De Avonden

Woensdag 23 augustus
Deze ochtend hebben vooral Max en Warrun genoten van het ontbijt, na ieder een boterham hebben ze nog 3 pancakes gedeeld en verorberd. Hierna zijn we naar het strand gegaan. Na 10 minuten in een handdoek gewikkeld gezeten te hebben gaf Nanette het op. Te Koud. (op zich was het wel zonnig, alleen de wind maakte het erg onaangenaam). De jongens zijn naar de speeltuin gegaan en nadat Nanette haar kleding had aangepast voegde zij zich bij hen.

De jongens lagen alweer te slapen toen Branko eindelijk zijn zwaar verdiende massage kreeg, de voordelen van zo’n resort. Om 1 uur konden we allemaal uitgerust en vrolijk naar het restaurant voor een lunchbuffet. Om een beetje door te kunnen lopen (het restaurant ging om 2 uur dicht) besloten we de kinderwagen mee te nemen. Dit werd met luid gejuich van de jongens begeleid. Wij hadden geen idee dat de wandelingetjes samen met de nieuwe indrukken misschien toch wel een beetje veel waren geweest voor de jongen. De overige dagen dus maar vaker de kinderwagen meegenomen met erin 2 heel tevreden jongentjes. Wij waren de enig klanten in het restaurant die nog wat wilden eten, wat Nanette erg relaxend vond (zo ben je zeker geen overlast voor anderen). Iedereen bleek al om 12 uur geweest te zijn. Gelukkig maar dat de kok zich niet zo had uitgesloofd voor alleen ons gezinnetje.
Na de lunch nog meer activiteiten geboekt: een massage voor Nanette op donderdag, een Marine life boat tour voor donderdagochtend (helaas waren we 4 e op de wachtlijst dus geen kans dat we mee zouden gaan), en voor vrijdagochtend een tour met 4wd bus naar de grote zandduin op het eiland. Na wat rondgetut en rustig aan gedaan kwam we om 3 uur met tassen, snorkelspullen en 2 kinderen in veilige kleding en tuigjes aan bij de boot verhuur. Het plan was een bootje te huren, naar de wrakken te varen, te snorkelen en weer terug te varen. Zo zouden we een wandeling langs de vloedlijn besparen. En eindelijk waren we weer in ons oude vertrouwde vakantie patroon: We waren TE LAAT om iets te huren en te bezichtigen. Geen nood, het is vakantie. 5 stappen verder op het strand neergestreken en de inmiddels bekende poel met dam aan de vloedlijn gegraven voor de kinderen om mee te spelen. Hier zijn geen foto’s van want we wilden niet ook nog op een fototoestel moeten letten in een bootje.

Voor donderdagavond zijn we ingeboekt om mee te doen aan het voeren van de wilde dolfijnen. En deze avond ging ik (Nanette) alvast kijken hoe dat in zijn werk gaat. Vlak voor vertrek werden we nog even verrast door 2 kookaburra’s op ons balkon, het blijven rare beesten.
Gelukkig ben ik gaan kijken bij het dolfijnen voeren want het was heel anders dan ik dacht (romantisch, een privilege, veel tijd voor deze bijzondere gebeurtenis).
Na een algemeen praatje van een kwartier over de dieren, de gang van zaken, de onderzoeken en de regels (met als belangrijkste DON’T TOUCH THE DOLPHINS), werden de mensen die die avond zouden voeren gevraagd om naar het strand te komen. Hiervoor hadden we allemaal op de mini-tribune op de steiger gezeten. Het bleken niet 10 of 20 man te zijn maar zeker wel 100 (in mijn ogen dan, het zullen er 50 zijn geweest). Hierna was het opstellen in 4 rijen. Aan het begin van iedere rij waren 2 emmers, 1 met desinfectant en 1 met vissen. Als het je beurt was om naar de vloedlijn te lopen moest je je handen wassen en 2 vissen pakken (op de speciale gedemonstreerde methode). Hierna werd je bij de vloedlijn opgehaald door een begeleider, die met 2 man richting dolfijn ging. Zo gingen er dus iederen paar minuten 4 begeleiders en 8 toeristen en 2 fotografen het water in. De 1 e vis werd gegeven, een foto werd gemaakt. De 2 e vis werd gegeven en van het andere groepje werd een foto gemaakt, en de mensen konden weer vertrekken.
Ondanks deze plotselinge erg georganiseerde en bijna statische aanpak werd het toch een bijzondere ervaring. De dolfijnen in het water, de blijvende uitleg, de enthousiaste mensen en toch nog wel wat tijd bij de dolfijnen. Ik ben benieuwd hoe bijzonder het is als we zelf het water ingaan. Het is me wel opgevallen dat het snel koud wordt als de zon onder is en je staat best een tijdje te wachten in je rijtje op het strand als je achteraan staan. Daar moeten we morgen rekening mee houden.

Terug in het 1-slaapkamer-appartement met de ‘uitverkoop’ score voor deze avond vertelde Branko dat Warrun de bezem had gevonden en voor het slapen gaan nog even het appartement had geveegd. Heel secuur, ook tussen de tafel en de bank en in alle hoekjes.

Bedacht dat het misschien een goed idee is van de watersportverhuurder om daar voor de avond van het dolfijnenvoeren een wetsuit te huren. Je staat toch met je benen in het water.