Donderdag: Gebruik van het Resort

Donderdag 24 augustus
Deze ochtend waren de jongens extreem vroeg op, we moesten zelfs nog een extra rondje lopen voordat we aan het ontbijt konen beginnen. De rest van de ochtend gebruik gemaakt van de faciliteiten van het resort, het boogschieten uitgeprobeerd, met golfballen gespeeld en Max en Warrun hebben bij het verhuur huisje nog een tijd met de ballen voor het Croquet gegooid.

Toen was het tijd voor Nanette’s verwen uur, dat invulling kreeg in de vorm van een gezichtsbehandeling met rug, schouder, hoofd en voeten massage. De mannen gebruikten de tijd goed door een middagdutje te houden.

Na een andere leuke barbecuelunch (geen idee waarom maar Nanette vermaakt zich enorm aan zo’n picknick tafel met eten op de bbq waar op gelet en mee geredderd moet worden), alles ingepakt en dit keer op tijd bij de bootjes. Kleine foetnoot bij de tern bbq: In australie staan overal en nergens in parken en bij stranden publieke bbq’s. Dit zijn grote metale kookplaten met daaronder 4 grote gaspitten die de plaat in stroken verwarmen. Altijd vrij te gebruiken en gaan vaak samen met een pickniktafel. En normale losse Australische bbq is ook meestal een soort gasfornuis met een vaste bakplaat.)

Ondanks een sterkere wind dan de andere dagen wilden we het toch proberen. Allemaal een zwemvest aan, de groten als voorbeeld, de kleinen voor de veiligheid. Het eerste bootje hadden we bijna beklommen toen de standaard van de canape stuk was en het ons allemaal niet verstandig leek deze te nemen. Naar bootje twee gewaad en met veel moeite beklommen, we hadden weer last van 2 zeer tegen ons aan klevende jongentjes. Allemaal klaar en zittend zag de verhuurster dat er ‘water’ in het bootje zat. Het was nauwelijks een halve emmer, en zeker veel minder dan Nanette vroeger met familie wel eens in bootjes had meegemaakt, maar de verhuurder wilde het risico niet nemen. Op naar bootje 3. Tassen mee (waarom eigenlijk, we hadden ieder al stilletjes besloten dat we niet tussendoor in en uit de bootjes zouden gaan), kinderen bij Branko, Nanette in bootje, kinderen bij Nanette, Branko in bootje, kinderen naar Branko want Nanette bleek bij de buitenboord motor te zitten en zag het niet zitten om van bankjes te wisselen noch om de verantwoordelijkheid te dragen 2 verlamde kinderen vast te houden. En daar gingen we! Eerst rustig maar al snel kregen we de smaak te pakken. Zelf de jongens kregen bescheiden glimlachjes op het gezicht, als ze maar dicht tegen ons aan zaten. Halverwege heeft Branko het roer overgenomen en hebben we nog een rondje gemaakt. Het was erg leuk. (Weer geen foto’s omdat we de veiligheid van de kinderen belangrijker vonden dan een leuk plaatje). Na het heen en weer geloop van, naar en tussen de bootjes bedacht dat het water vandaag helemaal niet zo koud is en we niet de moeite gaan nemen om wetsuits te huren.

Om vijf uur toog Branko naar de uitverkoop voor ons diner, en wat bleek; meer mensen waren op het idee gekomen. Hij moest in de rij staan en de vrouw voor hem kocht een flinke boodschappentas vol spul, zo gingen de laatste fruitsalades aan onze neus voorbij. Maar vandaag waren er ook ‘Pies’ over (typisch Australische vleesragout taartjes), een leuke variatie.

Om 6 uur de kinderen in de wagen gepakt en naar het dolfijnenvoeren gelopen. Branko had de uitleg nog niet gehoord en kon redelijk zijn aandacht erbij houden. Nanette liep met Warrun de trappetjes op en af en later met beide kinderen de steiger op en af. Toen het tijd werd om naar het strand te gaan bleek iedereen enthousiast en wilde iedereen de eerste zijn, we stonden als een na laatste in onze rij.
De kinderen waren erg onder de indruk van al het gedoe maar vooral van de (vreselijke) mensen achter ons die zij konden verstaan (het waren Nederlanders), de mensen hadden niet door dat het was door hun Nederlands dat ze zo veel aandacht kregen, maar het was goed tijdverdrijf. Max wilde in de tussentijd graag het water in om die dolfijnen wat beter te gaan bekijken. En uiteindelijke waren we aan de beurt. De mensen voor ons hadden al het heuglijke nieuws gekregen dat de emmers leeg moesten en dat we dus zeker 6 vissen mee mochten nemen om te voeren. Nog steeds een voor een. Het was een erg leuke ervaring voor ons allemaal. De avond afgesloten met een take-away warme choco en voor Branko een take-away iced-chocolate.

Wetenswaardigheden:

• Er zijn een paar honderd dolfijnen rond het eiland
• 10 hiervan komen regelmatig bij het voeren en nemen soms enkele anderen mee
• Er wordt maar 10% van hun dagelijkse behoefte gevoerd zodat ze wild en aan het jagen blijven
• Baby dolfijnen worden de eerste 2 jaar niet gevoerd zodat ze het jagen niet verleren (de ouders van deze jongen laten het ook niet toe)
• De babydolfijnen die rondhangen terwijl de ouderen gevoerd worden spelen niet met een pingpong balletje maar met een blowfish die ze eerst zo gepest hebben dat het zichzelf opblaast en daarna opgeblazen zo onhandig is dat het niet meer weg kan zwemmen.
• Na het voeren ruiken je handen erg ruiken naar vis, dit is raar dolfijnen zijn toch geen vissen ;)

Vandaag keek ik vanaf het balkon uit over de zee en heb ik (Nanette) bedacht dat ik het heel raar zou vinden als ik thuiskom van dit tropische oord en niet gezwommen heb.