Branette’s Dagboek

Ik had vorig jaar aan Max en Warrun beloofd dat ik ze sneeuw zou gaan laten zien en dat is er toen niet van gekomen. Het schuldgevoel van de gebroken belofte was erg aan me aan het knagen en toen ik gisteravond zag dat de sneeuw goed was was Nanette snel overtuigd: we gaan naar de sneeuw; Lake Mountain.

Ongeveer 2 uur rijden van ons huis is er een heuvel waar sneeuw ligt met de nodige gelegenheid om met een sleetje de helling af te zeilen en Max en Warrun waren zeker wel te spreken voor een potje sneeuwpret. Zie op de foto hoe de jongens na 1.5 uur bij Healesville even spelen:

om een half uurtje verderop hierin terecht te komen:

Toen we na een lange tocht waren aangekomen en de jongens (min of meer droog) bij de kostuumverhuur hadden omgekleed kon de pret beginnen. Nanette ging in de rij staan om wat eten te halen terwijl ik met de jongens en de sleetjes de eerste helling ging bevechten. Alles ging prima en al snel voelde ik een sneeuwbal tegen mijn rug met een zeer breed grijnzende Warrun een klein stukje er achter.

De pret ging zo een groot gedeelte van de dag door met maar een paar kleine botsingen en huilbuien. Het heeft zelfs nog even gehageld/sneeuwd waar Warrun met mond wijd open en tong uit de mond doorheen liep.

Aan het eind van de dag waren we verbaasd hoe nat de jongens waren geworden zonder te klagen! Blijbaar hadden ze teveel plezier om zich aan dat soort dingen te storen.

Op de terugweg kreeg Warrun helaas last van wagenziekte en moest hij overgeven, en toen we thuis aankwamen deden beide jongens dat nog een keer. Als ze moe zijn kunnen ze toch minder goed tegen autorijden geloof ik. Ze zijn snel in slaap gevallen. Warrun vertelde dat hij pas weer naar de sneeuw wil als hij groot is want hij is bang dat hij anders weer moet overgeven.  We verzinnen wel een oplossing tzt.

Het is alweer maaaaaaanden geleden sinds we voor het laatst iets op de blog hebben gezet, onze excuses.

Het is een drukke tijd geweest. Zoals bekend zijn we in Maart/April naar Nederland gekomen voor een heerlijke vakantie. Toen we terug kwamen heeft Nanette een mooi verslag gemaakt wat de jongens meenamen naar school zodat ze konden vertellen over wat ze hebben meegemaakt. (Hier beschikbaar)

Toen we terug naar huis gingen zei Nanette dat ik zeer waarschijnlijk binnen twee weken weer naar de USA zou moeten, en helaas had ze gelijk. Ik ben alweer twee keer terug naar California geweest ( dit keer met een A380)  en Warrun en Max (en Nanette) hebben al goed door dat dat betekend dat er kadootjes gekocht gaan worden! De eerste keer zijn zowel Nanette als ik vreselijk aan het kopen geslagen en hebben de jongens meer kadootjes (lees:Lego) gekregen dan ze normaal bij hun verjaardag krijgen, maar blijkbaar ga ik speelgoed kopen als ik alleen in een vreemd land ben.

Verder zijn we druk met opruimen/opbouwen thuis, zeker nu de schoonmakers niet meer komen (Nanette was niet tevreden). Zo zijn er nieuwe vitrine-kastjes voor de Lego die zich overal tussen begon te dringen en kastjes voor het speelgoed van de jongens wat geen vaste plek had.

Ik verwacht niet dat we erg veel rust zullen krijgen om de blog weer te gaan bijwerken, maar ik zal proberen om hier en daar af en toe een fotootje neer te zetten.

Tijdens onze vakantie hebben de jongens diverse huisdieren van dichtbij mogen meemaken. Bij Gerda en Sjoerd was voor Warrun heel duidelijk het ochtendritueel:-eerst naar de WC, dan de poeze gaan aaien, en dan kon er worden nagedacht over aankleden, ontbijt of spelen.

Toen we langs een dierenwinkel liepen gingen de jongens even kijken en bij het zien van een hamster vroeg Warrun:”Ben jij alergische voor deze, papa” want Nanette had al uitgelegd dat we geen kat konden krijgen als huisdier vanwege mijn allergie. Neen, ik ben niet allergisch maar Nanette kon snel vertellen dat hamsters verboden zijn in Australie. Zodoende werden de ogen gericht op een wat groter knaagdier: een konijn.

Op de camping in Ermelo liepen vele konijnen rond dus ik grapte dat als ze een konijn konden vangen ze hem mee mochten nemen. Nou de jongesn hebben het geprobeerd, de arme beesten.

Hoe dan ook, toen we terug in Melbourne waren gingen we serieus bekijken watvoor huisdier bij ons zou passen en de keus was tussen Cavia, Rat en Konijn uitgekomen. Toen bleek dat een collega van Nanette een familielid had met een konijn wat ze wel kwijt wilden zijn we gaan kijken. Het arme (vreselijk lieve) beest zat in een heel klein kooitje in de tuin dus die wilden we graag wat helpen.

Mr. Bojangles HunnyBunny is nu het nieuwste lid van onze familie en hij krijgt lekker veel aandacht van de jongens. In het begin leek hij nog wat onzeker en zelfs bang, maar inmiddels is hij behoorlijk assertief geworden en hopt hij geregeld eigenwijs door het huis en gaat zelfs naar boven even rondkijken of daar alles nog wel in orde is. Het beest is vreselijk lief en lang niet zo schichtig als ik gewend ben, ik vind het zowaar een leuk konijn.

Na een paar weken herkent hij ons nu ook en rent hij regelmatig achter onze voeten aan (of springt hij ervoor en ontvang dan per ongeluk een schop). Als we op de gront gaan liggen bij hem in de buurt of als hij een hand te pakken krijgt dat geeft hij ons graag konijnenkusjes (likjes), maar gelukkig beperkt hij zijn andere ‘liefdesuitingen’ tot zijn teddybeer. Volgens mij keurt hij zijn nieuwe leven wel goed.

Elke dag rond etenstijd wordt hij wakker, strekt zich goed uit en gaat verlangensvol naar ons kijken todat hij uit zijn kooi mag (de kooi staat vlakbij de eettafel). Als dit niet gebeurt gaat hij na een tijdje zitten mokken op zijn toiletbak. ’s Ochtends zit hij vaak al paraat om even rond te mogen rennen, maar overdag wil hij liever lekker slapen in zijn kooi; het gebeurd dat ook regelmatig dat de jongens uit school komen en HunnyBunny zich volkomen wezeloos schrikt en zichzelf lanceert door de kooi, waarna hij na een tijde weer terug gaat slapen.

Toen we afgelopen weekend in de tuin wat thee zaten te drinken hopte Bo vrolijk door de achteruin al het gras te verkennen om een hapje hier en een hapje daar te scoren.

Zoal Nanette tijdens de vakantie al had voorspeld moest ik eind Mei weer een week naar Santa Ana, California. Ik heb een absolute hekel aan lang vliegen, en zo mogelijk nog meer een hekel aan het weg zijn bij Nanette, Warrun en Max, maar deze reis van heel produktief. Deze keer was het zelfs zo produktief dat ik nog een tweede week ben gebleven om de klus verder af te maken. De laatste (zater)dag van mijn vertrek vonden we nog diverse problemen met de electronica die opgelost moeten worden, maar ik wil naar huis. Bovendien weet ik te weinig van electronica om er hier te plekke iets aan te doen. Kortom deze reis heeft een tevreden gevoel opgeleverd vanwege de grote voortgang die ik heb geboekt, en frustratie door alle problemen die ik niet kan oplossen maar waar ik wel last van heb.

Nu zit ik op LAX (vliegveld in Los Angeles) in de Qantas lounge te wachten todat ik naar het vliegtuig kan. Ik kijk er naar uit om ons gezinnetje weer bij elkaar te hebben. Toen ik Warrun en Max vertelde dat ik weer naar ver-ver-weg moest begonnen ze te juichen omdat ik dan weer kadootjes voor ze kon kopen. Na een tijdje vroegen ze hoe lang ik dan weg zou gaan (een week) en toen minderde het enthousiasme een klein beetje. Max en Warrun hadden in ieder geval wel verzonnen dat ze graag een kado voor mij wilden kopen als ik weg was, en dat is gebeurd (heb ik begrepen). Max had Nanette verteld dat hij niet wilde dat ik nog een week weg bleef maar dat ik gelijk thuis zou komen; ik ben het roerend met hem eens. Nog even afgezien van de 14 uur per dag werken, is het gewoon veel leuker om ’s avonds een boekje te kunnen lezen en een knuffel te kunnen krijgen/geven voor het slapen.

Nanette wilde een nieuwe TV nadat ze de mooie platte TV’s had gezien bij al onze vrienden in kennissen in Nederland en Nanette zag het wel zitten om makkelijker met het TV meubel te kunnen schuiven. We gingen zodoende eerst op zoek naar een TV meubel omdat daarin de keuze een stuk beperkter is dan in TV’s. De keuze viel uiteindelijk op een zwart glazen kastje, en toen mocht de verkoper ons er een TV bij doen. In eerste instantie werd ons een ChangHong aanbevolen; het beeld was geweldig (vergelijk maar de oude en nieuwe TV op de foto) maar de TV bromde storend. TV omgeruild en hetzelfde was ook bij de volgende het geval. TV terug gebracht en laten horen in de winkel (alle herrie werd er speciaal voor uitgezet) en toen hebben we maar gewoon een veel duurdere TV gekocht van Samsung. Het is uiteindelijk het model geworden wat al tentoongesteld stond in de winkel (foto bovenaan). In de winkel leek het nog wel een klein TVtje maar thuis was hij toch wel erg groot.

En tja, we kregen er als kadootje een Bluray surround system bij dus nu zijn we volledig op FullHD, dus moets de MediaPC ook geupgrade worden. Gelukkig had Paul (Greco) net zijn ‘oude’ computer aan on overhandigd dus die is in de loop de weken omgebouwd tot nieuwe MediaPC.

Ik ben verbijsterd over hoeveel beter het beeld van een gewone DVD is op de nieuwe TV. Als ik dat had geweten hadden we er vast eerder een gekocht.

Vrij regelmatig heb ik een erg goede dag. Vandaag was zo’n dag. Ik had de afspraak met de bloedbank afgezegd en vervangen door een enorme waslijst van klussen die ik thuis moest doen.

Warrun en Max hadden gevraagd of ik ze wilde vertellen zodra ik opstond om ontbijt te maken dus dat heb ik gedaan.

Na een tijdje besloten ze dat het een mooi moment was om ook naar beneden te komen om gezellig te ontbijten en daarna vrolijk naar school te gaan. Daar even verstoppertje gespeeld (Warrun won) met wat kinderen, en zodra de bel ging merkte Melissa (een buurtmoeder) op dat de jongens me mij zo anders zijn dat met Nanette: “Met jou zijn ze gewoon… normaal!”. Ik was de drinkflesjes vergeten mee te geven dus die ging ik later even langsbrengen, waarop ik een lach-der-herkenning kreeg van wat moeders op het schoolplein.

Ik kon even het lokaal in spieken en het viel me op dat Nicole (de prep tot klas 2 coordinator) een stuk volwassener klinkt als ze tegen kinderen praat, dan wanneer ze de ouders toespreekt. Ik vroeg me af of dat bewust was: Doordat ze een beetje kinderlijk klinkt als ze tegen de ouders praat geeft ze de ouders het gevoel dan hun ‘kleintjes’ wel in goede handen zijn bij zo’n kindgericht iemand. Doordat ze normaal/volwassen tegen de kinderen praten krijgen zij het gevoel dat ze serieus worden genomen en al hele grote mensen zijn. Misschien zie ik er teveel in maar ik vond het een leuk idee.

Todat ik de kinderen weer mocht ophalen ging de dag veel te snel met diverse klussen en avondeten koken. Al met al behoorlijk produktief. De jongens waren weer heel blij me te zien toen ik ze ophaalde. Warrun keek een beetje beteuterd in zijn portemonee toen hij een ijsje wilde kopen en kon toen (geheel correct) aan zijn vriendjes vertellen dat hij geen ijsje mocht tot hij terug is van vakantie (hij had vorige week, tegen instrukties in, 3 ijsjes gekocht).

Max ging druk pratend mee, en Warrun een beetje stilletjes op weg naar de huisarts. Warrun heeft de hele afgelopen week ongeveer 2 keer per avond/nacht een bloedneus en hij heeft er genoeg van: hij vroeg zelf of hij naar de dokter mocht. We hoefden niet lang te wachten en de doc verwees ons soepel door naar een specialist en Warrun zag het wel zitten om gelijk na het zwemmen daar heen te gaan. Hij moet even wachten; de assitente van de specialist heeft hem met spoed en paniek voor vrijdag ingeboekt om de bloedvaten in zijn neus te laten dichtbranden. (ik voel me nu schuldig dat we de bloedneus niet zo serieus hebben genomen).

Ik heb erg leuk gezwommen met Warrun en Max (duiken van de kant, wedstrijdjes doen, bandjes opduiken van de bodem, etc…). Toen zij aan de zwemles waren begonnen ging ik nog even een paar baantjes zwemmen. Ik ging naar de snelle baan omdat ik meestal toch niet zo ver zwem en de meeste mensen nogal traag zwemmen. Na een baantje zag ik diverse mensen uit de baan vertrekken naar de tragere baan . Tja in de snelle baan moet je natuurlijk wel snel zwemmen!

Ik was zo slim geweest om schone kleren mee te nemen zodat we na het zwemmen allemaal lekker fris konden aankleden. Bij aankomst stuiterden de jongens van de muren, hetgeen tot de opmerking van een badmeester leidde:”Nou die hebben nogal wat energie”,”Geen betere plek dan het zwembad om daar vanaf te komen, toch?”,”Yep”.

Bij vertrek waren het twee tevreden kalme jongens die lief op een dropje sabbelden.

Nanette was inmiddels thuis en had de oven aangezet dus het eten was klaar toen we thuis kwamen. Ik zei tegen de jongens dat ze even moesten opruimen voor het eten, en dat hebben ze vol overgave gelijk gedaan. Ze hebben daarna OOK nog eens heel goed van mijn ovenschotel gegeten (geheel tegen mijn verwachting in).

Het was een Goede dag. Een Erg Goede dag.

“Leuk hoor zo’n weekend pret hebben,” zei Nanette zondagavond, “maar je hebt dan wel een heleboel op te ruimen op zondagavond”.

Zaterdag werd Warrun ’s ochtends naar mijn doorgestuurd door Nanette om op te staan en zo gingen de jongens (na een tijdje in hun kamer te hebben gespeeld) met mij ontbijten. Nanette kwam er tegen het eind ook bij en toen konden we haar melden dat Max had gekozen om vandaag met Mama op pad te gaan terwijl Warrun met mij naar een verjaardagsfeetsje van een klasgenoot zou gaan.

Om half 11 was het zo ver en gingen Warrun en ik naar de bus op weg naar het Don Bosco Youth center in Brunswick. We waren er een beetje te vroeg dus gingen we nog even bij de Salvos wat boekjes kijken (en kopen). Daarna was het tijd voor het feest. Het was een soort grote gymzaal met 4 grote trampolines en een heleboel tafelhockey, tafelvoetbal, tafeltennis en biljart tafels. Warrun stortte zich er gelijk op zodra hij zijn kado (en dat van Max) bij de jarige Luca in de handen had geduwd en liet mij achter om het allemaal te bekijken.

Het was leuk om te zien hoe Warrun helemaal enthousiast allemaal vriendjes begroette die ik nog nooit had gezien. Hij heeft nu echt al een beetje een eigen leven op school.

Ondertussen was Nanette met Max op de Wii aan het spelen gevolgd door een bezoek aan 2 parken, waar Max getrakteerd werd op fairy bread (typisch verjaardagsfeest voer) en een ijsje. Hij vermaakte zich ook prima.

Na een tijdje vroeg Warrun of hij wat mocht eten, en zodoende mocht hij aan tafel het het eten gaan zitten. Hij werd al snel gevolgd door een grote kudde andere kinderen. Na nog een uurtje spelen en wat taart was het tijd om te gaan en ging een vrolijk koerende Warrun met me mee naar de bus (die al weg was).

We werden door Nanette en Max opgehaald en gingen samen een nieuwe lunchtas voor Warrun kopen omdat de huidige te groot is voor zijn rugtas.

Het restantje van de middag werd gevuld met een stukje van Harry Potter op TV (ze hadden het begin bij naschoolse opvang gezien). Grappige noot: ze beschreven Hagrid als ‘een soort Chewbacca maar dan een mensje’.

Op Zondag was het weer Moonee Ponds Festival. Het hele Queen’s park was vol met van alles om te zien en doen. We zijn er traditiegetrouw met de fiets heen gegaan. Als eerste wilden M&W in het springkasteel (Jurrassic, met een Maya-tempel…huh?) gevolgd door een ritje in de rode brandweerwagen en een race met de auto’s en afgesloten door een potje mini-golf, voordat de jongens even rustig naar wat dansvoorstellingen wilden kijken.

Het was best wel koud tijdens het in de rij staan dus hebben we besloten na een broodje worst om naar de K-Mart te kopen om wat dikkere kleren voor onze koude jongesn te kopen. Ze waren zeer tevreden.

Hierna gingen we nog even wat eten terwijl we (vooral Nanette) even naar een kookvoorstelling van Toby Puttock keken. Na het voorgerecht had Warrun het wel gehad en ging ik met ze verder kijken. Ze roeiden zich een ongeluk op roeimachines, keken wat leuke bands en wilden overal in maar niet allebei in hetzelfde. Kortom: Terug naar Mama. Warrun en Max zijn allebei tot bovenin een klimmuur geklommen waarna Warrun met mij in een bootje op het meer ging terwijl Max even bij de Tae-Kwondo school kon kijken.

Het was toen wel een beetje tijd om te gaan, zodoende gingen we naar huis om het laatste stukje Harry Potter te kijken en daarna lekker eten van Nanette te eten.

Gedurende de hele dag moesten we regelmatig lang wachten voordat we aan de beurt waren en Max en Warrun hebben zich uitstekend gedragen hierbij en hebben netjes zonder klagen gewacht en genoten van alles wat ze werd voorgezet. Het was wel duidelijk dat de jongens moe zijn: Warrun ging bij elke gelegenheid zitten en beide kerels hebben grote wallen onder de ogen. We moeten nog even wat rustpunten vinden als balans voor de school.

We gaan de jongens een proefles Tae-Kwondo en Dansen laten doen. We denken dat ze het erg leuk vinden ook al doen ze erg paniekerig als we vragen of ze het willen proberen:”Ja maar ik kan dat helemaal niet!”

En zo was het dan zondagavond geworden en hadden we een berg huishoudelijke klussen die waren blijven liggen.

Vandaag was het de laatste woensdag die ik met de jongens kan doorbrengen zonder dat ze naar school moeten (tot de volgende vakantie dan). Zodoende gingen we iets speciaals doen, wat inhield dat we naar het aquarium gingen met Jake en Amber, vervolgens een flinke declaratie indienen bij onze ziektekostenverzekeraar, en daarna een kadootje kopen bij Myer. De jongens waren de hele dag erg lief en volgzaam en konden me aan het eind van de dag bevestigen: Het was een leuke dag.

Vanaf volgende week moeten Warrun en Max ook op woensdag naar school dus dan zal ik een wat ander programma hebben, maar ik zal me vast niet vervelen.

Afgelopen woensdag hadden de jongens nog bijna de hele dag vrij (van school) dus ben ik even met ze bij Kinder langs gegaan om hoi te zeggen. Er bleek maar 1 van hun oude juffen aanwezig te zijn maar ze waren vol verhalen en de juf, Lindal, merkte op dat Warrun en Max altijd van die leuke dingen met ons deden en altijd zoveel te vertellen hebben. Ik voelde me gelveid en dat stimuleerde ons extra om ook dit weekend er weer even op uit te gaan.

Het weer zou 34 graden en zonnig worden dus was het een goede gelegenheid om bij Michele, Barry, Jake en Amber op bezoek te gaan bij hun beach-house in Torquay. Daar gingen we met ze mee naar Point Impossible (ja zo heet het echt) de plek waar de Thompson Creek de zee in stroomt en de kinderen mooi op een surfplank de rivier af kunnen drijven. Terwijl we daar waren kwam de vloed opzetten, zodat tegen de tijd dat we weggingen het water in de rivier een meter hoger stond en niet meer stroomde.

In eerste instantie vonden Max en Warun het water niet zo heel spannend, maar naar mate we er langer waren en er meer met zang gegraven was begonnen ze het steeds leuker te vinden. Warrun heeft aan mijn hand nog een tijd de golven van de zee getrotseerd en kierde na iedere grote golf dat hij het ZO leuk vond.

Max mopperde in de auto nog dat hij te verkouden was om in het water te gaan maar uiteindelijk lag hij toch met snorkel het zand en de steentjes te bestuderen.

In het strandhuis hebben we vis en friet gegeten (of eigelijk, een hamburger en een kebab) en daarna was het tijd om naar huis te gaan. De jongens sliepen in vlak voordat we thuis waren en toen we ze zo in bed legde werd Max half wakker om te mopperen dat hij een pyama aan wilde, zijn tanden wilde poetsen en een boekje wilde lezen. We beloofden dat het boekje de volgende dag zou komen.

De volgende dag heeft Nanette een boekje voorgelezen aan de ontbijttafel, en de rest van de dag is ingevuld met thuis spelen, een verjaardagkado kopen voor een feetsje volgende week van een vriendje van Warrun, en een filmpje kijken op tv.

Vorige week zagen de kids op TV een reclame voor een pretpark niet zo heel ver hier vandaan, waarop ze gelijk vroegen of we daar heen konden gaan. Wij zijn voor dat soort dingen wel te porren dus op, een regenachtige, zaterdag gingen wij op pad naar Funfields voor een dagje pret. De hele dag miezerde het een klein beetje, maar het kon de pret niet erg drukken.

Bij binnenkomst riep Warrun gelijk dat hij in het piratenschip wilde, en hij was net groot genoeg om er met mij in te mogen; dus vooruit. De bestuurder van de boot zei nog dat ik maar een hand op moest steken als het niet ging, en zodra de boot hoog ging zat Warrun met een wild bonzend hart zich stevig vast houdend te roepen dat hij er uit wilde, en omhoog ging mijn hand. Hij heeft niet gehuild maar hij wilde er niet nog een keer in. Ikzelf zal me ook af te vragen waarom ik eigenlijk in zo’n ding zou willen stappen.

De rest van de dag hebben we ons vermaakt met diverse activiteiten. De favorieten waren, de handaangedreven treinen (Warrun), de electrische kinderauto’s (Max), en de rodelbaan (Nanette en Branko).

Het programma was:

• Piratenschip
• Elektrische autotjes
• Olifantentrein
• handaangedreven treinen 
• draaimolen
• Boten met waterkanon
• Rodelbaan
• Mini-Golf
• Go-Karts
• Rodelbaan (2x)
• vele malen hand-treintjes
• enkele malen elektrische autotjes.

We waren zo stom geweest om onze zwemkleding niet mee te nemen. Als oplossing besloten we  tegen het eind van de dag dat ik in mijn gewone korte broek wel op de waterglijbaan kon met de jongens, zeker omdat we voor de jongens toch nog droge kleren bij ons hadden. Ze hadden een waterglijbaan met matjes, en een overdekte (volkomen donkere) glijbaan met grote opblaasringen. De jongens vond het wel leuk maar wilde toch liever nog even terug naar de handaangedreven diesels.

Toen we zo’n 5.5 uur bezig waren geweest ging het park dicht waarop Warrun zei dat hij het niet leuk vond dat hij maar zo kort er had mogen spelen.

Op de terugweg hebben we een diner met ’sometime food’ genuttigd bij Hungry Jack’s omdat W&M zo graag een cheeseburger wilde eten. Ze hebben er uiteindelijk elk 2 happen van genomen, en ik heb de restjes opgegeten.

Op zondag moesten we de drukte van school en het pretpark compenseren, dus bleven we thuis. Op het programma: een Lego station bouwen, TV kijken, Wii spelen en ik heb met Warrun even boodschappen gedaan.