Vrijdag: Zanddag

Vrijdag 25 augustus
Het begin van deze ochtend was geen uitzondering, vroeg op, ontbijt enz. Nieuw was dat we terug moesten naar onze kamer, tassen pakken en verzamelen voor onze tour! De jongens waren gisteren al enthousiast toen er een 4wiel-drive bus langskwam je kan nagaan hoe blij hun gezicht stond toen ze er in mochten.

Na een niet te lange tocht een korte stop gemaakt waarbij de chaffeur iets over de verschillende zandvormen op het eiland vertelde. De helft van de bus bestond uit een groep Taiwanezen en hun gids/tolk moet wel rare vertalingen gemaakt hebben. De 5 minuten veiligheids voorlichting voor vertrek werden in 2 zinnen vertaald. En 1 zin over blikseminslag in het zand leverde een onnavolgbaar verhaal met veel klanken en gebaren op van diverse zinnen.
Het uiteindelijke doel van de reis was een kale duin middenop het eiland. Begin 20 e eeuw gemaakt door het leger om oefeningen uit te voeren, nu een speelplek voor volwassenen. Het idee was dat je met een stuk triplex omhoog liep, boven een gelakte kant inwaxte en dan op je buik op de plank naar beneden stoof terwijl je met je handen de voorkant omboog. Branko heeft twee keer de klom ondernomen en uiteindelijk heeft Nanette nog net op het nippertje een laatste rit gemaakt. Kinderen konden mee op de rug van een ouder. Dat leek ons voor onze jongens nog niet geschikt, ze hielden niet vast en je kan het zo ook niet vertellen.

Terug bij het resort konden we de kinderen gelijk in bed leggen.
Nog geen 10 minuten later ging de telefoon (die in de slaapkamer stond waar de jongens lekker lagen te snurken). Stilletjes naar binnen geslopen om niemand wakker te maken en het lawaaitoestel naar de huiskamer gehaald. De receptie belde, of het waar was dat we morgen vertrokken met de ochtendboot en zo ja, of we dan morgenochtend om 8 uur de koffers en tassen buiten bij de voordeur willen zetten.

Branko begon tijdens deze middagdut aan zijn eigen avontuur:

Zodra de jongens in slaap waren ging ik met mijn snorkelspullen op pad naar ‘the Wrecks’ een aantal wrakken die een paar km verderop voor de kust liggen om als kunstmatig rif te fungeren. Er was veel wind en de zee was relatief onrustig dus de zee was nagenoeg uitgestorven. Na 20 minuten lopen aangekomen op het stukje strand vlak bij de wrakken en na wat dreutelen toch maar het water in gegaan. Door de wilde zee niet dicht bij het rif kunnen komen maar wel even lekker gesnorkeld. Een staar-wedstrijd gewonnen van en pufferfish, en verloren van een zeester (hebben die beesten wel ogen?). Daarna terug gewandeld door de branding en ik kwam er achter dat het water echt lekker was. Het voelt koud in het begin maar je kan er in blijven zonder het koud te krijgen. Tot mijn verbazing sliepen de jongens nog toen ik terug was.

Deze laatste middag op het eiland gebruikt om de foto’s van het dolfijnvoeren te bekijen en bestellen. De foto’s van de ochtend waren ook al klaar en eigenlijk heel leuk dus die hebben we erbij gedaan. Leve de vakantie!

Toen was het tijd voor Nanette om te gaan zwemmen. De kinderen kregen weer een poeltje aan de vloedlijn om mee te spelen. Branko was druk met het mini-emmertje om de waterstand op peil te houden en Nanette heeft daadwerkelijk gezwommen in de zee. Ook al was het later op de middag, het water en de luchttemperatuur waren heerlijk.
Lang genoeg blijven spelen om op de terugweg sandwiches en pies in te slaan.
Deze avond is Branko naar dolfijnen gegaan, en dat was weer anders dan de woensdag; erg veel golven en dus mensen tot hun nek aan toe nat en erg onrustig voeren. Blij dat we dat niet met de jongens hebben hoeven trotseren.

Om gehaast op de vroege zaterdagochtend te voorkomen alle koffers ingepakt (maar nog niet buiten de deur gezet ;)