te zien, misschien zou hij wel op een boot langskomen vandaag. Eltham ligt aan het water nl en de Sint komt per boot aan, dat weet ieder kind (Warrun en Max wisten dat eigenlijk niet, maar nu wel). Binnen de kortste keren zaten de jongens in de auto en zodoende kwamen we eens niet te laat ergens aan.

Het hele gebeuren was op een ideaal plekje met een cafe, een zaaltje, een speeltuin, wat bomen en 20m van het strand vandaan. Er was een standje waar je pepernoten kon kopen, en speculaas, marsepijn, oliebollen mix, gevulde speculaas, enz. In een apart zaaltje kon je je cadeautje voor je kind afgeven.

Het was wel raar dat je gewoon Nederlands kon praten, ik merkte dat ik toch snel automatisch tegen vreemden in het Engels begon. We schreven ons in ‘Dijkstra’ werd gewoon begrepen, we hoefden niet te spellen, we hoefden niet te vertellen hoe je Dijkstra uitsprak (De meeste Australiers proberen er D-J-ie-k-stra van te maken.)

Na een poosje spelen werd de aandacht gevraagd en liepen we in grote optocht naar het strand. Hier zongen we liedjes, hoopten we van iedere boot en waterfiets die er langs kwam dat het de sint was of in ieder geval een piet, maar uiteindelijk kwam er achter ons dan toch eindelijk een auto aan waar pieten en een staf uit hingen. Piet had de ‘gouden Pepernoot’ kwijt gemaakt en toen hadden ze de boot gemist!

In het zaaltje werd vervolgens gezongen, gedanst en pepernoten rondgedeeld. Hierna kreeg iedereen zijn cadeautje. Het was toen al ver na 2-en en wij gingen even buiten zitten omdat Warrun zich niet zo lekker voelde. Max had de hele tijd bijna vooraan gezeten en was net na het pakjes uitdelen voorste in de rij voor op de foto met de Sint. Sint zei ‘kom maar bij me zitten’ tegen Max en Max vertrok huilend door de zijdeur. B uiten werd er gespeeld, pakjes uitgepakt en van gekregen chocolade letters gesnoept en nog meer pepernoten verzameld van iedere piet die langs kwam. De pieten petten die ze bij inschrijving hadden gekregen, waren nu erg handig.  Uiteindelijk durfden de jongens buiten wel met Piet op de foto (Warrun kon zelfs met zijn favoriete Piet (in paars) op de foto)

Toen het tijd was om te gaan, bedacht Sint ook dat het tijd was om te gaan en daardoor bleven wij dan nog maar even. Weer een kans om met Sint op de foto te gaan en met stralende ogen kwam Max vertellen dat hij het gedaan had en Sint had zijn hand vastgehouden. Warrun ging met Sint EN Piet op de foto en toen vertrok Sint, hij keek nog eens om, maar niemand had meer aandacht voor hem. Branko en ik zette maar hard ‘Dag Sinterklaasje’ in en gelukkig kregen we bijval en kreeg de Sint een waardige afzwaai.

De jongens kregen nog een ballon en toen zijn we naar huis gegaan waar ik boodschappen ging doen en Branko met de jongens de supersoaker waterpistolen ging uitproberen die ze vroeg deze ochtend in/bij hun schoen hadden gevonden.