Zaterdag: Terug naar Melbourne

Zaterdag 26 augustus
Na ontbijt de handbagage bijelkaar geraapt, kinderen in de kinderwagen en dat was het dan. Om 9 uur zaten we op de boot (de kleinere catemaran dit keer) naar het vasteland.

Op zee maakte een steward een rondje wie een taxi nodig had in Brisbane. Wij dus, met eisen want bij een gewone taxi moesten we kinderzitjes en een groote laadbak voor de kinderwagen en koffers. Een taxi met kinderzitjes was op de korte termijn niet te bestellen wel een taxibusje. Dat vonden we ook goed.

Op de heenweg hadden we al besloten dat de kinderen best tevreden waren om een paar uur op het vliegveld door te brengen dus we hebben geen moeite gedaan om te bedenken of we misschien nog iets in Brisbane moesten ondernemen voordat het vliegtuig vertrok.

Het inchecken ging nat als op de heenweg: in de hal staan diverse beeldschermen waarop je intikt welke vlucht je hebt geboekt en je naam. Hierna verschijnt op het beeldscherm dat dat klopt, wat de vlucht is, hoe laat, waar enz. En op welke stoelen je zit met een kaartje van het vliegtuig erbij. Ook laat hij zien welke stoelen nog leeg zijn en je kan dan een andere stoel kiezen als je dat nodig lijkt. Na alles bevestigd te hebben komen je boardingspassen eruit rollen. Hierna loop je naar de balie waar je je koffers inlevert en wij moesten nog even langs de balie voor rare pakketten om de kinderwagen af te geven. Bij deze laatste balie werd ons verteld dat we bij de informatiebalie buggy’s konden lenen voor onze tijd op het vliegveld. Dat hebben we ook daadwerkelijk gedaan en de mevrouw die ze uitleende vertelde gelijk dat ze wat stoelen om ons heen wegboekte, het vliegtuig zat niet vol en zo hadden we wat meer plek met de kinderen.

In het vliegtuig had Max wat meer vrede met de verplichte riem bij het opstijgen en landen. En verder ging het ook redelijk of eigelijk goed als je bedenkt dat je deze 2 jongentjes toch bezig houdt op 2 vierkante meter voor 2 uur. De enige stewardes in het vliegtuig, verder waren er 4 stewards (nog nooit zo’n verhouding meegemaakt) bracht halverwe nog wat papieren bekers zodat we konden bouwen, omgooien enz.

Om 6 uur waren we binnen in ons huis. De jongens probeerden nog even met alles te spelen voordat we ze in bed stopte. Rond half 8 kwam Michele de broodmachine terugbrengen (het was bevallen en ze gaat er nu ook 1 kopen) met een pak melk erbij zodat we niet gelijk naar de winkels hoeven te rennen.

Dit was onze eerste ‘vakantie’ sinds Max en Warrun zijn geboren en dus ook de eerste sinds we in Melbourne wonen. De thuiskomst was dan ook een wat bewuster proces dan bij eerdere vakanties. Branko had bij aankomst op het vliegveld al een gevoel van thuis wat sterk werd zodra we onze straat inreden. Bij Nanette kwam het gevoel van thuis zodra we in de wijk kwamen, aangezien ze die al een stuk beter kent. Warrun voelde zich helemaal thuis toen hij zijn laarzen gevonden had, en Max was helemaal thuis toen hij op zijn trike zat. Ieder van ons heeft dus iets anders waar we ons aan hechten ;)

In ieder geval is Moonee Ponds dus gevoelsmatig wel ons thuis nu: het voelt niet als terugkeren naar een verblijfplaats, maar als thuis komen.